ဖိုကျော် ဘေးနားမှရပ်နေတဲ့ ကောင်မလေးကို ကျနော်ကြည့်လိုက်တော့ ခေါင်းငုံနေရှာတယ်။ တော်တော်လှပြီး အချိုးအစားကလန်းပြီး ချစ်စရာတော်တော်ကောင်းတယ်။ ဖိုးကျော် သူကဘယ်သူလည်း? သူက ပပ ပါ ဦးလေး။ တောင်ကြီးကပါ။ ကျနော် မိန်းမခိုးလာတာ တညလုံး ကားစီးလာရတာ ဒိုက်ဦးကို မနက်မှရောက်တာ။

ကျနော်တို့လက်ထပ်ဖို့ ဦးလေး လိုက်လုပ်ပေးအုံး။ ကဲ အိပ်ပေါ်တက်အုံး ဖိုးကျော် ပပ ပါ တက်လေ။ ဟုတ် ဆိုပြီး နှစ်ယောက်သား တက်သွားပြီး ကျနော်ပါ အိမ်ပေါ်တက်ပြီး ကဲ ဖိုးကျော် ရော ပပပါ ရေအရင်ချိုးလိုက်အုံး လန်းသွားအောင် ပြီးရင် အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ပြီး အပြင်သွားကြမယ်။ မနက်စာအပြင်မှာ အစာပြေစားပြီးမှ တရားရုံးသွားကြမယ်နော်။

ဟုတ်ကဲ့ ဦးလေး ဆိုပြီး ရေချိုးခန်းဘက် ဖိုးကျော် ထွက်သွားတော့တယ်။ ပပ စပ်စုတယ် မထင်နဲ့နော် ခိုးရာလိုက်လာတာ အိမ်ကသိလား? သိကြမှာပါ ပပ အိမ်မှာ စာရေးထားခဲ့ပါတယ်။ ဒါနဲ့ ဦးနာမည်က.. ဦး နာမည်က မင်းလူပါ..ပပ။ အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေမယ် မြန်မြန်လုပ်ကြနော်လို့ ပြောပြီး အိမ်အောက်ထပ်ကို ကျနော် ဆင်းလာခဲ့တယ်။

ကျနော် ရေချိုး အဝတ်အစား လဲလိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့ကို ထွက်လိုက်တော့ ဖိုးကျော်က ထိုင်ခုံမှာမှိန်းနေတယ်။ ဖိုးကျော် ငါ့တူ ပျော်နေလား? ပျော်တာပေါ့ ဦးလေးရာ.. ကျနော် အိုချင်နေပြီ။ မအိုရသေးဘူး ဘာမှလည်း မဘာရသေးဘူး ဦးလေးရာ။ ဟာ ဒီကောင် ဖိုးကျော် ညကျရင် မင်း ဘာကိုဘာရမယ်။ ဟားဟား ကျနော် စနောက်နေစဉ် သနပ်ခါးပါးကွက်လေးနဲ့ အသားရောင်ပါတိတ်လေးဝတ်ပြီး ပပ ဆင်းလာတယ်။

ကဲ ဦးလေးနောက်က မင်းတို့နှစ်ယောက် ဆိုင်ကယ်တစ်စီးနဲ့လိုက်။ ဦးလေးရှေ့ ကမောင်းမယ်ဆိုပြီး ရှေ့ကအရင် မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်မှာ မနက်စာစားသောက်ပြီး စကားတွေပြောနေကြရင်း ၉နာရီခွဲပြီဆိုတော့ တရားရုံးသွားကြမယ်။ ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ဖိုးကျော်နဲ့ပပတို့ လက်ထပ်ပေးလိုက်ပြီး..ကဲ အားလုံးပြီးပြီဆိုတော့ ပြန်ကြမယ်ဆိုတော့ ဖိုးကျော်နဲ့ပပ အရင်ဆိုင်ကယ်မောင်း ထွက်သွားတာများ မြန်လိုက်တာဗျာ။

ပျော်နေလိုက်ကြတာ… ငါ့တူ ဖြေးဖြေးမမောင်းဘူးလို့တွေးနေရင်း ကျနော်နောက်က အမှီလိုက်တော့ လမ်းကွေ့ကို အရှိန်မလျှော့ပဲ မောင်းလိုက်တဲ့ဖိုးကျော် တဖက်ယဉ်ကျောက ကားကို အရှိန်မတိမ်းနိုင်ပဲ ဝုန်း ဒုန်းဆိုတဲ့ အသံကျယ်ကြီးကြားလိုက်ရပြီး ပပ တစ်ယောက်ကတော့ လမ်းဘေးကို လွင့်သွားကာ ဆောက်လက်စ တိုက်ရှေ့သဲပုံပေါ် ပြုတ်ကျသွားတာကို ကျနော်တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီးအနား ဝိုင်းအုံနေတဲ့ လူတွေကြားထဲ ကျနော် ပြေးဝင်ကြည့်လိုက်တော့ သွေးတွေနဲ့ မလှုပ်မယှက်လှဲနေတဲ့ဖိုးကျော် အသက်မရှိတော့ပါဘူး။

ဖိုးကျော် ငါတူ အဖြစ်ဆိုးလိုက်တာကွာ ကျနော် မျက်ရည်တွေ စီးဆင်းလာပါတော့ တယ်။ ပပ ကိုတော့ ဆေးရုံခေါ်သွားကြလို့ ကျနော် ဆေးရုံကိုလိုက်ခဲ့ရတယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့မှ ပပ ပြန်သတိရလာပြီး ဦး ကိုရော..တဲ့ဗျာ။ ကျနော် အံကိုကြိတ်ထားပြီး ညာပြီးပြောလိုက်မိတယ်။ ဆရာဝန်တွေ ကုသပေးနေတုန်းလို့ ပြောပြီး ဆရာမက လူနာကလန့်သွားပြီး သတိလစ်သွားတာ ထိခိုက်မှုလည်း သိပ်မရှိဘူးဆိုတော့ ပြန်ဆင်းချင်ဆင်းလို့ရပါပြီဆိုတော့ ပပ အိမ်ပြန်ရအောင် လိုအပ်တာ ယူလာပြီးမှ ဆေးရုံပြန်လာကြမယ်လို့ပြောပြီး အိမ်ကိုပြန်ခဲ့ကြတယ်။

အိမ်ရောက်တော့ ရေသောက်လိုက် ပပ ..ပပ ယူပြီး ရေသောက်ပြီးမှ ပပက စကားစပြောတော့တယ်။ ဦး လိုအပ်တာယူလေ ဆေးရုံသွားရအောင်ဆိုတော့မှ ကျနော် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ပြောမှဖြစ်တော့မယ်။ ပပ သေချာနားထောင်နော် စိတ်ကိုအေးအေးထားနော် ဖိုးကျော်ဆုံးပြီလို့ ကျနော်ပြောလိုက်တော့ ပပ ကြောင်ကြည့်နေပြီး လဲကျသွားတော့ ကမန်းကတမ်း ပြေးပွေ့လိုက်ပြီး ခုံတန်းရှည်ပေါ် အသာလှဲစေလိုက်ပြီး ကျနော် ယက်တောင် ဖြေးဖြေးခပ်ပေးပြီး ရှူဆေးကို ပပနှာခေါင်းဝကို တေ့ထားပေးလိုက်တော့ မကြာမီ သတိရလာပြီး ကို သေပြီ ဟုတ်လား ဦး? ကျနော် ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်တော့ ပပ ထထိုင်ပြီး ငိုကြွေးနေပါတော့တယ်။ ကျနော် ထွေးပွေ့နှစ်သိမ့်မှုကလွှဲပြီး ဘာဆိုဘာမှ ကျနော်လည်း မပြောနိုင်တော့ပဲ မျက်ရည်တွေသာ စီးကျလာတော့တယ်ဗျာ။

ဖြစ်သွားတဲ့ အကြောင်းအရာကိစ္စတွေ နာရေး အကုန်ပြီးသွားလို့ နောက်နှစ်ရက်မြှောက် ရောက်တော့ အပေါ်ထပ် ပပအခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီး  ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ပပ အောက်ထပ်ကို ခနလာပါဦး ပြောစရာရှိလို့။ ကျနော် အောက်ထပ်ထိုင်ခုံမှာ စောင့်နေစဉ် ပိန်ကျချောင်ကျနေတဲ့ပပ မျက်လုံးတွေကမို့နေကာ ငိုနေတာဆိုတာ သိသာလွန်းနေပါတယ်။

ထိုင် ပပ.. ပပ အခုဘယ်လိုလုပ်ကြမလည်း ပြီးတာတွေလည်းပြီးသွားပြီ ပပ ဘယ်လိုရှေ့ဆက်မလည်း ဦး အိမ်ပြန်ပို့ပေးရမလား? ပပ ငိုနေရှာတော့တယ်။ ငိုနေလို့ကတော့ မပြီးဘူး ပပ..ဖြေပါ ပပ။ ပပ ဘယ်လို့အိမ်ပြန်ရမလည်း ဦး လင်နောက်လိုက်လာတာလို့ အိမ်ကသိနေလို့ ခုဆို ပပတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကပါ သိနေလောက်ပြီ။

ခုရောက်နေတာလည်း ၁၀ရက် ပြည့်တော့မယ် ကိုက သေသွားပြီးလေ အိမ်ပြန်ရအောင် ပတ်ဝန်းကျင်ကဘာပြောကြမလဲ? အားလုံးသိက္ခာကျကုန်မှာပေါ့ ဦး။ ပပ လက်ထပ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း တစ်ခုလပ်ဘဝရောက်သွားပါပြီ။ ပပမှာ နေစရာစားစရာ အစစအရာရာ ခက်ခဲကုန်ပါပြီ။ ပပ ဘဝထက် ပပ မိသားစုသိက္ခာကသာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရေးကြီးတာပါ ဦး။ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ပပ ဘဝကို ဦးကူညီပေးပါလား။ ဘယ်လိုမျိုးလဲ ပပ ပြောပါ.. ဦး ပပ ကို လက်ထပ်ပါလို့ ပြောချင်တာပါ။

ဖြစ်ပါ့မလား ပပ.. အသက်ကတော်တော်ကွာနေတယ်။ ဦးအသက်က ၃၉ ပပအသက်က ၂၀ ဝန်းကျင်.. မဖြစ်သင့်ပါဘူး။ ပပကရော မေတ္တာထားနိုင်ပါ့မလား.. ဦးက အိမ်တောင်ကျဖူးတယ်။ ကွဲနေတာ နှစ်ပေါင်း၂၀တောင်ပြည့်တော့မယ်။ ပပ သေချာစဉ်းစားပါ ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ပါ။

ပပ လောလောဆယ် မချစ်နိုင်သေးပေမယ့် တနေ့တော့ ဖြစ်လာနိုင်အောင် ကြိုးစားပါမယ် ဦး။ ကဲ ထားလိုက်တော့ ပပ.. ဦးပြောတာသေချာနားထောင်ပါ …ဟုတ်ကဲ့ ဦး…ဦး အရောင်းအဝယ် ကိစ္စလေးရှိလို့ မြို့ထဲသွားမယ်။ အပြန်နောက်ကျမယ် ပပသေချာစဉ်းစားထားပါ ဦးကိုလက်ခံနိုင်တာ သေချာရင် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ။ ပပ ဖုန်းမဆက်ဘူးဆိုရင် ပပ ဖြစ်စေချင်တာ မနက်မှပြော အကုန်စီစဉ်ပေးမယ်။

 ပြန်မယ်ဆိုလည်း လိုက်ပို့ပေးမယ်။ ဦးကို နားလည်ပေးပြီး ဘဝတစ်ခု ထူတောင်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်ဆိုရင် စားပွဲပေါ်က ဂျာနယ်တစောင်ပေါ် ကျနော် ဖုန်းနံပါတ်ရေး လိုက်ပြီး ဦးကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ ပပ။ အပေါ်ထပ် ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ စားစရာ အစုံရှိတယ်။ ပပ မနက်စာ အဆင်ပြေသလိုစားလိုက်နော် ဦးသွားပြီနော် တာ့တာ မငိုနဲ့တော့ ခေါင်းကိုက်နေမယ် သွားပြီနော်။

ကျနော် အိမ်ကထွက်လာတော့ ကျနော်ကိုငေးကြည့်ပြီး ကျန်နေခဲ့တဲ့ ပပ ကို သနားစိတ်ကလေး တချက်ဖြစ်မိသွားတယ်။ ပပ တစ်ယောက် ရှုးမတတ်မွန်းကျပ်နေလို့ ခြံထဲဆင်း လမ်းလျှောက်ရင်း အတွေးတွေများကာ တနေ့တော့ ဦးကို ငါချစ်လာမှာပါ ငါ့ဘဝရဲ့ အရှက်နဲ့သိက္ခာထက် ငါ့မိဘ မျက်နှာကို ပိုငဲ့သင့်တယ်။ ငါ့ဘဝကို ဦးရင်ခွင်ထဲ အပိုင်ပေးမယ် ဦးအချစ်ထက် ငါ့အချစ် ဦးကိုပေးမယ်။

အလုံခြုံဆုံးဖြစ်နိုင်မယ့် ဦးရင်ခွင်ထဲ ငါ့တစ်ဘဝစာ အချစ်ကိုပုံပေးတော့မယ်။  ဦးကို ငါလက်ထပ်မယ်…ငါလက်ထပ်မယ်။ ကို ရောက်ရာဘဝက ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော် နောက်ဆုံးအနေနဲ့ စိတ်ထဲက တသက်လုံးအတွက် ပြောပါရစေတော့ ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ပပ တောင်းပန်ပါတယ်… ပပ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျလာတဲ့မျက်ရည်ကို လက်နဲ့ သုတ်လိုက်ပြီး အားကိုတင်း ကြိုးစားပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အလွတ်ကျက်ထားမိတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကိုနှိပ်လိုက်ပြီး။

ဟယ်လို ပပ ဦးဆီဖုန်းဆက်တယ် ပျော်လိုက်တာကွာ။ ပပ ဦးကိုလက်ထပ်မယ်ပေါ့ …ဦး ပပ ဖုန်းကိုမျှော်နေမိတာ အရမ်းပဲကွာ ဦး အခုရင်ခုန်နေတယ်။ ဟာ ဦးကလည်း ဦးပဲပြောနေတယ် ပပ ဘာမှ မပြောရတော့ဘူးလား? ပြောလေ ပပ… ဦးကို ပပ သံယောဇဉ်ရှိတယ်။ ပပ အချစ်က ဦးရဲ့ကြင်နာမှုနဲ့ပဲဆိုင်တယ်နော် ဦး ပပကို သစ္စာရှိရှိချစ်နိုင်လား ဖြေ။

ရာသက်ပန်ရိုးမြေကျ သစ္စာရှိရှိ ပပ တစ်ယောက်တည်းချစ်ပါ့မယ် စိတ်ချ…ပပက တခါတလေ ဆိုးတယ်နော် ဦး.. ဦးက ချစ်တာပဲ သည်းခံပေးမှာပေါ့… ကဲ ဒါဆို အိမ်ပြန်လာတော့ မိုးချုပ်တော့မယ်။ ပပ ကြောက်တယ်.. စားစရာဝယ်လာခဲ့နော်..ဦးအိမ် ပြန်ရောက်ရင် ရေချိုးပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် အဝတ်အစားဝတ်ပြီးမှ ပပအခန်းကိုလာခဲ့နော် ပပကို ချစ်ရေးထပ်ဆိုပေါ့။

ပပကို ရင်ခုန်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ဒီညက ဦးနဲ့ပပရဲ့ မင်္ဂလာဦးညလေးပါပဲ..ဦး တာ့တာဆိုပြီး ဖုန်းတခါတည်း ချလိုက်တယ်။ ပြန်ခေါ်တော့ စက်ပိတ်သွားပြီဗျာ။ ကျနော်မှာ ပါလာတဲ့ ပိုက်ဆံကိုကြည့်လိုက်တော့ ဆယ်သိန်းလောက် ကျန်နေသေးတော့ ရွှေဆိုင်ကိုဝင်ပြီး ကျနော်နဲ့ပပ တူတူဝတ်ဖို့ ဆင်တူလက်စွပ်မောင်းကွင်းကို ဝယ်လိုက်တယ်။

ဆိုင်က ကောင်မလေးတယောက်ရဲ့ လက်တိုင်းနဲ့ ပပလက်ချောင်းလေးကို မှန်းဆပြီးဝယ်လာလိုက်တယ်။ အပြန် စားစရာ ခေါက်ဆွဲကြော် အကင်နဲ့ထမင်းပေါင်း ဝယ်လာပြီး အိမ်ကိုရင်ခုန်စွာပြန်လာ မိတော့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ ရေချိုး သပ်သပ်ရပ်ရပ် အဝတ်လှဲလိုက်ပြီး လက်စွပ်ဘူးလေးကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ပြီး အိမ်တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်လိုက်ပါတော့တယ်။

ပပ အခန်းရှေ့ရောက်တော့ အသက်ကိုဝဝရှုပြီး အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်မိ ပါတော့တယ်။ ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်.. ဦး ဝင်လာခဲ့လေ. မပိတ်ထားဘူး ဆိုမှ ကျနော် အခန်းထဲဝင်လိုက်တော့ မှန်တင်ခုံနား မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ ပပကို ကျနော် မျက်နှာခြင်းဆိုင်ရပ်လိုက်ပြီး ပပကိုကြည့်လိုက်တော့ ခေါင်းကိုငုံ့သွားတယ်။ လှလိုက်တာ ပပရာ ပြောင်ထမိန်အဝါကို တင်းတင်းဝတ်လို့ ဂျိုင်းပြတ်ကိုယ်ကျပ် အဝါရောင်လေး ဝတ်ထားတာဗျာ။

အမို့အဝှိုက်အကွေ့အကောက်နဲ့ ဖယောင်းအရုပ် လေးလား ထင်မှားမိအောင်လှလိုက်တာလို့.. စိတ်ထဲပြောရင်း ကျနော် ပပရှေ့ ဒူးတောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပပဘယ်လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲက လက်စွပ်ဘူးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပပကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ အကြည့်ချင်းစုံပြီး ဦးကို လက်ထပ်ခွင့်ပြုပါဆိုပြီး ပပလက်သန်းကြွယ်ကို လက်စွပ်စွပ်ပေးလိုက်ပြီး ပပလက်ကို အနမ်းတချက်ခြွေလိုက်သည်။

ကျနော် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အိတ်ထဲက လက်စွပ်ဘူးကို ပပ လက်ထဲထည့်ပေးလိုက်စဉ် ဘူးကိုဖွင်းလိုက်ပြီး လက်စွပ်ကိုကိုင်ထားပြီး ကျနော်လက်ကို ပပ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ကျနော် လက်သန်းကြွယ်ကို လက်ထပ်လက်စွပ်ဝတ်ဆင်ပေးရင်း ပပ ဦးအချစ်ကိုလက်ခံပါတယ်။ ပပဘဝကို ဦးဆီ အပ်နှံပါတယ် ပပ ဦးကိုချစ်တယ်လို့ ပြောပြီး မျက်လွှာချနေစဉ် ပပ ခါးကိုကိုင်လိုက်ပြီး နဖူးကိုနမ်းလိုက်ပြီး ပပကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး မွှေယာပေါ်အသာချလိုက်ပြီး ပပ အပေါ်ကနေဖိထားပြီး နှုတ်ခမ်းကိုနမ်းစုပ်လိုက်တော့တယ်ဗျာ။

ပြွတ် ပြွတ် အင်း အင်း ဟင်း ကျနော့လက်က နို့ကိုဆုပ်ကစားနေရင်း နမ်းရှိုက်နေရင်း အနမ်းကိုရပ်လိုက်ပြီး ပပအပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကျနော်ပါ တခါတည်းချွတ် ပစ်လိုက်တယ်။ မျက်လုံးမှိတ် တိတ်ဆိတ်နေတော့တဲ့ ပပ ရှက်နေရှာပါတော့တယ်။ ကျနော် ပပ ဘော်လီပါဖြုတ်လိုက်တော့ ဟာ လှလိုက်တာ..နို့သီးခေါင်းသေးသေးလေးနဲ့ လှလိုက်တာ ကျနော် ပါးစပ်နဲ့နို့သီးခေါင်းကို ငုံစပ်ပြီး နို့တစ်လုံးကိုင်ညစ်ဆုပ်ကစားရင်း နိုသီးခေါင်းလေးကို ချေပေးနေစဉ် အ အ အား ဦး အ အ အင်း ဟင်းးး ပပ ငြီးသံလေး ကြားလာရတယ်။

ကျနော် လက်တဖက်အောက်ကိုဆင်း သွားပြီး ပပဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း နို့သီးခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေးကိုက်စုပ်ရင်း အားအိုး အ အ အင်းဟင်း ဦးရယ် အား ..ကျနော် လက်ကတဖြည်းဖြည်းထမိန်ထဲ ဝင်ရောက်နယ်ကျော်လာပြီး ပပ စောက်ဖုတ်မွှေးနုနုလေးကို ပွတ်သပ်မိစဉ် ပပလက်က ကျနော့လက်ပေါ် အုပ်ကိုင်ညစ်ထားလေသည်။

ကျနော့လက်က အောက်ဘက်ကို ဆက်ဆင်းသွားပြီး စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားကို ပွတ်သပ်နေမိတော့ ပပ တစ်ယောက် အင်းးးး ဟူးးးးးးး အ….. အီးးးးးးးးးးးးးးးးး   အော်ညီးနေတော့တယ်။ ကျနော် လက်ခလယ်ကို အဖုတ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်တော့   အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးဦးရယ် ဟင်းးးးးးး ဘယ်လိုလုပ်နေတာလည်း ဦးးးးးးးး  အအ အအအအ သေပါပြီ ရင်ထဲတမျိုးကြီး ဦးးးး ဦးးးးးးးးး   အအအအ ဟီးးးးး ဟင်းးးးး ကျနော့လက်ခလယ်ကို စောက်ဖုတ်ထဲက ထုက်လိုက်ပြီး  ပပထမိန်ကို မပြီးချွတ်လိုက်ပြီး ပက်လက်အိပ်နေသော ပပ ခြေထောက်ကို ကားလိုက်ပြီး ကျနော် မှောက်ချလိုက်သည်။

ပပ စောက်ဖုတ်ကို လက်နဲ့ဖြဲဟလိုက်ပြီး ကျနော် လျှာနဲ့စောက်စိကို အရင် တို့ကစားလိုက်စဉ်  အ အအ..အအအ .. ကျနော်လျှာက ပပ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားကို စယက်လိုက်စဉ် အော်ညီးသံဆူညံပြီး ကျနော်ဆံပင်ကိုဆွဲကိုင်ပြီး ဖင်ကိုကော့ကော့လာပြီး ကျနော့မျက်နှာကို လာလာပွတ်ပေးနေသလိုဖြစ်နေသည်။ ကျနော်လည်း ပါးစပ်ပါညောင်းလုမတတ်ကျနော် စုပ်ပေးနေမိတော့တယ်။

အင်းးးးဟင်းးးးးး ဦးးးးးရယ်…..ဘယ်လိုကြီးလည်း….အူးးးးးးး ကောင်းလိုက်တာကွာ အားးး အ အားးးးးးး သေပါပြီး  းးးးးးးးအားးးးးး အော်သံပျံလွင့်နေတုန်း ကျနော် ယက်နေတာရပ်လိုက်ပြီး အရည်တွေရွှဲနေတဲ့ အဖုတ်ကို လက်နဲ့ဖိပွတ်နေရင်း ကျနော် ဒူးတောက်ထိုင်လိုက်ပြီး ပပ ခါးအောက် ခေါင်းအုံးခုပေးလိုက်ပြီး ကျနော်လီးကိုကိုင်ပြီး ပပအဖုတ်ကို လီးထိပ်နဲ့ အပေါ်အောက် ဆွဲပေးလိုက်တော့ အရည်လိုက်လာတော့မှ လီးကိုအဖုတ်ထဲ ဖြေးညှင်းစွာ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ပပ ကိုယ်ပေါ်မှောက်ချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို နမ်းပြီး နို့ကိုကိုင်ဆွကစားလိုက်သည်။

ပပ လူးလိမ့်နေတုန်း တစ်ချက်တော့ အားနဲ့ဆောင့်ထည့်ပစ်လိုက်ပြီး တဆုံးဖိ ထည့်လိုက်စဉ် အနမ်းပါခွာသွားပြီး  အားးးးးးးးးး ဆိုပြီး သံရှည်အော်ညီးနေတုန်း ကျနော် မှန်မှန်လေး ဆက်လိုးပေးလိုက်သည်။

အား  ဦးရယ် ဘယ်လိုမှန်းမသိဘူးကွာ ..အင်းဟင်း…ဆောင့်နေတုန်း ချစ်လား ပပ ချစ်တယ် ချစ်တယ် ဦးရယ်  ပြွတ် ပြွတ်ဖတ်ဖတ် အား  အ ဟင်း ချစ်တယ် ဦးရယ်   အား ဟူးးးးးးး ကျွတ် ကျွတ် ကောင်းလိုက်တာဦးရယ်။

ဟင်း အင်းးးးးးးးးးး ဖတ် ဖတ် ဖြန်းဖြန်း  အား လားလားဟူး ကောင်းလိုက်တာ အား ချစ်လိုက်တာ အား ..ပပ ဦးပြီးပြီး အား ပြီးတော့မယ် အ အားးးးး  အား ဦး အား ပပ လည်း ကတုန်ကယင်ဖြစ်လာပြီ   အား ဟင့် ဟင့် ဟူးးးးးးးး အားးးးးးးးး သံရှည်ငြီးနေတုန်း အား ပြီးပြီ ဆိုပြီး ဆောင့်ဆောင်ထည့်လိုက် ရင်း အားးးးးးးးး အားးးးးးး  နှစ်ယောက်စလုံးငြိမ်ကျသွားပြီး ပပ အပေါ်မှိန်းနေတော့ ပပ ကျနော်ကျောကို ဖက်ထားပြီး မောဟိုက် တုန်ရီနေပြီး ဦးးးး နာလိုက်တာ ပပ ဟာလေး စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်နေတယ်။ ကျွတ်ကျွတ် ဘယ်ဟာလေး စပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်နေတာလည်း ပပ..  ဦးနော် ပပ အဖုတ်က ဖြစ်နေတာ အဲလိုကြားချင်နေတာမလား? ရီမနေနဲ့ ဦးအပေါ်က ဖယ်ပါအုံး အဖုတ်က နာစပ်စပ်လေးဖြစ်နေလို့ ကျနော် ပပ အပေါ်ကနေဘေးသို့ လှဲချလိုက်ပြီး မှိန်းနေစဉ် ပပ အဖုတ်မှာပေတဲ့ အရည်တွေသုတ်နေရင်း လုပ်ပါအုံးဦး သွေးတွေ ထွက်နေတယ် ဘာဖြစ်ကုန်တာလည်းမသိဘူး။

ကျနော် ထလိုက်ပြီး ပပကိုလှဲခိုင်းလိုက်ပြီး ပပ အဖုတ်ကိုလက်နဲ ဖြဲလိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ပပရယ် အပျိုမြှေးပေါက်သွားတာပါလို့ ပြောလိုက်ပြီး ရေချိုန်းခဲထဲ ခေါ်သွားကာ ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။ ဆေးကြောပေးပြီး ခုတင်ပေါ် ပြန်ရောက်သောအခါ ပပကို ပက်လက်လှန်စေပြီး စောက်ဖုတ်ကိုကျနော် လျှာနဲ့ယက်လိုက်ပါတော့တယ်။

အား ဦး တော်ပြီကွာ နာနေတယ် ပြောနေပေမဲ့လည်း ကျနော် အဖုတ်ကို ဆက်လျှက်ပေးလိုက်တော့ အား ဦးရယ်  အား အင်းဟင်း းးးးးးးးးးး ပပကို ချစ်တက်အောင်သင်ပေးနေတာလားကွာ အူး ဟားးးးးးးးအီးးးးးးးးးး အင်းးးးးးးးးး ကျွတ် သေပါပြီ ကောင်းလိုက်တာ လုပ်ချင်လဲ လုပ်လိုက်ပါတော့ ဦးရယ် အသဲပါခိုက်နေပြီ။

အီးးးးးးး အ အားးးးး ကျနော် ပပ အပေါ်ကိုတက်လာပြီး စောက်ရည်ရွှဲနေတဲ့ပါးစပ်နဲ့ ပပပါးစပ်ကိုစုပ်နမ်းလိုက်ပြီး နို့ကိုကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်ပြီး ပပ လက်ကိုဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ကျနော် လီးကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်စေပြီး ပပလက်ကို အပေါ်အောက်ဂွင်းထုခိုင်းသလို လုပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ပပ ဦးလိုးချင်လာပြီး အဖုတ်ထဲထည့်ပေးနော် ပြောလိုက်တော့ ကျနော့လီးကိုကိုင်ပြီး အဖုတ်ထဲထည့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ကျနော် ခခ နှုတ်ခမ်းကိုစုပ်နမ်းရင်းစောက်ဖုတ်ထဲ  လီးကိုဖြေးဖြေးချင်း အဆုံးထိတည့်လိုက်ပြီး ခပ်သာသာလေးညှောင့်လိုးနေမိတော့တယ်။ အား ဦးရယ် ကောင်းလိုက်တာကွာ  အင်း ဟီး အ အီး   ကောင်းလိုက်တာ ပပရယ် လိုးရတာကောင်းလိုက်တာ စေးနေတာပဲ အား    ဦး ရယ် ထိလိုက်တာ အောင့်လိုက် တာ ဟူးးးးးးးးးးး   ကျနော် လိုးချက်တွေ မြန်မြန်လာပြီး ပြီးချင်သလို ဖြစ်လာပြီး အား ချစ်တယ် ချစ်တယ် ပပရယ် အား…. ချစ်တယ် ဦး ကောင်းတယ် လုပ်ကွာ လုပ်တော့ကွာ ပပ ပြီးချင်လာပြီ။ အူး အ အားးးး  ကျနော်လည်း ဆောင့်ချက်တွေပြင်းထန်လာပြီး ပပလည်းလူးလိမ့်အော်ငြီးပြီး အခန်းထဲ လေကြမ်းတွေ တိုက်ခတ်နေသလို ဖန်း ဖန်းဖန်း ဖန်း   အား အ အင်း ဟီး    ဆောင့်ချက် ကြမ်းကြမ်းတွေ အော်ညီးစုတ်သံတွေနဲ့ နှစ်ဦးသား ကာမရေလျင်မှာ စီးမျောလို့ နေပါတော့သည်။…ပြီးပါပြီ

The post လုပ်ချင်လဲ လုပ်လိုက်ပါတော့ ဦးရယ် အသဲပါခိုက်နေပြီ appeared first on kevin media.

အန်တီအိသည်ရွှေကြည်အလွန်ကြိုက်တတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည် အသက်၄၉နှစ်ရှိပြီးမုဆိုးမတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ခန္ဒာကိုယ်မှာ တင်ပဆုံကြီးပြီး ရုပ်ရှင်မင်းသမီးဝါဝါအောင်ဘော်ဒီထက်နည်းနည်းဝသူဖြစ်သည်။အိမ်တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီး “အန်တီအိရေ ..အန်တီအိရေ..”အော်ခေါ်သေည်လည်းထူးသံမကြား၍အိမ်တံခါးတွန်းဖွင့်ဝင်ကြည့်သော်အောက်ထပ်တွေဘယ်သူမှမရှိသောကြောင့်အပေါ်ထပ်တက်ကြည့်ပြီးအန်တီအိအခန်းအားကြည့်မိသောအခါ လီးအတုနဲ့အာသာဖြေနေသောအန်တီအိအားတွေ့သောကြောင့်ချောင်းမြောင်းကြည့်နေမိသည် အန်တီအိဧ။်စောက်ဖုတ်မှာခလေး၂ယောက်မွေးထားသောကြောင့်ပြဲလန်နေသောလည်း မဲနက်နေသောအမွှေးများနှင့်စောက်ဖုတ်အုံမှာအလွန်အင်မတန်မှကြည့်ကောင်း၍ အန်တီအိပုံစံမှာ အလွန်အင်မတန်မှလိုးချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်စေပါသည်

ကျွန်တော်လည်းချောင်းဟန့်၍တံခါးခေါက်ကြည့်ရာ ပြာပြာသလဲနဲ့ “ဟာ သားလာလေ.”အန်တီ သား မြန်မာမုန့်ဝယ်လာလို့ အန်တီကြိုက်တတ်လို့” ပြီးတော့ ကျွန်တော်သူဘေးနားသွားထိုင်နေမိသည် လီးမှာအင်မတန်မှတောင်နေပြီး ..သူမျက်လုံးကကျွန်တော်လီးနေရာကိုကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော်.၊ အန်တီဘာလို့အိပ်နေတာလဲ အန်တီအိ။ နေသိပ်မကောင်းဖြစ်နေလို့ သားလေးရေ.. ကျွန်တော်.ကျွန်တော်နှိပ်ပေးရမလားဆိုကာ ကျွန်တော်ပေါင်ကိုကိုင်လိုက်သည် ..ပြိးတော့ အန်တီရယ်ဘာလုပ်နေလဲ သားမြင်ပါတယ် ..သားလေ ..သား အန်တီနဲ့ဖြစ်ချင်မိတယ် အန်တီအိ..သားရယ် သားကိုအန်တီကကလေးကတည်းကမြင်လာတာဖြစ်ပါ့မလားး.. ကျွန်တော်။

အန်တီ ရယ်လီးကိုကြည့်ပါဦး ..ဆိုတော့ သူအရမ်းအံအားပြီးကြောင်ကြည့်နေတယ် ..ကျွန်တော်လည်းမထူးတော့ပါဘူးဆိုပြီး ဖက်ပြီးခွနေမိသည် ခြေမကိုင်မိလက်မကိုင်မိ လူကလည်းလိုးချင်နေတာနဲ့ သူကလည်းရုတ်တရက်ကြောင်နေတယ် ကျွန်တော်လည်းထဘီလှန်ပြီးအတင်းထိုးထည့်မိတယ်အဲ့အချိန်အခန်းထဲမှာစောက်ဖုတ်နံကထောင်းခနဲနဲ့ပိုတောင်လာပြီး အတင်းထိုးထည့်မိတယ် .. စွတ်..အားးး သားရေ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ ပေးလိုးမှာပေါ့ ..မရတော့ဘူး သားလိုးချင်နေမိပြီဆိုပြီး…တရပ်စပ်စွတ်ကျုံးနေမိတယ် .. ဖွတ်..ဖွတ်…ဖွတ် ..ဖွတ် စွတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ပါးစပ်ကလည်းကစ်ဆင်ရိုက်ပြီးအကျီင်္မချွတ်ဘဲ ကလေးနှစ်ယောက်အမေနို့အုံကြီးကြီးကြီးကို စွပ်ကိုင်နေမိတယ် …အွတ် အွတ် အား အားကောင်းလိုက်တာ သားလေးရယ် ၁၀မိနစ်အခန့်အကြာမှာလရေတွေပန်းမိပါတော့တယ်.. အန်တီ..အရမ်းကောင်းတာပဲ သားရေ ဒါမဲ့နည်းနည်းမြန်တယ် ကျွန်တော်..မဟုတ်ဘူး အန်တီ သားအရမ်းလိုးချင်နေတာ ကြာပြီ ..ဒါကြောင့်တရစပ်လိုးတာမောမှန်းတောင်မသိဘူး ဆိုကာ သူကလည်းကိုယ့်လိးကိုဆွပေး ကိုယ်ကလည်းသူစောက်ဖုတ်နိူက်ပေးလုပ်နေမိသည်…။

ခဏကြာသော် အန်တီ..သားလေး ပြန်တော့လေ နောက်ကျနေမယ် ကျွန်တော်..ခဏသားအစိစုပ်ချင်လို့ဆိုကာ သူစောက်ဖုတ်ကိုကုန်းယက်နေမိသည်…. အားးးသားလေးရေ ဘယ်လိုတွေလုပ်နေတာလဲ ကောင်းလိုက်တာကွာ …အားး အားး…ကျွန်တော်လည်း သူစောက်ဖုတ်ပြင်တစ်ပြင်လုံးလျှာနဲ့လျက်လိုက် အစိကိုစုတ်လိုက် သူအတွင်းသားလေးလျှာနဲ့လိုးလိုက်လုပ်နေမိသည် ..အနံနံသော်လည်းမရွံမိတော့ အားး ကောင်းလိုက်တာ သားရေ အန်တီအိဟာ ကျွန်တော်ခေါင်းကို စောက်ဖုတ်နဲ့ဖိကပ်ထားတော့သည် ..ကျွန်တော်လည်းအန်တီခဏဆိုကာ အန်တီဖင်ပေါက်လေး လျှာနဲ့ကလိ လက်နဲလိုးလိုက် အကောင်းဆုံးအချိန်ခဏလေးဖန်တီးပေးနေတော့သည် ..၁၀မိနစ်ခန့်အကြာအန်တီအိမှာ သားရေ ..သားကိုစုပ်ပေးမယ်လေ .ဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်းသူရင်ဘတ်ပေါ်ခွပြီးလီးကိုတေ့ထားပေးလိုက်သည် ပလွတ် ပလွတ် ပြွတ် ပြွတ် ..အိုးး ကောင်းလိုက်တာ အန်တီ ဥတွေပါယက်ပေး …နို့အုံကြီးပေါ်မှာထိုင်၍ကျွန်တော်လည်းညှောင်နေမိသည်.. ပြွတ် ပလွတ် ပြွတ် အသံမျိုးစုံ့းနဲ့ချိုချဉ်အလားစုပ်နေသောအန်တီအိနူတ်ခမ်းအား ကြည့်ပြီးအရမ်းတောင်လာကာပေါက်ထွက်မတတ်ဖြစ်ဘာ၍ အန်တီ ..သားမပြန်ခင်တစ်ခါလိုးဦးမယ်နော် အန်တီအိ..။

သူကလည်း ဟွန်း ဟုဆိုကာ ရော့ ကုန်းပေးမယ် အန်တီသားလေးဖြည့်ဆည်းပေးတော့ ကျွန်တော်လည်းလီးကိုထိုးထည့်ကာ တစ်ရပ်စပ်ဆောင့်ပါတော့သည် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖွတ် ပြွတ် အား အား အန်တီ အန်တီ ..သားလေးရေ သားလေး နဲ့ပထမတစ်ချီထပ်ပိုမိုကြာမိလေတော့သည်.. အန်တီ ပုံစံပြောင်း၇အောင်လေ အင်း သား ဟုပြောပြီး အန်တီအိ..သားဘေးတစ်စောင်းနို့ကိုင်နူတ်ခမ်းလေးနမ်းခံချင်တယ် ဟုတ် ဟုပြောပြီးဘေးကိုစောင် းသူခြေထောက်ကိုကျွန်တော်ကိုချိတ်ခိုင်းပြီး နို့ကိုင် ကာကစ်ဆင့်ရိုက်ကာညှောင့်နေမိတော့သည် ..အားးအားးဖတ် ဖတ်ဖတ် ဖတ် ပြွတ် ပလွတ် ပတ် အရည်တွေနဲ့အနံ့တွေနဲ့ကြိုင်လိူင်ကာဆောင့်လိုးနေပါတော့သည် ..နောက်၂၀မိနစ်ခန့်အကြာဒုတိယမှီပြီးသွားလေပါတော့သည်.. နှစ်ယောက်အမောဖြေလျက် အန်တီ သားသွားတော့မယ်ဟုဆိုကာအကျီင်္ထဝတ်ပြီး လီးမှာ အရည်တွေပေနေတာတွေ့တော့ ကိုယ်တော်ချောလာခဲ့ဟုဆိုကာရေချိုးခန်းထဲဆေးပေးကာ အန်တီအိ..သားနောက်လည်းလိုးပေးရမယ်နော် ကျွန်တော်..စောက်ဖုတ်ပြဲအောင်နေ့တိုင်းလာလိုးမယ်ဟုပြန်ပြောလိုက်သောအခါ ဟိ ဟိနဲ့ရီနေပါတော့သည်..။

ယခုကဲ့သို့အန်တီအိနဲ့လိုးနေသာ၂လလောက်ကြာပြီးနောက် မိမိမှာ ပြောင်း လိုးချင်စိတ်အသစ်တဖန်ပေါက်ဖွားလာပါတယ် သူကတော့အပျိုကြိးမလွင်ဖြစ်သည်..အပျိုကြီးမလွင်မှာ အသက် ၃၉နှစ်ရှိပြီးရပ်ကွက်ထဲသာရေးနာရေးအင်မတန်ပါသောသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။တစ်နေ့ သာရေးအလှူတစ်ခုအတွက် လုပ်အားပေးသွားလုပ်ရာ နောက်ကျမှ ည၁၂နာရီလောက်မှပြီး၍ပြန်မယ်လုပ်ရာ ‘ဟဲ့ ကောင်လေး မောင်မောင်’နောက်မှခေါ်သံကြားလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ..အပျိုကြီူဖြစ်သောကြောင့် ဟုတ် အန်တီ ခုပဲပြန်မလို့လိုက်မလားမေးလိုက်ရာ အပျိုကြီး..အေး သား ညကြိးဟယ် လိုက်ခဲ့မယ် … မိမိလည်းတူတူပြန်လာခဲ့ရာ အပျိုကြီးရဲ့ကိုယ်သင်းရနံလေးကြောင့်လီး တောင်လာပါတော့တယ် .အပျိုကြီးမှာခင်ဇာခြည်ကျော်မျက်နှာပေါက်ဖြစ်ပြီးခန္ဒာကိုယ်အချိုးအစားမှာ မပြည့်တပြည့်ဖြစ်သည်…ကျွန်တော်တို့တူတူလျှောက်လာကာလမ်းမှာစကားပြောလာပြီး လမ်းမှာခွေးတသိုက်တွေ့ရာခွေးများမှာအလွန်ဟောင်ပြီးနောက်ကလိုက်လာသောကြောင့် ဟဲ့ မောင်မောင် ..သား သားဆိုကာသိုင်းဖက်ပါတော့သည် မိမိလည်းဇိမ်ခံကာမတော်ထထိလိုအထာနဲ့ဖင်လေးဆုပ်ကိုင်လိုက် နို့လေးဆုပ်လိုက်လုပ်နေမိသည် …နောက်ခွေးများအားမောင်းပြီး ပြန်လာသောအခါ ငါနှယ့်ခွေးထက်ကြောက်ရတဲ့လူနဲ့လာတွေ့နေတယ် …ဟုပြောကာ ရီနေပါတော့သည်။

မိမိလည်းရပြီအေးဆးဆိုကာ ဖင်လေးဆုပ်ကိုင်လိုက် နို့လေးကိုင်လိုက် လုပ်ကာ သူတို့အိမ်ရှေ့ရောက်သောအခါ ဖင်လေးကိုတခါညှပ် လီးတောင်ရက်သားနောက်ကထောက်၍မနက်ဖြန်တွေ့မယ်ပြောကာနူတ်ဆက်ခဲ့ပါသည်..သူတို့အိမ်တွင်သူအမများမောင်များရှိ၍လိုးချင်ရက် တောင်တောင်နဲ့ပြန်လာ၇ပါတော့သည် နောက်နေ့ အလုပ်ကပြန်လာအပျိုကြီးအိမ်နားကပ်သီရစ်သီလေးဝင်ပြီး အန်တီရေ ရှိလားဗျ နဲ့ဘာညာယောင်ပြီး ဝင်ကြည့်သောအခါအပျိုကြီးမှပြုံးပြီး ဘာလာလုပ်တာလဲ ဟုဆီးမေးလေသည် ..ဘယ်သူမှမရှိဘူးလား အင်း အလုပ်သွားကြတယ်ဆိုသောကြောင့် ကျွန်တော်..လာချစ်တာလေ အပျိုကြီး..ဟယ် ပြောရယ်လိုက်တာ.. ကျွန်တော်လည်းအတင်းအပျိုကြီးကိုဖက်ပြီးနို့ကိုင်ဖင်ကိုင်လုပ်ပေးနေမိသည် ခဏကြာသော် အပျိုကြိးအားချွတ်ခိုင်းပြီးကုန်းခိုင်းကာ လီးထိုးထည့်လိုက်တောသည် ဗျစ် ဗျစ် အားး သား ရယ်ကြပ်လိုက်တာ နာတယ် ဟ …ခဏပါ အန်တီကလည်း ဟဲဟဲ ရီကာ နာကောင်းလေးပါဆိုကာဆက်ထိုးထည့်လိုက်သည် ဗျစ် ဗျစ်နဲ့တဆုံးထိဝင်တော့ ဖြည်းဖြည်းဆောင့်မိလေတော့သည် တစ်ခုထူးခြားသည်မှာအန်တီအိလောက်မနံသော်လည်း မိမိမှာနံသောအန်တီအိစောက်ဖုတ်တောင်ပြန်သတိရနေမိသည် ကြိုက်သူဖြစ်သော်ကြောင့်ပဲလားတော့မသိ …။

ဒါနဲ့ကျွန်တော်လည်း ဆက်တိုက် ဆောင့်နေမိသည် ..ဖတ် ဖတ် ဘွတ် ဘွတ် အားအာ ကောင်းလာပြီး ကလေးလေး နာတော့နာတယ် အားအား ဗြစ် ဖွတ် ဖျွတ် ပြွတ် နဲ့ဆောင့်နေတုန်း လွင်လွင် ရေ လွင် လွင် အိမ်ရှေ့မှာအော်သံကြားလို့လရေတစ်စက်စက်နဲ့ချွတ်ကာ ..နောက်ဖေးကာနေထပြေးလာရတော့သည်.ကျွန်တော်လည်းတင်းက ာအန်တီအိ အိမ်ရှေ့တန်းဝင်ကာ အန်တီအိအားခေါ်ကြည့်လိုက်ရာ် အန်တီအိ အန်တီအိ ဟေ သားဆိုကာ ထွက်လာသောကြောင့်တံခါးဖွင့်ပေးချင်းပဲ တန်းထဘီလှန်ကာအစိမ်းသတ် စွတ်လိုးနေမိသည် ..ဖွတ် ဖွတ် ပြွတ် ပြွတ် ဘွတ်..ဖတ် ဖတ် နဲ့၂၀မိနစ်ခန့်အကြာလရေတွေ အန်တီအိစောက်ဖုတ်ထဲပန်းမိတော့မှာအသာပြေသွားတော့သည် .. အန်တီအိ..သားရယ် ဘာဖြစ်လာတာလဲဖြည်းဖြည်းလိုးပါ ကျွန်တော်..မဟုတ်ဘူးကျွန်တော်ရုံးကအပြန်အမ်းလိုးချင်လို့ပါ အေးပါသားရယ် ဒီစောက်ဖုတ်ကမင်းအတွက်ပါပဲိဆိုကာရင်ခွင်ထဲလာဝင်တော့သည် ကျွန်တော်လည်းအန်တီခဏ အိမ်မှာ ဒီနေ့အလုပ်တစ်ခုရှိတယ်ပြောကာထွက်လာပါတော့သည် နောက်နေ့ကျွန်တော်ရုံးကပြန်အလာ အပျိုကြီးမလွင်လည်း လမ်းထိပ်ကပြန်အလာတွေ့လို့ ကျွန်တော်…မ ဘယ်ကပြန်လာတာလဲ အပျိုကြီး..အဲ ကောင်လေးပေါတင်ကြီးမပြောစမ်းနဲ့ ကျွန်တော်လည်းအိမ်မှာဘယ်သူမှမရှိတုန်းမှန်းစဉ်းစားမိပြီး အန်တီရေ လာပါဦး ပြစရာရှိလို့ဆိုကာလက်ဆွဲခေါ်ကာအိမ်ထဲခေါ်လာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲရောက်သော်အခါမှ အပျိုကြီးနိ့လေးကိုင်ကစ်ဆင်တန်းရိုက်တော့သည် အပျိုကြီးလည်းဘယ်ကတက်ထားမှန်းမသိ လီးကိုလာကိုင်ပြီး လျှာတွေရောသရေတွေရော ပလူပျံနေအောင်ပြန်ယက်ပါတော့သည် ကျွန်တော်တောင်ပြုံးပြီး ဟဟ မက ပိုကျွမ်းနေပါရောလားဗျ မေးလိုက်သော် အပျိုကြီးက ဟီးဟီး ဒါလား ဖေ့ဘုတ်ကလေ အမှောင်လောက ဂရုထဲဝင်ထားတာတဲ့ခုကြည့်ပြီးသင်နေပါပြီတဲ့ ပြီးတော့ ကျွန်တော်လီးကိုထုတ် မူတ်တော့တာပဲ သိပ်မကျွမ်းပေမယ့် အာငွေ့လေးကြောင့်လီးကတိုက်ပွဲဝင်ရန်အသင့်ဖြစ်လာပါတယ် ကျွန်တော်လည်းအပျိုကြီးကို အခန်းထဲခေါ် ခုတင်ပေါ်မှာပဲပုံမှန်တက်လိုးပါတော့တယ် … အပျိုကြီး….ဗျစ် အားးးးးးနားကောင်းလေးကွာ ကျွန်တော်လည်းဆက်တိုက်အချက်၅၀လောက်ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုက်ပါတော့တယ် အာ အအအ အအအ အအဗွတ် ဗွတ် အားး ကောင်လေးရယ် အားး သားရယ် အားးး မမရယ် အပြန်အလှန်လျှာချင်းကစားပြီးလိုးနေမိတယ် ခဏညောင်းသောအခါ မမ နံရံပေါ်လက်ထောက်ကုန်းပေးပါလား အပျိုကြီး..ဘယ်လိုလဲ မမမကုန်းတတ်ဘူး ကျွန်တော်..ဟာဗျာ လိုးချင်နေပြီဗျာ ကုန်းတက်သလိုကုန်း အိမ်ကလူတွေလာတော့မယ်ဆိုကာ ကုန်းခိုင်းပြီး တစ်ရပ်စပ် အပြီးထိလိုးလိုက်တော့တယ် ဗွတ် ဗွတ် ဖွတ် ဖွတ် လရေတွေစောက်ရည်တွေပေါင်းရင်းထိစည်းကျပြီး ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် အားး အာအအအအအလဥနဲ့ဖင်ရိုက်အသံတွေနဲ့ဆူညံကာ အအအအအ အာူးး မောင်လေး မမပြီးတော့ မယ် ပြိးတော့မယ် အအအ မမ မမ အအအအအားးးးးးးးးကျွန်တော်လည်းကလေးရနေမှရှော့ဆိုကာ မမ မြန်မြန်ထိုင် မမ ဆိုကာ ပါးစပ်ပေါက်ပိတ်လိုးကာပီးလိုက်ပါတော့တယ် အပျိုကြီး….သားရေ အေ၇တွေများလာကြီးလားး ကျွန်တော်…အားးချစ်လို့ စုထားတာလေ….မမရယ့် ဆိုကာအပျိုကြီးကိုရုံးပုဆိုးနဲ့သုတ်ပေးပြီးပြန်လွတ်လိုက်ပါတော့တယ်။

ပြန်ခါနီးတော့ သားရေ ငါတော့ခြေထောက်မနည်းထောက်နေရတယ်ဟုပြုံးပြုံးလေးပြောကာပြန်ထွက်သွားးပါတော့တယ်… ကျွန်တော်လည်းခုမှသတိထားမိတယ် အိမ်ကလူတွေလာရင်ကွိုင်ပဲလို့အခန်းထဲအနံပေါင်းစုံနဲ့ ကြမ်းတိုက်ကာအားယူကာထမင်းစားအိပ်ချလိုက်ပါတော့တယ် …မအိပ်ခင် မအိကတော့ ကောင်လေးယားနေတယ် လာလိုးပေးဆိုကာ မက်စင်ဂျာကစာပို့ပါသေးသည်ခဏလေးမအိရေ …ရုံးကအလုပ်များတယ်ဗျာလို့ပြန်ပို့လိုက်သောအခါစိတ်ဆိုးသောပုံလေးပြန်ပို့ပါသည်.အဲ့အချိန်တွင် မိမိလိုးချင်ပါသော်လည်းအားအင်ချွေတာနေရသောဘဝကိုစာဖတ်သူပရိသတ်တို့နားလည်မည်ထင်ပါတယ် ….အပျိုကြီး မအိတို့ စောက်ဖုတ်တွေစားသုံးနေရစဉ်အသစ်တဖန်ဝင်လာသောသူမှာ အဝတ်လျှော်သောကလေး၅ယောက်အမေ အဒေါ်ကြီးဖြစ်ပါသည် သူသည်ရုပ်မလှသောလည်း ချစ်သောကျွန်တော်အတွက် စွဲလမ်းစရာအရာလေးဖြစ်ကြောင်းကိုနောက်တစ်ခန်းမှာဆက်လက်ရေးသားပါမယ်ဗျာ… ကျွန်တော်စနေနေ့ရုံးပိတ်တုန်းအိမ်ရှေ့မှာထိုင် ဖေ့ဘုတ်သုံးနေတုန်း ပုံမှန်အဝတ်လျှော်နေကြအန်တီရောက်လာပြီးအဝတ်လျှော်နေတာပေါ့ ..သူနာမည်ကဒေါ်ရီတဲ့ဗျာ ခပ်၀၀ပဲ ဆောင်ကြောင့်ထိုင်နေတာက ဆင်းရဲတော့ အောက်ခံဘောင်းဘီတောင်မဝတ်လားမသိဗျာအမွှေးကိုနက်မှောင်နေတာပဲ ပေါလောပြီးတဲ့ တခုက ကျွန်တော်ကြည့်နေတာသူသိတယ်ဗျာ သူလည်းနပ်နေတာပေါ့ ကိုယ်ကတော့ကြည့်လိုက်လီတောင်လိုက်ပေါ့ ..သူကရယ်ပြလိုက်ဖော်ပြလိုက်နဲ့ကျွန်တော်လည်းသိသိရက်ပဲထပြ တယ် တောင်နေကြောင်းပြတယ် ကျွန်တော်ကိုဒါလေးလျှော်ပေးပါဦးပြောလိုက်ပေါ့ တခုခက်တာကအန်တီအိကတရားစခန်းဝင်နေချိန် အပျိုကြီးကလိုးဖို့မလွတ်ချိန်ကျတော့ မောင်မောင်ငစားတို့ငတ်နေချိန်ပေါ့…အဲ့အချိန်သူက သားရေ အဝတ်လှန်းဖို့..အပေါ်ထပ် အဝတ်တွေလိုက်ကူပေးနိုင်မလားတဲ့ ကျွန်တော်လည်းရပါတယ်ပေါ့..။

ဟုတ်ကဲ့ခင်မျလို့ သူကအဝတ်ခြင်းကြီးကိုင်ရှေ့ကတက်တာပေါ့ ကျွန်တော်လည်းနောက်ကကြည့်လီးတောင်တောင်နဲ့လိုက်ရတာပဲ….အဝတ်လှန်းတော့ သူကိုမထိတထိလီးနဲ့ထောက်ကြည့်တယ် သူကရယ်ပြတယ် ကျွန်တော်လည်းနောက်ကဖက်ပြီးထောက်တာပေါ့ …လုပ်ချင်နေလားတဲ့ ကျွန်တော်လည်းဘာပြောကောင်းမလဲ ထဘီထဲခေါင်းဝင်မူတ်ရော ..ပလတ် ပြွတ် ပြွတ် အားး သားရယ် မရွံဘူးလားတဲ့ ရွံရင်လည်းရွံစရာ ကျူးကျော်မှာနေတာဗျာ နံစော်ပြီး အမွှေးတွေနဲ့ ကိုယ်တွေကနံလေကြိုက်လေပဲ ယက်ပစ်စုတ်ပစ်တာ ပလပ် ပလပ် ပြွတ် ပြွတ် အားး အားးအအအအ ပလတ် သားးရယ် ခဏခဏတဲံလီးထုတ်လေ တဲ့ ဒါနဲ့ထုတ်ပေးတော့ယက်တာဗျာ ပညာပါသလားမမေးနဲ့ လီးတံထိပ်ကိုလျှာနဲ့ကလိဆွဲစုပ်တာ ..အအားးအန်တီရယ်ကောင်းလိုကတာ ..အအ အအ အန်တီသားပြိးချင်တယ် ပါးစပ်ထဲပီးတယ့်လူပျိုငယ်ငယ်လေးလရေ သောက်ချင်တယ်တဲ့ အအအအခေါင်းကိုနံရံဆွဲကပ်ဆောင့်ပေးလိုကတာအချက်၃၀လောက်မျာပါးစပ်ထဲအကုန်ပန်းတာ သူသီးပါးသီးတယ်….ကျွန်တော်လည်းပြီးတော့ ကျွန်တော်….အန်တီ တော်ပြီလား အန်တီ…သားရယ်လိုးခံချင်တယ်တဲ့ ကျွန်တော်…အန်တီဆောင့်ပေးပါလားဆိုတော့ အန်တီ….ဆောင့်ပေးမှာပေါ့ မောင်ရယ်တဲ့…။

ကျွန်တော်လည်းလှဲပီးထောင်ပးလိုက်တယ် သူကတက်ခွလီးကိုကိုင်တက်ထိုင်ပြီးတော့ ဆောင့်ရော အအ အအ မမ မမဆောင့် အအ မမ ဆောင့် ဘွတ် ပြွတ် ဘွတ် ပြွတ် အာ းးမောင်လေးရယ်ထိလိုက်တာ အအအ ဖတ် ဖတ် အားးး ကောင်းလိုက်တာနို့ကြီးတွေများကြီးလိုက်တာ စို့ရကောင်း ချိုင်းချွေးစောတွေရာ ဖတ် ဖတ် ဘွတ် အားး မောင်လေးရယ်ကျွန်တော်လည်းအရမ်းကောင်းလို့အောက်ကပြန်ဆောင့်တာကောင်းလိုက်တာဗျာ တက်ညီလက်ညီပဲ…ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဘွတ် ဘွတ်…အအအ ပြီးတော့ ကျွန်တော်…မမမျက်နှာလေးကြည့်လိုးချင်တယ် အန်တီ..ရတယ်လေမောင် ကျွန်တော်လည်းပက်လက်ပဲထပ်လိုးမိတော့တယ်…အအ အအ ဘွတ် ဘွတ် ဗျစ် အအအ မောင်လေးဆောင့်ပါ ဆောင့် အအ မ မမ အအအ ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဘွတ် မမေ၇ မောင်လေးရေ မမရေ မောင်လေးရေ အအ အဖတ် ဖတ်အအ နောက်အချက်၁၀၀လောက်ကျတော့ အားးးးးကျွန်တော်လည်းပန်းမိလိုကတော့တယ် …သူကပြောသေးတယ် မမအရမ်းချစ်တယ်တဲ့ နောက်ဆိုဖင်ပါလိုးပေးပါတဲ့ကျန်သေးတာဗျာ လီးကိုပါးစပ်နဲ့လျှာလေးနဲ့သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးသေးတယ် …အရမ်းချစ်မိသွားတာပေါ့ဗျာ ….ကျွန်တော်လည်းအန်တီအိ အပျိုကြီးနဲ့ဒေါ်ရီတို့သုံးယောက်ကိုပတ်လိုးရင်းနဲ့လောကစည်းစိမ်ရနေတာပေါ့….ပြီးပါပြီ။

The post အာာသာဖြေနေတုန်း ကျနော်နဲ့ ပက်ပင်းတိုးသွားတဲ့ မုဆိုးမ အန်တီအိ appeared first on kevin media.

ည 9:30 pm တွင် ထွန်းဦး phone မှ data ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “Hi!!! Akary” “Hi, David”

စနေနေ့ ရုံးပိတ်ရက် မနက်စောစော line ပေါ် တက်ရန် David နှင့် change ထားသဖြင့် မော်မော်ဌေး ရေချိုး၊ breakfast စားပြီး အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ 8:15 am ရှိပြီ။ နောက် 15 mins ဆိုလျှင် David နှင့် line ပေါ်တွေ့မည်။ မနေ့ညက David နှင့် chat စဉ် ဒီကနေ့ အပြင်မှာ တွေ့လျှင် ဘယ်လို လုပ်မလဲဟု မေးရာ David စိတ်တိုင်းကျ ပြုစုမည် ဟု ဖြေခဲ့သည်။ အပြင်မှာ တွေ့ရန် မလွယ်ကူနိုင်၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်ကယ် တွေ့ခဲ့လျှင် ဟု စဉ်းစားမိကာ ရင်ခုန်မိသည်။ အခန်းထဲ ရောက်ကတည်းက အရံသင့် အဝတ်များ ချွတ်ကာ စိတ်လွပ် ကိုယ်လွတ် နေလိုက်သည်။ ဒေါ်မော်မော်ဌေး အခန်းထဲ ဝင်သွားကတည်းက ထွန်းဦးလည်း အခန်းထဲဝင်ကာ Data ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ 8:30 am ရှိပြီ။ Akary account လေး မီးစိမ်းနေပြီ။

“Hi, Akary”

“Morning ပါ David”

“အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား”

“အွန်း”

(-*&%$#@=-*&%#@$=-*&%$#)

Chatting အရှိန်မြင့်လာသည်။ မော်မော်ဌေး အရမ်း Hot နေပြီ။ လက်ကို တံတွေးဆွတ်ကာ စောက်ပတ်ထဲ အသွင်းအထုတ် သွက်လာသည်။

“ဟားးး ရှီးးးးး အားးးးးး”

“မျက်စိမှိတ်ပြီး David နဲ့ အပြင်မှာ တစ်ကယ် လိုးနေရတယ်လို့ တွေးလိုက်ပါ Akary”

“အွန်းးး အအအအအ”

မော်မော်ဌေးလည်း David ပြောသလို လုပ်ကြည့်ရာ ပို၍ စိတ်ထန်လာ၏။

“David အခု Akary ဆီ လာပြီနော်”

“လာခဲ့ David လာခဲ့တော့ အအအ”

ထွန်းဦး သော့အတုဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“ကလစ် ကျွီအီအီ ချိတ်”

မော်မော်ဌေးတစ်ယောက် စောက်ပတ်ထဲ လက်ကို အဆတ်မပြတ် ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်နေပြီး ဖီလ်းအရမ်း တက်နေစဉ် အချိန်ကောင်းကို ရွေးကာ ထွန်းဦး အခန်းထဲ ဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မော်မော်ဌေး စောက်ပတ်ထဲ လက်နှိုက်လျှက် တန်းလန်းကြီးဖြင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။

“ဟင် ကိုထွန်းဦး ရှင် ရှင် ဘာလာလုပ်တာလဲ”

“Akary ခေါ်လို့ David လာခဲ့တာလေ”

“ဟင် ရှင် ရှင်က အ”

မော်မော်ဌေး အရှိန်မကျခင် ပုဆိုးကိုချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ် တက်ပြီး မော်မော်ဌေးကို ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ထွန်းဦးခန္ဓာကိုယ်က မော်မော်ဌေး ပေါင်ကြားတွင် ကွက်တိရောက်သွားသည်။ အရည်တွေ စိုရွှဲနေသော စောက်ပတ်ထဲ လီးကြီးကို တေ့ကာ ဆောင့်ထည့်လိုက်သည်။

“မလုပ်နဲ့၊ မလုပ်ပါနဲ့ အင့် ဇွိဇွိဗျွတ် အားးဟားးးးဟားးးးးး”

မော်မော်ဌေး ရုန်းရန် ပြင်သော်လည်း ထွန်းဦး၏ လျင်မြန်မှုကြောင့် လီးမှာ စောက်ပတ်ထဲ ဝင်သွားသည်။

“အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် မလုပ်နဲ့ မလုပ်ပါနဲ့ အဟာ အအအအ”

ထွန်းဦး၏ရင်ဘက်ကို လက်ဖြင့် တွန်းထားသော်လည်း လီးကြီးက စောက်ပတ်ထဲ အတားအဆီးမဲ့စွာ ဝင်ထွက်နေပြီ။ ဦးနှောက်က လက်မခံနိုင်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က လီးနှင့် မထိတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ထွန်းဦး ရင်ဘက်ကို တွန်းထားသည့် လက်များက အားပျော့လာသည်။ အိမ်ထောင်သည် ဖြစ်သည်က တစ်ကြောင်း၊ မိမိ၏ Driver က ပိုင်စိုးပိုင်နင်း တက်လိုးသည့်အဖြစ်ကို လက်မခံနိုင်က တစ်ကြောင်းကြောင့် သိစိတ်က ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မသိစိတ်ကြောင့် ဖင်ကြီးကို မသိမသာ ကော့ကော့ပေးနေမိသည်။

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ဇွိဇွိဗျိဗျိ အအအအ”

မော်မော်ဌေး၏ လက်များက ထွန်းဦးခါးကို ကိုင်ကာ ဖင်ကြီးကို ကော့ကော့ပေးသည်။ ထွန်းဦးလည်း ခါရမ်းနေသော မော်မော်ဌေး၏ နို့အစုံကို လက်ဖြင့် ဖျစ်ညှစ်ကာ အားရပါးရ လိုးဆောင့်တော့သည်။

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ဇွိဇွိဗျိဗျိ အအအအ ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ ဗျစ်ဗျစ်ဗုဗု အအအအ အားးး ရှီးးးးး ဟားးးးးး ဟားးးးးးးး”

ထွန်းဦး သုတ်ရည်များ စောက်ပတ်ထဲ ဝင်လာသည်နှင့် မော်မော်ဌေးလည်း ဆန့်ငင်ဆန့်ငင် ဖြစ်ကာ တစ်ချီ ပြီးသွားသည်။ မျက်နှာ ဘေးတစ်စောင်း လှည့်ကာ အမောဖြေနေသော မော်မော်ဌေး၏ မျက်နှာကို နမ်းရှိုက်ရင်း

“ရွှတ် ရွှတ် ရွှတ်!!!! ကောင်းလား Akary”

“အွန်းးးးး”

မော်မော်ဌေး ခေါင်းငြိမ့်ရုံသာ ငြိမ့်ပြသည်။ အမှန်တစ်ကယ်လည်း ကျေနပ်သည်လေ။ သူ့ယောက်ျား ကိုအောင်မင်းနှင့် လိုးလျှင် အပြည့်အဝ မပြီးသည်က များသည်။ ကိုအောင်မင်းက အလိုးကြမ်းသလို သူအရင်ပြီးဖို့သာ တွေး၍ လိုးသည်။ ထွန်းဦး၏ လိုးချက်တွေက ထိမိသလို သူမအား ကာမပန်းတိုင်ကို ကျေနပ်စွာ ရောက်ရှိစေသည်။

မော်မော်ဌေး၏ ရမ္မက်မီး မငြိမ်းမှီ အပီချုပ်နိုင်မှ ဖြစ်မည်။ မော်မော်ဌေး၏ စောက်ပတ်ကို Snow tower ဖြင့် သုတ်လိုက်ကာ ပေါင်ကြားသို့ ခေါင်းလျှိုလိုက်သည်။ ပြီးနောက် စောက်ပတ်ကို လက်ဖြင့် ဖြဲကာ နီရဲနေသော စောက်ပတ်အတွင်းသား နုနုများကို လျှာဖြင့် ထိုးမွှေလိုက်သည်။

“ရှလွတ် ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အအအအ ရှီးးးးးးး ဟားးးးးးး”

မော်မော်ဌေး လက်ကို နောက်ပြန်၍ ခေါင်းအုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းမော့ပြီး ဇိမ်တွေ့သွားသည်။ ထွန်းဦးက လက်ညှိုးကို စောက်ပတ်ထဲ ထိုးကာ G-Sport နေရာကို ဖိပွတ်ရင်း စောက်စိကို စုပ်ပေးလိုက်ရာ

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အ!!!ဟားးးး ရှီးးးး ကျွတ်စ် အင်းးဟင်းးးး ဟင်းးးဟင်းးးးး”

ထွန်းဦး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ မော်မော်ဌေးကို ထိန်းလိုက်နိုင်ပြီလေ။ စောက်ပတ်လျက်နေရာမှ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။

“အာ ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ ကျွတ်စ်”

မော်မော်ဌေး အားမလိုအားမရ ဖြစ်ကာ ပြောသည်။

“ခဏစောင့်၊ ပြန်လာခဲ့မယ်”

ထွန်းဦး ပုဆိုးဝတ်ကာ အခန်းအပြင် ထွက်သွားသည်။ 5 mins ခန့် အကြာတွင် လက်ထဲ ပုလင်းနှစ်လုံးနှင့် ရေဗူးကိုင်ကာ ဝင်လာသည်။ ပြီးနောက် ဖန်ခွက်နှစ်ခွက်ထဲ အရက်ငှဲ့ကာ တစ်ခွက်ထဲကို Sparkling ရောလိုက်သည်။ ထို ခွက်ထဲသို့ ဆေးမှုံ့အချို့ ခပ်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် မွှေလိုက်သည်။

“ရော့ ဒါလေး သောက်လိုက်”

မော်မော်ဌေးလည်း ဘာမှမပြောဘဲ သောက်လိုက်သည်။ ချိုမြိန် ရှတတ အရသာက ရင်ထဲ ပူဆင်းသွားသည်။ ထွန်းဦး နောက်တစ်ခွက် ထပ်တိုက်သည်။ နှစ်ခွက်သောက်ပြီးနောက် ရီဝေဝေ ဖြစ်လာသည်။ စိတ်ထဲလည်း ရွစိစိ ဖြစ်လာကာ စောက်ဖုတ်ထဲမှ အရည်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ထွန်းဦး အရက်နှစ်ခွက်ခန့် သောက်ပြီး ပုဆိုးချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ် တက်လာသည်။ ရမ်းတန်းရမ်းတန်း ဖြစ်နေသော ထွန်းဦး၏လီးကြီးကို မျှော်လင့် တက်မက်သော မျက်လုံးဖြင့် မော်မော်ဌေး ကြည့်နေသည်။ မော်မော်ဌေးပေါင်ကို လက်ဖြင့်ဖြဲကာ ခေါင်းလျှိုလိုက်သည်။ ပွစိပွစိ ဖြစ်နေသော စောက်ပတ်ကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်သည်။

“ရှလွတ် ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အ!!!ဟားးးး ရှီးးးး ကျွတ်စ် အင်းးဟင်းးးး ဟင်းးးဟင်းးးးး”

စောက်ပတ်ကို လျက်လိုက်၊ စောက်စိကို စုပ်လိုက် လုပ်ရင်း စအိုပေါက်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ပွတ်နေသည်။

“အင်းးး ဟင်းးး ဟင်းးး ဟင်းးး ကျွတ်စ်”

မော်မော်ဌေး သူမနို့အုံကို လက်ဖြင့် ချေရင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ညည်းတွားနေသည်။ ထွန်းဦးက လျှာဖြင့် စအိုပေါက်ကို ထိုးမွှေလိုက်သည်။

“အ!!!!! ကျွတ်!!!! ရှီးးးး ဟားးးး”

လက်ညိုးကို တံတွေးဆွတ်ကာ စအိုပေါက်ထဲ ထိုးမွှေလိုက်ရာ

“အ!!!အ!!! ရှီးးး အီးးးဟီးးး ကျွတ်”

မော်မော်ဌေး ဖင်ကြီး ကော့တက်လာသည်။ ဖင်ပေါက်ရော စောက်ပတ်ပါ စိတ်ကြိုက် ကလိပြီးနောက် မော်မော်ဌေးပေါင်ကြား ဒူးတုတ်ထိုင်လိုက်သည်။ အပေါ်သို့ ဖောင်းကြွ လာသော စောက်ပတ်ကို လီးဒစ်တေ့ကာ ခါးကို ဆောင့်ချလိုက်သည်။

“အင့်!!! ဇွိဇွိဗျိဗျိ အားးဟာ!!!!”

သူမ ခေါင်းဘေးတွင် ထောက်ထားသော ထွန်းဦး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖင်ကြီး ကော့ကော့ပေးမိသည်။ 15 mins ခန့် ကြာသော်

“ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အအအအ ဇွိဇွိဗျွတ်ဗျွတ် အအအအ အားးး ဟားးး ဟားး ရှီးးးးး”

မော်မော်ဌေးဖင်ကြီး ကော့ကော့ တက်ကာ ခြေဖဝါးများ ကုပ်လာပြီး ဒုတိယအချီ ပြီးသွားသည်။

“အင်းးးး ဟင်းးး ဟင်းးး ဟင်းးးး”

“မှောက် အိပ်လိုက် Akary”

“ဘာ ဘာလုပ်မလို့လဲ ကိုထွန်းဦး”

“ထွန်းဦးလို့ မမှတ်ဘဲ David လို့ မှတ်လိုက်”

“အင်းးး ဘာလုပ်မလို့လဲ David”

“Akary ဖင်ကို လိုးမလို့လေ”

ထွန်းဦး ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ် ပြောလိုက်ရာ တချီပြီးခါစ စောက်ပတ်လေး ရွစိရွစိ ဖြစ်လာသည်။

“ဖြစ် ဖြစ်ပါ့မလား David ရယ်၊ Akary တခါမှ ဖင်မခံဘူးဖူး၊ နာမှာကြောက်တယ်”

“အစပိုင်းဘဲ နာလိမ့်မယ်၊ နောက်ပိုင်း ဖင် ဇိမ်ကျသွားရင် Akary ဖင်ဘဲ ခံချင်လာလိမ့်မယ်၊ ကဲ မြန်မြန် မှောက်အိပ်တော့”

ထွန်းဦး၏ အမိန့်ဆန်ဆန် ပြောစကားကို မော်မော်ဌေး မငြင်းဆန်နိုင်ပေ။ သူမ၏ ကာမဆန္ဓကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သော ထွန်းဦး အလိုကျ နေပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ မှောက်ခုံ အိပ်လိုက်သော မော်မော်ဌေး ဖင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ထွန်းဦး တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ ဒီ လုံးဝန်း စွန့်ကားနေသော အိုးကြီးကို နွှာချင်နေတာ ကြာပြီလေ။ မော်မော်ဌေးဖင်ကို ခွလိုက်ကာ ဖင်အိအိကြီးကို လက်ဝါးဖြင့် ဘယ်ပြန်ညာပြန် ရိုက်လိုက်သည်။

“ဖြန်းဖြန်းဖြန်းဖြန်း အအအအ”

ဖင်ကို လက်ဖြင့်ဖြဲကာ စအိုပေါက်ထဲ Aphaw ဂျယ်သုတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် လီးဒစ်ကို စအိုပေါက်တွင် တေ့လိုက်သည်။

“အိ”

မော်မော်ဌေး ခေါင်းအုံးကို လက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ကာ အံကြိတ်လိုက်သည်။ မကြာမှီ လီးကြီး ဖင်ထဲ ဝင်လာတော့မည်လေ။ ထွန်းဦး လီးကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ခပ်စပ်စပ်လေး သွင်းလိုက်သည်။

“အင့်!!! ဇွိ!!!! အိ!!!!”

လီးဒစ် ဝင်သွားပြီ။ မော်မော်ဌေး မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

“ဖင်ကို ညှစ်မထားနဲ့၊ နာလိမ့်မယ်”

ထွန်းဦး ပြောပြောဆိုဆို ခါးကို စပ်ကနဲ ကော့သွင်းလိုက်ရာ

“အင့်!!! ဗျိဗျိဇွိဇွိ!!! အူးးး ဟူးးး ဟူးးးး နာတယ် နာတယ် မရဘူး တအား နာတယ် အီးဟီးဟီးဟီး”

မော်မော်ဌေး ခေါင်း ဘယ်ညာရမ်းကာ အော်လေပြီ။ ထွန်းဦး ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖင်ထဲ တစ်ဝက်ခန့် ဝင်နေသော လီးကြီးကို ဂျယ်အနည်းငယ် သုတ်ကာ ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

“အင့်!!!! ဗျွတ်ဗျွတ်ဗျစ်ဗျစ် အားးး လားး လားးး အမလေးးး ဖင်ကွဲပါပြီတော့!!! အမလေးလေ နာလိုက်တာ ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်”

လီးကြီး ဖင်ပေါက်ထဲ တစ်စို့စွာ ဝင်သွားပြီ။ မော်မော်ဌေးလည်း နာကျင်မှုဒဏ်ကို အဓိပ္ပါယ် ဖော်မပြနိုင်အောင် ခံစားရသည်။ ထွန်းဦး လီးကို အဆုံးထိ ထုတ်ကာ ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

“အင့်!!! ဗျွတ်ဗျွတ် ဗလစ်တစ်တစ် ဗျစ်ဗျစ်!!! အောင်မလေးးး သေပါပြီ အမေရဲ့ မရဘူးးး နာတယ် နာတယ် အီးးဟီးးး ဟီးးးဟီးးးး”

ထွန်းဦး ဆက်မ‌ဆောင့်ဘဲ လီးကို ဖင်ပေါက်ထဲ စိမ်ထားကာ မော်မော်ဌေး နားသယ်စပ်မှ ဆံပင်များကို လက်ဖြင့်သပ်ရင်း ဂုပ်ပိုးနုနုလေးကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဖိ စုပ်လိုက်သည်။ ဆောင့်မသွင်းဘဲ ညှောင့်လိုးလေး လိုးပေးလိုက်ရာ 5 mins ခန့် ကြာသော် မော်မော်ဌေး ဖင်ကြီး ကော့ကော့လာရာ

“အင်းးး ဟင်းးး ဟင်းးး ဟင်းးး”

“Akary ရေ David ဆောင့်လိုးတော့မယ်နော်”

“အွန်းးးးး”

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ဖြေးဖြေး ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အအအအ ဇွိဇွိဇွပ်ဇွပ် အအအအ”

မော်မော်ဌေး ဖင် ဇိမ်တွေ့လာပြီ။ အချက်နှစ်ဆယ်ခန့် ဆောင့်လိုးပြီးသော်

“Akary လေးဘက်ကုန်းလိုက်”

မော်မော်ဌေးလည်း ဖင်ထဲ လီးတန်းလန်းဖြင့် လေးဘက်ကုန်းပေးလိုက်သည်။ ထွန်းဦးလည်း မော်မော်ဌေးခါးကို လက်ဖြင့်စုံကိုင်ကာ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးတော့သည်။

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အုအုအိအိ ဖြေးဖြေး ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အအအအ ဇွိဇွိဇွပ်ဇွပ် အအအအ အားးးး ရှီးးးးး ဟားးးးးးးးး ကောင်းလိုက်တဲ့ ဖင်ကြီးကွာ၊ စီး ပိုင်နေတာဘဲ!!!! ဟားးးးးးးးးးး”

ဖင်ထဲ သုတ်ရည်များ ပန်းဝင်လာသည်နှင့် မော်မော်ဌေး စောက်ပတ်မှအရည်များ ပန်းထွက်လာကာ တတိယအချီ ပြီးသွားသည်။ ထွန်းဦးရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းတိုးကာ မှိန်းနေသော မော်မော်ဌေး ဆံပင်ကိုသပ်ရင်း နှဖူးကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

“David ကို စိတ်ဆိုးလား Akary”

“ဟွန့်အွန်းးးးး”

“David လုပ်တာ ခံလို့ရော ကောင်းလား”

“အွန်းးးး အဟွန်းးးးးးး”

“ဒါဆို နောက်တချီ ဆွဲမယ်လေ”

“အင်းးးးးးး”

ဒီလိုနဲ့ ထွန်းဦးလည်း မော်မော်ဌေးအား စနေ၊ တနင်္ဂနွေ နှစ်ရက်လုံး ညအိပ်ချိန်သာ နားပြီး နေ့ရောညပါ အမုန်းလိုးတော့သည်။ ရုံးဖွင့်ရက် နေ့လည်ပိုင်းတွင် နော်မူနဲ့ မိအေးကို ရာဂျစ်နဲ့ ညှပ်လိုးလိုက်၊ ညပိုင်းတွင် မော်မော်ဌေးကို လိုးလိုက်နှင့် ထွန်းဦးတစ်ယောက် လောကစည်းစိမ်ကို အပြည့်အဝ ခံစားနေသည်။

“David”

“ပြောလေ Akary”

ကိုအောင်မင်း ရှေ့တစ်ပတ် တနင်္လာနေ့ ပြန်လာမယ်တဲ့”

“ဒါဆို David နဲ့ Akary ဒီတစ်ပတ်ဘဲ အားရပါးရ တွေ့နိုင်တော့မှာပေါ့”

“အင်းးး ဒါပေမဲ့ ကိုအောင်မင်း ခရီးထွက်ရင် တွေ့လို့ ရနေတာဘဲဟာ”

“မနက်ဖြန် စနေနေ့ ရုံးပိတ်ရက်ဆိုတော့ ကိုအောင်မင်း မလာခင် Akary ကို အတွေ့အကြုံအသစ် ပေးချင်တယ်”

“ဘာတွေများ ထွင်မလို့လဲ ဆရာကြီးရယ်”

“Akary ကို Double penetration အတွေ့အကြုံလေး ရစေချင်လို့”

“ဘာ David က Akary ကို ညှပ်လိုးမယ်ပေါ့”

“အွန်းးးး”

“ဖြစ်ပါ့မလား David ရယ်၊ တော်ကြာ Akary အရှက်ကွဲနေပါဦးမယ်”

မော်မော်ဌေးတစ်ယောက် ထွန်းဦးတိုက်သော အရက်ထဲမှ ဆေးအရှိန်ရယ်၊ ထွန်းဦး၏ အကိုင်အတွယ်တွေရယ်ကြားမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ ရမ္မက်စိတ် ရစ်မူးနေသည်။ ယခုလည်း တခြား ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့်ပါ လိုးခိုင်းမည် ဆိုသည့်ကိစ္စကို လက်မခံလိုသော်လည်း စောက်ပတ်ထဲမှ အရည်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။

“စိတ်ချပါ Akary ၊ ဒီကိစ္စ ဘယ်သူမှ မသိစေရဘူး၊ အဲ့တစ်ယောက်ကလည်း နှုတ်လုံပါတယ်”

“ဘယ်သူလဲဟင် David”

“ရာဂျစ်လေ”

“အိုးးးး မဖြစ်ဘူးထင်တယ်၊ ကိုအောင်မင်း သိသွားရင် မိုးမီးလောင်လိမ့်မယ်”

“မလောင်ပါဘူး Akary ရယ်၊ ဦးအောင်မင်းရဲ့ နိုင်ကွက်ကို David သိထားတယ်”

“ဘယ်လို ဘယ်လို”

“ဟုတ်တယ် Akary ၊ ကိုအောင်မင်းက မိအေးနဲ့ နော်မူ့ကို Akary မရှိတဲ့ ရက်တွေ ဒီအခန်းထဲမှာ ခေါ်ခေါ်ပြီး လိုးနေကြ၊ နောက်ပြီး ရာဂျစ်နဲ့ ကိုယ်နဲ့ ပေါင်းပြီး မိအေးရော နော်မူ့ကိုပါ ညှပ်လိုးနေကြ၊ group sex ပေါ့၊ အဲ့ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စ အပြင်မရောက်နိုင်ဘူးလေ”

“သြော်!!! ဒီအိမ်ကြီးမှာ ကျွန်မ မသိဘဲ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေကြတာကိုးးးး”

“ဒါကလည်း မဆန်းပါဘူး Akary ရယ်၊ ဒီအိမ်မှာ နေနေတဲ့ သူတွေက သူစိမ်းတွေချည်းဘဲ ဆိုတော့ ဒီလိုဘဲ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထ ရှိကြတယ်လေ”

“ဒီ ကိစ္စတွေ ရှင်ဘဲ ဦးဆောင်တာ မဟုတ်လား”

“သေချာတာပေါ့ဗျာ ဟဲဟဲဟဲ၊ ကဲ စကားပြောနေတာနဲ့ အချိန်တွေ နှမြောစရာကြီး၊ အချိန်ရှိတုန်းလေး အဟေးးးးး”

“ဘာ အဟေးလဲ သွားးး လူဆိုးးး”

မော်မော်ဌေးတစ်ယောက် ရင်ခုန်စွာ မျှော်လင့်နေသော စနေနေ့ ရုံးပိတ်ရက် ရောက်ခဲ့ပြီ။ နော်မူ့အား ရွာသို့ ပိုက်ဆံအပို့ သွားရန်၊ မိအေးကိုလည်း အလည်ခေါ်သွားရန် ဒေါ်မော်မော်ဌေး ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ရာဂျစ် စေခိုင်းလိုက်သည်။ ထွန်းဦး၏ အကြံအစည်ပင် ဖြစ်သည်။ ရာဂျစ်ကိုလည်း မနေ့ညက အရိပ်အမွတ် ပြောပြထားသဖြင့် ရာဂျစ် ရင်ထဲတွင် ကုလားဘုရားပွဲ လှည့်နေသည်။ ဖြူဖြူတောင့်တောင့် သူဌေးမကို လိုးရမည် ဟူသည့် အခွင့်အရေးကြောင့်လေ။ နှုတ်လုံရန် ထွန်းဦး တောင်းသော ကတိကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းငြိမ့်မိသည်။

နံက် 9:00 am တွင်

“ကလစ် ကျွီအီဟီ ဂျိတ်”

မော်မော်ဌေး ကိုယ်လုံးလေး တွန့်သွားသည်။ အခန်းထဲသို့ ထွန်းဦး အရက်ပုလင်းနှင့် အချိုရည်ဗူးကိုင်ကာ ဝင်လာသည်။ ဘာစကားမှမပြောဘဲ ထုံးစံ အတိုင်း အရက်နှစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။ တစ်ခွက်ကို Sparkling ရော၍ ဆေးမှုံ့အချို့ထည့်ကာ မွှေလိုက်သည်။ မော်မော်ဌေးလည်း ထွန်းဦးလုပ်သမျှ ကြည့်နေသည်။

“ရော့”

ပြုံးပြုံးကြီးလုပ်ကာ ကမ်းပေးသော ထွန်းဦး လက်ထဲမှ အရက်ခွက်ကို ယူကာ မော့ချလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခွက်။ မော်မော်ဌေး အရက်ခွက် မော့နေသည်ကို ထိုင်ကြည့်ရင်း ထွန်းဦးလည်း နှစ်ခွက် သောက်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တက်ကာ မော်မော်ဌေး ကိုယ်လုံးကို ပွေ့ဖက်နမ်းရှုပ်လိုက်သည်။ ယခု အချိန်အထိ ရာဂျစ် ဝင်မလာသေး။ အရှိန်မြင့်မှ ခေါ်မည်ဟု ပြောထားသဖြင့် ရာဂျစ်တစ်ယောက် အခန်းပေါက်မှနေ၍ ထွန်းဦး၏ ခေါ်သံကို နားစွင့်နေသည်။

“အတွင်းခံတွေ ဝတ်မထားဘူးလား”

“မဟုတ်လည်း ချွတ်မယ့် အတူတူ အဟွန်း”

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် ဟင်းးးးးးးးးးးးးး”

ထွန်းဦး၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ရင်း ပြန်လည် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ အရက်နှင့် ဆေးအရှိန်ကြောင့် နီမြန်းနေသော မော်မော်ဌေး မျက်နှာလေးက ထွန်းဦးကို ရမ္မက်ထန်စေသည်။ နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းစုပ်ရင်း မော်မော်ဌေး နို့အုံကို ပွတ်သပ်နေသည်။

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အင်းးး ဟင်းးးးးး ဟင်းးးးးးးးးးဟင်းးးးးးးးးးးး”

ထွန်းဦး၏ လက်များက မော်မော်ဌေး ပေါင်တန်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ထမိန်ကို လျှောချွတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် စောက်ပတ် အကွဲလေးကို နှိုက်ကာ လက်ဖြင့် ထိုးမွှေလိုက်သည်။

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် စိစိဇွိ အအအဟားးးး”

မော်မော်ဌေး အင်္ကျီကို လှန်ချွတ်လိုက်သည်။ ထွန်းဦးလည်း စောက်ပတ်ကို ကလိရင်း နို့ကို ကုန်းစို့နေသည်။

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် စိစိဇွိဇွိ အအအအ အားးး ဟားးးး ရှီးးးး ကျွတ်စ်”

မော်မော်ဌေးထံမှ ရမ္မက်လွှမ်းသော ညည်းညူသံများ ထွက်လာသဖြင့် ထွန်းဦးလက်ကို စောက်ပတ်ထဲ ခပ်သွက်သွက်လေး အသွင်းအထုတ် လုပ်ပေးလိုက်ရာ

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် စိစိဇွိဇွိ အအအအ အားးး ဟားးးး ရှီးးးး အအ ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် အိအိ အအအ အားးးးးးးး ရှီးးးးးးးးး ဟားးးးးးးးးးး”

မော်မော်ဌေး ခါးလေး ကော့ကော့ကာ တစ်ချီ ပြီးသွားသည်။

“ကောင်းလားဟင် Akary”

“အွန်းးး ဟူးးးးးး”

“ရာဂျစ်ရေ”

“ကလစ် ကျွီအီဟီ ဂျိတ်”

အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော ရာဂျစ်ကြောင့် အမျိုးသား နှစ်ဦးနှင့် လိင်ဆက်ဆံရတော့မည် ဟူသော အသိက တချီပြီးခါစ ရမ္မက်စိတ်ကို ပြန်လည်ထကြွလာစေသည်။ ရာဂျစ်လည်း အခန်းထဲရောက်ရောက်ချင်း ထွန်းဦး မှာကြားထားသည့်အတိုင်း အရက်နှင့် အချိုရည် ရောစပ်ကာ ဆေးမှုံ့ထည့်မွှေပြီး မော်မော်ဌေးကို ပေးလိုက်သည်။ ထွန်းဦးရင်ခွင်ထဲတွင် ဝတ်လစ်စလစ်ဖြင့် ရေဆေးငါးကြီးပမာ အလှကြီး လှနေသော သူဌေးမကိုကြည့်ရင်း ရာဂျစ် တံတွေး အကြိမ်ကြိမ် မျိုချမိသည်။ ရာဂျစ်ပေးသော အရက်ခွက်ကို မော့လိုက်ပြီးနောက် ရမ္မက်အရှိန် ပိုမိုထကြွလာသည်။

“ကဲ ရာဂျစ်ရေ မင်းရဲ့ မမလေးကို ရှယ် ပြုစုပေးလိုက်ပါဦး”

ရာဂျစ်လည်း ထွန်းဦးစကားသံ ကြားသည်နှင့် အဝတ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။ အခန်းထဲ ဝင်ကတည်းက တောင်မတ်နေသော လီးကြီးမှာ မာန်ဖီနေသော မြွေဟောက်ကြီးပမာ ခေါင်းထောင် နေသည်။ ရာဂျစ်၏ ခရမ်းသီးညိုကြီးပမာ မဲနက်နေသော လီးကြီးကို ကြည့်ပြီး မော်မော်ဌေး မျက်လုံး ပြူးသွားသည်။ မဲနက်တောက်ပြောင်နေသော လီးကြီးမှာ ကလေးလက်သီးဆုပ်ခန့် တုတ်ပြီး အရှည်က ၇ လက်မကျော်ကျော်ခန့် ရှိသည်။

**ဒါကြီးနဲ့သာ အလိုးခံရရင် ဘုရား ဘုရား**

မော်မော်ဌေး ဘုရားတနေစဉ်ပင် ရာဂျစ် ကုတင်ပေါ် တက်လာကာ မော်မော်ဌေးပေါင်ကြား ခေါင်း ရောက်သွားသည်။ ညှီစို့စို့ စောက်ပတ်ရနံ့လေး ရှူရှိက်မိသဖြင့် ရာဂျစ်လီးကြီး ငေါက်ကနည်း ထောင်လာသည်။ နီရဲပြဲအာနေသော စောက်ပတ်ကို လက်ဖြင့်ဖြဲကာ လျှာဖြင့် ထိုးမွှေလိုက်သည်။

“ရှလွတ်!!!! အ ဟားးးး!!! ရှီးးးးး”

တချီပြီးခါစ စောက်ပတ်လေး အလျက်ခံလိုက်ရ၍ မော်မော်ဌေး ကြက်သီးမွှေးညှင်းများ ထလာသည်။ ရာဂျစ်၏ လျှာနွေးနွေးကြီးက စောက်ပတ်ရော ဖင်ပေါက်ပါ ထိုးမွှေနေရာ အူတွေ အသည်းတွေပါ တုန်နေသည်။

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် ရှလွတ် အိအိ အစ်အစ် ဟားးးးးး ရှီးးးးးးအအအ ကျွတ်”

ရင်ခွင်ထဲတွင် လူးလိမ့်နေသော မော်မော်ဌေး၏ လည်ပင်းကို ထွန်းဦး နှုတ်ခမ်းဖြင့် စုပ်လိုက်ရင်း နို့သီးများကို ချေနေသည်။ ရာဂျစ်က လက်ညှိုးဖြင့် ဖင်ပေါက်ထဲ ထိုးမွှေပြီး စောက်စိကို စုပ်ပေးလိုက်ရာ

“ပြွတ်ပြွတ် ပလပ် ပလပ် အအအ ဟားးး ရှီးးးး ထွက်ကုန်ပြီ!!!! ထွက်ကုန်ပြီ !!! ရှီးးးးး အားးးးးး အဟင့်ဟင့်ဟင့်”

မော်မော်ဌေးတစ်ယောက် 10 mins မခံပေ၊ နောက်တစ်ချီ ပြီးသွားပြီ။ လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး ဆန့်ငင်ဆန့်ငင် ဖြစ်နေသော မော်မော်ဌေး နှုတ်ခမ်းကို ထွန်းဦး ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။ ရာဂျစ်လည်း မော်မော်ဌေးပေါင်ကြား ခွလိုက်ကာ မြွေဟောက်ကြီး မာန်ဖီနေသကဲ့သို့ တောင်မက်နေသော လီးမဲမဲကြီးအား စောက်ပတ်နီတာရဲတွင် တေ့လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ခါးကို အားထည့်ကာ

“အင့်!!!! ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အားးး လားးး လားးး အမလေးး လေ ဖြေးဖြေး လုပ်ပါ!!!! နာလိုက်တာ ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်”

တစ်ချက်ထဲနှင့် လီးမဲမဲကြီးက အရည်တွေ ရွှဲနေသော စောက်ပတ်ထဲ မဆန့်မပြဲ အဆုံးထိ ဝင်သွားသဖြင့် သားအိမ်အောင့်သွားသည်။ ရာဂျစ် လီးကို အဆုံးထိထုတ်ကာ အားဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်ပြန်သည်။

“အင့် ဗျွတ်ဗျွတ် ဗွတ်ဗွတ် အူးးး ဟူးးး ဟူးးး သေပါပြီ အမေရဲ့ အားးး ဟားးး”

နွေးထွေးတင်းကြပ်သော စောက်ပတ်အတွင်းသား နုနုများ၏ ရစ်ပတ်မှုကြောင့် ရာဂျစ် လိုးရတာ အရသာရှိလှသည်။ ပထမတော့ တစ်ချက်ခြင်း ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေရင်း နောက်ပိုင်း ဆောင့်ချက်တွေ အဆက်မပြတ် ပြင်းထန်လာသည်။ ထွန်းဦးကလည်း မိမိရင်ခွင်ထဲတွင် ရာဂျစ် အားရပါးရ ဆောင့်လိုးသမျှကို မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့ကာ ခံနေသော မော်မော်ဌေး၏ နို့အုံကို လက်ဖြင့် ပယ်ပယ်နယ်နယ် ပွတ်ချေနေသည်။

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အအအအ ဇွိဇွိဗွိဗွိ အအအအ ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ စောင့်စောင့် အအအအ အားးးး ဟားးးး ဟားးးး ရှီးးးးဟီးးးးးး”

မော်မော်ဌေးခင်မျာ လွန့်လူးကာဖြင့် တတိယအချီ ပြီးသွားပြန်သည်။

“အင်းးး ဟင်းးး ဟင်းးး ဟင်းးးး”

“ကဲ Akary ရေ၊ David လီးပေါ် တက်ခွပြီး အပေါ်က လိုးရင်း ရာဂျစ်လီးကို စုပ်ပေးလိုက်ဦး”

ထွန်းဦး မော်မော်ဌေးကို လုံးဝ အနားမပေး။ မော်မော်ဌေးလည်း ထွန်းဦးအမိန့်ကို ကျိုးနွံစွာ နာခံသည်။ ထွန်းဦး ပက်လက်လှန် အိပ်လိုက်သည်။ မော်မော်ဌေး ထွန်းဦးလီးကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ စောက်ပတ်တွင်တေ့၍ ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် ရာဂျစ်၏ စောက်ရည်များ စိုရွှဲနေသည် လီးကြီးက မျက်နှာနား ရမ်းတန်းရမ်းတန်းဖြင့် ရောက်လာသည်။ ရာဂျစ်လီးကို ပါးစပ်ဖြင့် ငုံစုပ်လိုက်သည်။

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် ဟားးး ဟားးး ရှီးးးးး”

လီးဒစ်ကို လျှာဖြင့် ဝိုက်လိုက်၊ ပါးစပ်ဖြင့် စုပ်လိုက် ကလိလိုက် လုပ်ရင်း မျိုချနေရာ လီးကြီးမှာ အာခေါင်သို့တိုင် ဝင်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထွန်းဦးက မော်မော်ဌေးခါးကို စုံကိုင်ကာ အောက်မှ ပင့်ပင့် လိုးတော့သည်။

“ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အုအု အုအု ဗွတ်ဗွတ်ဗွတ်ဗွတ် အုအု အွတ်အွတ် ဗျိဗျိဇွိဇွိ အအအအ”

အောက်မှ ပင့်ချက်တွေ ပြင်းထန်ပြီး လီး အဝင်အထွက် သွက်လာသဖြင့် ရာဂျစ်လီးကို မစုပ်နိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်မှထုတ်ကာ လက်ဖြင့် ဂွင်းတိုက်နေသည်။ အောက်မှ ထွန်းဦး၏ ပင့်လိုးချက်နှင့်အညီ အပေါ်မှ မြင်းစီးသလို ပြန်လိုးပေးနေရာ

“ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ဗွတ်ဗွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ အွတ်အွတ် ဗျိဗျိဇွိဇွိ အအအအ အားးးဟားးဟားးး ရှီးးးးးး”

ထွန်းဦးလည်ပင်းကို ကုန်းဖက်ရင်း မော်မော်ဌေးခင်မျာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် လေးချီမြောက် ပြီးသွားပြန်သည်။

“အင်းးး ဟင်းးး ဟင်းးး ရှီးးးးးး ဟူးးးးး”

လည်ပင်းကိုဖက်ကာ အပေါ်မှ မှိန်းနေသော မော်မော်ဌေး၏ခါးကို ထွန်းဦး အောက်မှ ဖက်ထားလိုက်သည်။ ရာဂျစ်ကလည်း အထှာနပ်စွာ မော်မော်ဌေး ဖင်ကို ခွလိုက်သည်။ စောက်ပတ်ထဲတွင် ထွန်းဦး၏ လီးကြီး တပ်လျက်ဖြင့်။ ရှုံ့ပွရှုံ့ပွ ဖြစ်နေသော စအိုပေါက်ကို တံတွေးဆွတ်ကာ လီးဒစ်ကို တေ့လိုက်သည်။

“အ!!!! ဟာ!!!!! ”

မော်မော်ဌေးတစ်ယောက် ညှပ်လိုးခံရတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။ ***ထွန်းဦး လီးကိုပင် ဖင်ခံရတာ မစားသာလှပေ။ ရာဂျစ်လီးကြီးနှင့် ဆိုလျှင်*** ဟု တွေးမိရုံဖြင့် ဖင်ရှုံ့ ခြေဖဝါးတွေကုပ်ပြီး လက်သီးဆုပ် အံကြိတ်မိသည်။

“ဇွိ!!!”ဗျစ်ဗျစ်ဗျစ်!!!!! အီးးဟီးးဟီးးး”

လီးဒစ် ဝင်ရုံ ရှိသေးသည်။ မော်မော်ဌေး ချွေးပြန်နေပြီ။ ရာဂျစ် မော်မော်ဌေး၏ခါးကို စုံကိုင်ကာ လီးကို နှဲ့နှဲ့သွင်းသည်။

“ဗျိဗျိ ဗွတ်ဗွတ် အူးးး ဟူးးးး ဟူးးးး ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်”

မော်မော်ဌေးတစ်ယောက် မေးကြောများ ထောင်နေအောင်ပင် အံကြိတ်ခံနေရသည်။ လီးကြီးမှာ မဆုံးနိုင်သေး။ စအိုကြွက်သားများ၏ ညှစ်အားကြောင့် ရာဂျစ် လိုးရတာ တော်တော်ကောင်းနေသည်။ လီးတစ်ဝက်ကျော်ကျော် ဖင်ပေါက်ထဲ မဆန့်မပြဲ ဝင်သွားသည်နှင့် အားဖြင့် ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

“အင့်!!! ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ်!!! အူးးး ဟူးးး ဟူးးး အမလေးးး သေပါပြီ အမေရဲ့ အားးး လားးး လားးး ဖင်ကွဲပြီလား မသိဘူးးးး အီးးးးးးး”

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အားးးးး မရဘူးးး မရဘူးးး အောင့်တယ် အောင့်တယ် အူးးးး ဟူးးး ဟူးးး ဟူးးးး”

မော်မော်ဌေး နာကျင်မှုဒဏ်ကို မခံစားနိုင်တော့၍ အော်ဟစ်ငိုကျွေးကာ ရုန်းသော်လည်း ယောက်ျားကြီးနှစ်ယောက်၏ သန်မာသော လက်များကြောင့် ရုန်း၍မရပေ။ ရာဂျစ် ဆောင့်ချက်နှင့်အညီ ထွန်းဦးကလည်း အောက်မှ စည်းချက်ညီညီ ပင့်ပင့်လိုးနေသည်။

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အားးး လားးး လားးးး ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အူးးး ဟူးးး ဟူးးးး ဗျိဗျိဇွိဇွိ အမလေးး လေ ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ဟင်းးးးးးးးး”

လီးကြီးနှစ်ချောင်း၏ မညှာမတာ လိုးချက်တွေကြောင့် စောက်ပတ်ရော ဖင်အတွင်းသားတွေပါ အမြုံလိုက် ကျွတ်ထွက်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ အံကြိတ်ခံနေရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီ။ အံကြိတ်ခံရင်းနှင့်ပင် 15 mins ခန့် ကြာသော် ခံနိုင်ရည်ရှိလာကာ ညှပ်အလိုးခံရတာကို သဘောကျသလို ဖြစ်လာသည်။

“ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ဗွတ်ဗွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ အွတ်အွတ် ဗျိဗျိဇွိဇွိ စောင့်စောင့် ပြီးတော့မှာ ပြီးတော့မှာ အအအအ အားးးဟားးဟားးး ရှီးးးးးး”

ရာဂျစ် သုတ်ရည်များ ဖင်ထဲ ပန်းထည့်လိုက်သည်နှင့် မော်မော်ဌေးလည်း ငါးချီမြောက် ပြီးသွားသည်။

“ဗျွတ် ဗွတ် ဗလွတ် ဗု အူးး ဟူးးး ဟူးးးး”

ဖင်ထဲမှ လီးကြီး ထွက်သွားသည်နှင့် ဖင်ပေါက်လည်း အာတာတာဖြစ်ကာ ရာဂျစ်၏ သုတ်ရည်များ အံထွက်လာသည်။ မော်မော်ဌေးလည်း ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် မနားတမ်း ပြီးခဲ့ရသဖြင့် နားထဲမှ လေများ ထွက်ပြီး ဒူးတွေတုန်နေ၍ ထွန်းဦးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ကာ မှိန်းနေသည်။

“ကဲ Akary ရေ David မပြီးသေးဘူး၊ လီးစုပ်ပေးတော့”

“အွန်း”

ထွန်းဦးကိုယ်ပေါ် ခွဖက်ထားရာမှ ဖယ်ကာ စောက်ရည်တွေ ရွှဲနေသော လီးကြီးကို လက်ဖြင့်ကိုင်၍ အားရပါးရ စုပ်ပေးလိုက်သည်။

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အအအအ ပြွတ်ပြွတ် ပလောက် ပလောက် အအအအ အားးး ဟားးး ဟားးး ရှီးးးးး”

ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာသော သုတ်ရည်များကို ကုန်စင်အောင် မျိုချလိုက်သည်။

အခုမှ 11:00 am ရှိသေးသည်။ ထွန်းဦးနှင့် ရာဂျစ်တို့ အရက်သောက်ရင်း ခဏနားလိုက်သည်။ မော်မော်ဌေးလည်း အရက်တစ်ခွက်သောက်ကာ ကုတင်ပေါ် မှိန်းနေသည်။ မနက်ဖြန်တစ်ရက် ကျန်သေးသည်။ ထွန်းဦးကတော့ ဒီနှစ်ရက်စလုံး အခန်းထဲမှ ထွက်ရန် အစီအစဉ်မရှိဟု ပြောထားသည်။ မနက် တပိုင်းနဲ့တင် လှိမ့်နေအောင် ခံရသည်။ မနက်ဖြန်အထိ ဆိုလျှင်

**** ဘုရား ဘုရားး ***

“ကဲ အချိန်ရှိတုန်း စကြစို့ဟေ့”

မော်မော်ဌေး တွေးနေရင်းပင် ရာဂျစ်နှင့် ထွန်းဦး လီးတန်းလန်းဖြင့် ကုတင်ပေါ် တက်လာကြသည်။

“အင့် ဗျွတ်ဗျွတ် ဗွတ်ဗွတ် အားးးးးးးးးးး”

…………………………………………………………

ကိုအောင်မင်း ခရီးမှ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ခရီးမှပြန်ရောက်တိုင်း အိမ်တွင် ထွန်းဦးတို့ ရာဂျစ်တို့နှင့် အရက်ဝိုင်းထောင်သည်မှာ ကိုအောင်မင်း၏ အကျင့်ပင်။ ထိုနေ့က မော်မော်ဌေးတို့ မိန်းကလေးများလည်း ဝိုင်သောက်ကာ ဝိုင်းဖွဲ့ကြသည်။ စားသောက်ဝိုင်း ပြီးသွားသော် ကိုယ်စီကိုယ်စီ အခန်းများသို့ ပြန်အိပ်စဉ် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသော အတွဲများကို ကြည့်ကာ ကိုအောင်မင်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

“ဟင်!!! ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာလဲ မော်”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုအောင် ရဲ့”

“ရာဂျစ်မိန်းမ နော်မူက ထွန်းဦးအခန်းထဲ လိုက်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ မိအေးက ရာဂျစ်အခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်၊ အဲ့ဒါ”

“အော် ဒါက သူတို့အကြောင်းနဲ့ သူတို့ရှိလို့ နေမှာပေါ့၊ လာကွာ အခန်းထဲသွားစို့၊ မော့်မှာ ကိုအောင့်ကို လွမ်းနေတာ ကြာပြီ”

“ကလစ် ကျွီ ဂျိတ်”

“အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အားးးးးးးး”

………………………………………………………

မော်မော်ဌေးအား တချီဆွဲပြီး အပေါ့သွားရန် အောက်သို့ဆင်းလာစဉ် ကိုအောင်မင်း မျက်လုံး ပို ပြူးသွားပြန်သည်။ နော်မူနဲ့ မိအေး အခန်းပြောင်း၍ ဝင်သွားပြန်သည်။ နောက် နာရီဝက်လောက်နေလျင် သူတို့လေးယောက်စလုံး ထွန်းဦးအခန်းထဲတွင် group sex ဆင်နွှဲမည်ကို ကိုအောင်မင်းသိလျှင် မျက်လုံးပြူးရုံတင် မကဘဲ ကျွတ်ထွက်သွားနိုင်သည်။

အောင်မင်းလည်း အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ကာ မှိန်းနေသော မော်မော်ဌေးအနား ကပ်လှဲလိုက်ပြီး

“မော်ရေ၊ ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲကွာ၊ အခုလည်း နော်မူနဲ့ မိအေး အခန်းချင်း Change ပြီး ဝင်သွားပြန်ပြီ”

မော်မော်ဌေး ပြုံးမိသည်။ ကိုအောင်မင်းကို group sex လုပ်ဖို့ စည်းရုံးရန်အတွက် ထွန်းဦး၏ အစပျိုးသည့် အကြံဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသည်။

“ကိုအောင်ရယ်၊ ဒီအိမ်မှာနေတာက လင်မယား အတွဲက လွဲပြီး သွေးသားရင်းခြာ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလေ၊ ကိုအောင်နဲ့ မော်လည်း တွေးကြည့်ရင် သူစိမ်းတွေဘဲ မဟုတ်လား၊ သူစိမ်းတွေချည်းနေတဲ့ အိမ်ဆိုတော့ ( ဖြစ်လေ့ ဖြစ်ထ ရှိကြသည် ) ပေါ့ကွယ်”။…ပြီးပါပြီ

Zawgyi

“မ”က်မ္းေၾကတဲ့ ကားသမားကို ခန႔္လိုက္မိတဲ့ သူေဌးမ(ဇာတ္သိမ္းပိုင္း)

ည 9:30 pm တြင္ ထြန္းဦး phone မွ data ကို ဖြင့္လိုက္သည္။ “Hi!!! Akary” “Hi, David”

စေနေန႔ ႐ုံးပိတ္ရက္ မနက္ေစာေစာ line ေပၚ တက္ရန္ David ႏွင့္ change ထားသျဖင့္ ေမာ္ေမာ္ေဌး ေရခ်ိဳး၊ breakfast စားၿပီး အိပ္ခန္းထဲ ျပန္ဝင္ခဲ့သည္။ 8:15 am ရွိၿပီ။ ေနာက္ 15 mins ဆိုလွ်င္ David ႏွင့္ line ေပၚေတြ႕မည္။ မေန႔ညက David ႏွင့္ chat စဥ္ ဒီကေန႔ အျပင္မွာ ေတြ႕လွ်င္ ဘယ္လို လုပ္မလဲဟု ေမးရာ David စိတ္တိုင္းက် ျပဳစုမည္ ဟု ေျဖခဲ့သည္။ အျပင္မွာ ေတြ႕ရန္ မလြယ္ကူႏိုင္၍ ေျပာလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ကယ္ ေတြ႕ခဲ့လွ်င္ ဟု စဥ္းစားမိကာ ရင္ခုန္မိသည္။ အခန္းထဲ ေရာက္ကတည္းက အရံသင့္ အဝတ္မ်ား ခြၽတ္ကာ စိတ္လြပ္ ကိုယ္လြတ္ ေနလိုက္သည္။ ေဒၚေမာ္ေမာ္ေဌး အခန္းထဲ ဝင္သြားကတည္းက ထြန္းဦးလည္း အခန္းထဲဝင္ကာ Data ကို ဖြင့္လိုက္သည္။ 8:30 am ရွိၿပီ။ Akary account ေလး မီးစိမ္းေနၿပီ။

“Hi, Akary”

“Morning ပါ David”

“အဆင္သင့္ ျဖစ္ၿပီလား”

“အြန္း”

(-&%$#@=-&%#@$=-*&%$#)

Chatting အရွိန္ျမင့္လာသည္။ ေမာ္ေမာ္ေဌး အရမ္း Hot ေနၿပီ။ လက္ကို တံေတြးဆြတ္ကာ ေစာက္ပတ္ထဲ အသြင္းအထုတ္ သြက္လာသည္။

“ဟားးး ရွီးးးးး အားးးးးး”

“မ်က္စိမွိတ္ၿပီး David နဲ႔ အျပင္မွာ တစ္ကယ္ လိုးေနရတယ္လို႔ ေတြးလိုက္ပါ Akary”

“အြန္းးး အအအအအ”

ေမာ္ေမာ္ေဌးလည္း David ေျပာသလို လုပ္ၾကည့္ရာ ပို၍ စိတ္ထန္လာ၏။

“David အခု Akary ဆီ လာၿပီေနာ္”

“လာခဲ့ David လာခဲ့ေတာ့ အအအ”

ထြန္းဦး ေသာ့အတုျဖင့္ တံခါးကို ဖြင့္လိုက္သည္။

“ကလစ္ ကြၽီအီအီ ခ်ိတ္”

ေမာ္ေမာ္ေဌးတစ္ေယာက္ ေစာက္ပတ္ထဲ လက္ကို အဆတ္မျပတ္ ထုတ္လိုက္သြင္းလိုက္ လုပ္ေနၿပီး ဖီလ္းအရမ္း တက္ေနစဥ္ အခ်ိန္ေကာင္းကို ေ႐ြးကာ ထြန္းဦး အခန္းထဲ ဝင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေမာ္ေမာ္ေဌး ေစာက္ပတ္ထဲ လက္ႏႈိက္လွ်က္ တန္းလန္းႀကီးျဖင့္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားသည္။

“ဟင္ ကိုထြန္းဦး ရွင္ ရွင္ ဘာလာလုပ္တာလဲ”

“Akary ေခၚလို႔ David လာခဲ့တာေလ”

“ဟင္ ရွင္ ရွင္က အ”

ေမာ္ေမာ္ေဌး အရွိန္မက်ခင္ ပုဆိုးကိုခြၽတ္ကာ ကုတင္ေပၚ တက္ၿပီး ေမာ္ေမာ္ေဌးကို ခုန္အုပ္လိုက္သည္။ ထြန္းဦးခႏၶာကိုယ္က ေမာ္ေမာ္ေဌး ေပါင္ၾကားတြင္ ကြက္တိေရာက္သြားသည္။ အရည္ေတြ စို႐ႊဲေနေသာ ေစာက္ပတ္ထဲ လီးႀကီးကို ေတ့ကာ ေဆာင့္ထည့္လိုက္သည္။

“မလုပ္နဲ႔၊ မလုပ္ပါနဲ႔ အင့္ ဇြိဇြိဗြၽတ္ အားးဟားးးးဟားးးးးး”

ေမာ္ေမာ္ေဌး ႐ုန္းရန္ ျပင္ေသာ္လည္း ထြန္းဦး၏ လ်င္ျမန္မႈေၾကာင့္ လီးမွာ ေစာက္ပတ္ထဲ ဝင္သြားသည္။

“အင့္အင့္အင့္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ မလုပ္နဲ႔ မလုပ္ပါနဲ႔ အဟာ အအအအ”

ထြန္းဦး၏ရင္ဘက္ကို လက္ျဖင့္ တြန္းထားေသာ္လည္း လီးႀကီးက ေစာက္ပတ္ထဲ အတားအဆီးမဲ့စြာ ဝင္ထြက္ေနၿပီ။ ဦးေႏွာက္က လက္မခံႏိုင္ေသာ္လည္း ခႏၶာကိုယ္က လီးႏွင့္ မထိေတြ႕ရသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္၍ ထြန္းဦး ရင္ဘက္ကို တြန္းထားသည့္ လက္မ်ားက အားေပ်ာ့လာသည္။ အိမ္ေထာင္သည္ ျဖစ္သည္က တစ္ေၾကာင္း၊ မိမိ၏ Driver က ပိုင္စိုးပိုင္နင္း တက္လိုးသည့္အျဖစ္ကို လက္မခံႏိုင္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ သိစိတ္က ႐ုန္းကန္ရန္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မသိစိတ္ေၾကာင့္ ဖင္ႀကီးကို မသိမသာ ေကာ့ေကာ့ေပးေနမိသည္။

“အင့္အင့္အင့္အင့္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အအအအ ဇြိဇြိဗ်ိဗ်ိ အအအအ”

ေမာ္ေမာ္ေဌး၏ လက္မ်ားက ထြန္းဦးခါးကို ကိုင္ကာ ဖင္ႀကီးကို ေကာ့ေကာ့ေပးသည္။ ထြန္းဦးလည္း ခါရမ္းေနေသာ ေမာ္ေမာ္ေဌး၏ ႏို႔အစုံကို လက္ျဖင့္ ဖ်စ္ညႇစ္ကာ အားရပါးရ လိုးေဆာင့္ေတာ့သည္။

“အင့္အင့္အင့္အင့္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အအအအ ဇြိဇြိဗ်ိဗ်ိ အအအအ ဖတ္ဖတ္ဖတ္ဖတ္ အအအအ ဗ်စ္ဗ်စ္ဗုဗု အအအအ အားးး ရွီးးးးး ဟားးးးးး ဟားးးးးးးး”

ထြန္းဦး သုတ္ရည္မ်ား ေစာက္ပတ္ထဲ ဝင္လာသည္ႏွင့္ ေမာ္ေမာ္ေဌးလည္း ဆန႔္ငင္ဆန႔္ငင္ ျဖစ္ကာ တစ္ခ်ီ ၿပီးသြားသည္။ မ်က္ႏွာ ေဘးတစ္ေစာင္း လွည့္ကာ အေမာေျဖေနေသာ ေမာ္ေမာ္ေဌး၏ မ်က္ႏွာကို နမ္းရႈိက္ရင္း

“႐ႊတ္ ႐ႊတ္ ႐ႊတ္!!!! ေကာင္းလား Akary”

“အြန္းးးးး”

ေမာ္ေမာ္ေဌး ေခါင္းၿငိမ့္႐ုံသာ ၿငိမ့္ျပသည္။ အမွန္တစ္ကယ္လည္း ေက်နပ္သည္ေလ။ သူ႔ေယာက္်ား ကိုေအာင္မင္းႏွင့္ လိုးလွ်င္ အျပည့္အဝ မၿပီးသည္က မ်ားသည္။ ကိုေအာင္မင္းက အလိုးၾကမ္းသလို သူအရင္ၿပီးဖို႔သာ ေတြး၍ လိုးသည္။ ထြန္းဦး၏ လိုးခ်က္ေတြက ထိမိသလို သူမအား ကာမပန္းတိုင္ကို ေက်နပ္စြာ ေရာက္ရွိေစသည္။

ေမာ္ေမာ္ေဌး၏ ရမၼက္မီး မၿငိမ္းမွီ အပီခ်ဳပ္ႏိုင္မွ ျဖစ္မည္။ ေမာ္ေမာ္ေဌး၏ ေစာက္ပတ္ကို Snow tower ျဖင့္ သုတ္လိုက္ကာ ေပါင္ၾကားသို႔ ေခါင္းလွ်ိဳလိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ေစာက္ပတ္ကို လက္ျဖင့္ ၿဖဲကာ နီရဲေနေသာ ေစာက္ပတ္အတြင္းသား ႏုႏုမ်ားကို လွ်ာျဖင့္ ထိုးေမႊလိုက္သည္။

“ရွလြတ္ ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ အအအအ ရွီးးးးးးး ဟားးးးးးး”

ေမာ္ေမာ္ေဌး လက္ကို ေနာက္ျပန္၍ ေခါင္းအုံးကို ဆုပ္ကိုင္ကာ ေခါင္းေမာ့ၿပီး ဇိမ္ေတြ႕သြားသည္။ ထြန္းဦးက လက္ညႇိဳးကို ေစာက္ပတ္ထဲ ထိုးကာ G-Sport ေနရာကို ဖိပြတ္ရင္း ေစာက္စိကို စုပ္ေပးလိုက္ရာ

“ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ အ!!!ဟားးးး ရွီးးးး ကြၽတ္စ္ အင္းးဟင္းးးး ဟင္းးးဟင္းးးးး”

ထြန္းဦး ၿပဳံးလိုက္သည္။ သူ ေမာ္ေမာ္ေဌးကို ထိန္းလိုက္ႏိုင္ၿပီေလ။ ေစာက္ပတ္လ်က္ေနရာမွ ႐ုတ္တရက္ ရပ္လိုက္သည္။

“အာ ဘာလို႔ ရပ္လိုက္တာလဲ ကြၽတ္စ္”

ေမာ္ေမာ္ေဌး အားမလိုအားမရ ျဖစ္ကာ ေျပာသည္။

“ခဏေစာင့္၊ ျပန္လာခဲ့မယ္”

ထြန္းဦး ပုဆိုးဝတ္ကာ အခန္းအျပင္ ထြက္သြားသည္။ 5 mins ခန႔္ အၾကာတြင္ လက္ထဲ ပုလင္းႏွစ္လုံးႏွင့္ ေရဗူးကိုင္ကာ ဝင္လာသည္။ ၿပီးေနာက္ ဖန္ခြက္ႏွစ္ခြက္ထဲ အရက္ငွဲ႔ကာ တစ္ခြက္ထဲကို Sparkling ေရာလိုက္သည္။ ထို ခြက္ထဲသို႔ ေဆးမႈံ႕အခ်ိဳ႕ ခပ္ကာ လက္ညႇိဳးျဖင့္ ေမႊလိုက္သည္။

“ေရာ့ ဒါေလး ေသာက္လိုက္”

ေမာ္ေမာ္ေဌးလည္း ဘာမွမေျပာဘဲ ေသာက္လိုက္သည္။ ခ်ိဳၿမိန္ ရွတတ အရသာက ရင္ထဲ ပူဆင္းသြားသည္။ ထြန္းဦး ေနာက္တစ္ခြက္ ထပ္တိုက္သည္။ ႏွစ္ခြက္ေသာက္ၿပီးေနာက္ ရီေဝေဝ ျဖစ္လာသည္။ စိတ္ထဲလည္း ႐ြစိစိ ျဖစ္လာကာ ေစာက္ဖုတ္ထဲမွ အရည္မ်ား စိမ့္ထြက္လာသည္။ ထြန္းဦး အရက္ႏွစ္ခြက္ခန႔္ ေသာက္ၿပီး ပုဆိုးခြၽတ္ကာ ကုတင္ေပၚ တက္လာသည္။ ရမ္းတန္းရမ္းတန္း ျဖစ္ေနေသာ ထြန္းဦး၏လီးႀကီးကို ေမွ်ာ္လင့္ တက္မက္ေသာ မ်က္လုံးျဖင့္ ေမာ္ေမာ္ေဌး ၾကည့္ေနသည္။ ေမာ္ေမာ္ေဌးေပါင္ကို လက္ျဖင့္ၿဖဲကာ ေခါင္းလွ်ိဳလိုက္သည္။ ပြစိပြစိ ျဖစ္ေနေသာ ေစာက္ပတ္ကို လွ်ာျဖင့္ လ်က္လိုက္သည္။

“ရွလြတ္ ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ အ!!!ဟားးးး ရွီးးးး ကြၽတ္စ္ အင္းးဟင္းးးး ဟင္းးးဟင္းးးးး”

ေစာက္ပတ္ကို လ်က္လိုက္၊ ေစာက္စိကို စုပ္လိုက္ လုပ္ရင္း စအိုေပါက္ကို လက္ညႇိဳးျဖင့္ ပြတ္ေနသည္။

“အင္းးး ဟင္းးး ဟင္းးး ဟင္းးး ကြၽတ္စ္”

ေမာ္ေမာ္ေဌး သူမႏို႔အုံကို လက္ျဖင့္ ေခ်ရင္း ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္ကာ ညည္းတြားေနသည္။ ထြန္းဦးက လွ်ာျဖင့္ စအိုေပါက္ကို ထိုးေမႊလိုက္သည္။

“အ!!!!! ကြၽတ္!!!! ရွီးးးး ဟားးးး”

လက္ညိဳးကို တံေတြးဆြတ္ကာ စအိုေပါက္ထဲ ထိုးေမႊလိုက္ရာ

“အ!!!အ!!! ရွီးးး အီးးးဟီးးး ကြၽတ္”

ေမာ္ေမာ္ေဌး ဖင္ႀကီး ေကာ့တက္လာသည္။ ဖင္ေပါက္ေရာ ေစာက္ပတ္ပါ စိတ္ႀကိဳက္ ကလိၿပီးေနာက္ ေမာ္ေမာ္ေဌးေပါင္ၾကား ဒူးတုတ္ထိုင္လိုက္သည္။ အေပၚသို႔ ေဖာင္းႂကြ လာေသာ ေစာက္ပတ္ကို လီးဒစ္ေတ့ကာ ခါးကို ေဆာင့္ခ်လိုက္သည္။

“အင့္!!! ဇြိဇြိဗ်ိဗ်ိ အားးဟာ!!!!”

သူမ ေခါင္းေဘးတြင္ ေထာက္ထားေသာ ထြန္းဦး လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္ကာ ဖင္ႀကီး ေကာ့ေကာ့ေပးမိသည္။ 15 mins ခန႔္ ၾကာေသာ္

“ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အအအအ ဗ်ိဗ်ိဗ်စ္ဗ်စ္ အအအအ ဇြိဇြိဗြၽတ္ဗြၽတ္ အအအအ အားးး ဟားးး ဟားး ရွီးးးးး”

ေမာ္ေမာ္ေဌးဖင္ႀကီး ေကာ့ေကာ့ တက္ကာ ေျခဖဝါးမ်ား ကုပ္လာၿပီး ဒုတိယအခ်ီ ၿပီးသြားသည္။

“အင္းးးး ဟင္းးး ဟင္းးး ဟင္းးးး”

“ေမွာက္ အိပ္လိုက္ Akary”

“ဘာ ဘာလုပ္မလို႔လဲ ကိုထြန္းဦး”

“ထြန္းဦးလို႔ မမွတ္ဘဲ David လို႔ မွတ္လိုက္”

“အင္းးး ဘာလုပ္မလို႔လဲ David”

“Akary ဖင္ကို လိုးမလို႔ေလ”

ထြန္းဦး ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ေျပာလိုက္ရာ တခ်ီၿပီးခါစ ေစာက္ပတ္ေလး ႐ြစိ႐ြစိ ျဖစ္လာသည္။

“ျဖစ္ ျဖစ္ပါ့မလား David ရယ္၊ Akary တခါမွ ဖင္မခံဘူးဖူး၊ နာမွာေၾကာက္တယ္”

“အစပိုင္းဘဲ နာလိမ့္မယ္၊ ေနာက္ပိုင္း ဖင္ ဇိမ္က်သြားရင္ Akary ဖင္ဘဲ ခံခ်င္လာလိမ့္မယ္၊ ကဲ ျမန္ျမန္ ေမွာက္အိပ္ေတာ့”

ထြန္းဦး၏ အမိန႔္ဆန္ဆန္ ေျပာစကားကို ေမာ္ေမာ္ေဌး မျငင္းဆန္ႏိုင္ေပ။ သူမ၏ ကာမဆႏၶကို အျပည့္အဝ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ေသာ ထြန္းဦး အလိုက် ေနေပးရန္ အသင့္ျဖစ္ေနသည္။ ေမွာက္ခုံ အိပ္လိုက္ေသာ ေမာ္ေမာ္ေဌး ဖင္ႀကီးကို ၾကည့္ကာ ထြန္းဦး တံေတြးမ်ိဳခ်လိုက္သည္။ ဒီ လုံးဝန္း စြန႔္ကားေနေသာ အိုးႀကီးကို ႏႊာခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီေလ။ ေမာ္ေမာ္ေဌးဖင္ကို ခြလိုက္ကာ ဖင္အိအိႀကီးကို လက္ဝါးျဖင့္ ဘယ္ျပန္ညာျပန္ ႐ိုက္လိုက္သည္။

“ျဖန္းျဖန္းျဖန္းျဖန္း အအအအ”

ဖင္ကို လက္ျဖင့္ၿဖဲကာ စအိုေပါက္ထဲ Aphaw ဂ်ယ္သုတ္လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ လီးဒစ္ကို စအိုေပါက္တြင္ ေတ့လိုက္သည္။

“အိ”

ေမာ္ေမာ္ေဌး ေခါင္းအုံးကို လက္ျဖင့္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကာ အံႀကိတ္လိုက္သည္။ မၾကာမွီ လီးႀကီး ဖင္ထဲ ဝင္လာေတာ့မည္ေလ။ ထြန္းဦး လီးကို လက္ျဖင့္ကိုင္ကာ ခပ္စပ္စပ္ေလး သြင္းလိုက္သည္။

“အင့္!!! ဇြိ!!!! အိ!!!!”

လီးဒစ္ ဝင္သြားၿပီ။ ေမာ္ေမာ္ေဌး မ်က္ႏွာ ရႈံ႕မဲ့သြားသည္။

“ဖင္ကို ညႇစ္မထားနဲ႔၊ နာလိမ့္မယ္”

ထြန္းဦး ေျပာေျပာဆိုဆို ခါးကို စပ္ကနဲ ေကာ့သြင္းလိုက္ရာ

“အင့္!!! ဗ်ိဗ်ိဇြိဇြိ!!! အူးးး ဟူးးး ဟူးးးး နာတယ္ နာတယ္ မရဘူး တအား နာတယ္ အီးဟီးဟီးဟီး”

ေမာ္ေမာ္ေဌး ေခါင္း ဘယ္ညာရမ္းကာ ေအာ္ေလၿပီ။ ထြန္းဦး ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ဖင္ထဲ တစ္ဝက္ခန႔္ ဝင္ေနေသာ လီးႀကီးကို ဂ်ယ္အနည္းငယ္ သုတ္ကာ ေဆာင့္သြင္းလိုက္သည္။

“အင့္!!!! ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗ်စ္ဗ်စ္ အားးး လားး လားးး အမေလးးး ဖင္ကြဲပါၿပီေတာ့!!! အမေလးေလ နာလိုက္တာ ကြၽတ္ကြၽတ္ကြၽတ္”

လီးႀကီး ဖင္ေပါက္ထဲ တစ္စို႔စြာ ဝင္သြားၿပီ။ ေမာ္ေမာ္ေဌးလည္း နာက်င္မႈဒဏ္ကို အဓိပၸါယ္ ေဖာ္မျပႏိုင္ေအာင္ ခံစားရသည္။ ထြန္းဦး လီးကို အဆုံးထိ ထုတ္ကာ ေဆာင့္သြင္းလိုက္သည္။

“အင့္!!! ဗြၽတ္ဗြၽတ္ ဗလစ္တစ္တစ္ ဗ်စ္ဗ်စ္!!! ေအာင္မေလးးး ေသပါၿပီ အေမရဲ႕ မရဘူးးး နာတယ္ နာတယ္ အီးးဟီးးး ဟီးးးဟီးးးး”

ထြန္းဦး ဆက္မ‌ေဆာင့္ဘဲ လီးကို ဖင္ေပါက္ထဲ စိမ္ထားကာ ေမာ္ေမာ္ေဌး နားသယ္စပ္မွ ဆံပင္မ်ားကို လက္ျဖင့္သပ္ရင္း ဂုပ္ပိုးႏုႏုေလးကို ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ဖိ စုပ္လိုက္သည္။ ေဆာင့္မသြင္းဘဲ ေညႇာင့္လိုးေလး လိုးေပးလိုက္ရာ 5 mins ခန႔္ ၾကာေသာ္ ေမာ္ေမာ္ေဌး ဖင္ႀကီး ေကာ့ေကာ့လာရာ

“အင္းးး ဟင္းးး ဟင္းးး ဟင္းးး”

“Akary ေရ David ေဆာင့္လိုးေတာ့မယ္ေနာ္”

“အြန္းးးးး”

“အင့္အင့္အင့္အင့္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အအအအ ေျဖးေျဖး ဗ်ိဗ်ိဗ်စ္ဗ်စ္ အအအအ ဇြိဇြိဇြပ္ဇြပ္ အအအအ”

ေမာ္ေမာ္ေဌး ဖင္ ဇိမ္ေတြ႕လာၿပီ။ အခ်က္ႏွစ္ဆယ္ခန႔္ ေဆာင့္လိုးၿပီးေသာ္

“Akary ေလးဘက္ကုန္းလိုက္”

ေမာ္ေမာ္ေဌးလည္း ဖင္ထဲ လီးတန္းလန္းျဖင့္ ေလးဘက္ကုန္းေပးလိုက္သည္။ ထြန္းဦးလည္း ေမာ္ေမာ္ေဌးခါးကို လက္ျဖင့္စုံကိုင္ကာ အားရပါးရ ေဆာင့္လိုးေတာ့သည္။

“အင့္အင့္အင့္အင့္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အုအုအိအိ ေျဖးေျဖး ဗ်ိဗ်ိဗ်စ္ဗ်စ္ အအအအ ဇြိဇြိဇြပ္ဇြပ္ အအအအ အားးးး ရွီးးးးး ဟားးးးးးးးး ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဖင္ႀကီးကြာ၊ စီး ပိုင္ေနတာဘဲ!!!! ဟားးးးးးးးးးး”

ဖင္ထဲ သုတ္ရည္မ်ား ပန္းဝင္လာသည္ႏွင့္ ေမာ္ေမာ္ေဌး ေစာက္ပတ္မွအရည္မ်ား ပန္းထြက္လာကာ တတိယအခ်ီ ၿပီးသြားသည္။ ထြန္းဦးရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းတိုးကာ မွိန္းေနေသာ ေမာ္ေမာ္ေဌး ဆံပင္ကိုသပ္ရင္း ႏွဖူးကို နမ္းရႈိက္လိုက္သည္။

“David ကို စိတ္ဆိုးလား Akary”

“ဟြန႔္အြန္းးးးး”

“David လုပ္တာ ခံလို႔ေရာ ေကာင္းလား”

“အြန္းးးး အဟြန္းးးးးးး”

“ဒါဆို ေနာက္တခ်ီ ဆြဲမယ္ေလ”

“အင္းးးးးးး”

ဒီလိုနဲ႔ ထြန္းဦးလည္း ေမာ္ေမာ္ေဌးအား စေန၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္လုံး ညအိပ္ခ်ိန္သာ နားၿပီး ေန႔ေရာညပါ အမုန္းလိုးေတာ့သည္။ ႐ုံးဖြင့္ရက္ ေန႔လည္ပိုင္းတြင္ ေနာ္မူနဲ႔ မိေအးကို ရာဂ်စ္နဲ႔ ညႇပ္လိုးလိုက္၊ ညပိုင္းတြင္ ေမာ္ေမာ္ေဌးကို လိုးလိုက္ႏွင့္ ထြန္းဦးတစ္ေယာက္ ေလာကစည္းစိမ္ကို အျပည့္အဝ ခံစားေနသည္။

“David”

“ေျပာေလ Akary”

ကိုေအာင္မင္း ေရွ႕တစ္ပတ္ တနလၤာေန႔ ျပန္လာမယ္တဲ့”

“ဒါဆို David နဲ႔ Akary ဒီတစ္ပတ္ဘဲ အားရပါးရ ေတြ႕ႏိုင္ေတာ့မွာေပါ့”

“အင္းးး ဒါေပမဲ့ ကိုေအာင္မင္း ခရီးထြက္ရင္ ေတြ႕လို႔ ရေနတာဘဲဟာ”

“မနက္ျဖန္ စေနေန႔ ႐ုံးပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ ကိုေအာင္မင္း မလာခင္ Akary ကို အေတြ႕အႀကဳံအသစ္ ေပးခ်င္တယ္”

“ဘာေတြမ်ား ထြင္မလို႔လဲ ဆရာႀကီးရယ္”

“Akary ကို Double penetration အေတြ႕အႀကဳံေလး ရေစခ်င္လို႔”

“ဘာ David က Akary ကို ညႇပ္လိုးမယ္ေပါ့”

“အြန္းးးး”

“ျဖစ္ပါ့မလား David ရယ္၊ ေတာ္ၾကာ Akary အရွက္ကြဲေနပါဦးမယ္”

ေမာ္ေမာ္ေဌးတစ္ေယာက္ ထြန္းဦးတိုက္ေသာ အရက္ထဲမွ ေဆးအရွိန္ရယ္၊ ထြန္းဦး၏ အကိုင္အတြယ္ေတြရယ္ၾကားမွ ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ဘဲ ရမၼက္စိတ္ ရစ္မူးေနသည္။ ယခုလည္း တျခား ေယာက္်ားတစ္ဦးႏွင့္ပါ လိုးခိုင္းမည္ ဆိုသည့္ကိစၥကို လက္မခံလိုေသာ္လည္း ေစာက္ပတ္ထဲမွ အရည္မ်ား စိမ့္ထြက္လာသည္။

“စိတ္ခ်ပါ Akary ၊ ဒီကိစၥ ဘယ္သူမွ မသိေစရဘူး၊ အဲ့တစ္ေယာက္ကလည္း ႏႈတ္လုံပါတယ္”

“ဘယ္သူလဲဟင္ David”

“ရာဂ်စ္ေလ”

“အိုးးးး မျဖစ္ဘူးထင္တယ္၊ ကိုေအာင္မင္း သိသြားရင္ မိုးမီးေလာင္လိမ့္မယ္”

“မေလာင္ပါဘူး Akary ရယ္၊ ဦးေအာင္မင္းရဲ႕ ႏိုင္ကြက္ကို David သိထားတယ္”

“ဘယ္လို ဘယ္လို”

“ဟုတ္တယ္ Akary ၊ ကိုေအာင္မင္းက မိေအးနဲ႔ ေနာ္မူ႔ကို Akary မရွိတဲ့ ရက္ေတြ ဒီအခန္းထဲမွာ ေခၚေခၚၿပီး လိုးေနၾက၊ ေနာက္ၿပီး ရာဂ်စ္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ေပါင္းၿပီး မိေအးေရာ ေနာ္မူ႔ကိုပါ ညႇပ္လိုးေနၾက၊ group sex ေပါ့၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဒီကိစၥ အျပင္မေရာက္ႏိုင္ဘူးေလ”

“ေၾသာ္!!! ဒီအိမ္ႀကီးမွာ ကြၽန္မ မသိဘဲ ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနၾကတာကိုးးးး”

“ဒါကလည္း မဆန္းပါဘူး Akary ရယ္၊ ဒီအိမ္မွာ ေနေနတဲ့ သူေတြက သူစိမ္းေတြခ်ည္းဘဲ ဆိုေတာ့ ဒီလိုဘဲ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထ ရွိၾကတယ္ေလ”

“ဒီ ကိစၥေတြ ရွင္ဘဲ ဦးေဆာင္တာ မဟုတ္လား”

“ေသခ်ာတာေပါ့ဗ်ာ ဟဲဟဲဟဲ၊ ကဲ စကားေျပာေနတာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ႏွေျမာစရာႀကီး၊ အခ်ိန္ရွိတုန္းေလး အေဟးးးးး”

“ဘာ အေဟးလဲ သြားးး လူဆိုးးး”

ေမာ္ေမာ္ေဌးတစ္ေယာက္ ရင္ခုန္စြာ ေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ စေနေန႔ ႐ုံးပိတ္ရက္ ေရာက္ခဲ့ၿပီ။ ေနာ္မူ႔အား ႐ြာသို႔ ပိုက္ဆံအပို႔ သြားရန္၊ မိေအးကိုလည္း အလည္ေခၚသြားရန္ ေဒၚေမာ္ေမာ္ေဌး ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ရာဂ်စ္ ေစခိုင္းလိုက္သည္။ ထြန္းဦး၏ အႀကံအစည္ပင္ ျဖစ္သည္။ ရာဂ်စ္ကိုလည္း မေန႔ညက အရိပ္အမြတ္ ေျပာျပထားသျဖင့္ ရာဂ်စ္ ရင္ထဲတြင္ ကုလားဘုရားပြဲ လွည့္ေနသည္။ ျဖဴျဖဴေတာင့္ေတာင့္ သူေဌးမကို လိုးရမည္ ဟူသည့္ အခြင့္အေရးေၾကာင့္ေလ။ ႏႈတ္လုံရန္ ထြန္းဦး ေတာင္းေသာ ကတိကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ေခါင္းၿငိမ့္မိသည္။

နံက္ 9:00 am တြင္

“ကလစ္ ကြၽီအီဟီ ဂ်ိတ္”

ေမာ္ေမာ္ေဌး ကိုယ္လုံးေလး တြန႔္သြားသည္။ အခန္းထဲသို႔ ထြန္းဦး အရက္ပုလင္းႏွင့္ အခ်ိဳရည္ဗူးကိုင္ကာ ဝင္လာသည္။ ဘာစကားမွမေျပာဘဲ ထုံးစံ အတိုင္း အရက္ႏွစ္ခြက္ ငွဲ႔လိုက္သည္။ တစ္ခြက္ကို Sparkling ေရာ၍ ေဆးမႈံ႕အခ်ိဳ႕ထည့္ကာ ေမႊလိုက္သည္။ ေမာ္ေမာ္ေဌးလည္း ထြန္းဦးလုပ္သမွ် ၾကည့္ေနသည္။

“ေရာ့”

ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးလုပ္ကာ ကမ္းေပးေသာ ထြန္းဦး လက္ထဲမွ အရက္ခြက္ကို ယူကာ ေမာ့ခ်လိုက္သည္။ ေနာက္တစ္ခြက္။ ေမာ္ေမာ္ေဌး အရက္ခြက္ ေမာ့ေနသည္ကို ထိုင္ၾကည့္ရင္း ထြန္းဦးလည္း ႏွစ္ခြက္ ေသာက္လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ကုတင္ေပၚတက္ကာ ေမာ္ေမာ္ေဌး ကိုယ္လုံးကို ေပြ႕ဖက္နမ္းရႈပ္လိုက္သည္။ ယခု အခ်ိန္အထိ ရာဂ်စ္ ဝင္မလာေသး။ အရွိန္ျမင့္မွ ေခၚမည္ဟု ေျပာထားသျဖင့္ ရာဂ်စ္တစ္ေယာက္ အခန္းေပါက္မွေန၍ ထြန္းဦး၏ ေခၚသံကို နားစြင့္ေနသည္။

“အတြင္းခံေတြ ဝတ္မထားဘူးလား”

“မဟုတ္လည္း ခြၽတ္မယ့္ အတူတူ အဟြန္း”

“ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ ဟင္းးးးးးးးးးးးးး”

ထြန္းဦး၏ လည္ပင္းကို သိုင္းဖက္ရင္း ျပန္လည္ နမ္းရႈိက္လိုက္သည္။ အရက္ႏွင့္ ေဆးအရွိန္ေၾကာင့္ နီျမန္းေနေသာ ေမာ္ေမာ္ေဌး မ်က္ႏွာေလးက ထြန္းဦးကို ရမၼက္ထန္ေစသည္။ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း နမ္းစုပ္ရင္း ေမာ္ေမာ္ေဌး ႏို႔အုံကို ပြတ္သပ္ေနသည္။

“ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ အင္းးး ဟင္းးးးးး ဟင္းးးးးးးးးးဟင္းးးးးးးးးးးး”

ထြန္းဦး၏ လက္မ်ားက ေမာ္ေမာ္ေဌး ေပါင္တန္ကို ပြတ္သပ္ရင္း ထမိန္ကို ေလွ်ာခြၽတ္လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ေစာက္ပတ္ အကြဲေလးကို ႏႈိက္ကာ လက္ျဖင့္ ထိုးေမႊလိုက္သည္။

“ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ စိစိဇြိ အအအဟားးးး”

ေမာ္ေမာ္ေဌး အက်ႌကို လွန္ခြၽတ္လိုက္သည္။ ထြန္းဦးလည္း ေစာက္ပတ္ကို ကလိရင္း ႏို႔ကို ကုန္းစို႔ေနသည္။

“ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ စိစိဇြိဇြိ အအအအ အားးး ဟားးးး ရွီးးးး ကြၽတ္စ္”

ေမာ္ေမာ္ေဌးထံမွ ရမၼက္လႊမ္းေသာ ညည္းညဴသံမ်ား ထြက္လာသျဖင့္ ထြန္းဦးလက္ကို ေစာက္ပတ္ထဲ ခပ္သြက္သြက္ေလး အသြင္းအထုတ္ လုပ္ေပးလိုက္ရာ

“ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ စိစိဇြိဇြိ အအအအ အားးး ဟားးးး ရွီးးးး အအ ၿပီးေတာ့မယ္ ၿပီးေတာ့မယ္ အိအိ အအအ အားးးးးးးး ရွီးးးးးးးးး ဟားးးးးးးးးးး”

ေမာ္ေမာ္ေဌး ခါးေလး ေကာ့ေကာ့ကာ တစ္ခ်ီ ၿပီးသြားသည္။

“ေကာင္းလားဟင္ Akary”

“အြန္းးး ဟူးးးးးး”

“ရာဂ်စ္ေရ”

“ကလစ္ ကြၽီအီဟီ ဂ်ိတ္”

အခန္းထဲသို႔ ဝင္လာေသာ ရာဂ်စ္ေၾကာင့္ အမ်ိဳးသား ႏွစ္ဦးႏွင့္ လိင္ဆက္ဆံရေတာ့မည္ ဟူေသာ အသိက တခ်ီၿပီးခါစ ရမၼက္စိတ္ကို ျပန္လည္ထႂကြလာေစသည္။ ရာဂ်စ္လည္း အခန္းထဲေရာက္ေရာက္ခ်င္း ထြန္းဦး မွာၾကားထားသည့္အတိုင္း အရက္ႏွင့္ အခ်ိဳရည္ ေရာစပ္ကာ ေဆးမႈံ႕ထည့္ေမႊၿပီး ေမာ္ေမာ္ေဌးကို ေပးလိုက္သည္။ ထြန္းဦးရင္ခြင္ထဲတြင္ ဝတ္လစ္စလစ္ျဖင့္ ေရေဆးငါးႀကီးပမာ အလွႀကီး လွေနေသာ သူေဌးမကိုၾကည့္ရင္း ရာဂ်စ္ တံေတြး အႀကိမ္ႀကိမ္ မ်ိဳခ်မိသည္။ ရာဂ်စ္ေပးေသာ အရက္ခြက္ကို ေမာ့လိုက္ၿပီးေနာက္ ရမၼက္အရွိန္ ပိုမိုထႂကြလာသည္။

“ကဲ ရာဂ်စ္ေရ မင္းရဲ႕ မမေလးကို ရွယ္ ျပဳစုေပးလိုက္ပါဦး”

ရာဂ်စ္လည္း ထြန္းဦးစကားသံ ၾကားသည္ႏွင့္ အဝတ္မ်ားကို ခြၽတ္လိုက္သည္။ အခန္းထဲ ဝင္ကတည္းက ေတာင္မတ္ေနေသာ လီးႀကီးမွာ မာန္ဖီေနေသာ ေႁမြေဟာက္ႀကီးပမာ ေခါင္းေထာင္ ေနသည္။ ရာဂ်စ္၏ ခရမ္းသီးညိဳႀကီးပမာ မဲနက္ေနေသာ လီးႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး ေမာ္ေမာ္ေဌး မ်က္လုံး ျပဴးသြားသည္။ မဲနက္ေတာက္ေျပာင္ေနေသာ လီးႀကီးမွာ ကေလးလက္သီးဆုပ္ခန႔္ တုတ္ၿပီး အရွည္က ၇ လက္မေက်ာ္ေက်ာ္ခန႔္ ရွိသည္။

ဒါႀကီးနဲ႔သာ အလိုးခံရရင္ ဘုရား ဘုရား

ေမာ္ေမာ္ေဌး ဘုရားတေနစဥ္ပင္ ရာဂ်စ္ ကုတင္ေပၚ တက္လာကာ ေမာ္ေမာ္ေဌးေပါင္ၾကား ေခါင္း ေရာက္သြားသည္။ ညႇီစို႔စို႔ ေစာက္ပတ္ရနံ႔ေလး ရႉရွိက္မိသျဖင့္ ရာဂ်စ္လီးႀကီး ေငါက္ကနည္း ေထာင္လာသည္။ နီရဲၿပဲအာေနေသာ ေစာက္ပတ္ကို လက္ျဖင့္ၿဖဲကာ လွ်ာျဖင့္ ထိုးေမႊလိုက္သည္။

“ရွလြတ္!!!! အ ဟားးးး!!! ရွီးးးးး”

တခ်ီၿပီးခါစ ေစာက္ပတ္ေလး အလ်က္ခံလိုက္ရ၍ ေမာ္ေမာ္ေဌး ၾကက္သီးေမႊးညႇင္းမ်ား ထလာသည္။ ရာဂ်စ္၏ လွ်ာေႏြးေႏြးႀကီးက ေစာက္ပတ္ေရာ ဖင္ေပါက္ပါ ထိုးေမႊေနရာ အူေတြ အသည္းေတြပါ တုန္ေနသည္။

“ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ ရွလြတ္ အိအိ အစ္အစ္ ဟားးးးးး ရွီးးးးးးအအအ ကြၽတ္”

ရင္ခြင္ထဲတြင္ လူးလိမ့္ေနေသာ ေမာ္ေမာ္ေဌး၏ လည္ပင္းကို ထြန္းဦး ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ စုပ္လိုက္ရင္း ႏို႔သီးမ်ားကို ေခ်ေနသည္။ ရာဂ်စ္က လက္ညႇိဳးျဖင့္ ဖင္ေပါက္ထဲ ထိုးေမႊၿပီး ေစာက္စိကို စုပ္ေပးလိုက္ရာ

“ႁပြတ္ႁပြတ္ ပလပ္ ပလပ္ အအအ ဟားးး ရွီးးးး ထြက္ကုန္ၿပီ!!!! ထြက္ကုန္ၿပီ !!! ရွီးးးးး အားးးးးး အဟင့္ဟင့္ဟင့္”

ေမာ္ေမာ္ေဌးတစ္ေယာက္ 10 mins မခံေပ၊ ေနာက္တစ္ခ်ီ ၿပီးသြားၿပီ။ လက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားၿပီး ဆန႔္ငင္ဆန႔္ငင္ ျဖစ္ေနေသာ ေမာ္ေမာ္ေဌး ႏႈတ္ခမ္းကို ထြန္းဦး ငုံ႔နမ္းလိုက္သည္။ ရာဂ်စ္လည္း ေမာ္ေမာ္ေဌးေပါင္ၾကား ခြလိုက္ကာ ေႁမြေဟာက္ႀကီး မာန္ဖီေနသကဲ့သို႔ ေတာင္မက္ေနေသာ လီးမဲမဲႀကီးအား ေစာက္ပတ္နီတာရဲတြင္ ေတ့လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ခါးကို အားထည့္ကာ

“အင့္!!!! ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အားးး လားးး လားးး အမေလးး ေလ ေျဖးေျဖး လုပ္ပါ!!!! နာလိုက္တာ ကြၽတ္ကြၽတ္ကြၽတ္”

တစ္ခ်က္ထဲႏွင့္ လီးမဲမဲႀကီးက အရည္ေတြ ႐ႊဲေနေသာ ေစာက္ပတ္ထဲ မဆန႔္မၿပဲ အဆုံးထိ ဝင္သြားသျဖင့္ သားအိမ္ေအာင့္သြားသည္။ ရာဂ်စ္ လီးကို အဆုံးထိထုတ္ကာ အားျဖင့္ ေဆာင့္ခ်လိုက္ျပန္သည္။

“အင့္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ ဗြတ္ဗြတ္ အူးးး ဟူးးး ဟူးးး ေသပါၿပီ အေမရဲ႕ အားးး ဟားးး”

ေႏြးေထြးတင္းၾကပ္ေသာ ေစာက္ပတ္အတြင္းသား ႏုႏုမ်ား၏ ရစ္ပတ္မႈေၾကာင့္ ရာဂ်စ္ လိုးရတာ အရသာရွိလွသည္။ ပထမေတာ့ တစ္ခ်က္ျခင္း ေဆာင့္ေဆာင့္လိုးေနရင္း ေနာက္ပိုင္း ေဆာင့္ခ်က္ေတြ အဆက္မျပတ္ ျပင္းထန္လာသည္။ ထြန္းဦးကလည္း မိမိရင္ခြင္ထဲတြင္ ရာဂ်စ္ အားရပါးရ ေဆာင့္လိုးသမွ်ကို မ်က္ႏွာေလး ရႈံ႕မဲ့ကာ ခံေနေသာ ေမာ္ေမာ္ေဌး၏ ႏို႔အုံကို လက္ျဖင့္ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ပြတ္ေခ်ေနသည္။

“အင့္အင့္အင့္အင့္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အအအအ ဗ်ိဗ်ိဗ်စ္ဗ်စ္ အအအအ ဇြိဇြိဗြိဗြိ အအအအ ဖတ္ဖတ္ဖတ္ဖတ္ အအအအ ေစာင့္ေစာင့္ အအအအ အားးးး ဟားးးး ဟားးးး ရွီးးးးဟီးးးးးး”

ေမာ္ေမာ္ေဌးခင္မ်ာ လြန႔္လူးကာျဖင့္ တတိယအခ်ီ ၿပီးသြားျပန္သည္။

“အင္းးး ဟင္းးး ဟင္းးး ဟင္းးးး”

“ကဲ Akary ေရ၊ David လီးေပၚ တက္ခြၿပီး အေပၚက လိုးရင္း ရာဂ်စ္လီးကို စုပ္ေပးလိုက္ဦး”

ထြန္းဦး ေမာ္ေမာ္ေဌးကို လုံးဝ အနားမေပး။ ေမာ္ေမာ္ေဌးလည္း ထြန္းဦးအမိန႔္ကို က်ိဳးႏြံစြာ နာခံသည္။ ထြန္းဦး ပက္လက္လွန္ အိပ္လိုက္သည္။ ေမာ္ေမာ္ေဌး ထြန္းဦးလီးကို လက္ျဖင့္ကိုင္ကာ ေစာက္ပတ္တြင္ေတ့၍ ထိုင္ခ်လိုက္သည္ႏွင့္ ရာဂ်စ္၏ ေစာက္ရည္မ်ား စို႐ႊဲေနသည္ လီးႀကီးက မ်က္ႏွာနား ရမ္းတန္းရမ္းတန္းျဖင့္ ေရာက္လာသည္။ ရာဂ်စ္လီးကို ပါးစပ္ျဖင့္ ငုံစုပ္လိုက္သည္။

“ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ ဟားးး ဟားးး ရွီးးးးး”

လီးဒစ္ကို လွ်ာျဖင့္ ဝိုက္လိုက္၊ ပါးစပ္ျဖင့္ စုပ္လိုက္ ကလိလိုက္ လုပ္ရင္း မ်ိဳခ်ေနရာ လီးႀကီးမွာ အာေခါင္သို႔တိုင္ ဝင္လာသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ထြန္းဦးက ေမာ္ေမာ္ေဌးခါးကို စုံကိုင္ကာ ေအာက္မွ ပင့္ပင့္ လိုးေတာ့သည္။

“ဖတ္ဖတ္ဖတ္ဖတ္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အုအု အုအု ဗြတ္ဗြတ္ဗြတ္ဗြတ္ အုအု အြတ္အြတ္ ဗ်ိဗ်ိဇြိဇြိ အအအအ”

ေအာက္မွ ပင့္ခ်က္ေတြ ျပင္းထန္ၿပီး လီး အဝင္အထြက္ သြက္လာသျဖင့္ ရာဂ်စ္လီးကို မစုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ပါးစပ္မွထုတ္ကာ လက္ျဖင့္ ဂြင္းတိုက္ေနသည္။ ေအာက္မွ ထြန္းဦး၏ ပင့္လိုးခ်က္ႏွင့္အညီ အေပၚမွ ျမင္းစီးသလို ျပန္လိုးေပးေနရာ

“ဖတ္ဖတ္ဖတ္ဖတ္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အအအအ ဗြတ္ဗြတ္ဗြတ္ဗြတ္ အအအအ အြတ္အြတ္ ဗ်ိဗ်ိဇြိဇြိ အအအအ အားးးဟားးဟားးး ရွီးးးးးး”

ထြန္းဦးလည္ပင္းကို ကုန္းဖက္ရင္း ေမာ္ေမာ္ေဌးခင္မ်ာ တုန္တုန္ရင္ရင္ျဖင့္ ေလးခ်ီေျမာက္ ၿပီးသြားျပန္သည္။

“အင္းးး ဟင္းးး ဟင္းးး ရွီးးးးးး ဟူးးးးး”

လည္ပင္းကိုဖက္ကာ အေပၚမွ မွိန္းေနေသာ ေမာ္ေမာ္ေဌး၏ခါးကို ထြန္းဦး ေအာက္မွ ဖက္ထားလိုက္သည္။ ရာဂ်စ္ကလည္း အထွာနပ္စြာ ေမာ္ေမာ္ေဌး ဖင္ကို ခြလိုက္သည္။ ေစာက္ပတ္ထဲတြင္ ထြန္းဦး၏ လီးႀကီး တပ္လ်က္ျဖင့္။ ရႈံ႕ပြရႈံ႕ပြ ျဖစ္ေနေသာ စအိုေပါက္ကို တံေတြးဆြတ္ကာ လီးဒစ္ကို ေတ့လိုက္သည္။

“အ!!!! ဟာ!!!!! ”

ေမာ္ေမာ္ေဌးတစ္ေယာက္ ညႇပ္လိုးခံရေတာ့မည္ကို သိလိုက္သည္။ ထြန္းဦး လီးကိုပင္ ဖင္ခံရတာ မစားသာလွေပ။ ရာဂ်စ္လီးႀကီးႏွင့္ ဆိုလွ်င္ ဟု ေတြးမိ႐ုံျဖင့္ ဖင္ရႈံ႕ ေျခဖဝါးေတြကုပ္ၿပီး လက္သီးဆုပ္ အံႀကိတ္မိသည္။

“ဇြိ!!!”ဗ်စ္ဗ်စ္ဗ်စ္!!!!! အီးးဟီးးဟီးးး”

လီးဒစ္ ဝင္႐ုံ ရွိေသးသည္။ ေမာ္ေမာ္ေဌး ေခြၽးျပန္ေနၿပီ။ ရာဂ်စ္ ေမာ္ေမာ္ေဌး၏ခါးကို စုံကိုင္ကာ လီးကို ႏွဲ႔ႏွဲ႔သြင္းသည္။

“ဗ်ိဗ်ိ ဗြတ္ဗြတ္ အူးးး ဟူးးးး ဟူးးးး ကြၽတ္ကြၽတ္ကြၽတ္”

ေမာ္ေမာ္ေဌးတစ္ေယာက္ ေမးေၾကာမ်ား ေထာင္ေနေအာင္ပင္ အံႀကိတ္ခံေနရသည္။ လီးႀကီးမွာ မဆုံးႏိုင္ေသး။ စအိုႂကြက္သားမ်ား၏ ညႇစ္အားေၾကာင့္ ရာဂ်စ္ လိုးရတာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနသည္။ လီးတစ္ဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ဖင္ေပါက္ထဲ မဆန႔္မၿပဲ ဝင္သြားသည္ႏွင့္ အားျဖင့္ ေဆာင့္သြင္းလိုက္သည္။

“အင့္!!! ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္!!! အူးးး ဟူးးး ဟူးးး အမေလးးး ေသပါၿပီ အေမရဲ႕ အားးး လားးး လားးး ဖင္ကြဲၿပီလား မသိဘူးးးး အီးးးးးးး”

“အင့္အင့္အင့္အင့္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အားးးးး မရဘူးးး မရဘူးးး ေအာင့္တယ္ ေအာင့္တယ္ အူးးးး ဟူးးး ဟူးးး ဟူးးးး”

ေမာ္ေမာ္ေဌး နာက်င္မႈဒဏ္ကို မခံစားႏိုင္ေတာ့၍ ေအာ္ဟစ္ငိုေကြၽးကာ ႐ုန္းေသာ္လည္း ေယာက္်ားႀကီးႏွစ္ေယာက္၏ သန္မာေသာ လက္မ်ားေၾကာင့္ ႐ုန္း၍မရေပ။ ရာဂ်စ္ ေဆာင့္ခ်က္ႏွင့္အညီ ထြန္းဦးကလည္း ေအာက္မွ စည္းခ်က္ညီညီ ပင့္ပင့္လိုးေနသည္။

“အင့္အင့္အင့္အင့္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အားးး လားးး လားးးး ဖတ္ဖတ္ဖတ္ဖတ္ အူးးး ဟူးးး ဟူးးးး ဗ်ိဗ်ိဇြိဇြိ အမေလးး ေလ ကြၽတ္ကြၽတ္ကြၽတ္ ဟင္းးးးးးးးး”

လီးႀကီးႏွစ္ေခ်ာင္း၏ မညႇာမတာ လိုးခ်က္ေတြေၾကာင့္ ေစာက္ပတ္ေရာ ဖင္အတြင္းသားေတြပါ အၿမဳံလိုက္ ကြၽတ္ထြက္သကဲ့သို႔ ခံစားေနရသည္။ အံႀကိတ္ခံေနရသျဖင့္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံး နီျမန္းေနၿပီ။ အံႀကိတ္ခံရင္းႏွင့္ပင္ 15 mins ခန႔္ ၾကာေသာ္ ခံႏိုင္ရည္ရွိလာကာ ညႇပ္အလိုးခံရတာကို သေဘာက်သလို ျဖစ္လာသည္။

“ဖတ္ဖတ္ဖတ္ဖတ္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အအအအ ဗြတ္ဗြတ္ဗြတ္ဗြတ္ အအအအ အြတ္အြတ္ ဗ်ိဗ်ိဇြိဇြိ ေစာင့္ေစာင့္ ၿပီးေတာ့မွာ ၿပီးေတာ့မွာ အအအအ အားးးဟားးဟားးး ရွီးးးးးး”

ရာဂ်စ္ သုတ္ရည္မ်ား ဖင္ထဲ ပန္းထည့္လိုက္သည္ႏွင့္ ေမာ္ေမာ္ေဌးလည္း ငါးခ်ီေျမာက္ ၿပီးသြားသည္။

“ဗြၽတ္ ဗြတ္ ဗလြတ္ ဗု အူးး ဟူးးး ဟူးးးး”

ဖင္ထဲမွ လီးႀကီး ထြက္သြားသည္ႏွင့္ ဖင္ေပါက္လည္း အာတာတာျဖစ္ကာ ရာဂ်စ္၏ သုတ္ရည္မ်ား အံထြက္လာသည္။ ေမာ္ေမာ္ေဌးလည္း ငါးႀကိမ္တိုင္တိုင္ မနားတမ္း ၿပီးခဲ့ရသျဖင့္ နားထဲမွ ေလမ်ား ထြက္ၿပီး ဒူးေတြတုန္ေန၍ ထြန္းဦးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖက္ကာ မွိန္းေနသည္။

“ကဲ Akary ေရ David မၿပီးေသးဘူး၊ လီးစုပ္ေပးေတာ့”

“အြန္း”

ထြန္းဦးကိုယ္ေပၚ ခြဖက္ထားရာမွ ဖယ္ကာ ေစာက္ရည္ေတြ ႐ႊဲေနေသာ လီးႀကီးကို လက္ျဖင့္ကိုင္၍ အားရပါးရ စုပ္ေပးလိုက္သည္။

“ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ႁပြတ္ အအအအ ႁပြတ္ႁပြတ္ ပေလာက္ ပေလာက္ အအအအ အားးး ဟားးး ဟားးး ရွီးးးးး”

ပါးစပ္ထဲ ဝင္လာေသာ သုတ္ရည္မ်ားကို ကုန္စင္ေအာင္ မ်ိဳခ်လိုက္သည္။

အခုမွ 11:00 am ရွိေသးသည္။ ထြန္းဦးႏွင့္ ရာဂ်စ္တို႔ အရက္ေသာက္ရင္း ခဏနားလိုက္သည္။ ေမာ္ေမာ္ေဌးလည္း အရက္တစ္ခြက္ေသာက္ကာ ကုတင္ေပၚ မွိန္းေနသည္။ မနက္ျဖန္တစ္ရက္ က်န္ေသးသည္။ ထြန္းဦးကေတာ့ ဒီႏွစ္ရက္စလုံး အခန္းထဲမွ ထြက္ရန္ အစီအစဥ္မရွိဟု ေျပာထားသည္။ မနက္ တပိုင္းနဲ႔တင္ လွိမ့္ေနေအာင္ ခံရသည္။ မနက္ျဖန္အထိ ဆိုလွ်င္

**** ဘုရား ဘုရားး ***

“ကဲ အခ်ိန္ရွိတုန္း စၾကစို႔ေဟ့”

ေမာ္ေမာ္ေဌး ေတြးေနရင္းပင္ ရာဂ်စ္ႏွင့္ ထြန္းဦး လီးတန္းလန္းျဖင့္ ကုတင္ေပၚ တက္လာၾကသည္။

“အင့္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ ဗြတ္ဗြတ္ အားးးးးးးးးးး”

…………………………………………………………

ကိုေအာင္မင္း ခရီးမွ ျပန္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ ခရီးမွျပန္ေရာက္တိုင္း အိမ္တြင္ ထြန္းဦးတို႔ ရာဂ်စ္တို႔ႏွင့္ အရက္ဝိုင္းေထာင္သည္မွာ ကိုေအာင္မင္း၏ အက်င့္ပင္။ ထိုေန႔က ေမာ္ေမာ္ေဌးတို႔ မိန္းကေလးမ်ားလည္း ဝိုင္ေသာက္ကာ ဝိုင္းဖြဲ႕ၾကသည္။ စားေသာက္ဝိုင္း ၿပီးသြားေသာ္ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အခန္းမ်ားသို႔ ျပန္အိပ္စဥ္ အခန္းထဲသို႔ ဝင္သြားၾကေသာ အတြဲမ်ားကို ၾကည့္ကာ ကိုေအာင္မင္း မ်က္လုံးျပဴးသြားသည္။

“ဟင္!!! ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတာလဲ ေမာ္”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ကိုေအာင္ ရဲ႕”

“ရာဂ်စ္မိန္းမ ေနာ္မူက ထြန္းဦးအခန္းထဲ လိုက္သြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ မိေအးက ရာဂ်စ္အခန္းထဲ ဝင္သြားတယ္၊ အဲ့ဒါ”

“ေအာ္ ဒါက သူတို႔အေၾကာင္းနဲ႔ သူတို႔ရွိလို႔ ေနမွာေပါ့၊ လာကြာ အခန္းထဲသြားစို႔၊ ေမာ့္မွာ ကိုေအာင့္ကို လြမ္းေနတာ ၾကာၿပီ”

“ကလစ္ ကြၽီ ဂ်ိတ္”

“အင့္ ဗြၽတ္ဗြၽတ္ဗြတ္ဗြတ္ အားးးးးးးး”

………………………………………………………

ေမာ္ေမာ္ေဌးအား တခ်ီဆြဲၿပီး အေပါ့သြားရန္ ေအာက္သို႔ဆင္းလာစဥ္ ကိုေအာင္မင္း မ်က္လုံး ပို ျပဴးသြားျပန္သည္။ ေနာ္မူနဲ႔ မိေအး အခန္းေျပာင္း၍ ဝင္သြားျပန္သည္။ ေနာက္ နာရီဝက္ေလာက္ေနလ်င္ သူတို႔ေလးေယာက္စလုံး ထြန္းဦးအခန္းထဲတြင္ group sex ဆင္ႏႊဲမည္ကို ကိုေအာင္မင္းသိလွ်င္ မ်က္လုံးျပဴး႐ုံတင္ မကဘဲ ကြၽတ္ထြက္သြားႏိုင္သည္။

ေအာင္မင္းလည္း အခန္းထဲ ျပန္ဝင္ကာ မွိန္းေနေသာ ေမာ္ေမာ္ေဌးအနား ကပ္လွဲလိုက္ၿပီး

“ေမာ္ေရ၊ ဒီမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနလဲကြာ၊ အခုလည္း ေနာ္မူနဲ႔ မိေအး အခန္းခ်င္း Change ၿပီး ဝင္သြားျပန္ၿပီ”

ေမာ္ေမာ္ေဌး ၿပဳံးမိသည္။ ကိုေအာင္မင္းကို group sex လုပ္ဖို႔ စည္း႐ုံးရန္အတြက္ ထြန္းဦး၏ အစပ်ိဳးသည့္ အႀကံျဖစ္ေၾကာင္း ေတြးမိသည္။

“ကိုေအာင္ရယ္၊ ဒီအိမ္မွာေနတာက လင္မယား အတြဲက လြဲၿပီး ေသြးသားရင္းျခာ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူးေလ၊ ကိုေအာင္နဲ႔ ေမာ္လည္း ေတြးၾကည့္ရင္ သူစိမ္းေတြဘဲ မဟုတ္လား၊ သူစိမ္းေတြခ်ည္းေနတဲ့ အိမ္ဆိုေတာ့ ( ျဖစ္ေလ့ ျဖစ္ထ ရွိၾကသည္ ) ေပါ့ကြယ္”။…ၿပီးပါၿပီ

The post “မ”ကျမ်းကြေတဲ့ ကားသမားကို ခန့်လိုက်မိတဲ့ သူဌေးမ(ဇာတ်သိမ်းပိုင်း) appeared first on kevin media.

အပြောကောင်းသော David ဆိုသည့် account ပိုင်ရှင်၏ အမြှောက်အပင့် ချွဲနွဲ့မှုများ၌ ပျော်ဝင်ရင်း မနေ့ညက Sex chat ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုအောင်မင်း ခရီးထွက်နေသည်မှာ တစ်လ ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင် သူမ၏ သွေးသား တောင့်တမှုကို David က line ပေါ်မှနေ၍ ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကုမ္ပဏီမန်နေဂျာ ဟူသော ရာထူးကြောင့် ဒေါ် တပ်ခေါ်ရသော်လည်း အသက်က 30 သာ ရှိသေးသည်။ အိမ်ထောင်ရှင် ဖြစ်သော်လည်း gym ပုံမှန် ကစားသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပျစ်တောင့်တင်းသည်။ ချပ်ရပ်သော ဗိုက်သား၊ လုံးဝန်းပြီး စွန့်ကားသော တင်ပါး၊ ဖြောင့်စင်းသော ပေါင်တန်နှင့် မို့မောက်သော ရင်သားတို့က မြင်သူတကာ ပုရိသတို့ကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ယခုလည်း ည line ပေါ် တက်မည့် အချိန်ကို date လိုက်သည်။ 6:30 pm ရှိပြီ ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ပြန်ရန် ရုံးခန်းအောက်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။ ရုံး အပေါက်ဝတွင် သူမ၏ Driver ကိုထွန်းဦး ကားထိုးကာ အရံသင့် စောင့်နေသည်။ ဒေါ်မော်မော်ဌေး ရုံးထဲမှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့သဖြင့် ကိုထွန်းဦး Phone ပွတ်နေရာမှ ပိတ်ကာ ကားတံခါး ဖွင့်ပေးသည်။ အိမ်သို့ရောက်သော် ရေချိုး၊ စားသောက်ပြီး ကိုအောင်မင်းထံ ph ဆတ်လိုက်သည်။ David နှင့် line 9:30 pm တွေ့ရန် ချိန်းထားသဖြင့် ထိုအချိန် မတိုင်မှီ လုပ်စရာရှိသည်များ လုပ်ထားကာ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်ခဲ့သည်။ 7:00 pm ဘဲ ရှိသေးသည်လေ။

ကိုထွန်းဦးတစ်ယောက် အခန်းထဲတွင် အရက်ခွက်လေး မော့ရင်း မိအေး လာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေသည်။ 7:30 pm ရောက်သော် စေ့ထားသော အခန်းတံခါး ပွင့်လာသည်။ မိအေး ဆိုသည့် အသက် 18 နှစ်ကျော်ကျော် လုံးကြီးပေါက်လှ အိမ်ဖော်မလေး သနပ်ခါး အဖွေးသားဖြင့် အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ဖဝါးခြင်းပွတ်လျှက် ရပ်နေသော ကောင်မလေး၏ ခန္ဓာကိုယ် ထွားထွားကြီးကို ကြည့်ရင်း ထွန်းဦး တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ ထွန်းဦးဆိုသည့် အကောင်က တွေ့မရှောင်၊ စားဖား၊ မိန်းမကျမ်းကျေသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဒီကောင်မလေးကို ဖန်တီးရတာ သိပ် အချိန်မပေးလိုက်ရ။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လ ခန့်ကပေါ့။ ကိုအောင်မင်း ခရီးမထွက်ခင် သုံးရက်ခန့်အလို၊ ဒေါ်မော်မော်ဌေးလည်း ကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်သွားနေခိုက်၊ အိမ်၌ ခြံစောင့် ကုလား ရာဂျစ်နှင့် ထွန်းဦးတို့သာ အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရာဂျစ်မိန်းမ ထမင်းချက် ကရင်မနော်မူက ရွာခဏ ပြန်သွားသည့် ရက်ကပေါ့။ ထွန်းဦးနှင့် ရာဂျစ်တို့ နှစ်ယောက်သား အိမ်ရှေ့မီးသီးများ ပြုပြင်ရန် ဓါတ်တိုင်ပေါ် တက်နေစဉ် သူဌေးလင်မယား အခန်းထဲ၌ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုကို ထွန်းဦး တွေ့လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ရာဂျစ်ကို မီးသီးဝယ်ရန် ပထုတ်ကာ ခါးမှ ဖုန်းကိုထုတ်၍ အပီအပြင် ရိုက်ကူးလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင်တော့ အခန်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ဦးအောင်မင်း ခေါ်သဖြင့် မိအေး ရေချိုးပြီးခါစ အဝတ်အစားကို ကပြာကယာ ဝတ်ကာ သူဌေးအခန်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ကမန်းကတန်း လာခဲ့ရ၍ အောက်ခံများ မဝတ်ခဲ့မိပေ။ မိမိရှေ့တွင် ကုန်းကုန်းပြီး အမှိုက်သိမ်းနေသော မိအေး ဖင်ဝိုင်းဝိုင်းကြီးများကို ကြည့်ရင်း အောင်မင်း တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေး အပျိုပေါက်သာ ပြောတယ်၊ အိုးကြီးတွေက နည်းတာကြီး မဟုတ်ဘူး။ ဒီကောင်မလေးကို အောင်မင်း ချောင်းနေတာ ကြာပြီ။ ဒီကနေ့တော့ ရအောင် တွယ်ရမည်။

“မိအေး”

“ရှင် ဦးလေး”

“ငါ့ ပိုက်ဆံအိပ် တွေ့မိသေးလား”

“မိအေး မတွေ့မိဘူးရှင့်”

“ဘာ”

မိအေး ကိုယ်လုံးလေး တုန်သွားသည်။

“ဒီအခန်းထဲ နင်ဘဲဝင်တာလေ၊ နင် မယူရင် ဘယ်သူ ယူမှာလဲ”

“ဟိုဟို မိအေး မယူပါဘူး ဦးလေးရယ်”

“တိတ်စမ်း!!!!!!!!”

ဦးအောင်မင်း၏အသံ ကျယ်လာသဖြင့် မိအေး လန့်သွားသည်။ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လက်ပိုက်ရပ်နေသော မိအေးအား တစ်ပတ်ပတ်ကာ ကြည့်ရင်း

“နင် မယူတာ သေချာလား”

“သေ သေချာပါတယ် ဦးလေးရယ်၊ ဘုရားစူးရပါစေ၊ မိအေး မခိုးပါဘူး ဟင့်ဟင့်ဟင့်”

မိအေး မျက်ရည်များ ကျလာသည်။

“ဒါဆို ငါ နင့် ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှာမယ်၊ မဟုတ်လို့ကတော့ ရဲလက်အပ်မှာ”

ကြောက်မှန်းသိ၍ အောင်မင်း ဖြဲခြောက်ပြီလေ။

“ရဲလက်တော့ မအပ်ပါနဲ့ ဦးလေးရယ်၊ ရှာပါ၊ ကြိုက်သလောက် ရှာပါ အီးဟီးဟီးဟီး”

“ကဲ ဒါဆို နင့် ထမိန် ချွတ်လိုက်စမ်း”

“ရှင် ဦး ဦးလေး”

“မချွတ်ချင်ဘူးလား ငါ ရဲခေါ်လိုက်ရမလား”

“မလုပ် မလုပ်ပါနဲ့ ဦးလေးရယ်၊ ချွတ်ဆို ချွတ်ပါ့မယ် အီးဟီးဟီးဟီး”

မိအေး ကြောက်လန့်စွာဖြင့် ထမိန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်က စောက်ပတ်လေးကို ဖုံးထားသည်။

“ဟားးး နင် အောက်ခံ ဝတ်မထားဘူးကိုးး”

မိအေးခင်မျာ ကြောက်စိတ်ရော ရှက်စိတ်ပါ ရောထွေးနေကာ အသားများ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်။

“အင်္ကျီရောချွတ်လေ ဖြန်းဖြန်းဖြန်း”

ပြောရင်းဆိုရင်း တင်ပါးအား လက်ဝါးဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ် ရိုက်လိုက်ရာ

“အားးး ဟုတ်ဟုတ် ချွတ်ပါ့မယ်၊ ချွတ်ပါ့မယ် ရှင့် အီးဟီးဟီးဟီး”

အောင်မင်းတစ်ယောက် ထိုင်ခုံပေါ်ထိုင်ကာ အရက်သောက်ရင်း ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ကြောက်ရွံ့စွာ မတ်တပ်ရပ်နေသော မိအေးကို တစ်စိမ့်စိမ့် ကြည့်နေသည်။ ဒီကောင်မလေးကို ဒီကနေ့ အမုန်း တွယ်ရမည်။

“ဟိုဟို ဦးလေး မိအေးကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာမှ မရှိဘူးနော်၊ မိအေး အဝတ်ပြန်ဝတ်လို့ ရပြီလား”

“မရသေးဘူး”

“ရှင်!!!! ဦး ဦးလေး”

“အေး ငါ့ ပိုက်ဆံအိတ်က နင့် အခန်းထဲမှာရှိတယ်၊ မနက်က ငါကိုယ်တိုင် ထားခဲ့တာလေ၊ အခုချိန် ရဲ ခေါ်ပြီး နင့်အခန်းကို စစ်ခိုင်းလိုက်ရင်”

“အိုးးးး ဦး ဦးလေး၊ ကျွန်မကို ဘာလုပ်ချင်လို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ”

“ငါ ဘာလုပ်ချင်တယ်ဆိုတာ ခဏနေ သိရမှာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ ငါခိုင်းတာ လုပ်မှာလား ရဲ ခေါ်လိုက်ရမလား”

“အီးဟီးဟီးဟီးဟီး”

မိအေး ကြောက်လန့်ကာ ငိုကျွေးနေသည်။

“ဝုန်းးးး….. ဟေ့ ငါမေးတာ ဖြေလေ”

“ရဲတော့ မခေါ်ပါနဲ့ ဦးလေးရယ်…. အီးဟီးဟီး မိအေးလေ ဦးလေးခိုင်းတာ လုပ်ပါ့မယ် အီးဟီးဟီးဟီး”

အောင်မင်း သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကဲ မိအေး ငါ့ဆီလာခဲ့”

မိအေးခင်မျာ နို့တွေကိုလည်း လက်ဖြင့် သိုင်းဖုန်းလိုက်၊ ပေါင်ကို လိန်ကျစ်ကာ လျှောက်လိုက်ဖြင့် အောင်မင်းအနီး ရောက်လာသည်။ အောင်မင်းက ပေါင်ကားပေးပြီး

“ဒူးထောက်လေ”

မိအေးလည်း အောင်မင်း ကားထားသော ပေါင်ကြား ဒူးထောက်လိုက်သည်။

“ငါ့ ဘောင်းဘီ ဇစ်ကို ဖွင့်လိုက်”

“ရှင်”

အောင်မင်း မိအေး၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ

“မိအေးးးးးး”

“ဟုတ် ဟုတ်”

မိအေး အောင်မင်း၏ ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“ငါ့ လီးကို လက်နဲ့ ဆွဲထုတ်လိုက်”

မိအေး မျက်နှာအား ဘေးသို့လွှဲကာ အောက်ခံဘောင်းဘီအောက်မှ လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လီးကြီးက လက်ထဲတွင် မာတောင့်တောင့်ကြီး ပါလာသည်။ အောင်မင်းက လွှဲထားသော မိအေးမျပ်နှာအား ဆွဲလှည့်လိုက်ရာ လီးကြီးအား နီးနီးကပ်ကပ် မြင်လိုက်ရသည်။ အစပိုင်းတွင် ကြောက်လန့်နေသော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်အား အနီးကပ် မြင်တွေ့ရသဖြင့် အပျိုပေါက်မလေး ရင်တွေ ခုန်နေသည်။ ဖွဖွလေး မရဲတရဲ ကိုင်ထားသဖြင့် လီးကြီးမှာ နူးညံ့သော အထိအတွေ့ကြောင့် ပိုမိုတောင်မတ်လာရာ မိအေး လက်တစ်ဆုပ် မကပေ။ လီးကြီးအား ကြည့်ရင် မိအေးတစ်ယောက် အာခေါင်တွေ ခြောက်ကပ်ကာ တံတွေး မျိုချနေရသည်။

“ငါ့ လီးကို ပါးစပ်နဲ့ စုပ်ပေးစမ်း”

“ရှင် မိအေး မိအေး”

“ကြာတယ်နော် မိအေး”

“ဟုတ် ဟုတ်”

မိအေးလည်း အလန့်တကြား ပါးစပ်ဟကာ လီးကြီးကို ငုံလိုက်သည်။ ရွာမှာနေတုန်းက လူပျို အပျိုတွေ ပြောကြသည့် လီးစုပ်၊ စောက်ပတ်လျက် စသည်တို့ကို ကြားဖူးသော်လည်း နားမလည်ပေ။ ယခုလည်း မစုပ်တတ် စုပ်တတ်နှင့် တပြွတ်ပြွတ် စုပ်နေရာ

“ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်”

“အ အ မိအေး ငါ့လီးကို သွားနဲ့ မခြစ်နဲ့၊ ပါးစပ်ကို ဟပြီး လျှာက ရေခဲချောင်း စုပ်သလို လျက်သလို လုပ် အေးး အေးး အဲ့လိုလေးး ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် ဟားးးးးးးးးးး”

ဦးအောင်မင်း ပြောသည့်အတိုင်း စုပ်ပေးနေရင်း လီးစုပ်သည့် အရသာ တွေ့လာရာ စောက်ပတ်လေးထဲမှ အရည်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။ အောင်မင်း၏ လီးကြီးလည်း မိအေး အာငွေ့ကြောင့် ပိုမိုတောင်မတ်လာသည်။

“ကဲ တော်တော့ မိအေး သွား ကုတင်ဘက်ကို”

မိအေးလည်း စိတ်ညှို့ခံရသူပမာ ကုတင်ဘက်သို့ လျှောက်ခဲ့သည်။

“ကုတင်ပေါ် လက်ထောက်ပြီး လေးဘက်ကုန်းလိုက်”

ဦးအောင်မင်း၏ စေခိုင်းမှုအတိုင်း လုပ်လိုက်သည်။ အောင်မင်းက မိအေး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲကားလိုက်သည်။ လုံးဝန်းကားစွန့်သော တင်ပါးကြီးများ ကော့တက်လာကာ အမွှေးနုလေးများ ယစ်သန်းနေသော စောက်ပတ်ဖောင်းဖောင်းလေး အနောက်သို့ ပြူထွက်လာသည်။ အောင်မင်းက သူ၏ လီးဒစ်ကို တံတွေးဆွတ်ကာ စောက်ပတ်အကွဲလေးတွင် တေ့လိုက်သည်။

“အ”

မိအေး ကိုယ်လေးတွန့်သွားကာ အိပ်ယာခင်းကို လက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အံကြိတ်ထားသည်။ မကြာမှီ လီးကြီး စောက်ပတ်ထဲ ဝင်တော့မည်။

“အင့် ဇွိဇွိဗျိ အိ”

လီးဒစ် ဝင်သွားပြီ။ မိအေး အံကို ပိုကြိတ်ထားသည်။ မိအေး၏ခါးကို လက်ဖြင့် စုံကိုင်၍ ဖိချလိုက်ရာ ဖင်ကြီး ပိုကော့လာသည်။ အထိမိဆုံး အနေအထားသို့ ရောက်သော် အောင်မင်း အားကုန် ဆောင့်ထည့်လိုက်သည်။

“အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အားးးးးးးး အမလေးးးး သေပါပြီ အမေရဲ့ အီးဟီးဟီးဟီး”

ကျဉ်းမြောင်းသော အပျိုစောက်ပတ်လေးထဲ လီးကြီးက တစ်ဆို့စွာ အရှိန်ဖြင့် ဝင်လာရာ စောက်ပတ် နှုတ်ခမ်းသား အနည်းငယ် ကွဲသွားသည်။ မိအေးလည်း ငယ်သံပါအောင် အော်ရင်း မျက်ရည်များ ကျလာသည်။ စောက်ပတ်ထဲတွင် အရည်များ ရွှဲနေ၍ လျှောလျှောလျှူလျှူ ဝင်သွားသော်လည်း လီးဒစ်အား အပျိုမှေးက တင်းခံထားသည်။ အောင်မင်း လီးကို ဒစ်မြုပ်ရုံ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မိအေး၏ခါးကို လက်ဖြင့် စုံကိုင်ကာ အားရပါးရ ပြန်ဆောင့်ထည့်လိုက်သည်။

“အင့် ဗျစ်ဗျစ်ဗျစ်ဗျစ် ဒုတ် အူးးးးဟူးးး ဟူးးးဟူးးးးး နာတယ် နာတယ် အမေရဲ့ အီးဟီးဟီးဟီး”

လီးဒစ်က အပျိုမှေးကို ထိုးခွဲပြီး သားအိမ်ကို အရှိန်ဖြင့် ဝင်ဆောင့်၍ မိအေးခင်မျာ အလွန်တရာ နာကျင် ခံခက်စွာ အော်ဟစ် ငိုကျွေးနေသည်။ လီးကို ပြန်ထုတ်လိုက်ရာ မိအေး ပေါင်တံတစ်လျှောက် စောက်ပတ်ထဲမှ သွေးများ ကျဆင်းလာသည်။

“အင့် အင့် အင့် အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗျွတ်ဗျွတ် အားးးး အားးး အားး အားးးး ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အားး အားးး အားး အားးး”

မိအေးခင်မျာ ခေါင်းများ ခါရမ်းကာ နာကျင်စွာ ငိုကျွေးနေသလောက် အောင်မင်း၏ ဆောင့်ချက်တွေက ညှာတာမှု မရှိ။ စောက်ပတ်ကျဉ်းကျဉ်းလေးကို လိုးရသည်မှာ အရိုးနုလေး ဝါးနေရသကဲ့သို့ အရသာ ရှိလှသည်။ မိအေး အော်လေ အောင်မင်း၏ ဆောင့်ချက်တွေ ပြင်းထန်လေဖြင့် အချက် ၄၀ ခန့် အားရပါးရ ဆောင့်ပြီးသော်

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အားး အားး အားး အားး ဇွိဇွိ ဗျိဗျိ အူးးးး ဟူးးး ဟူးးး ဟူးးးး ဗျစ်ဗျစ်ဗွတ်ဗွတ် အ အအအ အားးးးးး ရှီးးးးး ဟားးးးး”

အောင်မင်း၏ သုတ်ရည်များ မိအေး စောက်ပတ်ထဲ အရှိန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ မိအေးလေး ကုတင်ပေါ် မှောက်လျှက် အရုပ်ကြိုးပျက် လဲကျသွားသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်သိမ့်သိမ့် ရှိုက်ငိုနေသော မိအေးကို အရက်သောက်ရင်း တစ်စိမ့်စိမ့် ကြည့်နေရာမှ ၁၅ မိနစ်ခန့်ကြာသော်

“ကဲ မိအေး ပက်လက်လှန်လိုက်၊ နောက်တချီ ဆွဲမယ်”

“ရှင်”

“အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အားးးး နာတယ် နာတယ် အမေရဲ့ အီးဟီးဟီးဟီး အင့် ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အားးးးးးးးးးးးးးး”

မိအေးခင်မျာ အောင်မင်း ခရီးမထွက်မှီ သုံးရက်လုံးလုံး အိမ်အလုပ် မလုပ်ရဘဲ အောင်မင်း၏ ခေါ်လိုးခြင်းကို ခံရသည်။ ဦးအောင်မင်း ခရီးထွက်ပြီး နောက်တစ်ညတွင် ထွန်းဦး ခေါ်သဖြင့် မိအေး ထွန်းဦး အခန်းသို့ လာခဲ့သည်။ ထွန်းဦး အရက်သောက်ရင်း အခန်းထဲတွင် မိအေး အလာကို စောင့်နေသည်။

“ကျွီ”

မိအေး ဝင်လာပြီ။

“ကိုထွန်းဦးကြီး ဘာကိစ္စရှိလို့ ခေါ်တာလဲ၊ ကိုရာဂျစ်ရော ဒီနေ့ မသောက်ဘူးလား”

“ထိုင်ပါဦးဟ၊ ဒီနေ့ ရာဂျစ်က နော်မူ ပြန်ရောက်လာလို့ ငါ့မှာ စကားပြောဖော် မရှိလို့လေ အဟဲ”

“မိအေး ဘာမှမစားရသေးဘူး၊ ဗိုက်ဆာတယ်”

“အေးပါဟာ ဒီမှာ ခေါက်ဆွဲကြော်ရှိတယ် စားပေါ့”

မိအေးလည်း ခေါက်ဆွဲကြော် စားလိုက် ထွန်းဦးနှင့် ရောက်တက်ရာရာ ပြောလိုက် လုပ်နေသည်။ မိအေးနှင့် နော်မူတို့မှာ ထွန်းဦးတို့ အရက်ဝိုင်းတွင် အမြည်း စားနေကြ ဖြစ်သည်။ စကားပြောနေရင်း နာရီဝက် ခန့် အကြာတွင်

“မိအေး”

“ဘာတုန်း ကိုထွန်းဦး”

“ငါ နင့်ကို Video တစ်ပုဒ် ပြမလို့”

“ကိုထွန်းဦးနော် မဟုတ်တဲ့ကားတွေ မပြနဲ့ဗျ၊ မိအေးက ကလေးပဲရှိသေးတာ”

“အေးပါ နင် ကြည့်ပြီးရင် သဘောကျမှာပါ ဟဲဟဲ ဟဲဟဲ”

ထွန်းဦး သူ့ Handset ကို ဖွင့်ကာ မိအေးကို ပြလိုက်သည်။ ပထမမြင်ကွင်းက မသဲကွဲသဖြင့် မိအေး ဖုန်းကိုယူကာ အနီးကပ်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

“ဟင် ဒါ!!! ဒါ!!! ကိုထွန်းဦး!!! ဘယ်ကနေ ဘယ်လို!!!!!”

မိအေး စကားမဆက်နိုင်ဘဲ ထွန်းဦးကို ကြောင်ကြည့်နေသည်။

“ဟိုနေ့က ငါ အကုန်မြင်တယ် မိအေး၊ မမလေးကို အဲ့ video ပြလိုက်ရ ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ”

“ဟို ဟို အဲ့လိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့ ကိုထွန်းဦးရယ်၊ မိအေး တောင်းပန်ပါတယ် အဟင့်ဟင့်ဟင့်”

“ဒါဆို နင် ငါ့ကို ဘာနဲ့ နှုတ်ပိတ်မလဲ”

“မိအေးမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး အဟင့်ဟင့်”

“ငါ ပိုက်ဆံမလိုချင်ဘူး မိအေး၊ နင် ငါနဲ့ လင်မယားလို ညအိပ်ပေးရင် ရပြီ၊ ဘယ်လိုလဲ ဟဲဟဲဟဲ”

“ရှင်!!!! ဟိုဟို”

“ရပါတယ်ဟာ၊ ငါ မမလေးကို သွားပြလိုက်တော့မယ်”

“မလုပ် မလုပ်ပါနဲ့ ကိုထွန်းဦးရယ်”

“ဒါဆိုရင်”

“ဟုတ် ဟုတ်”

မိအေး ခေါင်းငြိမ့်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးစရာ လမ်းမရှိပေ။

“ကဲ လာ ဒီနားကို”

ထွန်းဦး ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်ချ ထိုင်ရင်း ပြောသည်။ ထွန်းဦးက သူ့ပေါင်ပေါ် ပုတ်ပြသဖြင့် ပေါင်ပေါ်သို့ မရဲတရဲနှင့် တင်ပါးလွှဲ ထိုင်လိုက်သည်။ မိအေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အား သိမ်းကြုံးဖက်ထားရင်း နှုတ်ခမ်းကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ထွန်းဦး၏ အနမ်း ရိုင်းရိုင်းတွေကြောင့် အပျိုပေါက်မလေး မိအေးခင်မျာ ရင်တွေဗျောင်းဆန်နေသည်။ ဦးအောင်မင်းက သူမကို လိုးသာလိုးသည် တစ်ခါမျှ ထိုကဲ့သို့ မနမ်းရှိုက်ဖူးခဲ့။ ပါးစပ်ထဲ ဝင်မွှေနေသော ထွန်းဦး၏ လျှာကို ပြန်လည်ကလိပေးနေမိသည်။ ထွန်းဦးက မိအေး၏လျှာကို စုပ်ရင်း နို့အုံကြီးကို ပွတ်ချေနေသဖြင့် မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားသည်။

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အင်းဟင်းဟင်းဟင်း”

“ဟားးးး နို့လေးတွေက တင်းနေတာဘဲ၊ ကိုအောင်မင်း နင့်ကို လိုးရင် နို့မစို့ဘူး ထင်တယ်”

“အိုးးး ဘာတွေပြောနေတာလဲ အ”

မိအေးနို့အုံအား ဖျစ်ညှစ်ခြင်း ခံရသည်။ မိအေး၏ အင်္ကျီကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး နို့သီးများအား ဘယ်ပြန် ညာပြန် စို့နေသည်။ နို့စို့နေရင်း ထွန်းဦး၏ လက်က မိအေး၏ထမိန်ကို ဆွဲတင်ကာ စောက်ပတ်ကို ပွတ်ပေးနေသည်။

“အင်းးးး ဟင်းးး ဟင်းးး ဟင်းးးးး”

စောက်ပတ်ထဲ လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးမွှေလိုက်ရာ မိအေး ရင်ဘက်ကြီး ကော့တက်လာသည်။

“ဇွစ်ဇွစ် ဇွိဇွိ အအအအ ပျစ်ပျစ်ပျိပျိ အအအအ အားးးးဟားးးးး”

လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် နှစ်ချောင်းပူးကာ ခပ်သွပ်သွပ်လေး အထုတ်အသွင်း လုပ်ပေးလိုက်ရာ

“အ အ အ အ အားးးးးးးးးးးးးး”

စောက်ပတ်ထဲမှ အရည်များ ပန်းထွက်ကာ မိအေး တချီပြီးသွားသည်။

“ကောင်းလား မိအေး”

“အွန်း အဟွန်းး ဟွန်း ဟွန်း”

“ဒါဆို လိုးကြစို့”

“အို!!! ဦးထွန်းဦးကြီးကလည်း၊ ဘယ်လိုကြီးပြောမှန်း မသိဘူး”

ထိုနေ့မှစ၍ မိအေးတစ်ယောက် ထွန်းဦးခေါ်သည့် အချိန်တိုင်း အခန်းထဲသို့ ရောက်ရောက် လာခဲ့ရသည်။ ယခုလည်း ကုတင်ပေါ်ထိုင်၍ အရက်သောက်နေသော ကိုထွန်းဦး၏ရှေ့တွင် မတ်တပ်လေး ရပ်လျက်

“လာလေ မိအေး”

“ဟုတ် ဟုတ်”

ထုံးစံအတိုင်း ထွန်းဦး ပေါင်ပေါ်သို့ တင်ပါးလွှဲ ထိုင်လိုက်သည်။ ထွန်းဦးက မိအေး ပါးပေါ်ရှိ သနပ်ခါးနံ့များကို အားရပါးရ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

“ရွှတ်!!! ဟားးး မွှေးနေတာဘဲ၊ ဒါနဲ့ ငါ ဒီနေ့ ဘာလုပ်မယ် ပြောထားလဲ”

“ဟိုဟိုလေ ဖင်ကို ဖင်ကို လိုးမယ်လို့ ပြောထားတာ”

“နင် အလိုးခံမှာလား”

“နာမှာတော့ ကြောက်တယ်”

“အလိုးတော့ ခံမယ်ပေါ့”

“အွန်း”

“စောက်ပတ်ကိုရော လျက်ပေးရဦးမလား”

“အဟွန်း”

မိအေး ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

“ဒါဆို ငါ့လီးကို အရင်စုပ်ပေး”

“ဟုတ် ဟုတ်”

မိအေးတစ်ယောက် ထွန်းဦး၏အမိန့်ကို တသွေမတိမ်း လိုက်နာလျှက်ရှိသည်။ ထွန်းဦးပေါင်ကြားတွင် ဒူးတုတ်ထိုင်ကာ ပုစိုးကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ကလေးလက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိ လီးဒစ်ပြဲပြဲကြီးနှင့် ဓါတ်ခဲနှစ်လုံးထိုး ဓါတ်မီးခန့် တုတ်သော လီးကြီး ပေါ်လာသည်။ လီးကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်ကာ အထက်အောက် ပွတ်ဆွဲရင်း ဂွင်းတိုက်ပေးလိုက်သည်။ ဒစ်ပြဲကြီးအား နှုတ်ခမ်းဖြင့် စုပ်ရင်း လီးဒစ်ကို လျှာဖြင့် ဝိုက်လိုက်ရာ

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် ရှလွတ် အားးးး ရှီးးးး ကောင်းလိုက်တာ မိအေးရယ် ဟားးးး”

လီးကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အားရပါးရ စုပ်နေရင်း 10 mins ခန့် ကြာသော်

“ပြွတ်ပြွတ် ပလပ် ပြွတ် အအအအ ဟားးးးးးးးးး”

မိအေးပါးစပ်ထဲ သုတ်ရည်များ ပန်းထည့်လိုက်သည်။ မိအေးလည်း ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာသော သုတ်ရည်များကို မျိုချလိုက်သည်။

“ကဲ မိအေး ကုတင်ပေါ်တက်”

မိအေးလည်း အဝတ်များချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တက်၍ ပေါင်ကားပေးလိုက်သည်။ ထွန်းဦး မိအေးပေါင်ကြား ခေါင်းငုံ့ကာ စောက်ပတ်ကို လက်ဖြင့် ဖြဲလိုက်သည်။ အမွှေးနုများ ရစ်သိုင်းနေသော စောက်ပတ်လေးမှာ အရည်တွေ ရွှဲနေပြီ။

“ဇွိ!!! အ !!!!!!! ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အ ဟား”

လက်ညှိုးကို စောက်ပတ်ထဲထိုးကာ ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်ရင်း စောက်စိလေးကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဖိစုပ်လိုက်သည်။

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အအအ ဟားးးး စိစိ ပလက် ပလက် ပျစ်ပျစ် အအအအ အားးးးး ဟားးးးး ရှီးးးးးးးး”

မိအေး ဖင်ကြီး ကော့ကော့လာကာ စောက်ပတ်လေး ရှုံ့ပွရှုံ့ပွဖြင့် အရည်တွေ ညှစ်ထွက်လာသည်။ ကုတင်ပေါ် ဖင်ကြီး ပြန်အကျတွင် မိအေး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်ကာ တစ်ချီပြီးသွားသည်။ မိအေးဖင်အား ကုတင်စောင်းသို့ဆွဲကာ ထွန်းဦး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ လီးနှင့် ဖင်ပေါက် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်သွားသည်။ ထွန်းဦးက လီးဒစ်ကို Aphaw ဂျယ်အနည်းငယ် သုတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဂျယ်အနည်းငယ်ကို လက်ညှိုးတွင် သုတ်ကာ မိအေး၏ စအိုပေါက်ထဲ လက်ညှိုးကို ထိုးမွှေလိုက်သည်။

“ဇှိ!!!အအအ”

လက်ညှိုးနှင့် လေးငါးချက်ခန့် မွှေပြီး လီးဒစ်ကို စအိုဝတွင် တေ့လိုက်သည်။ စအိုပေါက်တွင် အေးစက်စက် ချွဲကျိကျိ အထိအတွေ့ကြောင့် ဖင်ရှုံ့မိကာ အိပ်ယာခင်းကို လက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။

“ဖင်ကို ရှုံ့မထားနဲ့၊ နာလိမ့်မယ်၊ နာရင်လည်း တအားမအော်နဲ့၊ သူများတွေ ကြားသွားလိမ့်မယ်၊ အံကြိတ်ပြီးခံ၊ ကြားလား”

“ဟုတ်ဟုတ်”

မိအေး အံကြိတ်ထားလိုက်သည်။

“အင့်!!! ဇိဇိဇွိ!!! ဗျစ်!!! အီးးးဟီးးဟီးးး”

ဂျယ်သုတ်ထား၍ လီးဒစ်ကြီး ကျဥ်းမြောင်းသော စအိုပေါက်ထဲ လျှောလျှူစွာ ဝင်သွားသည်။ မိအေးလည်း လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခေါင်းအုံးကို လက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရင်း မျက်စိစုံမှိတ် အံကြိတ်နေသည်။

“ဇိဇိဇွိဇွိ!!!! အူးးးဟူးးးဟူးးး နာတယ် နာတယ်!!! ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်”

ထွန်းဦး ချော့သွင်းရင်း သွင်းရင်းဖြင့် လီးကြီးမှာ ဖင်ပေါက်ထဲ တစ်ဝက်ခန့် ဝင်သွားသည်။ ထွန်းဦးက မိအေး၏ နို့တစ်လုံးကို တပြွတ်ပြွတ်စို့ရင်း ကျန် တစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် ချေပေးလိုက် လီးကို တစ်ရစ်ခြင်း သွင်းလိုက် လုပ်နေရာ လီးမှာ ဖင်ပေါက်ထဲ တဆုံးဝင်သွားသည်။

“ဗျိဗျိဇွိဇွိ အီးးး ဟီးးး ဟီးးး”

မိအေး မျက်ရည်တွေကျလျှက် ခေါင်း ဘယ်ညာ ရမ်းကား အံကြိတ်၍ တီးတိုးညည်းတွားနေသည်။ လီးအား ဖင်ပေါက်တွင် တစ်စို့ကြီးထားပြီး မလိုးသေးဘဲ စောက်စိလေးကို လက်မဖြင့် ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ စက္ကန့် အနည်းငယ်ကြာသော် မိအေးဖင်လေး မသိမသာ ကော့ကော့လာသဖြင့် ထွန်းဦး လီးကို ဒစ်မြုပ်ရုံထုတ်ကာ အားကုန်‌ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

“အင့်!!! ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ်!!! အူးးး ဟူးးး ဟူးးးး အမလေးးးး သေပါပြီ သေပါပြီ၊ အင့် အင့် အင့် ဗျစ်ဗျစ်ဗျိဗျိ အီးးး ဟီးးး ဟီးးးး နာတယ် နာတယ် ဖင်ကွဲပါပြီတော့ အီးးး ဟီးးး ဟီးးးး အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗျွတ် အားးး ဟားး ဟားးးးးး”

မိအေးခင်မျာ မျက်ရည်တွေကြလျှက် အော်ညည်းနေသော်လည်း ထွန်းဦးက ညှာတာခြင်း မရှိဘဲ ဖင်ပါကင်ဖွင့်နေသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသော် မိအေးထံမှ ငိုညည်းသံ မထွက်တော့ဘဲ ဖင်ကို ပင့်ပင့် ပေးလာသဖြင့် ထွန်းဦး ဆောင့်ချက်တွေ အားပါလာသည်။ မိအေး ဖင် ဇိမ်တွေ့လာပြီ။

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗျစ်ဗျစ် အအအအ ဇွိဇွိဗျိဗျိ အအအအ ဗွတ်ဗွတ် ဗျွတ်ဗျွတ် အအအအ ဆောင့်ဆောင့် အအအအ အားးးးးး ရှီးးးးးးး ဟားးးးးး”

မိအေး ဖင်ကြီး ကော့ကော့ထိုးကာ ထွန်းဦးခါးကို အားရပါးရ ဖက်ထားရင်း စောက်ပတ်ထဲမှ အရည်များ ပန်းထွက်လာသည်။ မိအေး နောက်တစ်ချီ ပြီးသွားသဖြင့် စအိုကြွက်သားများကို ညှစ်လိုက်ရာ ထွန်းဦးလည်း ကြာရှည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လီးကို ဖင်ပေါက်ထဲ အဆုံးဆောင့်သွင်းရင်း သုတ်ရည်များ ပန်းထွက်သွားသည်။ ထွန်းဦး လီးကြီးကို မိအေး ဖင်ပေါက်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ဗျွတ် ဗျွတ် ဗွတ် အာ ဟာ ပျစ်ပျစ် ဗလစ် တစ်တစ်”

ဖင်ပေါက်လေး ဟာတာတာဖြစ်ကာ သုတ်ရည်များ အံထွက်လာသည်။

“ကောင်းလာ မိအေး”

“အွန်း ကောင်းတော့ ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် အစပိုင်း အရမ်းအောင့်ပြီး နာတယ်၊ ဖင်ကိုလိုးတာ ဘာဖြစ်လို့ မိအေး စောက်ပတ်ထဲက အရည်တွေ ထွက်တာလဲ မသိဘူး၊ အခုလည်း ဖင်ပေါက်က ကြိမ်းပြီး စပ်ဖျင်းဖျင်းနဲ့”

“ဖင် နည်းနည်းကွဲသွားလို့ပါကွာ၊ နောက်ပိုင်း နင် ဖင်ဘဲ ခံချင်လာလိမ့်မယ်၊ ကဲ ကိုယ့်အခန်းကို သွားအိပ်တော့”

“ဟုတ်”

အချိန်က 9:27 pm ရှိပြီ။ ထွန်းဦး Facebook ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

………………………………………………………….

ရာဂျစ်တစ်ယောက် နော်မူအား လိုးပြီး သေးပေါက်ချင်၍ အခန်းအပြင် ထွက်လာစဉ် ကိုထွန်းဦး အခန်းတံခါး ပွင့်လာသဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပေါင်ကို လိမ်ဖယ် လိမ်ဖယ်ဖြင့် ကွတတ လမ်းလျှောက်လာသော မိအေးကို တွေ့လိုက်ရ၍ အံ့သြသွားသည်။

— ဧကန္တ ကိုထွန်းဦး ဒီကောင်မလေးကိုများးးး—

ရာဂျစ် တွေးမိရင်း လီးကြီး ပြန်လည်တောင်မတ်လာသည်။

— သေး မြန်မြန်ပေါက်ပြီး မိန်းမကို နောက်တစ်ချီ ဆွဲဦးမှဘာ——-

…………………………………………………………..

9:30 pm

ဟော David တက်လာပြီ

“Hi”

“hi ပါ Akary ၊ အချိန်ကွက်တိဘဲနော်”

“အင်းပါ။ ဒါ့ကြောင့် David ကို Akary က ချစ်နေရတာ”

တစ်ဖက်မှ အသဲပုံလေးတွေ တက်လာသည်။

“Akary ရေ၊ ဒီနေ့ စာနဲ့ မ chat တော့ဘူး၊ V-Call နဲ့ chat ချင်တယ်”

“အာ David ကလည်းကွာ”

“စိတ်ချပါ Akary၊ အဝတ်အစားတွေဘဲ ချွတ်ပြီး မျက်နှာကို ပုဝါဖုံးထားရင် Akary ကို David မသိနိုင်ပါဘူး”

David ၏ အပြောကောင်းမှုကြောင့် နောက်ဆုံး မော်မော်ဌေး လိုက်လျောလိုက်သည်။ အဝတ်တွေ အကုန်ချွတ်ပြီး မျက်နှာကို ပုဝါစီးလိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် မီးထိန်ထိန် လင်းနေသဖြင့် David တစ်ယောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ထင်ရှားစွာ မြင်ရမှာ သေချာသည်။ မျက်နှာမမြင်ရင် ပြီးတာဘဲလေ။

David ဘက်မှ V-Call ခေါ်လာပြီ။ အတွေ့အကြုံသစ် ဖြစ်သဖြင့် မော်မော်ဌေး ရင်းခုန်နေသည်။ တစ်ဖက်မှ ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းတောင့်တင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦး မျက်နှာကို ပုဝါစီးလျက် ပေါ်လာသည်။ David မှ ဦးဆောင်ကာ သင်ပေးသလို လိုက်လုပ်ရင်း ပြောရင်း စောက်ပတ်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်နေမိသည်။ သူမ စောက်ပတ် ကလိနေသည်ကို David ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ရန် အနီးကပ် ပြလိုက်သည်။

David ကလည်း သူ့လီးကို ဂွင်းတိုက် ပြနေသည်။ David လီးကို စမြင်ကတည်းက မော်မော်ဌေးခင်မျာ အာခေါင်တွေ ခြောက်ကပ်ကာ စောက်ပတ် ပွစိ ပွစိ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကြီးမား တုတ်ရှည်လိုက်သည့် လီးကြီး။ ကိုအောင်းမင်းလီးထက် ကြီးသည်။ ဒါကြီးနဲ့သာ အလိုးခံလိုက်ရရင်ဟု တွေးမိရင် စောက်ပတ်ကို ပွတ်နေသည့် လက်က ပိုမို သွက်လက်လာကာ

“အ အ အ အ ဟားးးး ပြီးပြီ ပြီးပြီ အားးးးး ရှီးးးးး ဟားးးးးးး”

မော်မော်ဌေး တစ်ချီပြီးသွားသည်။

“ပြီးပြီလား Akary”

“အွန်းးးး”

“ကောင်းလား”

“အင်းးးး ကောင်းတယ် အဟွန့်၊ ဒါနဲ့ David ရော”

“ပြီးတော့မှာ၊ David ပြီးရင် လရည်တွေ လျက်ပေးလေ Akary”

“အပြင်မှာမှ မဟုတ်တာ ဘယ်လိုလျက်ရမှာလဲ”

“အပြင်မှာဆို လျက်ပေးမှာလား”

“အွန်း”

“ဒီလိုလုပ်ကွာ၊ David ပြီးရင် David ရဲ့ phone screen ပေါ် လရည်တွေ ပန်းလိုက်မယ်၊ Akary က Akary ရဲ့ phone screen ပေါ် လျှာနဲ့လျက်ပြ၊ ဘယ်လိုလဲ”

“တတ်လည်း တတ်နိုင်တဲ့ David ဘဲ၊ Ok ကွာ လုပ်ကြည့်မယ်”

David က သူ၏ အကြောပြိုင်းပြိုင်း ထနေသော လီးကြီးကို အနီးကပ် ဂွင်းတိုက်ပြရင်း

“အအအအ အားးးးး ရှီးးးးးးးးးးးး”

တဖက်မှ သုတ်ရည်များ Scree ပေါ် ပန်းလာသဖြင့် Akary လည်း ရုတ်တရက် ပုဝါကို ဖယ်မိကာ Phone scree ကို လျှာဖြင့် လျက်ပြလိုက်သည်။

“ကဲ ကျေနပ်ပြီလား”

“ကျေနပ်ပါပြီဗျာ OK OK Good night အားဘွား မွမွ”

“Good night ပါ David ရေ အာဘွား”

မော်မော်ဌေး အိပ်ယာပေါ် လှည်းချလိုက်ရင်း ပြုံးမိသည်။ ယောက်ျား ခရီးထွက်နေချိန်တွင် line ပေါ်မှနေ၍ အာသာဖြေပေးနိုင်စွမ်းရှိသော David ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ရေ၊ ကျေးဇူးပါကွယ်။

………………………………………………………..

ထွန်းဦး phone ပိတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးမိသည်။ ဒေါ်မော်မော်ဌေး၏ FB Account သည် ထွန်းဦး account တွင် Friend ဖြစ်ပြီးသား။ ကိုအောင်မင်း ခရီးထွက်တိုင်း သူမ FB သုံးလျှင် မော်မော်ဌေး account မှာ မီးစိမ်း မလင်းပေ။ ဒါဆို ဒီ အမျိုးသမီး တခြား account နှင့် သုံးတာ သေချာပြီ။ သိပ် မစောင့်ကြည့်လိုက်ရပေ။

လွန်ခဲ့သော တစ်လက အိမ်အပြန် စတိုးဆိုင်တစ်ခုတွင် ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားစဉ် အမှတ်တမဲ့ Line သုံးလက်စ phone ကို ထားခဲ့သဖြင့် သူမ၏ account ကို သိလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ထွန်းဦးက သူသုံးနေကြ fake account ဖြင့် Akary ကို add ကာ ခင်မင်အောင် ပေါင်းသည်။ နောက်ပိုင်း sex chat တဲ့ အဆင့်အထိ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမ၏မျက်နှာကို recording လုပ်လိုက်နိုင်ပြီလေ။ အချိန်တန်ရင် နောက်တစ်ယောက်ပါ တွယ်ရတော့မှာပါလား။

“ကိုထွန်းဦး”

“ဘာတုန်း ရာဂျစ်”

“ကျော် တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့”

“မင်းမှာလည်း မေး မေးနိုင်လွန်းတယ်ကွာ၊ သောက်ရတာ Feel ပျက်တယ်”

“ခညားကလည်း စိတ်ချည်းဘဲ”

ဒီကနေ့ ဒေါ်မော်မော်ဌေး ကုမ္ပဏီမှ စောစော ပြန်လာသဖြင့် ထွန်းဦးနှင့် ရာဂျစ်တို့ စောစောစီးစီး သောက်ဖြစ်သည်။ ရာဂျစ်ဆိုတဲ့ ကောင်က နည်းနည်းသောက်လျှင် များများမူးပြီး လေကြောရှည်တတ်သည်။ မနေ့ညက သူ့မိန်းမနော်မူ ရွာမှ ပြန်ရောက်လာသဖြင့် အတိုးနှင့် တွယ်မှာဆိုပြီး မသောက်ဖြစ်။ ဒီကနေ့ နော်မူရော မိအေးပါ Korea ကား ကြည့်နေသဖြင့် သူတို့ အရက်ဝိုင်းသို့ မလာဖြစ်ပေ။

“ကဲ မေးမှာဖြင့် မြန်မြန်မေးကွာ”

“မနေ့ညက ဟိုကောင်မလေး ခင်များအခန်းထဲ ဘာ လာလုပ်တာလဲ အဟဲ”

“ဟေ!!!! မိအေးကို ပြောတာလား၊ မင်း ဘယ်လိုတွေ့တာလဲ”

“ကျုပ် ညက တစ်ချီပြီးသွားလို့ သေးထပေါက်တော့ ကောင်မလေးက ခင်များအခန်းထဲကနေ လိမ်ဖယ် လိမ်ဖယ်နဲ့ ထွက်လာတာ တွေ့လိုက်တယ်၊ ခင်များ ဘယ်လောက်တောင် တွယ်လိုက်တာလဲ ဟဲဟဲဟဲ”

“အာ!!! ရာဂျစ်ကလည်း၊ ငါ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူးကွ၊ သူ့ဟာသူ အမြည်းစားရင်း ငါနဲ့ စကားတွေပြောပြီး ပြန်သွားတာ၊ လိမ်ဖယ်လိမ်ဖယ် ဖြစ်တာလည်း ခြေထောက်ကျဉ်လို့ နေမှာပေါ့ကွ၊ ဒီမှာ ထိုင်သွားတာ အကြာကြီးဘဲ”

“လုပ်မနေစမ်းပါနဲ့ ကိုထွန်းဦးရာ၊ ထားပါတော့ ထားပါတော့”

ရာဂျစ် အရက်ခွက်ကို မော့လိုက်ရင်း

“ကောင်မလေးလည်း ဒီရက်ပိုင်း တော်တော်ထွားလာတယ်ဗျ၊ ဖင်ကြီးတွေကို နည်းတာကြီး မဟုတ်ဘူး”

“ဘာလဲ မင်းက လုပ်ချင်လို့လား”

“စတာပါဗျာ!!!! ဒါပေမယ့် အဟဲ”

“ရရင် တွယ်မယ်ပေါ့”

“ကိုထွန်းဦးကလည်းဗျာ အဟဲ ကျုပ်က ဒါမျိုး မဖန်တတ်ဘူးဗျ”

“ငါ ဖန်ပေးရင်ရော”

“ရရင်တော့ ဒါမျိုးလေး တွယ်ချင်တာပေါ့ဗျ အဟီးးးးး”

“ငါ ဖန်တီးပေးလို့ အဆင်ပြေရင် မင်းမိန်းမ နော်မူကို ဘယ်သူထိန်းမလဲ”

“အဲ”

ထွန်းဦး၏ ထိမိလှသော မေးခွန်းကြောင့် ရာဂျစ်ခင်မျာ စားလက်စ အမြည်းပင် ပြုတ်ကျသွားရှာသည်။ မိန်းမ ကြောက်ရသူကိုး။ ရာဂျစ်အား ကြည့်ကာ ထွန်းဦး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ၊ လုပ်ပါဗျာ၊ ကျုပ် ခင်များကို ဆျာ တင်ပါတယ်”

“နည်းနည်းတော့ ခက်တယ်ကွ၊ မိအေးအပိုင်းက ငါ့ တာဝန်ထားလိုက်၊ ဒါပေမယ့် မင်းမိန်းမကို ထိန်းဖို့ရာ”

ရာဂျစ် ငှဲ့ထားသော အရက်ခွက်ကို အကုန်မော့ချလိုက်ပြီး

“ဆျာက ဆျာပါ ဆျာ၊ ဆျာ ကောင်းသလို စီစဉ်ပေးဗျာ၊ အရေးကြီးတာ အဲ့လုံးကြီးပေါက်လှလေး ကျုပ် တွယ်ရဖို့ လိုတယ်”

ရာဂျစ် မူးမူးနှင့် ဘာတွေပြောမိသည် မသိ။ မျက်လုံးထဲတွင် မိအေး၏ ဖင်ကားကားကြီးတွေကို မြင်ယောင်နေမိသည်။ ထွန်းဦးလည်း သဘောကျစွာ ပြုံးရင်း phone recording ကို မသိမသာ ပိတ်လိုက်သည်။

“မပြီးကြသေးဘူးလား ဒီနှစ်ယောက်”

“ပီးပါပီ မီးမရဲ့၊ နင်တို့ရော ဘီဒိုကား ပီးပီလား”

နော်မူ အခန်းထဲဝင်လာပြီး မေးရာ ရာဂျစ် အာလေး လျှာလေးဖြင့် ဖြေသည်။

“ကိုရာဂျစ်၊ ရှင် တော်တော် မူးနေပြီပေါ့”

“ဝူးပါဘူး မီးမရာ၊ နဲနဲပါးပါး ပါ အဟဲ”

“ကဲ တော်ပြီ ထ ထ အိပ်ကြစို့”

ခေါင်းစိုက်နေသော ရာဂျစ်အား မနိုင်မနင်းဖြင့် တွဲ ထူနေသည့် နော်မူ့ဖင်ကို ထွန်းဦး လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

“ဖျန်းးးး အ!!! ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ၊ တအားကဲတာဘဲ ဟွန်းးးးးး”

မျက်စောင်းထိုးကာ ရာဂျစ်အား တွဲခေါ်သွားသော နော်မူ၏ ဖင်ကြီးတွေကို ကြည့်ရင်း ထွန်းဦး အရက်ခွက်ကို မော့လိုက်သည်။

“ဦးထွန်းဦး မိအေး အိပ်တော့မယ်”

အခန်းတံခါးပေါက်တွင် ကြည့်နေသော မိအေး အသံကြားမှ ထွန်းဦး ထလာကာ

“အိပ်တော့လေ သဲလေး၊ ဒီရက်ပိုင်း အားမွေးထားနော်၊ နောက်မှ ဟဲဟဲဟဲ”

ထွန်းဦးက သူ့အထာနှင့်သူ ပြောသော်လည်း မိအေးကတော့ သဘောကျကာ ထွန်းဦးပါးကို နမ်း၍ အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။ ထွန်းဦးလည်း တံခါးကို စေ့ရုံစေ့လိုက်သည်။ မကြာမီ နော်မူ သူ့အခန်းထဲ ဝင်လာမည်လေ။

ထွန်းဦးဆိုသည့် အကောင်က စားဖား။ သူ တာဝန်ယူရမည့် အပေါက်ဆိုလျှင် လုံးဝ လှည့်မကြည့်ပေ။ နော်မူဆိုသည့် ကရင်မကိုလည်း ကြာခိုကာ တွယ်သည်မဟုတ်။ သူ အပိုင်ကိုင်တွယ်နိုင်၍သာ တွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒါကလည်း သူ့ သူဌေး အောင်မင်းကြောင့်ပင်။

………………………………………………………

ဦးအောင်မင်း ဆိုသည့် သူဌေးမှာ တဏှာနှင့် ပတ်သက်လျှင် အလိုဆန္ဒ ပြည့်ဝသူ မဟုတ်ပေ။ သူ့တွင် တစ်သက်လုံး ဖြို၍မကုန်နိုင်သော မော်မော်ဌေး ဆိုသည့် အိုးကြီးတစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကိုပင် အာသာမပြေသူ ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်သော နေ့လည်ခင်းတွင် ဒေါ်မော်မော်ဌေး ကုမ္ပဏီသို့ သွားစဉ် ဦးအောင်မင်းတစ်ယောက် အခန်းထဲတွင် အရက် ထိုင်သောက်နေ၏။ အောင်မင်းဆိုသည့် အကောင်ကလည်း အလုပ်တစ်ခု လုပ်လျှင် စနစ်တကျ အကွက်ချ လုပ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြံစောင့် ကုလားမယား နော်မူဆိုသည့် အမျိုးသမီးကို လိုးချင်နေသည်မှာ ကြာပြီ။

နော်မူ ဆိုသည့် ကရင်မမှာ သူ့မိန်းမ မော်မော်ဌေးကဲ့သို့ Gym မဆော့ဘဲ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က တောင့်တင်းပြေပျစ်လှသည်။ ရာဂျစ် မဖြိုနိုင်သော ဒီ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို သူ ရအောင် ဖြိုမည်ဟု ကြိမ်းဝါးထားသည်။ နော်မူဆိုသည့် မိန်းမကလည်း တဏှာကြီးပြီး အလှအပ မက်မောသူ ဖြစ်သည်။ ဦးအောင်မင်း ခေါ်သဖြင့် နော်မူ အခန်းထဲ ရောက်ရှိနေသည်။

“အစ်ကိုကြီး နော်မူ့ကို ဘာခိုင်းစရာ ရှိလို့လဲ”

“ခိုင်းစရာတော့ ရှိတယ်ဟ၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ကို အရင် ဆုချမလို့”

“ရှင်”

“ဟုတ်တယ် နော်မူ၊ နင်တို့လင်မယား ငါ့အိမ် ရောက်တာ ကြာပြီ၊ နင် တာဝန်ကျေလို့ ဒါလေး လက်ဆောင်ပေးမလို့”

“ဟယ် ဆွဲကြိုးလေး လှလိုက်တာ”

“ဒီနားလာခဲ့၊ ငါကိုယ်တိုင်ဆွဲပေးမယ်”

နော်မူလည်း အပျော်လွန်ကာ ဦးအောင်မင်းရှေ့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ခေါင်းငုံ့ထားသော နော်မူ၏ ဟိုက်သွားသည့် T-Shirt အောက်မှ ဖြူဖွေးနေသော နို့အုံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အောင်မင်း တံတွေးမျိုချမိသည်။

“နော်မူ”

“ရှင်”

ဆွဲကြိုးချိတ်ကို တပ်ပေးနေရင်း နော်မူ၏ နားနားကပ်ပြောသဖြင့် ဦးအောင်မင်း၏ အသက်ရှိုက်ဖိုကာ နှာခေါင်းမှမှုတ်သည့် လေပူများက နော်မူ့ နားသယ်စပ်ကို တိုးဝှေ့သွားသည်။

“နင်က သေချာကြည့်လေ လှလေဘဲ”

“အို အစ်ကိုကြီးကလည်း အဟွန်း”

“နော်မူ”

ဦးအောင်မင်းထံမှ တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သံက နော်မူ့ရင်ထဲ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေမိသည်။ သူမ၏ယောက်ျား ရာဂျစ်ထံမှ တစ်ခါမှမရဖူးသော ရွှေဆွဲကြိုးလေး ရသည်က တစ်ကြောင်း၊ သူစိမ်း ယောက်ျား တစ်ယောက်၏ အသက်ဖိုသံကို အနီးကပ် ခံစားရသည်က တစ်ကြောင်းကြောင့် နော်မူ့ ရင်ခုန်သံတွေ မြန်နေသည်။ နော်မူ၏ အခြေအနေကို ရိပ်မိသဖြင့် အောင်မင်း ရဲတင်းလာသည်။ ဆွဲကြိုးချိတ် ချိတ်ပေးရင်း နော်မူ့ လည်ပင်းကို ပါးစပ်ဖြင့် စုပ်လိုက်သည်။

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အ ဟာ အစ်ကိုကြီး ဟားးးးးးးးးးး”

နော်မူတစ်ယောက် ဦးအောင်မင်း၏ လုပ်ရပ်ကို ရုန်းဖယ်မှု မပြုဘဲ ဦးအောင်မင်းအား တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ အောင်မင်းလည်း အခြေအနေ ကောင်းမှန်း ရိပ်မိသဖြင့် နော်မူအား ပြန်လည်သိုင်းဖက်ထားရင်း ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်၊ တင်ပါးကို ပွတ်ချေလိုက် လုပ်နေသည်။

“အစ်ကိုကြီးရယ် အင်းးဟင်းဟင်း”

နော်မူ့အား ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်ရင်း ထမိန်ကို လျှောချွတ်လိုက်သည်။

“နော်မူ”

“ရှင် အစ်ကိုကြီး”

“ဒီနေ့ အစ်ကိုကြီးအလိုကို လိုက်လျောရင် နော်မူ့ကို စိတ်ကြိုက်ဆင်ပေးမယ်”

“တစ်ကယ်နော် အစ်ကိုကြီး”

“အွန်း”

တစ်ကယ်တန်း နော်မူမှာ လက်ဝတ်လက်စားကို မက်သည်ထက် ကာမရမ္မက်ကို ပို၍ ယစ်မူးနေသူ ဖြစ်သည်။ မူးလျင် ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ အိပ်ပျော်သွားသော သူမ၏ယောက်ျား ရာဂျစ်ကို အားမလို အားမရ ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီ။ ဒီကနေ့ ဦးအောင်မင်း၏ အကိုင်အတွယ် အပွတ်အသပ်ကြားမှာ ယစ်မူးရင်း စောက်ပတ်ထဲမှ အရည်များ တစ်စိမ့်စိမ့် ထွက်နေပြီ။

ဦးအောင်မင်းလည်း အဝတ်တွေချွတ်ရင်း နော်မူ့အား ကုတင်ပေါ် ပက်လက်လှန်ခိုင်းလိုက်သည်။ အမွှေးများ မဲမှောင်နေသော နော်မူ၏ စောက်ဖုတ် မို့မို့ဖေါင်းဖေါင်းကြီးက အောင်မင်းကို သွားရည်ယိုစေသည်။ နော်မူ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပုခုံးပေါ် ထမ်းတင်ကာ လီးကို လက်ဖြင့်ကိုင်၍ စောက်စိအား လီးဒစ်နှင့် ပွတ်သပ်နေသည်။

“အ!!!!အင်း ဟင်းဟင်း အစ်ကိုကြီးရယ်”

အရည်တွေ စိမ့်ထွက်နေသော စောက်ပတ်ထဲ လီးဒစ်ကိုတေ့ကာ သွင်းလိုက်သည်။

“အင့်!!!ဇှိဇှိဇှိ အ!!!ဟားးးး”

လီးဒစ်ဝင်သွားသော် နော်မူ့ မျက်နှာဘေးတွင် လက်နှစ်ဖက် ထောက်လိုက်ရာ နော်မူ့ဖင်ကြီး အပေါ်သို့ ကြွတက်လာသည်။ ဦးအောင်မင်း ခါးကို အားထည့်ကာ ဆောင့်လိုးတော့သည်။

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ ပျစ်ပျစ်ဇွိဇွိ အ ဟားးး အအအအ”

ဦးအောင်မင်း၏ ဆောင့်ချက်များက ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လီးကြီး စောက်ပတ်ထဲ အဝင်အထွက် သွက်လှသည်။ နော်မူ့ နို့အုံကြီးများလည်း ဘယ်ညာ ရမ်းခါနေသည်။ နော်မူလည်း ထိုသို့ အလိုးခံချင်နေသည်မှာ ကြာပြီ။

“ပြွတ်ပြွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ဗျိဗျိဇွိဇွိ အအအအ ဆောင့်ဆောင့် အစ်ကိုကြီး နော်မူ!!!!နော်မူ!!! ကောင်းနေပြီ ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ ဗျိဗျိဇွိဇွိ အအအအ အားးးးဟားးးးဟားးးး ရှီးးးး”

အချက် ၃၀ ခန့် မနာတမ်းဆောင့်လိုးပြီး နော်မူ့စောက်ပတ်ထဲ ဦးအောင်မင်း၏ သုတ်ရည်များ ပန်းထည့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် နော်မူလည်း တချီ ကောင်းကောင်း ပြီးသွားသည်။

…………………………………………………………..

ထွန်းဦးတစ်ယောက် ကိုအောင်မင်း ဝယ်ခိုင်းလိုက်သော ပစ္စည်းအား လာပေးစဉ် သူဌေးအခန်းထဲမှ ထွက်လာသော နော်မူနှင့် ဆုံသည်။ ဆံပင်တွေလည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ အင်္ကျီကြယ်သီး တပ်ထားသည်မှာ တစ်လုံးကျော် ဖြစ်နေသည်။ ထွန်းဦးအား ကျော်ကာ လှေခါးပေါ်မှ ဆင်းသွားသည့် နော်မူ့ နောက်ပိုင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ဖင်တွင် အကွက်ကြီး စွန်းထင်းနေသည်။ ထွန်းဦး ပြုံးလိုက်သည်။ ရာဂျစ်ခင်မျာမှာတော့ ခြံထဲရှိ သစ်ပင်များအား ရေလောင်းကောင်းဆဲ။

ကိုအောင်မင်းဝယ်ခိုင်းသည့် ပစ္စည်းအား ပေးခဲ့ပြီး ထွန်းဦး မီးဖိုချောင်ဖက် ထွက်ခဲ့သည်။ ဘေစင်တွင် ပန်းကန်တွေ ရေဆေးနေသော နော်မူအား တွေ့သဖြင့် အနားနားကပ်ကာ

“နော်မူ”

“အမေ့!!!! လန့်တာ ကိုထွန်းဦးရယ်၊ ဘာတုန်း”

“စောနက ဦးအောင်မင်းနဲ့ နင် ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ငါတွေ့တယ်”

“ရှင်!!!!!!!”

“အေး ဟုတ်တယ်၊ ဒီကိစ္စ မမလေးနဲ့ ရာဂျစ် မသိစေချင်ရင် ခဏနေ ငါ့အခန်းထဲ လာခဲ့၊ ဟဲဟဲဟဲ”

ထိုနေ့မှစ၍ နော်မူ့ခင်မျာမှာလည်း ရာဂျစ် လစ်လျင်လစ်သလို သူဌေးက ခေါ်လိုးလိုက်၊ ထွန်းဦး၏ အလိုးကို ခံလိုက်ဖြင့် ကာမအရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနေရသည်။ ယခုလည်း ရာဂျစ်အား အခန်းထဲသိပ်ခဲ့ပြီး ထွန်းဦးအခန်းသို့ ကူးခဲ့သည်။

“ကြာလိုက်တာဟာ”

“ရှင်ကလည်း ကဲကို ကဲတယ်၊ ဟို သေနာက တန်းအိပ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲနဲ့ လူကို နို့ကိုင်ဘာကိုင် လုပ်နေလို့ မနည်း ချော့သိပ်ခဲ့ရတာ အဟွန်း”

“ဟေ!!! ပြစမ်းပါဦး၊ ရာဂျစ် ကိုင်လိုက်တဲ့ နို့တွေ”

နော်မူ့လက်အား ဆောင့်ဆွဲပြီး ရင်ခွင်ထဲ သွင်းလိုက်သည်။ ရင်ခွင်ထဲတွင် အပျိုပေါက်လေးကဲ့သို့ မျက်လုံး ပေကလပ် ပေကလပ်ဖြင့် မော့ကြည့်နေသော နော်မူ့မျက်နှာ နုနုလေးအား နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

“နော်မူ”

“ရှင့်”

“ငါမေးတာ မှန်မှန်ဖြေစမ်း၊ နင့်ယောက်ျား ရာဂျစ်ရယ်၊ ဦးအောင်မင်းရယ်၊ ငါရယ် ဘယ်သူ့လီး ပိုကြီးတုန်း၊ ဘယ်သူလိုးတာ ပိုကြိုက်လဲ”

ကရင်မ နော်မူမှာ လိုးသည့်အကြောင်း၊ လီး အကြောင်း ပြောလျှင် စောက်ပတ်ထဲမှ အရည်များ တစ်စိမ့်စိမ့် ထွက်နေကြ။

“လီးထဲမှာတော့ ရာဂျစ်လီးက အကြီးဆုံးနဲ့ အရှည်ဆုံးဟ၊ ဦးအောင်မင်း လိုးတာကြတော့ ကြမ်းတယ်၊ အဟွန်း နင်လိုးရင် ငါ ခဏခဏ ပြီးတယ်”

“ဒါဆို ငါလိုးတာ ကြိုက်တယ်ပေါ့”

“အွန်းး ဒါ့ကြောင့် ခဏခဏ ခံနေတာပေါ့ အဟွန်းးးး”

“ငါ ပြောစရာ တစ်ခု ရှိတယ်၊ နင့်ယောက်ျားက မိအေးကို လိုးချင်လို့တဲ့”

“အောင်မာ ကုလားစုတ်က ငါ့ကိုတောင် လိုးတာ အားမရဘူးပေါ့၊ ဒါနဲ့ ဖြစ်ပါ့မလား၊ ဟိုဟာမလေးက အခုမှ ၁၈ နှစ် ပြည့်ခါစလေး”

“ဖြစ်ပါတယ်ဟ၊ ဖြစ်လို့လည်း ဦးအောင်မင်းရော ငါပါ လိုးပြီးပြီ”

“ဒါဆိုလည်း ပြီးတာဘဲလေ”

“အေး ဒါဆို ငါ စီစဉ်ပေးလိုက်မယ်၊ လောလောဆယ် နင် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေ ဟုတ်ပြီလား”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီးရှင့် ခစ်ခစ်ခစ်”

“ဒီနေ့ နင့်ကို လေးဘက်ကုန်းပြီး လိုးချင်တယ်”

“လုပ်လေ”

နော်မူ အဝတ်တွေချွတ်ပြီး ကုတင်ပေါ် လေးဘက် ကုန်းပေးသည်။ ထွန်းဦးက နော်မူ့ဖင်ကြီးကို ကားယားခွလျှက် လီးဒစ်အား စောက်ပတ်တွင် တေ့လိုက်သည်။ ပြီးနောက် နော်မူ့ခါးကို စုံကိုင်ကာ ဆောင့်လိုးတော့သည်။

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ ပျစ်ပျစ်ဇွိဇွိ အ ဟားးး အအအအ”

နော်မူ့စောက်ပတ်မှာ မုန့်ဖောင်း အမျိုးအစား ဖြစ်သဖြင့် ကြွက်သားညှစ်အား ကောင်းကာ အခုအချိန်ထိ လိုးရတာ စီးပိုင်နေဆဲ။ အချက်နှစ်ဆယ်ခန့် အားရပါးရ ဆောင့်ပြီးသော်

“ပြွတ်ပြွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ ဗျိဗျိဇွိဇွိ အအအအ ဆောင့်ဆောင့် ကိုထွန်းဦး နော်မူ!!!!နော်မူ!!! ကောင်းနေပြီ ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ ဗျိဗျိဇွိဇွိ အအအအ အားးးးဟားးးးဟားးးး ရှီးးးး”

နော်မူ တချီပြီးသွားကာ ခေါင်းအုံးပေါ် မျက်နှာအပ်လျှက် ကုန်းကုန်းကြီး ဖြစ်နေသည်။

“ဗျွတ်ဗျွတ် ဗလွတ် ဗူ”

စောက်ပတ်ထဲမှ လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ရှုံ့ပွရှုံ့ပွ ဖြစ်နေသော နော်မူ့ စအိုပေါက်ကို တံတွေးဖြင့် ဆွတ်လိုက်သည်။

“အ!!!! ကိုထွန်းဦး!! ဘာ ဘာလုပ်မလို့လဲ”

“နင့် ဖင်ကို လိုးပေးမလို့လေ”

“အင့်!!! ဇွိဇွိ အ!!! ဖြေးဖြေး ကိုထွန်းဦး၊ နော်မူ တစ်ခါမှ ဖင် မခံဖူးဘူး၊ အင့်!!! ဗျစ်ဗျစ်ဗျိဗျိ အူးးးးဟူးးးဟူးးးး နာတယ် နာတယ် မရဘူး အီးဟီးဟီးဟီး”

ထွန်းဦး ဘာစကားမှမပြောဘဲ လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်သည်။ လီးကြီးတစ်ဝက်ခန့် ဖင်ပေါက်ထဲ မဆန့်မပြဲ ဝင်သွားပြီ။ နာကျင်မှုကြောင့် ရမ်းခါနေသော နော်မူ့ခါးကို စုံကိုင်ကာ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

“အင့်!!!!! ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အားးး ဟားးး ဟားးး သေပါပြီအမေရဲ့ အီးဟီးဟီး ဖင်ကွဲပါပြီတော့”

နော်မူ့ခင်မျာ အသံကျယ်ကျယ် မအော်ရဲသဖြင့် ခေါင်းအုံးအား မျက်နှာအပ်ကာ ကြိတ်အော်နေရသည်။ လီးကို ဒစ်မြုပ်ရုံ ပြန်ထုတ်ကာ ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

“အင့်!!!! ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အူးးး ဟူးးး ဟူးးးးး နာတယ် နာတယ် ဗျစ်ဗျစ် ဗျိဗျိ အားးး အားးး အားးးး အားးးး ဇွိဇွိ ဗျွတ်ဗျွတ် အားးး အားးး အားးး အားးးး”

နော်မူ၏ ကြိတ်မှိတ်အော်ညည်းသံ ကြားရလေ ထွန်းဦး၏ ဆောင့်ချက်တွေ ပြင်းထန်လေ ဖြစ်ရာ ၁၅ မိနစ်ခန့် အားရပါးရ လိုးဆောင့်ပြီးသော်

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အားးး အားး အားး အားး ပျစ်ပျစ်ဇွိဇွိ အ ဟားးး အားးး ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အားးးး ဟားးးး ရှီးးးးးး လိုးလို့ ကောင်းလိုက်တဲ့ ဖင် ကွာ ကြပ်သိပ်နေတာဘဲ ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အားးးး အားးးး ရှီးးး”

နော်မူ့ဖင်ထဲ သုတ်ရည်များ ပန်းထည့်လိုက်သည်နှင့် နာကျင်မှုကြားက နော်မူ့စောက်ပတ်ထဲမှ အရည်များလည်း ပန်းထွက်လာသည်။

…………………………………………………………

နောက်တစ်ရက် ထွန်းဦး ကြိုတင် စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ဒေါ်မော်မော်ဌေးအား ကုမ္ပဏီသို့ပို့စဉ် ကားပေါ် ပစ်တင်လိုက်သော အိပ်ခန်းသော့ကို ဒေါ်မော်မော်ဌေး မမြင်အောင် စတပ်ပြာခဲတွင်ဖိကာ ဒတ်ခ်ျဘုတ်ပေါ် ပြန်တင်ထားလိုက်သည်။ နော်မူကို ဈေးသို့ စောစောသွားပြီး အချိန်ကြာမှ ပြန်လာရန် မှာလိုက်သည်။ မိအေးအား အိမ်အလုပ်များကို စောစီးစွာ လုပ်ခိုင်းပြီး သူ့အခန်းထဲတွင် နံက် 9:30 am အရောက် စောင့်နေရန် မှာခဲ့သည်။ ရာဂျစ်မှာတော့ ရင်ခုန်စွာဖြင့် အရက်သောက်ရင်း စောင့်နေသည်။ ဘာမှမသိရှာသော မိအေးကတော့ ရေချိုးပြီး ထွန်းဦး အခန်းထဲတွင် ရောက်နေပြီ။ ထွန်းဦး ဒေါ်မော်မော်ဌေးအား ပို့ပြီး ဈေးသို့ ခဏဝင်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ အခန်းတံခါး ဖွင့်လိုက်သော်

“ရောက်နေပြီလားကွ”

“မိအေးက 9:00 am ထဲက ရောက်နေတာ၊ ဒီနေ့ စောစောစီးစီး ဘာလုပ်မလို့လဲ”

“ဒီနေ့ စောစောစီးစီး တစ်နေကုန်မယ်လေ၊ ဟဲဟဲဟဲ”

“ဟွန့်!!! တစ်နေကုန်လည်း မလုပ်နိုင်ဘဲနဲ့များ”

“မလုပ်နိုင်ရင် စစ်ကူခေါ်မှာပေါ့ဟ၊ နင်ရော တစ်နေကုန် ခံနိုင်လို့လား”

“အိုးးး မိအေးတို့က အေးဆေး အဟိ၊ အို အမေ့”

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အွန်းးး ဟွန်းးးးးး”

ချစ်စဖွယ် ပြောဆိုနေသော မိအေးခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းခြင်း စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ အထှာကျနေပြီဖြစ်သော မိအေးကလည်း ထွန်းဦးပါးစပ်ထဲ လျှာဖြင့် မွှေလိုက်သည်။ ထွန်းဦးက ပါးစပ်ထဲ ကလိနေသော လျှာကို စုပ်လိုက်ရာ

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် ရှလွတ်!!! အိ!!!!!!”

မိအေး မျက်လုံးများ မှေးစင်းကာ ခြေဖျားထောက်ပြီး ဆီးခုံခြင်းထိအောင် ခါးကို ကော့ထားသည်။ ခါးကို ဖက်ထားသော လက်က ထမိန်ကို ချွတ်ချလိုက်သည်။ ပြီးနောက် နမ်းရှိုက်ရင်း နှစ်ယောက်သား ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်သည်။ ထွန်းဦး အခန်းထဲ ဝင်သွားကတည်းက ရာဂျစ် အခန်းပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်နေသည်။ ထွန်းဦး မီးစိမ်းပြသည်နှင့် မိအေးကို သူ ဝင်တွယ်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

နှုတ်ခမ်းခြင်း နမ်းရှိုက်ရင်း ထွန်းဦး၏ ညာဘက် လက်က မိအေးနို့အုံကို ဆုပ်ကိုင်ဖျစ်ညှစ်ကာ ဘယ်ဘက်လက်က စောက်ပတ်ထဲ ထိုးမွှေနေသည်။

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အု အု အု အူးးးးး”

ထွန်းဦး၏ အကိုင်အတွယ် ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် မိအေးခါးလေး ကော့ကာ ကော့ကာဖြင့် တစ်ချီ ပြီးသွားသည်။

“ကောင်းလား မိအေး”

“အွန်း!!! အဟွန်းးးးးးးး”

ထွန်းဦး လှဲနေရာမှ ထကာ ခွက်နှစ်ခွက်ထဲ အရက် ငှဲ့လိုက်သည်။ တစ်ခွက်ထဲသို့ Sparkling အချိုရည် များများထည့်ကာ ဆေးမှုံ့တစ်ချို့ ခပ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် လက်ညှိုးဖြင့် မွှေပြီး

“ရော့!! ဒါလေး သောက်လိုက်”

“ဟွန်းး အရက်တွေ၊ မိအေးမှ မသောက်တက်တာ”

“သောက်ကြည့်စမ်းပါကွယ်၊ ချိုချိုလေးရယ်၊ ဒါသောက်မှ မင်း ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ”

“ဘာဖြစ်လို့”

“စစ်ကူခေါ်ထားတယ်လေ ဟဲဟဲဟဲ”

“ဒါက ကိုထွန်းဦးကြီးရဲ့ စစ်ကူပေါ့”

“အေးးး ဟုတ်တယ်”

မိအေး သောက်လိုက်သည်။ ပူရှိန်းချိုမြသော အရသာက လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ဝမ်းဗိုက်ထဲ ပူဆင်းသွားသည်။

“မိအေး သောက်လို့ ကောင်းလား”

“အွန်းးး ချိုချိုလေး”

“အင်္ကျီချွတ်ကွာ၊ ပြီးရင် ငါ သင်ပေးထားတဲ့အတိုင်း နင့် စောက်ပတ်လေးကို လက်နဲ့ ပွတ်နေ”

မိအေးလည်း ထွန်းဦး ပြောသည့်အတိုင်း တသွေမတိမ်း လုပ်ရှာသည်။

“အအအအ!!!!!!”

မိအေး စောက်ပတ်လေးကို အားမလို အားမရ ပွတ်ရင်း ထွန်းဦးအား မျှော်လင့်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ထွန်းဦးကလည်း မိအေး လုပ်ပုံကို အရက်သောက်ရင်း အမြည်းတစ်ခုပမာ ကြည့်နေသည်။

“ရော့”

ကုတင်ပေါ်သို့ ထွန်းဦး ပစ်တင်ပေးသော Nevia Roll On ဗူးလေးကို ကောက်ကိုင်ကာ စောက်ပတ်ထဲ ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်နေသည်။

“ဇွိဇွိပျစ်ပျစ် အအအအ အားးးး ရှီးးးးးးး”

မိအေး ဒုတိယအချီ ပြီးသွားပြီ။ ထွန်းဦးက အဆင်သင့် ရောစပ်ထားသော အရက်ခွက်ကို မိအေးအား ပေးလိုက်သည်။ မိအေးလည်း တစ်ကျိုက်ထဲ မော့သောက်လိုက်သည်။ မိအေး၏ ပေါင်နှစ်ဖက်ကြား ထွန်းဦး ခေါင်းလျှိုလိုက်သည်။ ပြီးနောက် စောက်ပတ်လေးအား လက်ဖြင့်ဖြဲကာ နီရဲနေသည့် စောက်ပတ်အတွင်းသား နုနုထဲ လျှာဖြင့် ထိုးမွှေလိုက်သည်။

“ရှလွပ်!! ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်!!! အာ ဟ”

မိအေး ခေါင်းအုံးအား လက်ပြန်ဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းမော့၍ ညည်းတွားမိသည်။ ယခုအချိန်ထိ ကိုထွန်းဦး၏ လီးကြီး သူမစောက်ပတ်ထဲ မဝင်သေးဘဲ နှစ်ချီ ပြီးသွားသည်။ စောက်စိလေးအား နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဖိ စုပ်ရင်း လက်ညှိုးကို စောက်ပတ်ထဲ ထိုးမွှေလိုက်ရာ

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် ဇွိဇွိ ပျစ်ပျစ် အာဟ အအအ လုပ်ပါတော့၊ မိအေး စောက်ပတ်ထဲ လီးကြီးနဲ့ လိုးပါတော့ အဟင့်ဟင့်ဟင့်”

အားမလို အားမရဖြစ်ကာ ညည်းတွားသော မိအေး အသံကြား၍ ထွန်းဦး ပြုံးမိသည်။

“သေချာလား မိအေး”

“အွန်းးး သေချာတယ်!!! မရတော့ဘူးးး မိအေး စောက်ပတ်ထဲ လီး ထဲ့တော့ အဟင့် ဟင့် ဟင့်”

ထွန်းဦး လိုချင်သည့် အခြေအနေ ရောက်လာပြီ။

“တစ်ကယ်လို့ ငါ့လီးမဟုတ်ဘဲ တစ်ခြားလီး ဆိုရင်ရော”

“အာ ဘယ်သူ့လီးဖြစ်ဖြစ်၊ လိုးပေးပါတော့ အဟင့်”

“ရာဂျစ် ရေ”

ထွန်းဦး ခေါ်သံ ကြားသည်နှင့် ရာဂျစ် အခန်းထဲ ဝင်လာကာ ပုဆိုးချွတ်ချလိုက်သည်။ မိအေး ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေစဉ် ရာဂျစ်က မိအေး ခါးကို ကိုင်ကာ လီးဒစ်ဖြင့် စောက်ပတ်ပေါက်ကို တေ့လိုက်သည်။

“ဟင်!!!! ကိုရာဂျစ်”

“အင့်!!! ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အားးးးးး အင့်!!! ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အားးးးး အောင့်တယ် အောင့်တယ် အားးးးး”

ထွန်းဦးက ဘယ်လီးဖြစ်ဖြစ် ရလားဟု မေးစဉ် ဟာသလုပ်သည်ထင်ကာ ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့သော မိအေးခင်မျာ ရာဂျစ်လီးကြီး၏ ပက်ပက်စက်စက် လိုးခြင်းကို ခံနေရပြီ။ ရာဂျစ်လီးကြီးက သူမ လက်ဖျံခန့် တုတ်ပြီး ၇ လက်မကျော် ရှည်လျားသည်။ လီးကြီးဖြင့် ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း သားအိမ်အောင့်ကာ မျက်ရည်ပင် ဝဲသွားသည်။ လီးဝင်လာတိုင်း စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားများ ကျုံ့ဝင်သွားကာ လီးပြန်ထွက်လိုက်တိုင်း စောက်ပတ်အတွင်းသားများ အမြုံလိုက် ကပ်ပါသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“အင့် အင့် အင့် အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ နာတယ် နာတယ် ဖြေးဖြေး အအအအ ဇွိဇွိဗျစ်ဗျစ် အအအအ အားးးးးးးးးးး”

မိအေးခင်မျာ ရာဂျစ်၏ မညှာမတာ ဆောင့်လိုးချက်အောက်တွင် အံကြိတ်ခံရင်း တတိယအချီ ပြီးသွားသည်။

“ကဲ မိအေးရေ လေးဘက်ကုန်းပြီး ရာဂျစ်လီးကို စုပ်ပေးလိုက်”

ထွန်းဦးစကားက သူမကို ဖာသည်မ တစ်ယောက်လို ပြောဆိုနေသော်လည်း ဆေးအရှိန်ကြောင့် ရမ္မက်စိတ်နိုးကြွကာ ဘာခိုင်းခိုင်း လုပ်ပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ မိအေး လေးဘက်ကုန်းလိုက်စဉ် သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲမှ ထွက်ခါစ စောက်ရည်များ စိုနေသော ရာဂျစ်၏ ဧရာမလီးကြီးက မျက်နှာရှေ့မှာ ရမ်းတန်းရမ်းတန်းဖြင့် အသင့်ရှိနေသည်။ ရာဂျစ်၏ လီးကို ပါးစပ်ဖြင့် ငုံစုပ်လိုက်ရာ

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် ဟာရေးးးး အားးး ရှီးးးးး ကောင်းလိုက်တာကွာ”

မိအေး၏ နှာခေါင်းထဲ ညှီစို့စို့ စောက်ရည်အနံ့များ ရှူရှိုက်မိသည်။ လေးဘက်ကုန်းထားသဖြင့် အနောက်သို့ ပြူထွက်နေသော မိအေး၏ စောက်ပတ် ဖောင်းဖောင်းလေးကို ထွန်းဦး လီးဒစ်တေ့ကာ ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

“အင့်!!! ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အူးးးး အဟုဟုဟု ဇွိဇွိဗျစ်ဗျစ် အုအုအုအု ဗျိဗျိဗျွတ်ဗျွတ် အွတ်အွတ် အဟွတ်ဟွတ် အူးးးးးးးးး”

အနောက်ဖက်မှ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးချက်တွေက သားအိမ်ကို ထိချက် ပြင်းလွန်းသဖြင့် အောင့်အောင့်သွားသော်လည်း ပါးစပ်ထဲ ပြည့်ကြပ်စွာ ဝင်နေသော ရာဂျစ်၏လီးကြီးကြောင့် မိအေးအသံမှာ တအုအု တအွတ်အွတ် ဖြစ်နေသည်။ ထွန်းဦး အားရပါးရ လိုးနေစဉ်

“သြော်!!!! ရှင်တို့က ဒီလိုဖြစ်နေကြတာကိုး”

“ဟင် နော် နော်မူ”

ရုတ်တရက် အခန်းထဲဝင်လာသော နော်မူ့ကြောင့် ရာဂျစ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ မိန်းမကို ကြောက်ရသူလေ။

“ရာဂျစ် လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်၊ လာ နော်မူ ငါ့ လီးကို စုပ်ပေးစမ်း၊ မိအေး ဖင်ကို လိုးမလို့”

ထွန်းဦးစကားသံ ကြားမှ ရာဂျစ် ပို၍ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ သူ့မိန်းမကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း လီးစုပ်ခိုင်းသော ထွန်းဦးအား ကြည့်လိုက်၊ အဝတ်များ ချွတ်ကာ အခန်းထဲဝင်လာသော နော်မူ့အား နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက် ဖြစ်နေသည်။ နော်မူကတော့ ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွန်းဦးရှေ့ ဒူးထောက်ကာ မိအေး စောက်ပတ်ထဲမှ ထွက်လာသော စောက်ရည်တွေ ပေနေသည့် လီးကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်၍ အားရပါးရ စုပ်နေသည်။

“ပြွတ်ပြွတ် ရှလွတ် ရှလွတ် ဟားးးးး ကောင်းလိုက်တာ နော်မူရာ အအ ရပြီ ရပြီ”

နောမူအား လီးစုပ်တာ ရပ်ခိုင်းပြီး မိအေးဖင်ပေါက်ကို လီးဒစ်ဖြင့် တေ့ကာ ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

“အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗုဗု အူးးးးးးးးးး ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အူးးးဟူးးးဟူးးးး”

ဖင်ထဲ အရှိန်ပြင်းစွာ ဝင်လာသော လီးကြီးကြောင့် နာကျင်ခံခက် ရှိလှသည်။ မိအေး၏ ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ရာဂျစ်၏လီးကြီး ပို၍ မာတောင်လာသည်။

“ဗျွတ်ဗျွတ်ဗု ဗူ ဟူးးးးးးးးးး”

အချက် ၂၀ ခန့် မိအေးဖင်အား လိုးပြီး လီးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ထွန်းဦး ကုတင်ပေါ် ပက်လက်လှန် အိပ်လိုက်ပြီး

“လာ မိအေး ငါ့လီးပေါ် တက်ခွလိုက်”

မိအေးလည်း ရာဂျစ်လီးကို စုပ်တာ ရပ်လိုက်ပြီး ထွန်းဦးပေါ် တက်ခွကာ လီးကို စောက်ပတ်ထဲထည့်၍ အပေါ်မှ တက်ဆောင့်သည်။

“ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ ဗွတ်ဗွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအ”

နော်မူက ရာဂျစ်လီးကို တစ်ပြွတ်ပြွတ် မြည်အောင် စုပ်ပေးသည်။

“ရာဂျစ်ရေ မိအေးဖင်ကို လိုးတော့”

ထွန်းဦး ပြောသဖြင့် နော်မူ့ပါးစပ်ထဲမှ လီးကို ထုတ်ကာ မိအေးဖင်ပေါက်ကို လီးတေ့ပြီး

“အင့်!!! ဗျွတ်ဗျွတ်ဗုဗု အီးးးးဟီးးးဟီးးး ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အားးးလားးးလားးး ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ဗွတ်ဗွတ်ဗျွတ်ဗျွတ် အူးးး ဟူးးး ဟူးးးး”

မိအေးခင်မျာ စောက်ပတ်ထဲလည်း လီးကြီး ကြပ်သိပ်စွာ ဝင်နေသလို ဖင်ကိုလည်း ရာဂျစ်၏ ဧရာမ လီးကြီးက အဆတ်မပြတ်လိုးခြင်း ခံနေရသည်။ လီးနှစ်ချောင်း ညှပ်လိုးသဖြင့် ဖင်ရော စောက်ပတ်ပါ အောင့်တောင့်တောင့်၊ နာတာတာ၊ ကောင်းတောင်းတောင်း ခံစားနေရသည်။ မိအေးအား ထွန်းဦးနှင့် ရာဂျစ်တို့ ညှပ်လိုးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း နော်မူ သူမစောက်စိကို ပွတ်လိုက်၊ စောက်ပတ်ထဲ လက်သုံးချောင်းပူးပြီး သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်နေသည်။

“အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗုဗု အအအအ ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အအအအ ဇွိဇွိဗွတ်ဗွတ် အအအအ အားးးးးးး ရှီးးးးးး ဟားးးးးးး”

ထွန်းဦးနှင့် ရာဂျစ်တို့ လိုးချက်များကြား မိအေးတစ်ယောက် ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်ဖြစ်ကာ လေးကြိမ်မြောက် ကာမပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မိအေးအား ဖယ်လိုက်ပြီး

“နော်မူ လာ ငါ့အပေါ် ပြောင်းပြန်ခွပြီး ဖင်ထဲ လီး ထည့်ထိုင်လိုက်”

နောမူလည်း ထွန်းဦးအား ကျောပေးခွလျှက် စအိုပေါက်ကို တံတွေးဆွတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ထွန်းဦးလီးကြီးကို ဖင်ပေါက်တွင် တေ့ကာ ဖြေးဖြေးခြင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ဇွိ ဇွိ ဗွတ် ဗွတ် အ အ အားလားလားး ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ဟင်းးးးးးးးးးးး”

လီးအဆုံးထိ ဖင်ထဲဝင်သွားပြီ။ ထွန်းဦးက နော်မူ့ခါးကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ အောက်မှ ခပ်ပြင်းပြင်း ပင့် လိုးသည်။

“ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ ဗျွတ်ဗျွတ် ဗွတ်ဗွတ် အအအအ အားး”

“ရာဂျစ် မင်းမိန်းမကို လိုးတော့လေ”

ထွန်းဦးနှင့် နော်မူ လုပ်နေပုံကို ကြောင်ကြည့်နေသော ရာဂျစ်တစ်ယောက် ယခုမှ သတိဝင်လာကာ

“ဗြိဗြိဇှိဇှိ အားးးးးးးးးး”

နော်မူ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပုခုံးပေါ် ထမ်းတင်ကာ စောက်ပတ်ထဲ လီးကြီး ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“အင့် အင့် အင့် အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအာ ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အအအ ဟားးးး ဇွိဇွိ ဗွတ်ဗွတ် အအအအ”

ရှုံ့မဲ့ကာ ညည်းတွားနေသော နော်မူ့မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ရာဂျစ် ဆောင့်ချက်တွေ ပြင်းထန်လာသည်။

“အင့် အင့် အင့် အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗွတ်ဗွတ် အအအအာ ဗျိဗျိဗျစ်ဗျစ် အအအ ဟားးးး ဇွိဇွိ ဗွတ်ဗွတ် အအအအားးးးးးး ရှီးးးးးးးးးး”

ရာဂျစ် ကြာကြာမထိန်းနိုင်ဘဲ နော်မူ့စောက်ပတ်ထဲ သုတ်ရည်များ ပန်းလိုက်သည်။

“အင်းးးဟင်းးးဟင်းးးး ရှီးးးးးးး ပြွတ် ကောင်းလားဟင် ရာဂျစ်”

“အွန်းးးးးး ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်”

“ဗျွတ် ဗလွတ် ဗု အ ဟားးးးး”

နော်မူ့စောက်ပတ်ထဲမှ ရာဂျစ်လီး ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် မိအေးက နော်မူ့စောက်ပတ်ကို လျက်ကာ စောက်ပတ်ထဲမှ ထွက်လာသော ရာဂျစ်၏ သုတ်ရည်များကို မျိုချလိုက်သည်။

“အင့်အင့်အင့်အင့် ဗျွတ်ဗျွတ်ဗျွတ်ဗျွတ် အအအအ ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် အအအအ အားးးးးဟားးးးးးး ရှီးးးးးး ဟီးးးဟီးးဟီးးးး”

ထွန်းဦး သုတ်ရည်များ ဖင်ခေါင်းထဲ ပန်းဝင်လာသည်နှင့် နော်မူလည်း စောက်ပတ်လေး ပွစိပွစိဖြစ်ကာ ဒုတိယအချီ ပြီးသွားသည်။

မိအေးနဲ့ နော်မူလည်း ထွန်းဦးနှင့် ရာဂျစ်တို့၏ နားလိုက် လိုးလိုက်ဖြင့် ထွန်းဦး ပြောသလိုပင် တစ်နေကုန် အကြိမ်ကြိမ် အလိုးခံရင်း အချီချီ ပြီးခဲ့ရသည်။ ရာဂျစ်လည်း မိအေးကို လိုးခြင်သည့် စိတ်ကြောင့် သူ့မိန်းမနော်မူအား ထွန်းဦးနှင့်အတူ ညှပ်၍ လိုးခဲ့ရလေပြီ။ သို့သော် ရာဂျစ် ကျေနပ်သည်။

ညနေ 4:00 pm ခန့်တွင် လိုးပွဲကိုရပ်ကာ ဒေါ်မော်မော်ဌေးအား ကြိုရန် ထွန်းဦး ထွက်ခဲ့သည်။ ကုမ္ပဏီ မရောက်ခင် ဈေးသို့ဝင်ကာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဝင်ယူလိုက်သည်။

သော့တု တစ်ချောင်းလေ။…ဒုတိယပိုင်းမျှော်

The post “မ”ကျမ်းကြေတဲ့ ကားသမားကို ခန့်လိုက်မိတဲ့ သူဌေးမရဲ့အဖြစ် appeared first on kevin media.

မှန်ချပ်ရှေ့မှာ ကိုယ်လုံးပြည့် လုံးတီးပေါ်နေသော မိမိ၏ ကိုယ်လုံးအလှကို ငေးမောရင်း တစ်ကိုယ်တည်း ပီတိ တွေ ဖြာနေမိသေး၏။ ကိုယ်ကို ဘယ်လှည့်ညာလှည့်၊ သမင်လည်ပြန်လှည့် အလှည့်မျိုးစုံဖြင့် ကြည့်၍ အားရကာမှ ချွေးစုပ်မည့် စပို့ရှပ် လက်တိုနှင့် တွေ့ရာ ထမီတစ်ထည်ကို ကောက်ဝတ်လိုက်သည်..။ ထို့နောက် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်လာခဲ့လိုက်သည်..။ ခြင်းထဲက ချက်ပြုတ်စရာတွေကို တစ်ခုချင်း ချပြီး ခုတ်ထစ်စရာတွေကို ခုတ်ထစ်နေခိုက် ရှပ်ရှက်..ရှပ်ရှပ် ခြေသံများနှင့်အတူ … “ အပျိုကြီး…….အပျိုကြီးရေ… ဟု ကျယ်လောင် ကျယ်လောင် အသံပေး၍ ဒေါ်နီမာ ဝင်လာသည်..။

“ အော်……ဘယ်သူလဲလို့… မမမာ….လာလေ…ထိုင်….” သိလျှက်နှင့် ဧည့်ဝတ်စကားဆိုကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်..။ ဒေါ်နီမာက ယောက်ျားလုပ်စာ ထိုင်စား၊ အတင်းပြော အိမ်လည်၊ ဒါသည်သာ သူမအလုပ်..။ အောင်သွယ်က ဝါသနာ ကြီးလိုက်သေး..၊ အပျိုလေး…အပျိုဖြန်းတွေဆို ဒေါ်နီမာနှင့် ကြာကြာမနေရဲ..။ အောင်သွယ်လုပ်ရင်လုပ်၊ မလုပ်ရင် လင်ကိစ္စ သားကိစ္စတွေကို တစ်တစ်ခွခွ မြိန်ရေယှက်ရေ ပြောတတ်သည်..။ ဝါသနာကြီးသော မြီးကောင်ပေါက်မလေးတွေကတော့ ရှက်တတ်သော အမူအယာဖြင့် ဒေါ်နီမာ ပြောသော မစားရဝခမန်း ခြင်ထောင်ဇာတ်လမ်းတွေကို ဖုတ်လှိုက် ဖုတ်လှိုက်နှင့် ရင်တခုန်ခုန် အာသာမပြေ နားထောင်ချင်တတ်ကြသည်..။

ဒေါ်နီမာက မခင်သက်ဘေးမှ ဖင်ထိုင်ခုံ တစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး နံရံ၌ မှီကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်သည်..။ ပြီးတော့… သိလျှက်နှင့် ကြက်သားတွေလားဟု မေးလိုက်သေး၏။ “ ဟုတ်တယ်…မမမာရေ… ဒီနေ့ စနေနေ့ဆိုတော့ သင်တန်းတက်နေတဲ့ ဆွေဆွေတို့ လာမှာမို့ ဟင်းကောင်းလေး ချက်ကျွေးချင်လို့ ဆိုပါတော့….” “ အော်….ဟုတ်ပါ့..၊ ကောင်းပါ့….၊ ဒါနဲ့ ထားအိလေးကော မတွေ့ပါလား…” “ ထားအိ သူတို့ ကုမ္ပဏီကိစ္စနဲ့ မန္တလေးတဲ့..၊ အခုမနက်ပဲ ထွက်သွားတယ်…လေ…” “ ဟင်….ဒါဆို..အိမ်မှာ အပျိုကြီး တစ်ယောက်တည်း ပေါ့…” “ အင်း…အပျိုကြီးတို့ပဲ ကောင်းတယ်..၊ လင်ယူသားမွေး ကိစ္စလဲ မလုပ်မရှုတ်တော့ဘူး..၊ ကိုယ့်ဘာသာ တစ်ယောက်တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် နော်.. စားချင်မှ ကိုယ်ကြိုက်သလို…..ဟင်းဟင်း…” ဟု အကဲစမ်းသည့်အနေဖြင့် ဆိုလိုက်သည်..။

အပျိုကြီး က ဘာမှ မပြောပဲ အောက်ငုံ့၍ ခုတ်ထစ်စရာ အသားများကို သာ ရွေးရင်း ပြုံးနေလိုက်သည်..။ အတွင်းခံမပါပဲ စပို့ရှပ် အိအိတိုတိုကိုသာ ဝတ်ထားသမို့ ရင်သားများ အထင်းသား ပုံပေါ်နေကာ အသားတုံးကို ခုတ်လိုက်တိုင်း တုန်တုန် .. တုန်တုန်နှင့် လှုပ်ခါနေသော မခင်သက်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း … “ ဝါကျွတ်တော့မယ်နော်… ” ဟု မဆီမဆိုင် ဆိုလေသည်..။ အပျိုကြီးက …အင်း ဟု သံယောင်လိုက်၏..။ အေးလေ… အပျိုကြီးဘဝနဲ့ နေတာပဲ ကောင်းတယ် မသက်ရေ… သိလား..၊ ယောင်လို့များတော့ လင်ယူမယ် စိတ်မကူးလေနဲ့…” “ ဟင်း….မမမာက ကောင်းတာကျ ထည့်မပြောဘူး..ချန်ထားတယ်..” ဒေါ်နီမာ ဆင်သော အကွက်ထဲသို့ တည့်တည့်ကြီး ဝင်လိုက်သည်..။ ဒေါ်နီမာက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ကာ… “ အေးလေ… ကောင်းတာတော့ ကောင်းတာပေါ့..ဒါပေမယ့် ခဏပါ…မသက်ရယ်..၊ ကောင်းတာကတော့ မသက်လည်း အပျိုကြီးပေမယ့် ဟင်းဟင်း…..” “ အလိုတော်… မမမာနော်….ဟင်း………” “ သဘောပြောတာပါတော်၊ ခုကာလ… အပျိုကြီး အပျိုကြီး ပေါင်လှန်ကြည့် လီးရာချည်း…ဆိုတဲ့ အထဲများ ကိုယ့်ညီမ ပါမလားလို့ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မသက်ကိုမို့ ပြောရအုံးမယ်၊ ဒီမယ်…ပါတော့ကော ဘာဖြစ်သေးလဲ အေ..နော်…၊ ဘယ်သူမှ မသိပြီးတာပဲဟာ..ကိုယ်တို့ကတော့ ရှင်းရှင်းပဲ ဒါမျိုးဆို လက်မနှေးထဲကပဲ…၊ ကိုယ်တို့များ ဆိုလေ ဒီမယ်…ဒီမယ်… ဒါသာကြည့်..(၁၄) နှစ်သမီးကထဲက အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့တာ.. ” ပြောပြောဆိုဆို သူ့ပေါင်ကြား ပုတ်ပုတ်ပြသည်..။

 ဒေါ်နီမာ၏ သဘာဝကို မကြိုက်လှသော်လည်း ဒီတစ်ခါတော့ အပျိုကြီးကိုယ်နှိုက်က စိတ်ပါသလိုလိုမို့ သူပြောသမျှ မှေး၍ နားထောင်နေလိုက်သည်..။ “ မသက်… ဘယ်လိုမှ တော့ မအောင်းမေ့နဲ့နော်.. မိန်းမချင်း ကိုယ်ချင်းစာလို့ ပြောတာ…၊ မသက် ဆန္ဒရှိရင် ပြော..၊ မမမာက ပိုင်တယ်၊ ပိုင်တဲ့ ယောက်ျားတွေ အများကြီး … ငယ်ငယ်လား၊ ရွယ်တူလား၊ ဦးဦးအရွယ်လား၊ ပြော… အပျော်လဲရတယ်၊ ရေရှည်လဲ ရတယ်.. ရည်ရွယ်ထားရင် လက်ထပ်ချင်လဲ ရတယ် သိလား…” ဟု တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် အသံကို အုပ်၍ ပြောလေသည်..။

“ ရပါတယ်…မမမာရဲ့……” ဘာ…ရပါတယ်…ဟုတ်လား…၊ အပျိုကြီး၊ ခေါ်ခဲ့လို့ ရပါတယ်လားဟင်…” “ ဟုတ်ပါဘူး…. မမမာရဲ့.. ဒီလိုပဲ နေနေကျပဲ ဥစ္စာ…” “ အဲဒါပြောတာပေါ့… မသက်တို့ ..အဲဒါတွေ ခက်တာ၊ ဒီမယ် .. မမမာကို မယုံလို့လား..” “ ဟုတ်ပါဘူး… အေးဆေးပဲ နေချင်လို့…” “ ဖြစ်ရပြီ.. ဒီမယ်… မသက်က အပျိုကြီးဆိုပေမယ့် တကယ့်ကို လုံးကြီးပေါက်လှကြီးမို့ ကိုယ်တို့က ပြောတာ..၊ ဒီအတိုင်းကြီး ပစ်ထားလိုက်တော့မှာလား… ၊ နှမျောစရာ….” မခင်သက်က ဘေးသို့ စင်သွားသော ကြက်သားတုံးကို မမှီမကမ်း လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ စောင်းလဲမလို ဖြစ်သွားပြီးမှ ထိုင်ခုံပေါ် ဖင်ထိုင်ရင်း ကျန်သော အသားတွေကို ခုတ်နေပြန်သည်..။ လဲမလိုလို ဖြစ်သွားသောကြောင့် သူမ၏ ထမီက ဖရိုဖရဲ အနားစ ပုံပျက်သွားကာ ပြန်ထိုင်လိုက်တော့ အောက်စလွတ်၍ နေတော့သည်..။ 

လက်မှာလဲ ဟင်းကိုင်နေခိုက်မို့ ပေပွနေသည်..။ ပြင်မထိုင်အား…။ ဒေါ်နီမာက ဟောင်းလောင်းကြီး ပေါ်နေသော မခင်သက် ပေါင်ခွကြားကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲက ပြုံးမိသည်..။ မခင်သက်ကတော့ သိဟန်မတူ..၊ သိလည်း မိန်းမချင်းမို့ အရေးမကြီးသလို ဆက်နေလိုက်ဟန် တူပါရဲ့..။ ဝါဝင်းသော ပေါင်တွင်းသားနှစ်ဖက်ကို အလင်းရောင်ဖြင့် အထင်းသား မြင်နေရသည်..။ စောက်ဖုတ်ကို အပီအပြင် မမြင်ရသော်လည်း စောက်ခုံနှင့် စောက်မွှေးတွေကိုတော့ မဲမဲချိတ်ချိတ် လိမ်လိမ်ရှုတ်ရှုတ်ကြီး တွေ့နေရသည်..။ ဟင်းချက်နေရင်း ဒေါ်နီမာက စကားလုံးဖြင့် လာပြီး ဆွခဲ့သည်မို့ ကြုံဖူးခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တို့ကို တွေးမိရင်း မခင်သက်တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဖိုနေမိရတော့သည်..။

တစ်မနက်လုံး အချက်အပြုတ် ကိစ္စများနှင့် နပမ်းလုံးနေရသည်..။ မီးဖိုချောင်ကိစ္စတွေ ပြီးသွားကာမှ လျှော်ဖွပ်စရာတွေ လျှော်ဖွပ်၊ ရေချိုးပြီး သနပ်ခါးလေး ဘာလေး လူးရန် မှန်တင်ခုံရှေ့ ထိုင်ဖြစ်ရတော့သည်..။ ရင်ရှားထားသော ရေစိုထမီကို လဲလိုက်ပြီး အခြောက်လဲလိုက်သည်.။ ဝတ်ပြီးကာမှ ထမီကလည်း ကွဲထားတာ အကြီးကြီး..။ မတတ်နိုင်..၊ ဘယ်သူရှိတာမှတ်လို့…။ ထမီအကွဲကို လှည့်ဝတ်လို့လဲ မလုံ..၊ အကွဲက နှစ်ကွဲ၊ ရှေ့ပို့တော့ နောက်က မလုံ၊ နောက်ပို့တော့ ရှေ့ကမလုံ၊ ကဲဟယ်..ဟု ဆိုကာ ရှေ့နောက် တစ်ကွဲစီ ပို့ရင်း ရင်ရှားလိုက်သည်..။ ပြီး.. သနပ်ခါး သွေးလိုက်၏။ မျက်နှာကို လူးပြီး ကိုယ်လုံးကို လူးရန် ထမီစကို ဖြည်ချလိုက်သည်..။

ဖွံ့ဖြိုးဝိုင်းစက်သော နို့ကြီးနှစ်လုံးက ခန့်ခန့်ကြီး ပေါ်လာ၏။ မှန်ထဲမှာ ဖွေးဖွေးမို့မို့ကြီး ပြူထွက်နေသော ကိုယ့်နို့နှစ်လုံးကို ငေးစိုက်နေရင်းက ကျောက်ပြင်ပေါ်မှ သနပ်ခါးကို လက်ဝါးဖြင့် ပွတ်၍ ဆွဲလိုက်ကာ လက်မောင်းသား အိအိနှင့် ကျောပြင် ဂုတ်သားတွေကို လူးနေခိုက်… ရှပ်ရှပ်..ရှပ်ရှပ် ခြေသံက ပေါ်လာပြန်၏။ “ အင်း……..မမမာတစ်ယောက် ပြောရတာ အားမရသေးလို့ တစ်ခါလာပြန်ပြီ ထင်ပါရဲ့..” ဟု တွေးရင်း ကုန်သွားသော သနပ်ခါးအတွက် နောက်တစ်ကျော့ သွေးလိုက်ပြန်သည်..။ ခြေသံက အခန်းဝ၌ ရပ်သွား၏။ ထိုခြေသံသည် မခင်သက် ထင်ထားသလို ဒေါ်နီမာ၏ ခြေသံ မဟုတ်ဘဲ ပိုင်စိုး၏ ခြေသံဟု သိခဲ့လျှင် မခင်သက်တစ်ယောက် ဤသို့ ပရမ်းပတာကြီး နေမည့်ပုံ မပေါ်ပါ..။ ခုတော့… သူတို့နှစ်ယောက် ကြုံရပြန်ချေပြီ..။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပိုင်စိုးသည် အရင်တစ်ခါ ကြုံခဲ့ဖူးသည်မို့ ဒီတစ်ခါ ဘာသံမှ မပေးတော့ဘဲ ဝင်လာခဲ့သည်..။ စင်စစ် ပိုင်စိုး မရိုးသား…၊ မရိုးသားခြင်းက ယခု ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဂုဏ်ပြုလေပြီဟု ဆိုရမည်လား မသိ၊ တံခါးဝသို့ ပိုင်စိုး အရောက် မခင်သက်တစ်ယောက် ခေါင်းကိုငုံ့၍ စိတ်ပါလက်ပါ သနပ်ခါး သွေးနေသည်..။ အသံမပေးသေးဘဲ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိ၏။ ဒေါ်ခင်သက်က ရှေ့ကိုသာ အားစိုက်ပြီး သွေးနေသည်မို့ ပိုင်စိုး ရောက်နေတာ မသိ၊ သူမ၏ ထမီအကွဲထဲမှ မို့အစ် ပြူထွက်နေသော ညာဘက်ခြမ်း တင်သားဖွေးဖွေးကြီးနှင့် အားစိုက်၍ ကုန်း

သွေးလိုက်တိုင်း လှုပ်လှုပ်နေသော မှန်ထဲမှတဆင့် မြင်ရသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ပိုင်စိုး ငေးကြည့်နေရင်း အာခေါင်များ ခြောက်လာပါတော့သည်..။ ခဏကြာမှ ဒေါ်ခင်သက်တစ်ယောက် စိတ်ကူးဝင်သည်..။ စောစောက ခြေသံကြားပါတယ်ဟု တွေးမိရင်း ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲအမော့၊ မှန်ရိပ်ထဲ ပေါ်လာသော ပိုင်စိုး၏ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်..။ မခင်သက် ပြာပြာသလဲ ဖြစ်သွားကာ ပေါင်ရင်းအထိ လျှောကျနေသော ထမီကို ကမန်းကတန်း ကောက်ဝတ်သည်..။ သို့ပေမယ့် … ဖြစ်သလိုကြီး…။ “ မောင်….မောင်..ပိုင်စိုး…ဘယ်….ဘယ်တုံးက………” ဟု ပလုံးပထွေး ရေရွတ်သလိုကြီး မေးလိုက်ရင်း … ဒိန်းဒိန်းခုန်သွားသော ရင်ကို ငြိမ်သွားအောင် ကြိုးစားရသည်..။

 “ ခု…ခုပဲ..ဒေါ်…အဲလေ… မမသက်…ဒီနေ့ ဆွေဆွေ့ သွားခေါ်ရင်း လမ်းလဲကြုံနေတာနဲ့ ဒီ…ဒီကို ဝင်လာတာပါ…” ဟု ပိုင်စိုးကလည်း အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဆိုလေသည်..။ မခင်သက်တစ်ယောက် ပိုင်စိုးရှေ့၌ မလုံမလဲ အဝတ်ဖြင့် ရင်ခုန်လှုပ်ရှားနေကာ ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းပင် မသိတတ်အောင် ဖြစ်နေသည်..။ “ မောင်…မောင်ပိုင်စိုး… အပြင်…အပြင် ကပဲ ခဏ….စောင့်နော်….” ဟု တုန်ဟိုက်စွာ ဆိုသော်လည်း ပိုင်စိုးက မလှုပ်..၊ ကျောက်ရုပ်…။ သူမကိုသာ စူးစူးနစ်နစ်ကြီး စိုက်ကြည့်နေတော့သည်..။ ခင်သက် ဗြုန်းကနဲ ရပ်လိုက်မိသည်။ ဒီတော့မှ သူ့ထမီက ကွဲနေတာ သတိရပြီး ခုတင်ခြေရင်း၌ လွှားတင်ထားသည့် ထမီတစ်ထည်ကို ကုန်း၍ ဆွဲလိုက်ရာ ကျောပြင်နှင့် နောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး တင်းသွားပြီး တင်ပါးနှစ်ခုကြားနှင့် တည့်နေသော အကွဲစကြားမှ သွေးကြွစူအက်နေသော သူမစောက်ဖုတ်ကြီးမှာ မို့ခုံးပြူထွက်လာတော့သည်..။

ပေါ့စေလိုလို့ ကြောင်ရုပ်ထိုးကာမှ ဆေးအတွက် လေးရလေပြီ.။ ပိုင်စိုး စိတ်တွေ အရမ်းလှုပ်ရှားနေသည်..။ ရင်ထဲမှာ ပူကနဲ ဖြစ်သွားကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ခပ်ကုန်းကုန်းကြီး ဖြစ်နေသော မခင်သက်ရှိရာသို့ သွက်သွက်ကြီး လှမ်းသွားမိလေ၏။ သူမ ဆတ်ကနဲ မတ်တတ်အရပ် ပိုင်စိုးက နောက်မှ ဝင်၍ အပွေ့၊ မခင်သက်၏ နောက်မှ သိုင်း၍ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်မိသည်.။ မထင်မှတ်သော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် အပျိုကြီးလည်း ကြောင်သွားကာ ပိုင်စိုးကို တတောင်ဖြင့် တွက်လိုက်လေသည်..။ အွတ်ကနဲ မြည်သွားပြီး သိုင်းထားသော လက်နှစ်ဖက်မှာ ပြေကျသွား၏။

ရင်ခုန်တာရော စိတ်ဆိုးတာရော ပေါင်းပြီး အပျိုကြီးခမျာ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်..။ “ ပိုင်….ပိုင်စိုး…မင်း…….မင်း…….” ဟု ဆိုကာ ပါးကိုရိုက်မည်ဟု လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီးကာမှ ဘယ်လိုက ဘယ်လိုဖြစ်သည်မသိ၊ မခင်သက်တစ်ယောက် မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်ကာ ရှိုက်နေပါတော့သည်.။ ပိုင်စိုးလည်း ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားကာ… “ မမသက်…ကျ..ကျနော်…ကျနော် တောင်းပန်ပါတယ်… ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှန်း မသိ ဖြစ်သွားလို့ပါ… ကျနော့်အပြစ်ပါ… မမသက်ရယ်… ကျနော့်ကို ရိုက်ပါ…ရိုက်လိုက်စမ်းပါဗျာ….” ပိုင်စိုးက မခင်သက်ရှေ့သို့ တိုး၍ ပါးကို အပ်လေသည်။ တကယ်တော့ အပျိုကြီးကိုယ်တိုင်လည်း ဘာဖြစ်၍ ဘာဖြစ်မှန်း သူကိုယ်တိုင် မသိ၊ သူ့ကိုလည်း မရိုက်ရက်ပါ..။ ရိုက်ရန်လည်း မရည်ရွယ်ပါ။ စိတ်ထဲမှာ ထူပူသွားပြီး အရှက်ရော ရမ္မက်ပါ ပေါင်းစပ်မိပြီး ဒေါသဘက်သို့ ကူးသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပါချေ၏။

အတန်ကြာမှ မခင်သက် အငိုတိတ်ကာ စိတ်ဆိုးပြေသွားသည်။ မခင်သက်က လက်ထဲပါလာသော ထမီကို လဲ၍ ဝတ်ရန်ပြင်ပြီးမှ…. “ မင်း……… ဟိုဘက်ခန်း သွားနေကွာ…..” ဟု ဆို၏။ “ ကွာ ” ဟူသော စကားလုံးကို မခင်သက် တမင်တကာ သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ စိတ်မဆိုးတော့ဘူး ဟူသည့်သဘော၊ ချက်ဆို နားခွက်က မီးတောက်သော ပိုင်စိုးက .. “ သွားဘူး” ဟု ညုတုတု ဆိုလိုက်၏။ “ ဒါဆို…….. ဟိုဘက်လှည့်…” ဟု ဆိုတော့လည်း … “ လှည့်ဘူး ” … တဲ့…။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဈေးဆစ်နေကြသည်..။ စောစောက သူ့ကို ရိုက်မလို လုပ်ခဲ့တာ သူမပင် မဟုတ်တော့သလို … မခင်သက်တစ်ယောက် မပွင့်တပွင့် ပြုံးကာ ထမီကို လဲလိုက်တော့သည်..။ ရှပ်ကနဲ လှပ်ကနဲ ပွင့်သွားသော ရင်သား အညွန့်ဖွေးဖွေးကို မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်သော ပိုင်စိုးကလည်း ငါးဖယ်ပြုံး ပြုံးလို့…….။ 

“ သွား……. လူကို လိုက်ကြည့်နေ… ဆွေဆွေလာမှ နင့်ယောက်ျား နင်နိုင်အောင်ထိန်းလို့ ပြောရအုံးမယ်…ဟင်း…” ပိုင်စိုးက ဘာမှမပြောပဲ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်..။ တစ်လှမ်းနှစ်လှမ်း မခင်သက်လည်း ဘာရယ်မဟုတ် ဆုတ် ဆုတ်ပေးနေမိသည်။ ခုတင်ဘောင်နှင့် ထိသွားတော့ ဆက်ဆုတ်လို့ မရတော့။ ပိုင်စိုးက မခင်သက်နှင့် ကပ်သွားအောင် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး သူမ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း…. “ မမ….မ…..သက်……” ပိုင်စိုးက လှိုက်ဖိုစွာ ဆိုလိုက်၏။ “ သွား…သွားကွာ…. မောင်ပိုင်စိုး မလုပ်နဲ့……” “ ဖယ်…….ဖယ် ပါ…..” မခင်သက်က မောလျှသော အသံဖြင့် ရေရွတ်ရင်း လက်ကို ဖယ်သော်လည်း လက်က ပြုတ်မသွားပါချေ..။ ပို၍ ပင် တင်းကျပ်သွား၏။ “ လူတွေ ဝင်လာရင် မကောင်းဘူးကွာ…. ဖယ်ပါ…ပြီးတော့ မင်းက ငါ့တူမ ယောက်ျားလေ၊ ပိုင်စိုး…. ဒေါ်ဒေါ် တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ… နော်… လွှတ်နော်…” မခင်သက်က အချိုသတ်ကာ ငြင်း၏။ ပိုင်စိုးက နောက်မဆုတ်ပါချေ။

သူမ၏ ကျောပြင်ကို လက်ပြောင်းပြီး ခပ်တင်းတင်း ဆွဲယူလိုက်ရာ မခင်သက်၏ ရေဆေးငါးကြီးပမာ တစ်လုံးတစ်ခဲနှင့် အိစက်နေသော မထိရက်စရာ ကိုယ်လုံးကြီးကို ဖက်မိလျှက်သား ဖြစ်ရချေပြီ..။ “ ပိုင်စိုး….မမသက် ပြောနေတယ်..၊ ဒေါ်လေး ပြောနေတယ်နော်… ဖယ်ပါလို့ဆို.. မသင့်ပါဘူး..ဖယ်ကွာ…” ဒေါ်လေးရော၊ ဒေါ်ဒေါ်ရော၊ မမသက်ရော ဝေါဟာရမျိုးစုံ သုံးကာ မခင်သက် ရုန်းရှာပါသေး၏။ လှုပ်ခတ်နေသော ရင်က တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေသည်။ ပြီးတော့ ပိုင်စိုး ရင်အုပ်နှင့် ပိညှပ်နေတော့ ရုန်း၍လည်း မလွယ်ပါတကား..။ ပိုင်စိုးက သူမ၏ ခါးနှင့် မို့ကားထွားအိသော တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး ဖိဆုပ်နှိပ်နယ်ရင်း…. “ မမ….မ မသက်… ကျနော့်ကို စိတ်ဆိုးလား…ဟင်…” ဟု မေးတော့..၊ “ အင်း…” ဟု တစ်ခွန်းသာ ဆိုရင်း ရုန်းကန်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုသို့ ရုန်းမိကာမှ ခြေမခိုင်သလို ဖြစ်ပြီး ယိုင်ကျသွားတော့သည်.။ ပိုင်စိုးက အခွင့်ကောင်းကို အလွတ်မပေးဘဲ ယိုင်သွားသော မခင်သက် ကိုယ်လုံးကို ခုတင်ပေါ် လှဲသိပ်လိုက်ကာ သူမထက်သို့ တက်ပြီး မှောက်လိုက်လေသည်..။ သူမ မျက်နှာပေါ် အုပ်မိုးကာ ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို အငမ်းမရ နမ်းပစ်လိုက်မိတော့သည်..။ ရှင်းသန့်ပြီး သနပ်ခါးလိမ်းပြီးစမို့ မွှေးလို့ ကြိုင်လို့ … သူ့ကိုယ်ကတော့ ချွေးနံ့တွေနဲ့ နံစော်နေမလား…။ ဒေါ်ခင်သက် ရင်တွေ အရမ်းဖိုသွားရသည်..။ ခုလို ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အနမ်း မခံရတာ ကြာပြီလေ..။ အောက်မှ မလှုပ်သာ လှုပ်သာ လှုပ်ရင်း ရုန်းနေမိသော်လည်း မိန်းမနှင့် ယောက်ျား အားချင်း မမျှပါချေ..။ တကယ်တော့ ရုန်းသာ ရုန်းနေရသည် စိတ်ထဲက သိပ်မပါလှချေ..။

ပိုင်စိုးက သူမနှုတ်ခမ်းကို ငုံခဲ၍ စုပ်လိုက်လေသော်ကား အပျိုကြီးခမျာ တစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်းဖိန်းသွားကာ ထွန့်ထွန့်လူးလူး ဖြစ်သွားရသည်..။ “ ပိုင်စိုး…. တော်ကွာ…နော်… ဒီလောက်ဆို ကျေနပ်ပါတော့..၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး..၊ ပြီးတော့ တံခါးကြီးကလဲ ပွင့်လို့….” ပိုင်စိုးက ခုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်..။ တစ်မိနစ် မကြာလိုက်..၊ ပြန်ရောက်လာပြန်သည်..။ ပိုင်စိုး ပြန်ရောက်လာတော့ မခင်သက်က ခုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး မှိန်းနေရှာသည်..။ ရင်ရှားထားသော ထမီကို အထက်သို့ရောက်အောင် ဆွဲတင်လိုက်ရင်း ဝင်လာသော ပိုင်စိုးကို ကြည့်ကာ …. “ ဘာလုပျတာလဲ…..” ဟု ဆို၏။ 

“ တံခါး ပိတ်ခဲ့ပြီလေ…” ပိုင်စိုး ပြောပြောဆိုဆို ခုတင်ပေါ် တက်လှဲလိုက်ကာ လည်ပင်းရောက်အောင် မတင်ထားသော ထမီစကို ဆတ်ကနဲ ဆွဲပြီး လျှောချလိုက်လေရာ ရင်သားနှစ်မွှာ ဘွားကနဲ ပေါ်သွားသည်..။ “ ပိုင်စိုး…ကွာ……မင်း ပြောစကားလဲ နားမထောင်ဘူး…ဟင်း….” ရီဝေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မျက်စောင်းလှလှ ထိုးနေခိုက် ပိုင်စိုးက အကျႌနှင့် ပုဆိုးကို ခပ်သွက်သွက် ချွတ်ပစ်လိုက်လေတော့သည်..။ သူ့ပေါင်ကြား၌ ဆတ်တောက် ဆတ်တောက်နှင့် မာန်ဖီနေသော နီညိုတုတ်ခိုင်လှသည့် လီးကြီးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ပြီးမှ …….. “ မကြည့်ရဲဘူး ကွာ…” ဟု ဆိုကာ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်လိုက်လေသည်..။ ပိုင်စိုးက သူမကျောပြင်ကို သိုင်းဖက်ပင့်မကာ ထမီကို အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်လေရာ တင်ပါးနှင့် ထစ်ငြိနေသည်မို့ မခင်သက်က တင်ကို ကြွ၍ ပေးလိုက်မိသည်..။ ပိုင်စိုးက ထမီကို

ကွင်းလုံးကျွတ်သည်အထိ ဆွဲချွတ်ပြီး ခုတင်အောက် ပုံထားလိုက်သည်..။ ခုတော့ မမသက် တစ်ယောက် ဆွေဆွေ့တာဝန်ကို ထမ်းရချေတော့မည်..။ ဆွေဆွေ့နေရာမှာ ငါပဲ ဖြစ်လိုက်ချင်ရဲ့ဟု မချင့်မရဲ ပေါ်ခဲ့ဖူးသော စိတ်ကူးတို့ တကယ်ဖြစ်လာချေတော့မည် ထင်ပါရဲ့…။ သင့်၏ မသင့်၏ မစဉ်းစားချင်တော့ပါ..။ ယခုအချိန်၌ ရမ္မက်မီးလျှံက ဝါးမြိုတောက်လောင်နေသည်မို့ ဒီမီးကိုသာ ငြိမ်းပစ်လိုက်ချင်၏။ ဒါပဲသိတော့သည်..။ ဆွေဆွေ သင်တန်းနားရက်တွေမှာ ပိုင်စိုးက အိမ်ခေါ် ခေါ်လာပြီး သူတို့လင်မယား တစ်ပတ်တစ်ခေါက် အိပ်ကြသည်..။ ခွဲနေရသော တစ်ပတ်စာကို အတိုးချ၍ လိုးကြတိုင်း တစ်ဖက်ခန်းမှ ဒေါ်လေးသက်တစ်ယောက် စိတ်တွေ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်ရသည်..။ အပျိုကြီးတန်မဲ့ ချောင်းကြည့်ဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီ..။

အဲဒီကတည်းက မြင်ရဖန်များခဲ့သော ပိုင်စိုးလီးထစ် နီညိုကြီးကို မေ့မရ… ဖျောက်မရ ဖြစ်ခဲ့ရသည်..။ ပိုင်စိုးလည်း ထူးမခြားနားပါပေ..။ ဆွေဆွေ့ကို သင်တန်းကိစ္စနှင့် ပစ္စည်းတွေ သယ်ပို့ပေးစဉ် အခေါက်က ဖြတ်ကနဲ အိမ်ထဲ ဝင်လာခိုက် ဒူးပေါ်ပေါင်ပေါ် ရုံမက တင်ပါးကြီးနှစ်လုံးပါ ပြူးနေအောင် ပေါ်နေသည့် မခင်သက်၏ စွဲမက်စရာ ခန္ဓာကိုယ်အလှကို မြင်ခဲ့ရချိန်မှစ၍ ထိုမြင်ကွင်းက လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်..။ ဆွေဆွေတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံး တစ်မျိုးစီ လှကြပါ၏။ ထားအိက အေရိုးဗစ်လည်း ကစားထားသူမို့ အဟိုက်အရှိုက် အဖိုတွေက တင်းတင်းပြည့်ပြည့် စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းသလို ဆွေဆွေကလည်း အိမ်ထောင်ကျပြီးတာတောင်မှ အချိုးအစားမပျက်ပဲ လိုး၍ မဝအောင်ဖြစ်ခဲ့ရသည့် မယား..။

 အင်း….ဒေါ်လေး…..မမသက်က ကော…..။ အပျိုကြီး စာရင်းဝင်နေသော်လည်း အစ်မကြီး အရွယ်မျှသာ..။ တည်တည်ခန့်ခန့်၊ ထွားထွားမို့မို့၊ အိအိစက်စက် တစ်လုံးတစ်ခဲကြီး လှသော အလှပိုင်ရှင်တစ်ယောက်..။ စိတ်ထဲကတော့ စိတ်ကူးနေခဲ့တာ ကြာပြီ..။ ကြာပြီဆို… သူမ၏ အားမနာစတမ်း ကြမ်းပစ်ချင်စရာ ကောင်းလှသော ရေဆေးငါး ခန္ဓာကို အတွင်းကျကျ သိခဲ့မြင်ခဲ့ရပြီးကတည်းက ဆိုပါတော့..။

ယခုတော့ .. ထိုရေဆေးငါးကြီးကို စားဖို့ ကိန်းကြုံပါပြီ..။ ပိုင်စိုးသည် ရေဆေးငါးကြီးကို စိတ်တိုင်းကျ စားရန် အကြေးခွံခွာသည့် အနေဖြင့် ပက်လက်ကြီး ဖြစ်နေသော မခင်သက်၏ ကိုယ်လုံးအိအိကြီးပေါ်သို့ အားပါပါ ပစ်၍ မှောက်လိုက်သည်..။ အိ..ကနဲ အသံထွက်သွားပြီး…. “ မကြမ်းနဲ့ကွာ…၊ နွားသိုးကြိုးပြတ်….တကထဲမှ……ဟင့်………” မခင်သက်က မျက်စောင်းလှလှ တစ်ချက်ထိုးလိုက်လေရာ သကောင့်သား ပိုင်စိုးတစ်ယောက် သဘောတွေ့ မနောခွေ့ သွားရပြီ… “ မမသက်ကို အပျိုကြီးဘဝက ချွတ်ပေးချင်လို့ပါ…မမရဲ့……” ပြောပြောဆိုဆို လေးငါးချက်မျှ ဆက်၍ ဆောင့်နေရာ မခင်သက်ခမျာ သဘောကျလျှက်ကပင်…. “ ကြည့်……… ပြောလေကဲလေ..နွားသိုးလေးတော့လား…..” ဤသို့ ဆိုကာ သူ့ကျောကို လက်သီးဆုတ်နှင့် ထုကာ ထုကာ မကြာခင်ဖြစ်လာတော့မည့် အရေးအတွက် ရင်တွေခုန် ဖင်တွေတုန်လျှက် ပြုံးနေမိတော့သည်..။

ပိုင်စိုးက မခင်သက်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို မျက်နှာအပ်လျှက် ဘယ်ညာလူးလိုက်သည်..။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တစ်လုံးစီ လူးလှိမ့်ပေးလိုက်သည်..။ နို့သီးခေါင်းကလေးများကို လျှာဖြင့် ကလိ၍ သွားဖြင့် မနာအောင် ငုံခဲပေးသည်.။ အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ခုလိုမျိုး ကလိတိတိဖြင့် စိတ်တိုင်းကျ ဆွပေးနေသော အရသာကို မခံစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ မခင်သက်ခမျာ မနေတတ်လောက်အောင် မရိုးမရွဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြွကြွရွရွ တွန့်လိမ်နေသဖြင့် ပိုင်စိုးက သူ့ကိုယ်လုံးဖြင့် ဖိကာ ဖိကာ ဆောင့်ပေးထိန်းပေးနေရသည်..။ ခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီမို့ မီးကလည်း ပွင့်ခဲ့ချေပြီ..။

မခင်သက်၏ ပေါင်နှစ်လုံးအရင်းပိုင်း၌ စိုစွတ်သော အရည်ကြည်တို့ စိမ့်ကနဲ စိုလာပြီမို့ အပေါ်မှကပ်၍ ဖိထားသော ပိုင်စိုး၏ ပေါင်ရင်းဆီးစပ်တို့၌ အစိုဓာတ် ကူးစက်ခဲ့သည်..။ ယခုလိုအချိန်၌ ကိုယ်က မလုပ်ချင်ပါဘူး ပြောလျှင်တောင် ထိုင်ရှိခိုးကာ လိုးပေးဘို့ တောင် တောင်းပန်တော့မည်ကို သိသော ပိုင်စိုးသည် အပျိုကြီးကို ရွသည်ထက် ရွလာအောင် အစွမ်းကုန် နှိုးဆွပေးနေတော့သည်..။ ဝမ်းပြင်သားတစ်လျှောက် ပတ်ပတ်လည် သွားအောင် လျှာဖြင့် လျက်၍ ကလိပေးသည်..။ ချက်တွင်းနက်နက်ကလေးကို ပါးစပ်ဖြင့် ကလေးမြှူသလို မြှူနမ်းပေးလိုက်ရာ ဒေါ်ခင်သက်ခမျာ ခိုးခိုးခစ်ခစ် ရယ်လျှက် ဖြတ်ဖြတ်လူးကာ ကြက်သီးတွေ ထသွားရတော့သည်..။

ပိုင်စိုးက မျက်နှာကို ဖြေးဖြေးချင်း အောက်သို့ ဆွဲချလာရင်း မခင်သက်၏ မိန်းမအင်္ဂါစပ် လွင်ပြင်ပေါ် မှောက်၍ ပွတ်ပေးလိုက်သည်..။ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးစမို့ အညစ်အကြေး ကင်းစင်၍ လှပလွန်းသော မမသက်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးက သူ့ကို ကြိုဆိုနေသည်…။ သူက မမသက် စောက်ဖုတ်ကြီးကို မျက်နှာအနည်းငယ် ခွာလျှက် အနီးကပ် ကြည့်ရင်း တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်..။ မခင်သက်ကမူ လက်ကို ပတ္တာယှက်သလို ယှက်၍ ခေါင်းတင်ကာ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ရတနာကို တပ်မက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသော ပိုင်စိုး၏ မျက်နှာကို ကြည့်နေမိသည်..။

“ အင်း…..ပိုင်စိုးလေး….ပိုင်စိုးလေး…ဒီနေ့ည ဆွေဆွေလာတဲ့အထိတောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး…အေးလေ…..သူ့ခမျာလဲ မိန်းမနဲ့ ကြာကြာခွဲနေရတော့ ဆာနေရှာမှာပေါ့….” မိန်းမပီပီ ကရုဏာ စိတ်ကလေးဖြစ်ကာ သူစိတ်ရှိသလို လိုးပစေတော့၊ သူ့စိတ်တိုင်းကျ ငါ အလိုဖြည့်လိုက်မယ်…ဟူသော သဘောဖြင့် ကျေနပ်စွာပင် မှေး၍ နေလေတော့သည်..။ ပိုင်စိုးက မခင်သက်၏ အရည်ကြည်များ စိုရွှဲနေပြီး ဖူးဖူးမို့မို့ကြီး ခုံးကြွနေသော စောက်ဖုတ်ကြီးကို တဝကြီး ကြည့်ပြီး အစေ့လေးကို လျှာဖြင့် တို့ထိကစားပေးလိုက်ရာ အပျိုကြီးခမျာ တစ်ကိုယ်လုံး ထူပူသွားကာ ဘေးသို့ကားစွင့်လျှံကျနေသော တင်ပါးသားကြီးများ ကျုံ့၍တက်သွားသည်အထိ နေမထိ ထိုင်မသာ လူးလွန့်သွားရရှာသည်..။

ပိုင်စိုးက တဆက်တည်းပင် စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းကြီး ပေါ်သွားအောင် လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး လျှာကိုလိပ်ကာ ပေါ်လာသည့် အတွင်းသားနုနုထဲသို့ သွင်း၍ ကစားလိုက်သည်..။ ပိုင်စိုး၏ ကလိချက် ထိချက်များက မခင်သက်၏ အဓိက ခလုပ်များကိုချည်း ကိုင်နေသလို ဖြစ်ရကား အစာငတ်နေသော ကျားသစ်မတစ်ကောင် အစာကောင်းကို တွေ့ရာ၌ ဣန္ဒြေမရအောင် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ပြတ်လပ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည့် မမသက်တစ်ယောက် ပိုင်စိုး၏ အကောင်းစား ပြုစုပေးမှုကို ဖင်တကြွကြွ ရင်တမမဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ကော့ပျံကာ ဖြတ်ဖြတ်လူး ဆတ်ဆတ်ခါဖြင့် ဖီလင်တွေ အဆင့်ဆင့် တက်ရပါချေပြီ..။

အားမလို အားမရဖြစ်လှစွာ ပိုင်စိုး ခေါင်းကို မမှီမကမ်း ဆွဲ၍ ဆံပင်တွေကို ဖွချေပေးနေမိသည်..။ အပျိုကြီးတစ်ယောက် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေပြီကို သိသော ပိုင်စိုးက အရှိန်ကို မလျှော့ပဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ညွန့်ဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည်..။ သူ့လက်နှစ်ဖက်ထဲ ပြည့်လျှံနေအောင် ဆုတ်ကိုင်မိသော မမသက်၏ အိစက်ထွားကြိုင်းလှသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားမနာတမ်း ဆုတ်ချေပွတ်လှိမ့်ပေးရင်း သူမ စောက်ဖုတ်ကြီးကိုလည်း စိတ်တိုင်းကျ မွှေ၍ လျက်လိုက်၊ ကလိလိုက်၊ သွားဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ကိုက်ပေးလိုက် လုပ်နေလေရာ ခြင်္သေ့မင်းပြုသမျှ နုနေရရှာသည့် သမင်ငယ်လေးပမာ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းမှုတ်၍ လူးကာလွန့်ကာဖြင့် မမသက်တစ်ယောက် ကြိတ်မှိတ် ခံစားနေရရှာပါလေ၏..။ ပိုင်စိုးကမူ မလျှော့ရေးချ မလျှော့..။

ကြာသော် မမသက်တစ်ယောက် မနေနိုင်လွန်းတော့ပြီမို့ သူပြုသမျှ အကောင်းချည်း ဖြစ်နေသော်လည်း ဒီလောက်ကြီး ကောင်းလွန်းနေခြင်းကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ပါ..။ ပါးစပ်မှ တအီးအီး၊ တအင်းအင်း ညည်းညူနေရာ “မောင်….မောင်လေး …ပိုင် …စိုး……အား…….အား…..ရှီး…ကျွတ် ကျွတ်…အ….ရှီး မောင်လေး…တော်……တော်တော့ကွာ… မမသက်…အီး….ဟီး….ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်တော့ဘူးကွယ်…” မခင်သက်တစ်ယောက် ဤကဲ့သို့ တားမြစ်ရသည်အထိ ဖြစ်လာပါတော့၏။ ဒါတောင် ပိုင်စိုးက မလျှော့သေးဘဲ နှစ်မိနစ်သာသာမျှ ဆက်၍ ဆုတ်ပေး စုပ်ပေး မှုတ်ပေး နေပြန်ရာ မမသက်ခမျာ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့သလို ဆက်၍သာ အဆွ ခံနေရရှာသည်..။

“ မောင်လေး…မ…..မမ ကို သနား ပါကွယ်… နော်…အ..အား… ဘယ်.လိုမှ မနေ နိုင်တော့ဘူး…လိုး ….လိုးတော့နော်…လိုးပါတော့ ကွာ နော်…..မောင်….မောင်လေး…အား…..အင်း…ရှီး ကျွတ်…ကျွတ်…” “ မမ..ကျနော် မှုတ်ပေးတာ ကြိုက်လား ဟင်…ကောင်းလား…” မခင်သက်တစ်ယောက် တော်တော်နှင့် စကားမပြန်နိုင်ရှာ…။ အတန်ကြာမှ ဟင်း ခနဲ သက်ပြင်းရှည်ကြီး မှုတ်ထုတ်ကာ…. “ သေ…..သေတော့မယ်… ဒီမှာ မ….မမ ဘယ်လောက်ထိ ကောင်း ကောင်းနေလဲ မင်း …မသိဘူး.. ဟင်း ဟင်း……ဟဲ….အင်း…ဟင်း…လိုး လိုးပေးပါတော့ မောင်လေးရယ်နော်…. နော်လို့….ဟင်း…တကထဲမှ လူကို ဣန္ဒြေမရအောင်ကို မှုတ်တော့တာပဲ…တော်တော်ဆိုးတယ်… လုပ်…လုပ်တော့ မြန်မြန်လေး…ဟင်း အင်း…” 

“ မောင်လေးက မမသက် အရသာ ရှိသထက် ရှိအောင်လို့ပါ..၊ မမကလဲ ဒီလောက်ကောင်းနေတာကိုများ စိတ်ဆိုးရတယ်..လို့…” “ အင်း ….ဟင်း…စိတ်ဆိုးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးဟဲ့..၊ သေနာလေးရဲ့.. ဒီက သိပ်ပြီး အလိုးခံချင်လွန်းလို့ ပြောနေတာ…အင်း…..အမေ့..အဲ့…….ဟင်း ကြည့်ပါလားလို့…၊ ဟင်….လိုးတော့လို့…” ပိုင်စိုးက အမှုတ်ကိစ္စကို ရပ်နား၍ အလုပ်ကိစ္စဝင်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်..။ ခပ်မြန်မြန်ပင် သူမ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ဖြဲလိုက်ကာ ဟပြီး ခွဲပြီးဖြစ်သွားသော ပေါင်နှစ်လုံးကြား ဒူးထောက်၍ ထိုင်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဒူးကောက်ကွေးကို ပင့်၍ တွန်းတင်လိုက်သည်..။

 ဒူးကောက်ကွေးမှ အထက်ပိုင်း ပေါင်တံနှစ်ချောင်းက ဘေးသို့ ကားနေရာမှ စုထောင်သွားကာ ဒူးကွေးမှ အောက် ခြေသလုံးပိုင်းသည် အောက်သို့ ညွတ်ကျနေရကား မခင်သက်၏ တင်ပါးအောက်ပိုင်းသည် အင်္ဂလိပ်အက္ခရာ ပုံစံဖြစ်နေလေသည်..။ ပိုင်စိုးက လိင်တံထိပ်ဖူးကို မခင်သက် စောက်ဖုတ် နှုတ်ခမ်းဝနှင့်တေ့ဆက် ဆက်နေရာ တော်တော်နှင့် မတည့်..။ စိတ်မရှည်တော့သော မမသက်က … .. “ ဟွန်း….တကထဲမှ ..ပဲ….” ဟု ခပ်ပြုံးပြုံးလေးဆိုရင်း ပိုင်စိုး လီးတံထိပ်ဖူးကို လက်ချောင်းနုနုလေးများဖြင့် ဆုတ်ကိုင်ကာ သူမစောက်ခေါင်းဝနှင့် ဆက်ပေးလိုက်တော့မှ ပိုင်စိုးက တင်ပါးကို ဖိ၍ အားစိုက်ကာ နှစ်လိုက်တော့သည်..။

ဇွိ…ဇွိ….ဇွိ….. မြည်သံပေး၍ သူ့လထစ်ကြီး နစ်ဝင်သွားသမို့ မခင်သက်တစ်ယောက် စောစောကလို မပြုံးနိုင်တော့ရှာပဲ မျက်လုံးလေးကို မှေး ပါးစပ်လေးကို ဟကာ ကာမအရသာကို ယစ်မူးခံစားနေပါတော့သည်..။ လိုးထည့်လိုက်ရသည်မှာ စီးစီးပိုင်ပိုင် ရှိလွန်းလှပါ၏။ အနမ်းအရှုပ် အမှုတ် အလျက် စုံလင်စွာဖြင့် စိတ်တိုင်းကျ နှူးထား၍ နူးအိ ဖောင်းရွနေတာတောင်မှ ပိုင်စိုး လထစ်ကြီးတစ်ချောင်းလုံး ခပ်စီးစီး ခပ်ကြပ်ကြပ် ဝင်သွားရသည်..။ ရွှပ်ခနဲ လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်ခြင်း မဟုတ်ပါ.ဇိကနဲ တွန်း၍ ဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်..။

ရင်သားတွေ ဖင်သားတွေက ဆွေဆွေ့ထက် ထွား၍ ကားကားမို့မို့ ဖောင်းဖောင်းကြွကြွကြီးမို့ လိုးမကောင်းလောက်ဘူး ထင်ထားခဲ့သည်မှာ မှားပြီ..။ ဆွေဆွေက မမသက်ထက် ရင်တွေ တင်တွေ နည်းနည်းငယ်သော်လည်း စောက်ဖုတ်ကမူ ထွားကြိုင်းလှချေသည်..။ မမသက်မတော့ ပြည့်တင်း အိကားသော အသားဆိုင်များကြောင့် စောက်ဖုတ်က ညှပ်သလို ဖြစ်နေ၍လား မသိ..။ ကြီးမားသော တင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်နှင့် ဘာမျှပင် မဆိုင်..။ စီးစီးပိုင်ပိုင်ကြီး …လိုး၍ ကောင်းလွန်းလောက်ရုံ အနေတော်လေး ဖြစ်နေသည်..။ ပိုင်စိုး လီးတံကြီးက ပြောယူရလောက်အောင် ကြီးမားတုတ်ခိုင်လွန်း၍လားတော့ဖြင့် မဆိုသာပါချေ..။ ဖြစ်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါ၏.။ ဆွေဆွေလဲ ခုမှသာပါ..။ ညားကာစကများဆို..တော်ပါတော့ဟု တားယူရလောက်အောင် သူမခမျာ နာကျင်စွာ အလိုးခံခဲ့ရသည်..။

အခုတော့ နေ့တိုင်းညတိုင်း ဝင်နေကျ ထွက်နေကျမို့ ဒီလီးကြီး၏ လုံးပတ်နှင့် အရှည်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိနေချေပြီ..။ မမသက်ကတော့ တစ်ခါမှ မခံရသေးတဲ့ စောက်ဖုတ်မို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် မခံရတာ ကြာလို့လားတော့ မသိ… လိုးရတာ ကြပ်ကြပ်သပ်သပ် ရှိလွန်းလှသည်..။ ပိုင်စိုးက အဆုံးထိ ဝင်သွားသော သူ့လီးကြီးကို ပြန်နှုတ်၊ ပြန်ထိုးလိုက်ဖြင့် အသာလေး မှေးပြီး လိုးဆောင့်နေလေသည်..။ “ လိုးကွာ….အင်း ဟင်း….ခပ်သွက်သွက်လေး လိုးပေးပါနော်… အင်း ဟင့်…..အမလေး…ကောင်း …. ကောင်းလိုက်တာ…ဟုတ်…ဟုတ်တယ်…အင်း ဟုတ်ပြီ…၊ ကျွတ်..ကျွတ်…ရှီး…….ရှီး….အီး အင့်..အား…ဆောင့်…ဆောင့်……. နာနာလေး ဆောင့်… အေး …အေးကွယ်….လိုး …လိုး…အားရပါးရသာ လိုး…မမ စောက်ဖုတ်ကြီး ကွဲချင် ကွဲသွားပစေ… အား…အင်း …ကျွတ်..ကျွတ်….ရှီး…အား…အင့် ဟင့်…. ဟ…အား…အီး….ဟီး….အ…….” မခင်သက်တစ်ယောက် ဟန်ဆောင်မှုတွေ တစ်ခုမကျန် ကွာကျသွားပြီး.. သူမဆန္ဒကို ဘယ်လိုမှ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ နှုတ်မှ ဖွင့်ဟရတော့၏..။

သူမ၏ မျက်နှာ အမူအယာကလည်း ရမ္မက်အခိုးအလျှံ များဖြင့် ရီဝေ တက်ကြွ၍ ထူးထူးကဲကဲ တပ်မက်ချင်စရာ လှပလွန်းနေတော့သည်..။ မိန်မတစ်ယောက်၏ စောက်ဖုတ်ထဲ လီးဝင်နေခိုက် ထိုမိန်းမ၏ မျက်နှာ၌ တွေ့ရသော အမူအယာမှာ ထိုအချိန်၌သာ တွေ့ရသည့် အလွန်ရှားပါးလှသော အလှတစ်မျိုး မဟုတ်ပါလား…။ ပိုင်စိုးက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသော မမသက်၏ ရမ္မက်လှိုင်းကြွ မျက်နှာပေးကို တစိမ့်စိမ့် ရှုစားရင်း ရာဂစိတ်တို့ ကြွသထက် ကြွလာကာ မမသက် အလိုကျ အစွမ်းကုန် အားသွင်းပြီး ခပ်သွက်သွက် ဆောင့်ပေးတော့သည်..။

ကြောင်ခံတွင်းပျက်နှင့် ဇရက်တောင်ပံကျိုးတို့ တွေ့ကြသည့်ပွဲမို့လား မသိ၊ ဖိုနှင့်မတို့ အချစ်နယ်ကျွံပြီး ကာမဂုဏ် ခံစားနေကြပုံမှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှတော့သည်..။ အတန်ကြာမျှ စိတ်ရှိလက်ရှိ ဆောင့် ဆောင့်လိုးနေပြီးမှ ခဏရပ်ကာ မမသက်၏ ကိုယ်လုံးကြီးကို ဘယ်ဖက်သို့ စောင်းပစ်လိုက်သည်..။ ပြီးတော့ သူမ၏ ညာဘက် ပေါင်တံကို ပင့်၍ တွန်းကပ်လိုက်ရာ စင်းထားသော ဘယ်ခြေထက်၌ အားကစား လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်သလိုမျိုး ကွေး၍ တင်မြှောက်ထားသည့် ပုံစံ ဖြစ်သွား၏..။

မမသက် ပိုင်စိုး ပြင်ဆင်ပေးသမျှ ငြိမ်၍ ခံနေလိုက်သည်..။ သူ့အလိုကျ ကြွက်သားများကို ဖြေလျှော့၍ ပေးထားလိုက်သည်..။ ကြိုက်သလိုသာ ပြင်ဆင် ၊ ကြိုက်သည့်ပုံစံဖြင့်သာ လိုးပေတော့ ကောင်ဆိုးလေး……မောင်ပိုင်စိုးလေးရေ…။ တစ်ဖက်သို့ စောင်းထားသည်မို့ မခင်သက်၏ ခါးက နိမ့်ဆင်းနေပြီး တင်ပါးကြီးတစ်ဖက်က ခုံး၍ ကွေးကာ မြင့်ကားနေသည်။ စူကား မို့မောက်နေသော ဖင်သားဆိုင်နှစ်မြွာက အိစက်ကာ နောက်သို့ ပစ်ထား၏။ တုတ်ခိုင်အိဖွေးသော ပေါင်တံလုံးကြီးနှစ်ခုက ပူးဆင့်နေသည်။ အရင်းပိုင်းချင်းမှာတော့ ခပ်ကွာကွာဟလို့ နေ၏။ ဘယ်ခြမ်းပေါင်းလုံးရင်းက နောက်သို့ အနည်းငယ် ပစ်ထားကာ ညာခြမ်းပေါင်လုံးရင်းက ရှေ့သို့ တွန်းပို့ခံထားရသမို့ ပေါင်ရင်းခွဆုံရှိ လီးနှုတ်ပြီးကာစ မမသက်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးခမျာ စူအက်စူအက် ရွစိရွစိဖြစ်ကာ လီးကြီးဝင်လာတော့မည်ကို အဆင်သင့် စောင့်ကြိုနေဟန်ဖြင့် အသားနီများပင် လန်ထွက်တော့မလောက် မွတ်သိပ်နေရှာသည်။

ပိုင်စိုးက မမသက်၏ တင်ပါးခုံးခုံးပေါ် လက်တင်ကာ ဖင်ပြောင်ပြောင်နောက်၌ ကပ်လိုက်ပြီး အံကျဖြစ်နေသော စောက်ဖုတ်စူစူထဲသို့ ထိပ်ဖူးကို တေ့၍ နှစ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ လျှောကနဲ ဝင်သွားပါ၏။ အနေအထားကလည်း ပေါင်နှစ်ခြမ်းကို ဖြဲဟထားသလိုမို့ စောက်ဖုတ်ကြီးက စူစူမို့မို့ကြီး ဖြစ်နေပါတော့သည်။ အဆုံးအထိ သွင်းထားရာမှ ဆတ်ကနဲ ပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျွတ်လုကျွတ်ခင် ဖြစ်မှ အားစိုက်၍ ဆောင့်လိုးပေးလိုက်ပြန်သည်။ တစ်စတစ်စ ဆောင့်ချက်များက ပြင်းထန်လာသည်။ သူက အားစိုက်၍ ဆောင့်လိုက်တိုင်း ဆောင့်လိုက်တိုင်း မမသက်၏ အိစက်ထွားမို့သော ရင်သားကြီး နှစ်မြွာက ယမ်းခါ၍ တအိအိ ဖြစ်နေတော့သည်။

သူမကလည်း အငြိမ်မနေပဲ တင်ကို နောက်သို့ ပစ်ပစ်ပေးရင်း ညာလက်ဖြင့် သူ့ကိုယ်လုံးကို စမ်းမိစမ်းရာ စမ်း၍ ဆိတ်ဆွဲညှစ်လိမ်ကာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်းဆိုနေသည်သို့ ရှိ၏။ ပိုင်စိုးကလည်း အိထွားကားပြန့်သော အပျိုကြီး၏ ဖင်သားဆိုင်ကြီးများနှင့် သူ့ဆီးခုံရင်းတို့ အားရှိပါးရှိ ပစ်ပစ်ဆောင့်လိုက်တိုင်း ဖတ်ခနဲ ဖတ်ခနဲ မြည်ကာ တုန်ခနဲ တုန်ခနဲ အိတက်သွားသော နူးညံ့ဝင်းဝါသည့် တင်သားဆိုင်ကြီးများကို ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း ကာမစိတ်တွေ ပြင်းထန်သည်ထက် ပြင်းထန်လာသည်။ ဆောင့်ချက်ကလည်း အားပါလွန်းလှသဖြင့် ခံရသူမှာ မသက်သာပါ။

မမသက်တစ်ကိုယ်လုံးလည်း မညှာမတာ ဆွဲယမ်း၍ အလှုပ်ခံနေရသော သစ်ပင်ငယ်လေးပမာလို ဖြစ်နေရှာသည်။ မမသက်၏ နှုတ်မှ ကောင်းလွန်းလှသော ကာမစည်းစိမ်ကြောင့် တအိအိ…တအအ…ညည်းသံလေးများကလည်း စည်းချက်ပမာ ထွက်ပေါ်လို့ နေပါ၏။ ပိုင်စိုးက ထွက်လုထွက်ခင်ဖြစ်နေသော သုတ်ကို ထိန်းသည့်အနေဖြင့် ဇွပ်ကနဲ အသံမြည်အောင် လီးတန်ကြီးကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ တင်းကျပ်နေအောင် ရိုက်ထားသည့် ခပ်တုတ်တုတ် စို့ကြီးတစ်ချောင်း မရှိတော့သလိုဖြစ်ကာ မမသက် စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားရပြီး အရှိန်မသတ်နိုင်ပဲ ပွစိပွစိ ဖြင့် ရွစိထိုးနေလေတော့သည်။ “ မောင်….မောင်လေး ….. ပြီးချင်ပြီလား…” မမသက်က တုံရီဟိုက်သော အသံဖြင့် မေးလာသည်။

“ ဟုတ်တယ် မမသက် .. စိတ်ထဲမှာ မထိန်းနိုင်တော့လို့ ခဏနားလိုက်ရတာ… ဆက်သာ လိုးနေလို့ကတော့ လရေတွေ ထွက်ကုန်တော့မှာ…” “ ဟင့်အင်း…ဟင့်အင်း… ထွက်ထွက် ဆောင့်သာဆောင့်ကွာ..၊ မမ အရမ်းကောင်းနေတာ…မောင်ရဲ့….” မမသက်က မွတ်သိပ်ဆာလောင်စွာ သူမဆန္ဒတွေကို ထုတ်ဖော်လာပါသည်။ ပိုင်စိုးက …. “ အင်းပါ မမရ…ဒီတစ်ခါ အပေါ်ကမှောက်ပြီး အားရပါးရ လိုးမယ်လေ…. အပြီးသတ်ပေါ့..မမကော ပြီးကာနီးပြီလား ” မခင်သက်က စိတ်မရှည်တော့သော အသံဖြင့် … အင်း .. ဟု တစ်ခွန်းဆိုပြီးနောက်… “ ဒီက အရမ်းကောင်းနေပြီ ဥစ္စာ၊ မင်းလီးကြီးသာ ဆက်ဆောင့်နေရင် ခုလောက်ဆို ပြီးနေရောပေါ့… လုပ်…လုပ်တော့…၊ စိတ်ရှိလက်ရှိသာ ဆောင့်လိုးတော့…မမကို မညှာနဲ့… မမလဲ ပြီးတော့မှာ အင်း………ဟင့်….ဟင်း…” မခင်သက်က ပိုင်စိုး အလိုကျ ကိုယ်ကို ပက်လက်လှန်ပြီး ပေါင်နှစ်ချောင်း ကားကားစင်းစင်း ဖြစ်သွားအောင် အိပ်နေလိုက်သည်။ ပိုင်စိုးက မခင်သက်၏ ကိုယ်လုံးအိအိကြီးပေါ်သို့ တည့်တည့်မှောက်လိုက်ရာ သူ့လီးတန်ရှည်ကြီးက ဆီးစပ်ပေါ်ထိ မှေး၍ ပူနွေးနွေး စိုအိအိကြီး မေးတင်နေသည်။ 

“ ဟင်း……လုပ်တော့လေကွယ်…..လို့….”မခင်သက်က မောလျစွာ ဆိုရင်း သူ့ကို ရီဝေစွာ ကြည့်နေ၏။ သူက သူမနှုတ်ခမ်းကို ခပ်ကြာကြာလေး ငုံလိုက်ကာ မှေး၍ ခေတ္တ နားနေသည်။ ပြီးမှ ခါးကိုကြွလိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြဲကားထားသော ပေါင်ကြီးနှစ်လုံးကြားရှိ စောက်ဖုတ်ကြီးနှင့် တည့်တည့်ချိန်ကာ ထိုးထည့်လိုက်သော်လည်း ငနဲသား မောင်ရွှေလီးက ချော်ချော်ထွက်နေသည်..။ မခင်သက်က တခစ်ခစ်ဖြင့် သဘောတွေကျကာ….. “ လွဲနေတယ်ဟဲ့…မောင်လေးရဲ့..၊ ဖယ်ဖယ်…မင်းဟာကြီး မထား၊ အင်း…ပေးပါဟာ…ကဲ..ဟုတ်..ဟုတ်ပြီ…ထည့်လိုက်တော့…ဒီအတိုင်းပဲ ထည့်လိုက်…ဟုတ်တယ်…အား….အိ..အီး…ကျွတ်..ကျွတ်… ဆောင့်..ဆောင့်ကွယ်… အီး…ရှီး…..မောင်..မောင်လေး…အား…ဆောင့်…ဆောင့်..နာ နာလေး…အင်း..အ….အဲ…ဟုတ်ပီ…ရှီး….ကျွတ်..ကျွတ်…အမေ့…အင့်…ဟီး…..ဟင်း…အား..ကောင်း..ကောင်းလိုက်တာ..အား…..” မခင်သက်က ပိုင်စိုးလီးကြီးကို ကိုယ်တိုင်ကိုင်ပြီး သူမစောက်ဖုတ်ထဲ ထည့်ပေးရင်း ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်ချက်များ၌ ယစ်မူးစွာ ရှိနေပါတော့သည်..။

ပိုင်စိုးကလည်း ဆောင့်ကောင်းကောင်းနှင့် မီးကုန်ယမ်းကုန် ပစ်ပစ် ဆောင့်တော့သည်..။ အားပါလှသော သူ့လိုးဆောင့်ချက်များကြောင့် မမသက်ခမျာ အံကိုကြိတ်ကာ မျက်လုံးများ စုံမှေးလျက် ပါးစပ်မှ တကျစ်ကျစ် တရှီးရှီး မြည်အောင် စုပ်သပ်ရင်း ခေါင်းကို ဘယ်ညာလူးပြီး သူ့ကျောပြင်ကို လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်ကာ တွန့်လိန် ကော့လန်နေပါတော့သည်..။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများအရ အထွတ်အထိပ်သို့ သူမ ရောက်နေပြီဟု ပိုင်စိုး အတတ်သိလိုက်၏။ သူက မမသက်၏

နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို အုံအရင်းမှ ပယ်ပယ်နယ်နယ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်..။ ပြီးမှ အသက်ကို ဝအောင်ရှူလိုက်ကာ ခါးကို မြှောက်ကာ ပင့်ကာ အားရှိပါးရှိ အသားကုန်ကြုံး၍ လိုးလေတော့သည်..။ ပိုင်စိုး ဆောင့်ချက်များက အားမာန်ပါလှသလို အောက်မှနေ၍ စကောဝိုင်းမွှေ့သလို ဖင်ဆုံကြီးနှစ်ဖက်ကို လှည့်ကာ ဝိုက်ကာ စိတ်တိုင်းကျ လှုပ်၍ အလိုးခံပေးနေသော မမသက်၏ အပင့်..အရှိုက် အဟိုက်အဝေ့တို့ကလည်း မာန်ပါလှချေ၏..။ ဘာမှ မကြာလိုက်…။ ပိုင်စိုး၏ လချောင်းကြီးတစ်ခုလုံး ယားကျိကျိနှင့် ကျင်တင်တင် ဖြစ်လာကာ တင်းတောင့်လာပြီး တစ်ပတ်စာ သိုလှောင်ထားခဲ့သော ဆွေဆွေ့အတွက် သုတ်ရည်တွေကို ဒေါ်လေးသက် စောက်ဖုတ်ထဲသို့ ပန်းထုတ်လိုက်ရတော့သည်..။

ပူနွေးစေးပျစ်သော သုတ်ရည်တို့က သူမ၏ သားအိမ်ဝကို အရှိန်ဖြင့် ပက်ဖျန်းလေပြီတကား..။ ခပ်ဝေးဝေး လမ်းမဆီမှ ကားသံ ၊ ကလေးများ၏ ဆော့ကစားသံ၊ လူသံ အချို့ကို ကြားနေရ၏။ ဘာလိုလိုနှင့် ပိုင်စိုးနှင့် မခင်သက်တို့၏ ကာမလွန်ဆွဲပွဲကြီး ဆင်နွှဲချိန်မှာ တစ်နာရီကျော်ကျော်မျှ ကြာလေသည်..။ ကြာဆို မမသက် ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ပေးချင်လာသည်အထိ စောင့်စားရ နှူးနှပ်ရတာကိုက နာရီဝက်နီးပါး ရှိခဲ့သည်ကိုး..။ စောင့်စားရကျိုး၊ ကြိုးစားရကျိုး နပ်ပါလေ၏။ ပိုင်စိုး အိမ်က ထွက်သွားသောအခါ ၃ နာရီတောင် ထိုးလုပြီ..။ သူက မမသက်ကို အနမ်းဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ ခပ်သွက်သွက်ကလေး ထွက်သွားလေသည်..။ ပြီး….မမသက်၏ ဆန္ဒအရ တံခါးကို အပြင်မှ ကန့်လန့်ချသွားပေးခဲ့သည်.။ သူမကတော့ မစားရတာကြာပြီ ဖြစ်သော အနှစ်သက်ဆုံးသော ကာမအဟာရကို မွတ်သိပ် ဆာလောင်နေချိန်၌ တဝကြီး စားလိုက်ရသဖြင့် အစွမ်းကုန် ကျေနပ်၍ နေလေတော့သည်..။

သို့ပေမယ့်….. ပိုင်စိုး၏ အဆုတ်အနယ် အဖိအဆောင့်တို့က တစ်ခါဆို ဆိုသလောက် အားပါလွန်းလှသဖြင့် လက်မောင်း၊ နို့အုံ၊ ဖင်ဆုံ၊ ခါးစပ်တို့၌ နာကျင်နေလေတော့သည်..။ အနာဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံးကတော့ သူမ၏ လက်ရွေးစင် စောက်ဖုတ်ကြီး ဖြစ်ကြောင်း ပြောဖို့ပင် လိုမည်မထင်ပါ..။ မခင်သက်တစ်ယောက် သူ အားရပါးရ လိုးပြီး ထားပစ်ခဲ့သည့် ပုံစံအတိုင်း ကိုယ်တုံးလုံး အနေအထားကြီးဖြင့်ပင် ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက် ကားယားကြီး အိပ်လျက် မှေးနေလိုက်သည်..။ တစ်ချက် မှေးခနဲ ဖြစ်သွားပြီးမှ အအေးပတ်မည်စိုး၍ ခုတင်အောက် ရောက်နေသော ခြုံစောင်ပါးပါးလေးကို ဖြစ်သလို လွှမ်းကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပစ်လိုက်လေရာ အစာဝသွားပြီဖြစ်သော မခင်သက်တစ်ယောက် အပျိုကြီး စည်းစိမ် အပြည့်ဖြင့် ခပ်ကားကားကြီး အိပ်ပျော်သွားလေသည်..။

အိပ်ရာကနိုးတော့ နေတော်တော်ချိုနေပြီ..။ အိပ်ရေးဝဝ အိပ်လိုက်ရသဖြင့် လန်းဆန်းသွားသလို ရှိ၏။ လန်းသည်ထက် လန်းစေရန် ရေချိုးပစ်လိုက်သည်..။ သူ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည့် ကျိချွဲချွဲ အဖြူရည်များ ပေပွနေသော စောက်ဖုတ်ကြီးထဲသို့ လက်နှိုက်၍ သန့်စင်အောင် အထူးဂရုစိုက်လေသည်..။ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်သွားအောင် လောင်းချိုးလိုက်တော့မှ လန်းဆန်းရုံမက အားပါပြည့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်..။ တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့် ကာမဂုဏ် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှာ အလိုလို ကျေနပ်နေသည်..။ ရေချိုး အဝတ်အစားလဲပြီး သနပ်ခါး ပါးပါးလိမ်းကာ ကြောင်အိမ်ထဲမှ ဖီးကြမ်းငှက်ပျောသီး ပျော့ပျော့နှစ်လုံးကို စားလိုက်သေး၏။ ပက်လက်ကုလားထိုင်၌ ခေတ္တ အနားယူနေစဉ် အပြင်မှ ခြေသံများကြား၍ မှောင်စပြုနေသော အခန်းကို မီးဖွင့်လိုက်သည်..။

“ အင်း…ဒီညတော့ သူနဲ့ ဆွေဆွေတို့ရဲ့ ပွဲကို ကြည့်စရာ မလိုလောက်အောင် ဝသွားပြီ… ဟင်း…..ကောင်ဆိုးလေး…နေ့ခင်းက ငါ့ကိုလိုးပြီး ညကျ ငါ့တူမကို လိုးအုံးတော့မယ်… ဆွေဆွေကတော့ သိရှာမှာ မဟုတ်ဘူး သိများသိရင် တော့ နောက်ဆို သူ့ယောက်ျား…အိမ်ကို တစ်ယောက်ထဲ မသွားရ ဆိုပြီး တစ်ချက်လွှတ် အမိန့် ထုတ်မယ် ထင်ပါရဲ့…” ဤသို့…တောင်စဉ်ရေမရ တွေးနေခိုက် ကျွပ်ကျွပ်အိတ်ဖြင့် စားစရာတွေ ဆွဲပြီး ခပ်သွက်သွက် ဝင်လာသော ပိုင်စိုးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မခင်သက်က… “ ဟဲ့…..ဆွေဆွေ ရော…ဟင်အ”လောသုံးဆယ် ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်ရာ သူက ပြုံးစိစိဖြင့် လက်ညှိုးကိုထောင်ကာ လီးတောင်သလို တဆတ်ဆတ် လုပ်ပြရင်း … “ ကုလားကြီးနောက် လိုက်သွားပြီ….” ဟု စလိုက်သည်..။

“ ဟာ….ဟုတ်ပါဘူး….ဒီကောင်လေး……အကောင်းပြောတာ…” မခင်သက်က မှင်တည်တည် ဆိုလိုက်တော့မှ…. “ တကထဲ…မမကလဲ ..ဒေါချည့်ပဲ..၊ ဖြေးဖြေးပေါ့….ပြောမှာပေါ့..မမရဲ့..” ပိုင်စိုးက လက်ထဲမှ အထုပ်တွေကို ကြမ်းပေါ်ပစ်ချလိုက်ကာ မခင်သက်၏ ခြေရင်း၌ ထိုင်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်၌ မှေးနေသော အပျိုကြီးကို မွှေးမွှေးပေးလိုက်သည်..။ “ အား……အမောကို ပြေသွားတာပဲ…..မမရာ…” “ သွား….သူခိုးလေး… မေးတာဖြင့် မဖြေဘူး…ဆွေဆွေမပါဘူးမို့လား…ဒါကြောင့် ..သူ အူမြူးနေ….ဟင်း….” မခင်သက်ကလည်း ကြိတ်၍ ကျေနပ်နေလျက်ကပင် စိတ်ဆိုးဟန် တမင်ပြု၍ နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်လေသည်..။

ပိုင်စိုးက သူမကို ချိုင်းကြားမှ ဆွဲမထူလိုက်သည်..။ အပျိုကြီးက ပေကပ်ကပ်ပုံစံဖြင့် တင်းခံနေ၏။ သူက မရမက ဆွဲယူလိုက်ရာ မပါချင့်ပါချင် ပုံစံဖြင့် မတ်တတ်ကြီး ပါသွားပြီး ပိုင်စိုး ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားရလေသည်..။ “ ဟွန့်….တော်တော်ကဲ…၊ ဒီကဖြင့် စောက်ဖုတ်တွေ နာလို့ကောင်းတုန်း…၊ ဒါက ဘာလုပ်အုံးမလို့လဲ…..၊ လိုးချင်ပြန်ပြီလား…ဒီလီးက…” မခင်သက်က ဆွေဆွေမပါမှန်း အသေအချာ သိလိုက်ရာ ကြွရွလာသော ကာမစိတ်အဟုန်ဖြင့် ညစ်တီးညစ်ပတ်လေး ခပ်ရွှင်ရွှင် ခပ်မြူးမြူး ပြောလိုက်ပြီး ပိုင်စိုး ကျောပြင်ကို တအုန်းအုန်း ထုလေတော့သည်..။

သူက တဟားဟားရယ်ရင်း သူမ၏ ကျောပြင်ကို သိုင်းဖက်ထားရာမှ ရေချိုးပြီးစမို့ အေးစက်စက်ဖြင့် နွေးနေသည်ဟု ဆိုချင်စရာ ဓါတ်တစ်မျိုး စိမ့်ဝင်နေသော မမသက်၏ တင်ပါးကြီးကို ခပ်တင်းတင်းဆုတ်၍ လှိမ့်ချေ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်..။ “ လူဆိုးလေး… ဖယ်ကွာ…မမ ရင်တွေ ခုန်လာပြန်ပြီ…ခဏလေးများ အမောဖြေပါအုံးတော့လား..ကွာ…” ” တကထဲ မစားရတာ ကျနေတာပဲ…သွား …ရေချိုးလိုက်အုံး၊ သူ့ကိုယ်ကဖြင့် ချွေးစော်တွေကို နံလို့…..” ဤသို့ ဆိုကာ တွန်းလွှတ်လိုက်သည်..။ “ ဟဲဟဲ…. မမဖုရားရဲ့ အမိန့်တော်မြတ် အတိုင်းပါပဲ..” ပိုင်စိုးက ရွှတ်တီးရွှတ်နောက် ဆိုရင်း ရေချိုးရန် ပြင်လိုက်သည်..။ ဆပ်ပြာ ၊ သဘက် စသည်ကို ယူပြီးမှ မမသက်ရှိရာသို့ တစ်ခေါက်ပြန်လာကာ…. “ ဟဲ..ဟဲ… မမဖုရား…ရေချိုးပြီးပြီးချင်းနော်….ဖုရာ့….” ဤသို့ ပြောဆိုကာ မခင်သက်၏ အိစက်ထွားကားနေသော တင်သားဆိုင်ကြီးကို တစ်ချက် ပုတ်၍ ထွက်သွားလေတော့သည်..။ မခင်သက်ခမျာလည်း နေ့ခင်းက စားထားဘူးသည့် ပိုင်စိုး၏ လီးအရသာကြီးကို တွေးလိုက်မိပြီး ရင်တွေခုန်၊ ဖင်တွေတုန်ကာ စောက်ဖုတ်ကြီး တစ်ခုလုံး ယားကြွလာလေတော့သတည်း။ မူရင်းရေးသားသူအား ခရစ်ဒစ် ပေးပါသည်။…ပြီး

The post ဘာဂျာမှုတ်ပေးပြီး အကြုံးခံလိုက်ရတဲ့ အပျိုကြီး မမသက် appeared first on kevin media.

ရန်ကုန်မှာ နေချင်လို့တော့ မဟုတ်။ သားသမီးမရှိသော အဒေါ်က ယုတို့မောင်နှမကို အဖော်ရအောင် ခေါ်ထားသည်။ အဒေါ်ယောကျ်ားက သင်္ဘောသား၊ ကလေးမရနိုင်သော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်နေကာ ယုတို့ကို သမီးအရင်းများလို သူတို့က ချစ်ရှာကြသည်။ အခုလည်း ယုကို ရန်ကုန်ခေါ်ကာ ကွန်ပြူတာ နှင့် အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်း တက်စေသည်။

ဒီနေ့ သင်တန်းတစ်ချိန်မရှိလို့ ယုတစ်ယောက် အိမ်စောပြန်လာဖြစ်သည်။ နှင်းရယ် အန်တီသင်းရယ်က ညနေမှပြန်လာမှာ ဆိုတော့ မြို့ထဲသွားရင်း ဝယ်လာသော Descendants of the Sun ကိုရီးယားကားကို လက်တော့ထဲ ထည့်ကြည့်ဖို့လုပ်သည်။ စတော်ဘယ်ရီ ဒိန်ချဉ်ဗူးလေးရယ်၊ လက်တော့ရယ် အိပ်ယာပေါ်မှောက်ကြည့်လို့ကတော့ ဇိမ်ရှိမယ့်ဖြစ်ခြင်း။

ဟာ….. ခွေကမဖတ်ဖူး။ ပြန်ထုတ်ပြန်သွင်း။ လုံးဝကိုမဖတ်တာ။ စက်ပါကြောင်သွားသည်။ နောက်ဆုံး လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။ ဘာရယ်မဟုတ် ထပ်ခိုးပြတင်းပေါက်က စိတ်ပြေလက်ပျောက်ကြည့်ဖို့ ယု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယုတို့အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြည့်စရာ ဘာမှမရှိ။ အိမ်ရှေ့က စက္ကူပန်းပင်လေးရယ်၊ မျက်စောင်းထိုးမှာတော့ အိမ်တစ်အိမ်။ လမ်းကြားလေးမို့ လူနေကျဲသည်။ ဟိုးလမ်းထိပ်က ကားတစ်စီးဝင်လာသည်။ စလွန်းကားလေးထဲမှာ တစ်ယောက်က နှင်း။ ယုသိသည်။ နှင်းတို့ကုမ္ပဏီ ယူနီဖောင်းက အနီရင်ဖုံးနှင့် ထမိန်အမဲ ဝတ်ရသည်။ ရင်ဖုံးမှာ နေကြာပန်းပုံ ကုမ္ပဏီတံဆိပ်ကလေး။

ကားလေးက အိမ်ရှေ့ရပ်တော့ အထဲကနေ နှင်းရယ် စမတ်ကျကျဝတ်ထားသော ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရယ် ထွက်လာသည်။ ဆံပင်ကတော့ အမိုက်စား၊ ရှပ်အင်္ကျီဖြူ၊ ခေတ်ဆန်ဆန် အနောက်တိုင်းဘောင်းဘီ၊ နေကာမျက်မှန်။ အရပ်ကလည်း တော်တော်မြင့်တာ နှင်းနဲ့ ဘယ်လိုပက်သက်နေပါလိမ့်။

“ကို ဘာကြည့်နေတာလဲ ဝင်ခဲ့လေ” “နှင်းက အရမ်းလှလို့” “အပိုတွေ ဒီလောက်နေ့တိုင်းနီးပါး တွေ့နေတာကို။ အိမ်ထဲဝင်ရအောင်။ ဒီတစ်ရက်ပဲ အန်တီရယ် အငယ်မရယ် မရှိတာ” “ဟုတ်တယ်။ နှင်းညီမ ရောက်လာပြီးကတည်းက ကိုတို့ အချိန်သိပ်မရတော့ဘူး” “ကိုနော် နှင်းညီမကို ငြိုငြင်တာလား။ နှင်းမှာ ဒီညီမပဲရှိတာ။ ညီမထိ ဓားကြည့်”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် နှင်းလက်များက ထိုသူရင်ဘက်ကို မနာအောင် ထုပစ်လိုက်သည်။ ထိုလူကလည်း အပြုံးမပျက်။ နှင်း သော့ဖွင့်ပြီးတော့ အိမ်ရှေ့ဝင်ပေါက်မှ ထိုသူက နှင်းကို သိုင်းဖက်ရင်း သူတို့ဝင်လာကြသည်။

နှင်းတို့ အိမ်ထဲဝင်လာပြီ ဧည့်သည်လည်းပါသည်။ ယု အနည်းဆုံးတော့ ဧည့်ဝတ်ကျေချင်သည်။ အအေးနှင့်မုန့် နှင်းကို လုပ်ပေးမှဖြစ်မယ်။

” ဝါး……” လက်နှစ်ဖက် မိုးပေါ်ဆန့်၊ ခါးကော့၊ အကြောဆန့်ကာ အိမ်နေဘောင်းဘီပေါ်က ထမိန်ထပ်ဝတ် အပေါ်က တီရှပ်ကို သေသပ်အောင်လုပ်ပြီး လှေကားကနေ အိန္နြေရှိရှိ ယု ဆင်းလာလိုက်သည်။ နှင်းတို့အလုပ်က အသိတစ်ယောက်ရဲ့ရှေ့မှာ နှင်းကို မျက်နှာပျက်အောင်လုပ်လို့ မဖြစ်။ ယု လှေကားခြေရင်းရောက်တော့ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက ယုကို လှေကားအကွယ်သို့ ပြန်ရောက်သွားစေသည်။

” အို…. ကိုရယ်..” ဧည့်ခန်းထဲက စက်တီပေါ်မှာ ထိုသူ၏ကြီးမားသော လက်ကြီးများက နှင်းကို သိမ်းဖက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားသည်။ ထိုသူပေါင်ပေါ်မှာ ရောက်နေတဲ့ နှင်းရယ် သူရယ် နှုတ်ခမ်းချင်းထိကပ်ပြီး အနမ်းများချွေလို့။ နှင်းလက်များက ထိုသူရင်အုံအထက်ကနေ ကြွက်သားများကို ပွက်သပ်နေသည်။ နှင်းရင်သားများကိုလည်း ထိုလူ ညာလက်ကြီးက အုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ သူ့ဘယ်လက်ကတော့ နှင်းထမိန် ကွဲကြောင်းအတွင်း ရောက်နေသည်။

“နှင်းကို အရမ်းချစ်တယ် နှင်းက အရမ်းလှတာပဲ”

ထိုမြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရသော ယုတစ်ယောက် ရင်တဆက်ဆက် တုန်သွားသည်။ ရင်ခုန်သံများက ဒိန်းဒိန်းဒိန်း ရင်ခေါင်းထိ တက်ဆောင့်သည်။

ရင်ဘက်ပေါ် လက်တစ်ဖက်ကို ဖိရင်း ယု ဘယ်လိုဆက်လုပ်ရမလဲ…။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီအချိန်ဆို ယုက အင်္ဂလိပ်စာ grammar သင်တန်း ရောက်နေရမှာလေ။ ယုကို အန်တီသင်းက အပြန်ဝင်ခေါ်နေကြ။ ယု သင်တန်းမရှိတာ အန်တီသင်းကိုပဲ ဖုန်းဆက်ဖြစ်သည်။ ယုအိမ်မှာရှိနေတာ နှင်း မသိဘူး…။

” ကို အရမ်းဆိုးတယ်ကွာ အိမ်ထဲ အခုမှရောက်တာကို ”

” ဒီရက်တွေ ကိုယ်ဘယ်လောက် အောင့်ထားရလဲ နှင်း သိရက်နဲ့ကွာ ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ညာဘက်လက်က နှင်းရင်ဖုံး အပေါ်ဆုံးကြယ်သီးကို ဖြုတ်ကာ အင်္ကျီအတွင်းမှ နှင်းရင်သားကို ဆုပ်ကိုင်သည်။ နှင်း၏ နို့သီးလေးကို ပွတ်သပ်ဆော့ကစားသည်။ သူတို့ နှုတ်ခမ်းများကြားမှ လျှာချင်းပူးကပ်လျက်။ တစ်ခြားလက်တစ်ဖက်ကတော့ နှင်း ပေါင်ရင်းရောက်နေပြီ ထင်ရသည်။ နှင်းရေ… ယု ဘယ်လို ဆက်လုပ်ရမလဲ။

ယု လက်အောက်က နှလုံးခုန်သံက အရမ်းမြန်ပြီး ရင်အရမ်းတုန်နေတယ်။ အသားတွေလည်း တဇတ်ဇတ် တုန်နေပြီ။ ပြီးတော့ ယုရဲ့ ဟိုနေရာလေးက အရည်တွေ စို့လာတယ်။ တစ်မျိုးကြီးပဲ။ အပေါ်က ပန်တီးနဲ့လှုပ်လို့ ပွတ်သွားရင်တောင် တစ်မျိုးဖြစ်လာတယ်။

“ကို.. ”

နှင်းရဲ့ရှည်လျားတဲ့ လည်တိုင်လေးကို ထိုသူက နှုတ်ခမ်းနဲ့ ဖွဖွလေး စုပ်နမ်းလိုက်တော့ နှင်း တွန့်သွားသည်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲ နှင်း အပြီးသတ်ရောက်သွားတာနဲ့ သူဘယ်လက်က နှင်းရဲ့ နားသီးလေးကို ပွတ်သပ်သည်။ ညာလက်ကတော့ နှင်းထမိန်အတွင်း ပွတ်သပ်လှုပ်ရှားနေသည်။ နှင်း အသက်ရှူသံများ ကျယ်လာပြီး ယု ရှူသွင်းချက်များနှင့်အပြိုင် လေမဝသလို မြန်လာသည်။

“ကို ..တော်တော့..”

“နှင်း မကြိုက်လို့လား … ဆောရီး ဆောရီး… ကိုကြမ်းသွားတယ်”

“အင်အင်း… ကို… အိမ်ရှေ့ကြီး၊ လူတွေ မြင်နေရတယ်။ နှင်းအခန်းထဲ သွားရအောင်”

အို… မြတ်စွာဘုရား သူတို့ ဒီဘက်ကို လာတော့မယ်။ လှေကားခြေရင်းက နှင်းအခန်းရှေ့တည့်တည့်မှာ။ ယု ဘယ်လိုဆက်လုပ်ရမလဲ။ ရုတ်တရက် တကိုယ်လုံးလှုပ်မရအောင် အသားများက တုန်နေသည်။

ယုတစ်ယောက် ကြောက်စိတ်များက ဘယ်လိုအားအင်များ ပြန်လည်ရရှိလာသည် မသိ။ ခန္ဓာကိုယ်ကို လူသွားလမ်းမှ မမြင်အောင် လှေကားတွင်း အမြန်လှည့်ဝင်လိုက်သည်။ (လှေကားကို လူသွားလမ်းမှ သစ်သားပြားရှည်ဖြင့် ကာထားရာ ယုကို မမြင်နိုင်တော့)

နှင်းရယ် ထိုလူရယ် အနမ်းတွေ အပြန်အလှန်ပေးရင်း နှင်းအခန်းရှိရာ တရွေ့ရွေ့ လာနေသည်။ နှင်း၏ ရင်ဖုံးကြယ်သီးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံးဖြုတ်ပစ်သည်။ ထိုလူ၏လျှာဖျားက နှင်းလည်တိုင်နှင့် ကိုယ်လုံးအနှံ့ ပြေးလွှားဆော့ကစားလျက်။ နှင်းလက်များကလည်း ထိုယောကျ်ား အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဆွဲဖြုတ်ပစ်သည်။

အို…. ကြီးမားလိုက်တဲ့ ကြွက်သားတွေ ကိုရီးယား မင်းသားတွေ အတိုင်းပါပဲ။

နောက်ဆုံး အခန်းရှေ့ရောက်တော့ နှင်းကိုယ်မှာ အပေါ်ပိုင်းဆိုလို့ ဘရာသာကျန်တော့သည်။

” နှင်းကိုယ်က မွှေးတယ်ကွာ၊ ကိုယ်စိတ်ထိန်း မရတော့ဘူး ”

” အပိုတွေ တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်ပြီး ချွေးတွေထွက်နေတာကို… ဟွန့်”

အနီးကပ်မြင်ရမှ သေချာကြည့်မိသည်။ ထိုလူလက်တစ်ဖက်က နှင်းရဲ့ထမိန်တွင်း လှုပ်ရှားနေသည်။ နှင်းရဲ့လက်များဟာလည်း ထိုယောကျ်ားရဲ့ ဆီးခုံနေရာမှ ဖောင်းထွက်နေသော အရာကို အနောက်တိုင်းဘောင်းဘီထက်မှ ပွတ်သပ်နေသည်။ ပွတ်သပ်ရင်း ပိုပိုဖောင်းလာကာ ဘေးကကြည့်နေသော ယုကို အထဲတွင် ဘယ်လိုအရာရှိနေမလဲလို့ သိချင်စိတ်များ ပြင်းပြလာစေသည်။

ထိုသူ၏ ကြီးမားသောလက်က နှင်းထမိန်ချိတ်ကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး ထမိန်ကို အောက်သို့ ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထမိန်က ခြေရင်းမှာ ခွေခွေလေး။ ထို့နောက် ဘရာနဲ့ ပင်တီသာ ကျန်သော နှင်းခန္ဓာကိုယ်ကို ပွေ့ယူလိုက်ပြီး နှင်းအခန်းတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ အခန်းတွင်းသို့ အပြင်က သေချာမမြင်ရ။ လိုက်ကာ ကာထားသည်။ လိုက်ကာက ပိတ်ပါးလေးဆိုတော့ ဝိုးတိုးဝါးသား… လူအရုပ်တော့ မြင်နေရသေးသည်။

ယုတစ်ယောက် လှေကားကာ သစ်သားပြားရဲ့ ဆွေးမြေ့ပြီးပေါက်နေသော အပေါက်ငယ်လေးမှ ချောင်းကြည့်ရင်း သစ်သားပြားလေးသာ ခြားနေတဲ့ ယုကို သူတို့ သတိမထားမိတော့ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။ ယုရဲ့ ရင်သားထိပ်တွေ တင်းနေသည်။ အပေါ်က တီရှပ်လေးနဲ့ ထိလိုက်တိုင်း တစ်ကိုယ်လုံးပူပြီး ရင်တွေပိုတုန်လာစေသည်။ ကိုယ်ပိုင်နေရာလေးကတော့ ခံစားချက်တွေများပြီး အရည်တွေရွှဲလာသော ပင်တီကြောင့် နေလို့မကောင်း။

အရင်က ရုပ်ရှင်တွေမှာ ဒါမျိုးအခန်းတွေပါရင် ဖြစ်တတ်သော်လည်း တစ်ခါမှ ဒီလောက်မဖြစ်ဖူး။ အိမ်မှာ ရုပ်ရှင်တွေအတူကြည့်ရင် ဒါမျိုးဆို ကျော်ဖြစ်တာများသည်။ အခုတော့ မျက်စိရှေ့မှာ တွေ့နေရသည့်အပြင် ကိုယ့်အစ်မအရင်းလည်း ဖြစ်နေတော့ ယုရင်တွေ အရမ်းခုန်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့။ မကြည့်သင့်မှန်း သိသော်လည်းမသိစိတ်က ဆက်ကြည့်ချင်နေသည်။

တကယ်လုပ်တော့မှာလား နှင်းရယ်။ ယုလို ဆယ်တန်းအောင်စ အရွယ်ကတည်းက နှင်း ရည်းစားထားသည်။ ယု မှတ်မိသေးသည်။ နှင်းရယ် ယုရယ် ဘုရားသွားဖူးမယ်ဆိုပြီး နှင်းကောင်လေးနှင့် သွားချိန်းတွေ့တာ ယုတစ်ယောက်တည်း အအေးဆိုင်ထိုင်ပြီး ဝတ္ထုဖတ်ရင်း နှင်းပြန်လာတာကို စောင့်ရဖူးသည်။ ဒါတွေ ပြန်တွေးမိနေတာ ယု နှင်းကို အထင်သေးလို့မဟုတ်။ နှင်းကို စိတ်ချမ်းသာစေချင်သည်။ နှင်းဆုံးဖြတ်ချက် မှန်သမျှကိုလည်း ယု ယုံသည်။ ငယ်ငယ်တည်းက စာဆိုရင်တောင် နှင်းကျက်ခိုင်းမှ ကျက်တတ်တာ။

ယုဘဝမှာ sex ကိစ္စကို ကြောက်စရာ ရွံစရာ ကိစ္စတစ်ခုလို့ ယူဆထားမိတာလည်း နှင်းကြောင့်။ ငယ်ငယ်တည်းက ဒါမျိုးအခန်းတွေပါတဲ့ စာအုပ် ကာတွန်းတွေဆို နှင်းက ယုကို လုံးဝပေးမဖတ်။ အခုတော့ နှင်းရယ် သူ့နဲ့ပါလာသော လူတစ်ယောက်ရယ်။

“နှင်း ကောင်းလား၊ ကိုယ်က နှင်းအရသာလေးဆို ကြိုက်မှကြိုက်”

“အင်…..အင်……အင်……အင်း”

ယုအာရုံတွေ ပစ္စုပ္ပန်ပြန်ရောက်လာချိန်မှာတော့ နှင်းပေါင်နှစ်ချောင်းကြား ထိုလူကြီး ခေါင်းရောက်နေသည်။ (ယုက ကုတင်ခြေရင်းကပဲ မြင်ရတာမို့ မသဲကွဲလှ။)

“ကို နူးမနေနဲ့တော့ နှင်း နေချင်နေပြီ”

” နှင်းလိုချင်နေပြီလား ခနပဲရှိသေးတာကို ”

” သိဖူး .. ဒီနေ့မှ စိတ်အရမ်းပါနေတယ် ”

” ခန…နှင်း… ကို ကွန်ဒုံးစွပ်ပြီးရင် လိုးပေးမယ် ”

သူတို့ပြောတဲ့ အသုံးအနှုန်းတွေက သူတို့အတွက် ပုံမှန်သဘော ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ခါမှ ဒါမျိုးမကြားဖူးသေးသော ယုတစ်ယောက် မျက်နှာများနီပြီး နားရွက်တွေပါ ရဲလာသည်။ ယုတစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်တိန်းတိန်းတုန်နေပြီး ယုရဲ့ပန်းကလေးကတော့ ယားကျိကျိ၊ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို။ ကွန်ဒုံးဆိုတာကို ယု ကြားဖူးသည်။ ဂျယ်လီလို ပစ္စည်းလေး၊ ကလေးမရအောင် သုံးတာ။ သေချာပါပြီ။ ထိုလူကြီးနဲ့ နှင်းနဲ့ ဆက်ဆံတော့မယ်ဆိုတာ။

ယောကျ်ားအရိပ်က တစ်ခုခုလှုပ်ပြီး ကုတင်ပေါ်ပြန်တက်လာသည်။ နှင်းပေါင်များကို ကားစေပြီး ပေါင်နှစ်ချောင်းအလည်ကို ဝင်လိုက်သည်။ (ယု မြင်နေရတာက လိုက်ကာနောက်က လူရိပ်တွေ။ ထိုလူရယ်၊ ကျယ်ပြန့်ကြီးမားတဲ့ ကျောပြင်ကြီးရယ်၊ တင်ပါးရယ်၊ ဘေးနှစ်ဖက်မှာ ကားထွက်နေတဲ့ နှင်းခြေထောက် နှစ်ချောင်း)

“အာ…..အာ…..အား …”

“အာ….အား…..ဖြေးဖြေး”

” အ အ အား…ကို ..အကုန်ဝင်သွားပြီလား…အ အ ”

” ဟ… အာ… အင် ဝင်သွားတယ်…. ကောင်းလိုက်တာ နှင်းရယ် ”

” အင်း.. ဖြေးဖြေးနော် ချစ်တယ် ကိုရယ် ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လူရိပ်နှစ်ခုက လိုက်ကာနောက်မှာ လှိုက်ဖိုသံများနဲ့အတူ လှုပ်ရှားနေသည်။

ယု သိတယ်။ လိင်ဆက်ဆံတယ်ဆိုတာ ယောကျ်ား လိင်တံက ယုတို့မိန်းကလေးတွေ ရှူးပေါက်တဲ့ အပေါက်နောက်က လမ်းကြောင်းလေးထဲထည့်ပြီး အသွင်းအထုတ် လုပ်တာ။ အခု နှင်းရဲ့ အသံတွေက နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ပဲ စိတ်ကျေနပ်မှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာတာနဲ့ ပိုတူနေတယ်။ ယုစိတ်ထဲမှာ အခု နှင်းလိုမျိုး ရင်သားတွေကို ပွတ်ချေခံချင်တယ်။ ပြီးတော့ နှင်းလို… ယုလည်း နှင်းအခုဖြစ်နေသလို … အို… ဘာတွေတွေးနေမိပါလိမ့် .. ခံစားကြည့်ချင်တယ် နှင်း။

ယုညာလက်က ဆီးခုံကို အပေါ်ကပွတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ် တစ်ခုခု အရမ်းတောင်းတနေသလို ခံစားရသည်။ နှင်းရဲ့လှိုက်ဖိုသံများက ယုစိတ်တွေကို ပိုပိုပြီး လှုပ်ရှားစေသည်။

“နှင်း နေရာပြောင်းမယ် အပေါ်က တက်ဆောင့်ပေး”

“ကိုနော် ဆောင့်ချင်ဘူး သွား အဲ့လို ညောင်းတယ်”

“ဆောင့်ပေးပါကွ ကို ဖီးယူချင်လို့ပါ”

“ပြီးရော ဒီတစ်ခါပဲရမယ်”

နှင်းတို့စုံတွဲ နေရာပြင်လိုက်ကြသည်။ ထိုလူကလှဲပြီး နှင်းက အပေါ်က တက်ခွသည်။ ပြီးတော့ နှင်းခန္ဓာကိုယ်က နိုမ့်ချည်မြင့်ချည် ထိုလူကြီးပေါ်မှာ လှုပ်ရှားနေသည်။ လေပြေတိုးလို့ လိုက်ကာ ရွေ့သွားချိန်မှာတော့ နှင်းမျက်လုံးလေးစင်းပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ စိတ်ကျေနပ်မှုရနေတယ်လို့ ယုထင်တယ်။ နှင်းရင်သားများကတော့ ထိုလူလက်များရဲ့ ပွတ်ချေမှုအောက်မှာ အလိုက်သင့်။

ယုလည်း မိမိဘယ်ရင်သားကို ဘယ်လက်နဲ့အုပ်ပြီး နို့သီးဖျားကို ပွတ်လိုက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံး ပူရှိန်းသွားသည်။ ညာလက်ကတော့ ထမိန်ပေါ်ကနေ ဆီးခုံပေါ်တင်ထားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လိုအင်တစ်ခုခုက အရမ်းကြွတက်လာကာ ယုတစ်ကိုယ်လုံးတုန်ပြီး ထမိန်ကို ကွင်းလျှောချလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ညာလက်ကို အိမ်နေဘောင်းဘီအောက်ကနေ ပင်တီလေးထဲထည့်ပြီး ကိုယ်ပိုင်နေရာလေးကို ထိလိုက်ချိန်မှာတော့ မိမိရဲ့ နေရာလေးက စိုပြီး ကပ်စီးစီး။ တိုးဝင်လာတဲ့ လက်ညိုးလေးက အဖူးလေးကို ထိသွားတော့

“အာ….”

ပါးစပ်ကနေ အလိုလို ညည်းမိသည်။ ခံစားမှု အသစ်တစ်မျိုး ဆက်လုပ်မိရင် ဘာဖြစ်မလဲ ယု မသိ။ နောက်မဆုတ်ချင်တာတော့ သေချာသည်။ ယုညည်းသံလေး နှင်းတို့ကြားသွားမလား ကြည့်လိုက်တော့ ကုတင်ပေါ်မှာ နှင်းက မှောက်ရက် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက ကွပ်ပစ်ပေါ် ဒူးထောက်ထားသည်။ လူကြီးကတော့ နှင်းပေါင်တံတွေကြား အနောက်ကနေ လုပ်နေသည်။

“အာ…အာ….အင့်…..အာ….အာ”

နှင်းရဲ့ အသံများအောက်မှာ ယုရဲ့ညည်းသံလေးကို သူတို့မကြားမိမှာ သေချာသည်။

“ကောင်းတယ် နှင်း၊ မလုပ်ရတာကြာတော့ အရသာရှိလိုက်တာ”

ယုလည်း မျက်လုံးလေးမှေးပြီး နှင်းတို့ စည်းချက်နဲ့အတူ အဖူးလေးကို လက်ဖြင့်သပ်လိုက်တော့ ကောင်းတယ်နှင်းရယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကြီးနဲ့ အဆက်ပြတ်ပြီး နှင်းအသံရယ်၊ နို့သီးလေးထိပ်ကလာတဲ့ ခံစားချက်ရယ်၊ ယုရဲ့ နေရာလေးက ခံစားမှုရယ်၊ ယုတစ်ကိုယ်လုံးက ပူလောင်မှုတွေရယ်ပဲ ယု သိတော့သည်။

ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့မှ ဘဲတီးသံ ကြားရသည်။

“တီး”

“အိမ်ရှင်တို့ မဂ္ဂဇင်းလာပို့တာ”

“ဟာ ကောင်းနေပြီဆို။ နှင်း ထွက်ယူလိုက်ဦး”

“အင်အင်း….ပြီးအောင်လုပ်ပေး”

“တီး…..”

“စာပို့သမား အလိုက်အထိုက်ကို မသိဘူး။ နှင်း ထွက်ယူလိုက်ဦးမယ်။ ကို ခဏစောင့်နေ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် နှင်း ထမိန်ကောက်စွပ်၊ ရင်ဖုံးကြယ်သီး အမြန်တပ်ပြီး အိမ်ရှေ့ထွက်လာလိုက်သည်။ နှင်းကလည်း သူ့အပူနဲ့သူဆိုတော့ ယုကိုမမြင်။ နှင်း ဖြတ်သွားတာနဲ့ ယုခြေလှမ်းများက လှေကားပေါ် ပြေးတက်သွားသည်။ ယုအခန်းအတွင်း ပြေးဝင်ပြီး တံခါးဂျက်ထိုးကာ အိပ်ယာထဲဝင်ပြီး ဖက်လုံးကောက်ယူကာ ခွေခွေလေး။

ယုတစ်ကိုယ်လုံး မောဟိုက်ကာ ချွေးဆီးတွေထွက်ပြီး အသားတွေက တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်။ ခုနက ဘာတွေဖြစ်မှန်း ဦးနှောက်က ပြန်မတွေးနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ယုကို နှင်းတို့ မမြင်ပါဘူးနော် နှင်း…..

ယု မျက်လုံးလေးများမှေးကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

——————————————–

“ယု ကို့ကိုချစ်လား .. ယု”

ဒီအသံကို ယု ရင်းနှီးသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ ဒါ အောင်အောင် အသံ။ အောင်အောင်ဆိုတာ ယု ပဲခူးက ကျောင်းနေဘက်။ အို ပြောရရင် ယု ချစ်သူ ….. ယုရဲ့ အချစ်ဦး။ ယုရဲ့ မောင်။

အောင်အောင် ယုအခန်းထဲ ရောက်နေသည်။ အောင်အောင့် လက်များက ယုနို့သီးဖျားလေးများကို တီရှပ်ပေါ်ကနေ ပွတ်ချေနေသည်။ ယုနို့သီးလေးများကလည်း အောင်အောင့်လက်များကို တုန့်ပြန်သည့်အနေဖြင့် ထောင်လာသည်။ ယုလည်တိုင်လေးပေါ်က အောင်အောင်အနမ်းကြောင့် ရင်ထဲလှိုက်ဖိုသွားပြီး

“အာ…” (ယုနှုတ်ခမ်းဖျားမှ ငြီးသံလေး)

ပုံမှန်ဆို ဒီအဆင့်ရောက်ရင် ယု အောင်အောင့်ရင်ခွင်ထဲက ရုန်းထွက်ပြီး နာဘူးကြီးဆိုပြီး ထွက်ပြေးနေကြ….။ ဒီနေ့တော့ ယုခန္ဓာကိုယ်က တုန့်ပြန်ရန် အင်အားတွေ ဘယ်ရောက်နေလဲမသိ။ အောင်အောင် လက်များက ရင်သားတစ်ခုလုံးကို ကိုင်ပြီးပွတ်ချေနေသည်။

“တော်ပါတော့ မောင်ရယ် ယုဘယ်လိုမှ ဆက်မခံစားနိုင်တော့ဘူး”

ယု ဆံနွယ်များ ချွေးတွေနဲ့ စီးကပ်နေသည့်တိုင် အောင်အောင်ကတော့ ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို အနမ်းများချွေဆဲ။ နောက်ဆုံး ဖက်လုံးဖက်ထားသော ယုကို ပက်လက်ဆွဲလှန်ကာ ဖက်လုံးကို ဖယ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အုပ်မိုးလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းခြင်း တေ့ကပ်လိုက်သည်။ အောင်အောင့်လျှာက ယု အာခေါင်အတွင်း နေရာအနှံ့။ ယု ရင်တွေတုန်လိုက်တာ။ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး အောင်အောင် လှုပ်ရှားမှုတွေကို တုန့်ပြန်လိုက်တော့မည်။ အောင်အောင် လက်တွေ လှုပ်ရှားတာကလည်း မြန်လွန်းသည်။ သေချာပါသည်။ ယု ထမိန် သူချွတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ သူ့လက်တစ်ဖက်က ဒူးခေါင်းမရောက်တရောက် ယုရဲ့ချည်သားဘောင်းဘီအတွင်းကနေ ယုပင်တီးပေါ် အုပ်မိုးလိုက်ပြီ။

“အ…….”

အသက်ရှူသံ တစ်ချက်ရပ်သွားသလား အောင်အောင်ရယ်။ အောင်အောင့်လက်တွေ ယုရဲ့ မြောင်းလေးပေါ် ပွတ်လိုက်တာ ယုတစ်ကိုယ်လုံး ဓာတ်လိုက်သလို ကော့တက်သွားသလို… “လိုချင်တယ်။ ယု နှင်းလိုမျိုး နေချင်တယ်”

ယုရဲ့ စိုရွဲနေတဲ့နေရာလေးကို အောင်အောင်လက်များက ပိုမိုလျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလာသည်။

“ကောင်းတယ် မောင်၊ ယု မနေတတ်တော့ဘူး”

အောင်အောင်က ဘာမှ ပြန်မပြော၊ ကျေနပ်အားရသော မျက်နှာနှင့် ယုကိုဆွဲထူကာ တီရှပ်ကို ဆွဲချွတ်ပြီး ဘယ်ဘက်ရင်သားကို အငမ်းမရနမ်းသည်။

“အာ … မောင်”

အောင်အောင့်နှုတ်ခမ်းဖျားက နို့သီးခေါင်းလေးကို ဆွဲစုပ်လိုက်ချိန်မှာတော့ ယု ဘယ်လိုမှ မတောင့်ခံနိုင်တော့။ ယု တောင်းတတယ် အောင်အောင်။ ယုလေ အောင်အောင်နဲ့ အရမ်း အတူနေချင်တာပဲ။ အောင်အောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လိုက်မိပြီ။ တင်ပလွေ ထိုင်ထားသော အောင်အောင် အပေါ်တက်ခွပြီးသားဖြစ်နေသော ယုကို အောင်အောင်က ညာဘက်ရင်သားကို ပြောင်းကာ အနမ်းတွေ ချွေသည်။ ဘယ်လက်ကလည်း ဘယ်ရင်သားကို ပွတ်ချေသည်။ ယု မရတော့ဘူး အောင်အောင် ယုအရမ်းတောင်းတနေပြီ။ ယုနေရာလေးနဲ့ အောင်အောင့်ကိုယ်ကို အတင်းကပ်ကာ ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ အောင်အောင့်လက်များက တက်ခွထားသော ယုရဲ့ချည်ဘောင်းဘီလေးကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီ။ ယု သတိထားမိလိုက်ချိန်မှာတော့ ယုကိုပစ်လှဲကာ ပင်တီလေးပေါ်က အနမ်းတွေပေးသည်။

ငရဲကြီးမယ် အောင်အောင်ရယ်။ အောင်အောင်ကို ဆွဲဖယ်ဖို့ ယုခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်တွေမရှိ။

“အင်…..အင်…..အင်း”

အောင်အောင် နှုတ်ခမ်းက အမွေးတွေက ယုမြောင်းလေးကို လာထိတိုင်း ကျင်သလို ယားသလို။ ရုတ်တရက် စိုစို ခံစားချက်ကြီးတစ်ခု။ သေချာပါသည်။ အောင်အောင် လျှာနဲ့ လုပ်နေတာ။ တစ်ချက် တစ်ချက် စိုစိုကြီး လာလာထိတိုင်း ယု တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ စိတ်ထဲကတော့ နောက်တစ်ချက်လာထိရင် ကောင်းမယ်လို့ ယု တောင်းဆိုမိတာက အမှန်။

ယုပေါင်နှစ်ချောင်းကို ကိုင်ပြီး လျှာနဲ့ လျက်လိုက် ပွတ်လိုက် လုပ်နေတဲ့ အောင်အောင်ကြောင့် ယုတစ်ကိုယ်လုံး မနေနိုင်လောက်အောင် ခြေဖျားတွေကော့ပြီး လက်တွေက အိပ်ယာခင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်မိသည်။ ယု ပင်တီလေးလည်း တစ်ခုလုံးစိုပြီး ပေါင်တွေပါ အရည်တွေပေနေတယ်။ ယုရဲ့အစိလေးရယ် ပန်းလေးရယ်ကတော့ ကြွက်သားတွေတင်းပြီး အလိုမပြည့်သလို တစ်ခုခုလိုသလို။ အောင်အောင်ရဲ့ လျှာဖျားက ယုအစိလေး တည့်တည့် စုပ်သပ်လိုက်ချိန်မှာတော့

“အာ ……………. ”

ယုတစ်ကိုယ်လုံး ခါးကနေကော့ပြီး ခြေတွေလက်တွေ တောင့်ကာ ညည်းလိုက်မိတယ်။

“ယုကို အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ”

အောင်အောင့်လက်တွေက ယု ပင်တီလေးကို ဆွဲချွတ်နေတာ ယုသိတယ်။ ပြီးရင် ယုကို …။ ယုမှာ တားဆီးဖို့ အားအင်မရှိဘူး။ ရမ္မက်တွေက ယုကို အနိုင်ယူသွားပြီ ထင်တယ်။

အောင်အောင်ရဲ့ လက်တွေက မြန်လှသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ယုပင်တီလေး အိပ်ယာဘေးရောက်သွားသည်။ ယုကိုယ်မှာ အဝတ်မရှိတော့။ ဒါ အောင်အောင်ကို ပထမဆုံး ယု အဝတ်မပါပဲ တွေ့ဖူးတာ။ ရှက်တယ် မောင် …။

မျက်လုံးလေးစင်းပြီး ယုရင်သားတွေ အောင်အောင် မမြင်အောင် ဘက်လက်နဲ့ လက်ပိုက်ထားလိုက်တယ်။ ညာလက်ဖဝါးကတော့ ယုနေရာလေးကို မလုံမှန်းသိပေမယ့် ရှက်ရှက်နဲ့ အုပ်ထားမိတယ် …။ ယုအမွှေးတွေတော့ ကိုအောင် မြင်မှာ ရှက်တယ်။

အောင်အောင် ယုကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူဂျင်းကို ချွတ်ချလိုက်တယ်။ ဘာဆက်ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ ယုသိတယ်။ အတွေးတွေကြောင့် ယု အရမ်းမွန်းကြပ်နေပြီ။ ရင်တွေလည်း အရမ်းတုန်နေတယ်။ ယု အရမ်းတောင်းတမိနေပြီ။ ယုကို ယုယပေးပါ။ ယုအရည်တွေ စိုနေတာ အောင်အောင် တွေ့မှာပါ။

ယုအတွေးတွေ ဗလောင်ဆူနေတုန်း အောင်အောင် ယုကို ချဉ်းကပ်လာတာ မသိလိုက်။ အောင်အောင့်နှုတ်ခမ်းတွေ ယုရဲ့ ညာဘက်နို့ကို ငုံ့ပြီးစို့လိုက်တော့ ယုရင်ထဲ မနေတတ်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ချက် နှစ်ချက် … အို ယု အကြောတွေ တောင့်ပြီး …. နောက်ကိုလှန်သွားမိသည်။ အာ့ … ယုအသက်ရှိုက်ရှုသံတစ်ချက် တိုးတိုးလေး။ အောင်အောင့်လက်တွေက ယုခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပွတ်သပ်ကစားနေတော့ … မနေနိုင်တော့ဖူး ရူးတော့မယ် အောင်အောင်…။

ယုစိတ်ရိုင်းတွေက ဦးဆောင်မှုကြောင့် မောင့်ရင်ခွင်ထဲ အတင်းတိုးကာ ယုပန်းကလေးနဲ့ အောင်အောင် ပစ္စည်းနဲ့ အတင်းတိုးကပ်လိုက်တယ်။ အဲ့ချိန်မှာ အောင်အောင့် အနမ်းတွေက ယု ဘယ်နားရွက်ကို ကပ်စုပ်လိုက်တော့ ယု သတိလက်လွှတ်ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ညည်းသံတိုးတိုးလေး

“အ……… ”

အောင်အောင် နောက်တစ်ချက် အစုပ်မှာတော့ ယုပေါင်နှစ်ချောင်းက အောင်အောင့်ကို ခွဖက်ပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းကို သွားနဲ့ကိုက်ပြီး ယုအကြောတွေ အရမ်းတင်းမိပြီး ကော့သွားသည်။

“ယု လိုချင်တယ် မောင်”

အောင်အောင့်ကို မကြားတကြားလေး ပြောလိုက်တယ်။ အောင်အောင် သူ့အတံနဲ့ ယုအမြောင်းလေး အပေါ်က ပွတ်လိုက်တော့ ယုအစိကို လာထိမိတာ …..

“အ…..”

ယု တစ်ကိုယ်လုံး တင်းတက်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်က အိပ်ယာခင်းကို အတင်းဆုပ်ကိုင်မိသွားတယ်။

“အို….”

နောက်တစ်ချက် …. တစ်ချက် …..

ယု အစိလေးကို ကိုအောင်အတံ လာပွတ်တိုင်း ယုခေါင်းထဲမှာ ဘာမှစဉ်းစားလို့ မရတော့ဘူး။ ယုအစိလေးကလာတဲ့ ခံစားမှုတွေကို အာရုံစိုက်ရင်း ယု သတိလက်လွတ်ဖြစ်ပြီး ညည်းနေမိတယ် မောင်။ အသည်းယားသလိုဖြစ်ပြီး အောင်အောင်ရဲ့ ကျောပြင်ကို လက်သည်းတွေနဲ့ ကုတ်ခြစ်ပစ်လိုက်တယ်။ အောင်အောင့်အင်္ဂါ ယုမြောင်းလေးအတိုင်း ပွတ်ဆွဲပြီး ယုအစိလေးကို လာထိတိုင်း ခန္ဓာတစ်ခုလုံး ကော့ပြီး ယုအစိလေးကလာတဲ့ ခံစားချက်တွေက တစ်ကိုယ်လုံးပျံ့သွားသည်။

“မောင် … မောင် .. အင့် .. အင့်”

တစ်ကယ်တော့ ယု ခံစားလို့ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ယု ပြောချင်ပေမယ့် အောင်အောင် ယုကို အပေါစားလို့ အထင်သေးသွားမှာစိုးတယ်။ အောင်အောင့် လက်တွေ ယုကိုယ်မှာ ကစားနေတာ ခံစားလို့ကောင်းတယ်။ ဟိုနေရာက လှုံ့ဆော်လိုက် ဒီနေရာက လှုံ့ဆော်လိုက်။

“ဟင်း……..အင်း……….”

အောင်အောင့်လက်တွေနဲ့ ယုနို့ထိပ်ကို ပွတ်ချေပေးတာ အရမ်းကောင်းတယ်။ ယုတင်ပါးတွေ ရမ်းခါပြီး မောင့်ဟာကို ပြန်ပွတ်ပေးလိုက်မိတယ်။ မောင့်အချောင်းနဲ့ ထိလိုက်တိုင်း ယုပန်းလေးက အနွေးဓာတ် ခံစားရတယ်။ ထိပ်က နီတာရဲ ပူပူကြီးနဲ့ အစိကို လာထိလိုက်ရင် ယုအကြောတွေ တင်းတင်းသွားတယ် မောင်။

“အ…..အင်း……အင်း……”

“အို…………”

မောင့်လျှာတွေ ယုနို့ကိုလျက်တာ နှုတ်ခမ်းတွေက ယုနို့ထိပ်ကိုစုပ်တာ ယု ခံစားရကောင်းလွန်းလို့ မနေတတ်တော့ဘူး။ တင်ပါးတွေ ကျုံ့ကျုံ့ပြီး အောင်အောင့်အတံ လာထိတာကို တောင်းတမိတယ်။ ပန်းလေးလည်း သဘောကျလွန်းလို့ အရည်တွေစီးထွက်တာ ပေါင်တွေတောင် စိုကုန်ပြီ။

“အာ……အာ့……..”

ယု မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ အကြောတွေတင်း ခေါင်လေးကော့ မျက်စိမှေးပြီး ယုပါးစပ်က ရှက်ရှက်နဲ့ သည်းသံလေး။ အောင်အောင် ကြားသွားမှာလည်း ယု မရှက်တော့ပါဘူး…။ အခု ယုခန္ဓာက အောင်အောင်ပေးတဲ့ ခံစားမှုတွေမှာ မြောပါပြီး သတိလက်လွှတ်ဖြစ်နေပြီ။ ယု… သိတယ်။ ခံစားမှုစီးချောင်းတွေ အရမ်းပြင်းထန်လာပြီး ယု မထိန်းနိုင်ပဲ ပေါက်ထွက်တော့မယ်ဆိုတာ။

အောင်အောင် ပွတ်တာရပ်ပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။ ဆက်ပွတ်ရင် ယု တစ်ခုခုဖြစ်သွားမလား။ ဘာကြီးပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ အခုချိန်မှာ ယုခံစားချက် အမြင့်ဆုံးရောက်ချင်တာပဲ သိတော့တယ်။ အဆုံးထိရောက်အောင် လုပ်ပေးပါနော် မောင်….။

အောင်အောင် ရှေ့ပြန်တိုးပြီး ယုပန်းလေးထဲ သူ့အတံ ဖိသွင်းလာတာ ယု ခံစားရတယ်။ ပူပူနွေးနွေးခံစားချက်ကြီး တအိအိနဲ့ တိုးဝင်လာတာ။

“အာ .. အာ့ … မောင် “

အောင်အောင့်အတံ ယုပန်းလေးထဲ အဆုံးထိဝင်သွားချိန်မှာ ယုတစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ခါပြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီ။ တစ်ကိုယ်လုံး လွှင့်မျှောပြီး အကြောတွေအားလုံး ကျင်တက်သွားတဲ့အချိန် ယုပန်းလေးထဲက အရည်တွေ စီးထွက်သွားတာ။

“အင့် … အင် .. ကောင်းလိုက်တာ မောင်ရယ်”

“ဒေါက် ဒေါက် … “

“အငယ်မ … “

“အငယ်မ .. ညစာစားမယ် ဆင်းလာတော့”

ဒါ နှင်းရဲ့အသံ။ နှင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး..။ ခုနကပဲ အောင်အောင်နဲ့ ယုနဲ့ .. ဒုက္ခပါပဲ။ ယု မျက်လုံးတွေဖွင့်လာတော့ အခန်းထဲမှာ ယုတစ်ယောက်ထဲ။ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း စဥ်းစားမရဖူး။

“ကျွီ .. “

အခန်းတံခါးကို နှင်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာတာ။

“အငယ်မ နင်မဟုတ်တာတွေ လုပ်တတ်နေပြီ”

“ယု အဲ့လိုမဟုတ် .. “

“နင် .. အတတ်ကောင်းတွေတတ်နေ”

အယ် .. အိပ်ရာထဲလှဲနေတဲ့ ယုအောက်ပိုင်းမှာ ဘာမှမရှိပဲ ယုလက်ကလေးတစ်ဖက်က ပန်းလေးပေါ်မှာ ။ နှင်းရှေ့ ရှက်လိုက်တာ။ ခပ်မြန်မြန် စောင်ပါးလေးဆွဲယူပြီး အုပ်လိုက်တယ်။

“ထမင်းစားဖို့ အောက်မှာစောင့်နေတယ်။ အဝတ်လဲပြီး ဆင်းခဲ့”

မျက်ထောင့်နီကြီးနဲ့ ကြည့်သွားတဲ့ နှင်းကို ယု မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲဘူး။ ယုညာလက်မှာ စေးကပ်ကပ် ပန်းလေးထဲက အရည်တွေ။ ပန်းလေးနဲ့ ပေါင်တံတွေမှာလည်း စိုစိ စိုစိနဲ့။

နှင်းတို့အတွဲ … လုပ်တာကို ကြည့်မိရင်း .. ယု ကိုယ့်ဟာကို အာသာဖြေမိသွားတာလား။ အရင်က ဒါမျိုး တစ်ခါမှမလုပ်ဖူးဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိသလို ဘယ်သူမှလည်း မသင်ပေးဖူးဘူး။ အောင်အောင်က ပဲခူးမှာပဲ။ ကိုယ်ဟာကိုယ် စိတ်ကူးတွေယဥ်ပြီး ဖြစ်သွားတာ။ ခံစားလို့ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ အို .. ရှက်လိုက်တာ။

အောက်ထပ်ဆင်းဖို့ ပင်တီဝတ်ဖို့ ယူလိုက်တော့ ဂွမှာ အရမ်းစိုနေလို့ အသစ်တစ်ထည် ယူဝတ်လိုက်ရတယ်။ ညစာစားတော့ အန်တီသင်းနဲ့ ဦးကျော်ရှေ့ ခေါင်းကလေးငုံ့ပြီး မလုံမလဲ။ ယုကို နေမကောင်းဘူးလားတဲ့။ နှင်းကတော့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မိရင် မျက်စောင်းထိုးမယ်ဆိုတာချည်းပဲ။ သူတို့ရှေ့က မြန်မြန်ထွက်သွားချင်တာပဲ သိတော့တယ်။

အိပ်ရာဝင် ယုအခန်းထဲ ပြန်ရောက်ထဲအချိန် ဖက်လုံးလေးဖက် ခွေခွေလေးကွေးပြီး ညနေက ယု ဘာတွေလုပ်လိုက်မိတာလဲ။ အဲ့အကြောင်းလေးတွေ ပြန်တွေးပြီး ယု ချည်သားဘောင်းဘီလေးကို လျှောချလိုက်တယ်။ ပင်တီလေးပေါ် လက်ကလေး တင်လိုက်တဲ့အချိန် .. ယုအောက်ပိုင်းလေးက တုန့်ပြန်မှုကို ခံစားရတယ်။ ညနေက ယုပန်းလေးရဲ့ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံလေးပေါ့။

အနာဂတ်မှာ ယုဆီရောက်လာမယ့် ချစ်သူက ယုကို ဘယ်လိုကြင်နာပေးမှာလဲ ဆိုပြီး စိတ်ကူးတွေယဥ်ရင်း … ယုအခန်းလေးထဲမှာ ပန်းလေးထိပ်က အစိလေး အထိအတွေ့ကြောင့် တစ်ကိုယ်တည်း ငြီးသံတိုးတိုးလေး …

ပထမဆုံး ခံစားဖူးလိုက်တဲ့ ၁၅ နှစ်သား ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံပြင်လေးပါ။

အဲ မေ့နေလို့ .. အခန်းတံခါး လော့ချဖို့။…ပြီးပါပြီ

The post ကောင်းလိုက်တာ မောင်ရယ် appeared first on kevin media.

ခင်မွန်သည် စားပွဲတွင် အလုပ်လုပ်နေရာမှထကာ ဆရာဦးစိုးဦးရဲ့ စားပွဲရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည် ။ ခင်မွန် ဖြေးဖြေးလေး လျှောက်နေစဉ်မှာပင် လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ဖြင့် တုန်ခါနေသော တင်ပါးကြီးများက အရွယ်နှင့် မမျှအောင် ကြီးမားလှသည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးရဲ့ စားပွဲပေါ်မှ ဖိုင်အစိမ်းလေးကို ယူပြီး ပက်လက်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် ဆရာ့ထံသို့ ပတ်ပြီး လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ခြေလှမ်းတွေ လှမ်းလိုက်လေတိုင်း ဝတ်ထားသော ထမိန်လေးအတွင်းမှ ရုန်းကန် ထကြွသွားသည့် ခင်မွန်ရဲ့ ပေါင်လုံးကြီးများမှာ ဖြောင့်တန်းပြီး တုတ်တုတ်ခဲခဲ ရှိလှသည် ..။

“ ဆရာ.. ဒီမှာ ဖိုင်…” “ အော်..အေး..အေး…” ဆရာဦးစိုးဦးက ခင်မွန် ကမ်းပေးနေသော ဖိုင်လေးကို လှမ်းယူလိုက်သည် ။ ဆရာ့ထံသို့ ဖိုင်ကိုပေးအပြီး ခင်မွန် လှည့်ထွက်လိုက်သည် ။ “ အော်.. ခင်မွန်…” ဆရာ့ ခေါ်သံကြောင့် ဆရာထိုင်နေရာဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည် ။ “ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ…” “ ဒီစာအုပ်ထဲက အခန်း ( ၃ ) နဲ့ ( ၆ ) ကို လေ့ကျင့်ခန်း မေးခွန်းတွေချည်း ထုတ်ရေးပေးပါဦး…”

ဆရာဦးစိုးဦးက ဖိုင်ယူပေးရန် မပြောခင်က သူဖတ်နေသော စာအုပ်ကို ဖွင့်ပြသည် ။ မတ်တပ်ရပ်လျက် ငုံ့ကြည့်နေသော ခင်မွန်၏ လည်ဟိုက် အင်္ကျီကြောင့် ရင်သားများမှာ တဝက်လောက် အပေါ်ပိုင်းကို ဖြူစင်ဝင်းနုဖတ်စွာ တွေ့ရသည် ။ ခင်မွန်က ဆရာပြသည်များကို ကြည့်ပြီး ဆရာ့လက်မှ စာအုပ်ကို လှမ်းယူကာ သူမ၏စားပွဲသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည် ။ ပြီးတော့ လုပ်စရာများကို ဆက်လုပ်နေလိုက်သည် ။

ခင်မွန်သည် ဆရာဦးစိုးဦး၏ ကျူရှင်ကျောင်းတွင် စာရေးအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နေသည်မှာ ဒီနှစ်စာသင်နှစ် နှစ်စကတည်းကဖြစ်လို့ ယခုဆိုလျှင် ( ၄ ) လ ပင် ရှိပြီ ဖြစ်သည် ။ တက္ကသိုလ် အဝေးသင်တွင် ဒုတိယနှစ် တက်နေပြီး တခြားအလုပ်ထက် ကျောင်းစာနှင့် နီးစပ်ကာ သွားရလာရ နီးစပ်လွယ်ကူသော ဦးစိုးဦး၏ ကျူရှင်ကျောင်းတွင် အလုပ်လုပ်ရသည်ကို သူမ ပိုလို့နှစ်သက်မိ၏ ။ သူမသည် ယခု အလုပ်ကို သူမ၏ဘဝမှာ ပထမဆုံး ဝင်ငွေရသည့်အလုပ် ဖြစ်လို့ ဂရုတစိုက် ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်၏ ။ ယခု သူမအသက်သည် ( ၁၉ ) နှစ်သာ ရှိသေးသည် ။ ဘွဲ့ရပြီးပါက ယခုထက် ဝင်ငွေကောင်းသော လုပ်ငန်းများကို ရရှိ လုပ်ကိုင်ရမည်ဟုလည်း ယုံကြည်ထား၏ ။

ခင်မွန်သည် လုပ်စရာရှိသော အလုပ်များကို ကြိုးစားပြီး စိတ်ဝင်တစား လုပ်ကိုင်နေသည် ။ ခင်မွန် အလုပ်လုပ်နေသည်မှာ မည်မျှကြာသွားသည် မသိ ။ ကျောင်းရှေ့သို့ ကားတစ်စီး ရပ်လိုက်သံကြားမှ ခေါင်းကလေးမော့ပြီး ကြည့်ဖြစ်၏ ။

တက္ကစီကားအဖြူလေးတစ်စီးသည် ခင်မွန်တို့၏ ကျောင်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ ကားပေါ်မှ အသက် (၂၆ ) နှစ်ခန့်ရှိသည့် လုံးကြီးပေါက်လှနှင့် ခပ်တောင့်တောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဆင်းလာပြီး တက္ကစီကားမှာ ပြန်ထွက်ခွာသွားသည် ။ တက္ကစီပေါ်မှ ဆင်းလာသော အမျိုးသမီးသည် ခင်မွန်တို့ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာပြီးနောက် အထဲသို့ ဝင်လာ၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦးက ဖတ်လက်စ ဖိုင်အစိမ်းလေးကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းထောင်ကာ ကြည့်လိုက်၏ ။

“ ဟာ..ကြည်ဖြူပါလား..လာထိုင်…”

အမျိုးသမီးက ဆရာ့ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏ ။ ပြီးတော့မှ..

“ ကိုကိုစိုးကျောင်းကို မရောက်ဖူးတာနဲ့ ကြည်ဖြူ တမင်ရောက်အောင် လာခဲ့တာပါ…”

သူတို့နှစ်ဦး စကားစတင်ကာ ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် ခင်မွန်က လက်မှ နာရီလေးကို ကြည့်လိုက်၏ ။ ညနေ ( ၄ ) နာရီ ကျော်ပေပြီ ။ စားပွဲပေါ်ရှိ လုပ်လက်စ စာရွက်စာတမ်းများကို သေသေသပ်သပ်လေး ထပ်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ သူမ၏ ထမင်းချိုင့်လေးကို သူမဘေးရှိ စာစင်လေးပေါ်မှ ယူလိုက်၏ ။

“ ခင်မွန် ပြန်ချင်ပြန်တော့လေ …”

“ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ….”

ခင်မွန်က သူမ၏ စလင်းဘက်လေးကို ကောက်ပြီး လွယ်လိုက်ကာ ထမင်းချိုင့်လေးဆွဲလျက် ထွက်လာခဲ့တော့၏ ။ ကားဂိတ် ၂ ဂိတ်မျှသာရှိသော သူမ၏ နေအိမ်ကို ကားမစီးတော့ဘဲ လမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်ခဲ့သည် ။ ဒီအချိန်ဆိုရင် ကားတွေ ကြပ်နေပြီ ..။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လမ်းလျှောက်ပြန်နေကြဖြစ်လို့ ခင်မွန် အလေ့အကျင့် ရနေပြီ ဖြစ်၏ ။

ခင်မွန် အိမ်သို့ ရောက်ခါနီးမှာပင် သူမတို့၏ အိမ်ရှေ့မှ တက္ကစီလေးတစ်စီး ပြန်ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏ ။ ခင်မွန် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူမ၏ အစ်မနှင့် ခဲအိုတို့ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏ ။

“ ဟင်..မမ ”

“ ဟင်..ခင်မွန် ပြန်လာပြီလား …”

“ ဟုတ်ကဲ့.. မမတို့ ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ…”

“ အခုတင်ဘဲ..ညီမလေး …”

“ ညီမ ရေချိုးလိုက်ဦးမယ် …”

“ အေး..အေး…ချိုး…ညီမလေး…”

အိမ်ရှေ့တွင် ဦးလေးဖြစ်သူနှင့် ထိုင်ပြီး စကားပြောနေကြသော အစ်မကို နှုတ်ခွန်းဆက်သ စကားများဆိုလျက် အိမ်အတွင်းသို့ ခင်မွန် ဝင်ရောက်ခဲ့၏ ။ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမြင့်ဦးကတော့ သူမကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေ၏ ။

အစ်မဖြစ်သူ ခင်ခင်ထွေးမှာ ခင်မွန်ထက် အသက် ( ၅ ) နှစ်မျှ ကြီး၏ ။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကျော်လောက်က အစ်မဖြစ်သူမှာ အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏ ။ ခင်မွန်တို့မှာ မိဘများ မရှိကြတော့ဘဲ အမေဖြစ်သူ၏ မောင်အရင်း ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးဖေတင် နှင့် အတူနေထိုင်ခဲ့ကြသည် ။

ဦးဖေတင်မှာ လူပျိုကြီး ဖြစ်ပြီး အသက် ( ၄၂ ) နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်၏ ။ အစ်မဖြစ်သူ အိမ်ထောင်ကျစဉ်က ဦးလေးက သဘောမတူခဲ့ပေ ။ ခင်ခင်ထွေး၏ ယောကျ်ားဖြစ်သူ ကိုမြင့်ဦးကို ဦးလေးက ကြည့်လို့မရ ဖြစ်နေ၏ ။ အစ်မဖြစ်သူ ခင်ခင်ထွေး အိမ်ထောင်ကျပြီး ( ၇ ) လခန့်အထိ အိမ်တွင် ခင်မွန်တို့နှင့် အတူနေခဲ့ပြီး နောက်မှ အစ်မဖြစ်သူ၏ ယောကျ်ားမှာ နယ်စပ်မြို့လေးတစ်မြို့သို့ တာဝန်အရ ပြောင်းရွှေ့သွားရလို့ ခင်ခင်ထွေးသည် သူမ၏ ယောကျ်ားနှင့် အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့၏ ။ ထိုသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီး တစ်နှစ်နီးပါးကြာမှ ယခုကဲ့သို့ ပြန်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏ ။

အစ်မဖြစ်သူသည် သူမယောကျ်ား ကိုမြင့်ဦး အလုပ်ကိစ္စဖြင့် လာလို့ သူမပါ လိုက်လာဟန်တူ၏ ။ သူတို့ လင်မယားတွင် ကလေး မရရှိကြသေးပါ ..။ ညီအစ်မချင်း တစ်နှစ်လောက် ကွဲကွာနေခဲ့ကြစဉ်အတွင်း စာချင်းတော့ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ကြ၏ ။ ယခု အစ်မဖြစ်သူကို တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ခင်မွန်သည် အမဖြစ်သူ ထိုင်နေရာသို့ သွးပြီး ဖက်လှဲတကင်း နှုတ်မဆက်ဖြစ်။ အကြောင်းမှာ ဦးလေးနှင့် စကားထိုင်ပြောနေလို့ ဖြစ်၏။ အထူးသဖြင့် ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမြင့်ဦး ရှိနေလို့ဆိုလျှင် ပိုပြီး မှန်လိမ့်မည် ဖြစ်ပါသည် ။

ခင်မွန်သည် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီး ရေလဲလုံချည် အပိုတစ်ထည်ယူကာ ရေချိုးရန်အတွက် နောက်ဖေးဖက်ကို ထွက်လာခဲ့၏ ။ ခင်မွန်တို့အိမ်တွင် ရေချိုးခန်း သီးခြားမရှိပါ ။ အိမ်၏ အနောက်ဖက် မီးဖိုဆောင်၏ ဘေးတွင် သွပ်ပြားများ ထောင်ကာထားသော နေရာတွင် ရေချိုးကြရ၏ ။ မီးဖိုဆောင်မှနေပြီး အိမ်ဘေးဖက်သို့ ထွက်သော တံခါးပေါက်၏ဘေးတွင် ဖြစ်၏ ။

ရေချိုးရန်နေရာသို့ အရောက်တွင် ခင်မွန်က ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းတွင် လွှမ်းခြုံလာသော သဘက်ကို တန်းပေါ်သို့ တင်လိုက်၏ ။ ဖြူစင် ပြည့်တင်းသော ခင်မွန်၏ ရင်ဘတ်သား နုနုလေးများသည် လေစိမ်းထိတွေ့မှုကြောင့် ကြက်သီးလေး တစ်ချက် ထသွား၏ ။ ခင်မွန်သည် ရေစည်ထဲမှ ရေကို ခပ်ကာ ဆပ်ပြာဖြင့် မျက်နှာသစ်လိုက်၏ ။ ပြီးတော့မှ ရေကို တဝကြီး ချိုးလေသည် ။

ရေချိုးပြီးသည်နှင့် အပိုယူလာသော လုံချည်လေးကို လဲဝတ်လိုက်ပြီး စောစောက ယူလာခဲ့သော သဘက်ကိုပင် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှာ ပတ်ကာ ရေချိုးရာ အခန်းလေးမှ ထွက်ပြီး မီးဖိုဆောင်သို့ ဝင်လာခဲ့၏ ။ ခင်မွန် မီးဖိုဆောင်သို့ အဝင်တွင် မီးဖိုဆောင်ထဲရှိ သောက်ရေအိုးစင်တွင် ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမြင့်ဦးမှာ ရေသောက်နေ၏ ။ ခင်မွန်က မီးဖိုဆောင်ထဲသို့ ဖြတ်အလျှောက် ရေအိုးစင်အနီးသို့ အရောက်တွင် ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမြင့်ဦးက ခင်မွန်ကို လှမ်းပြီးဆွဲကာ ဖက်လိုက်၏ ။

“ ဟာ.. ကိုကိုမြင့်ကလဲ .. ဦးလေးနဲ့ အစ်မ မြင်သွားရင် ဒုက္ခပါဘဲ လွှတ်ပါ …”

ခင်မွန်က အားရှိသမျှ ရုန်းကန်နေ၏ ။ ကိုမြင့်ဦးကလည်း ခင်မွန်ကို အတင်း ဆွဲဖက်နေသည် ။ ယောကျ်ားအားကို မယှဉ်နိုင်လို့ ခင်မွန် ရုန်းမရနိုင် ဖြစ်ရ၏ ။ ထို့ပြင် ဆက်ပြီး ရုန်းကန်နေပါက ဦးလေးနှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့ သိသွားမှာစိုးလို့ ခင်မွန်မှာ ဆက်ပြီးတော့ အကြောက်အကန် မရုန်းကန်တော့ပါ ။

ကိုမြင့်ဦးသည် ခင်မွန် အတန်ငယ် ငြိမ်သွားပြီ ဆိုလျှင်ဘဲ ခင်မွန်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်လေး ဖက်ပြီး ရေချိုးပြီးစ သန့်စင်နေသော ခင်မွန်ရဲ့ နုနုငယ်ငယ် ချစ်စရာ မျက်နှာလေးကို အငမ်းမရ နမ်းပါတော့သည် ။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖက်ထားခံနေရသော ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးများကိုလည်း ကိုမြင့်ဦးက သူ၏လက်ဖြင့် ဆုပ်နယ်လိုက်သေး၏ ။ ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်၏ ပွေ့ဖက်နမ်းရှုံ့ ဆုပ်နယ်တာတွေ ခံရလို့ ခင်မွန်မှာ တကိုယ်လုံး ဖိန်းရှိန်းကာ အသက်ရှူမှားကာ မောဟိုက်လာ၏ ။ နမ်းလို့ အားရသွားပုံရသော ကိုမြင့်ဦးက သူ၏မျက်နှာကို ခင်မွန်၏ မျက်နှာလေးမှ ခွာလိုက်၏ ။

“ သတိရလိုက်တာ ခင်မွန်ရယ် … ခင်မွန်ရော သတိမရဘူးလားဟင်…”

“ ဘာကို သတိရရမှာလဲ..။ ခင်မွန့်မှာ ဘာမှ သတိရစရာ မရှိဘူး…”

ခပ်တည်တည်လေး ပြောရင်း သူမကို ဖက်ထားသည့် မြင့်ဦး၏ လျော့ရဲရဲ ဖြစ်သွားသော လက်များ ကြားမှ ရုန်းကန်ကာ မြင့်ဦးကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်ခဲ့ည် ။ ခင်မွန်၏ နုနုငယ်ငယ် မျက်နှာလေးမှာ နီရဲနေ၏ ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများထဲတွင်လည်း မျက်ရည်များ ရီဝေရစ်ဝဲနေ၏ ။ မှန်တင်ထားသော ခုံပုလေး၏ရှေ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားသော ကျောက်ပြင်လေး ရှိရာသို့ ရေလဲလုံချည်လေး ရင်လျားလျှက်ပင် ထိုင်ချလိုက်၏ ။ ကျောက်ပြင်လေး၏အပေါ်သို့ သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် တစ်ချက်နှစ်ချက် ပွတ်လိုက်ပြီး အနီးရှိ ရေပုလင်းထဲမှ ရေအနည်းငယ်ကို ကျောက်ပြင်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်၏ ။ ပြီးတော့ မှန်တင်ထားသော ခုံပုလေးပေါ်ရှိ သနပ်ခါးတုံးကို ယူပြီး သနပ်ခါး သွေးလိုက်၏ ။

သနပ်ခါးသွေးရင်းဖြင့် ခင်မွန်၏ စိတ်အစဉ်တို့သည် လွန်ခဲ့သာ တစ်နှစ်ခန့်က ကာလဆီသို့ အတွေးရေယာဉ်လေးဖြင့် စီးမျော လွင့်ပါသွားတော့၏ ။

အိပ်မောကျနေသော ခင်မွန်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် တစ်ချက် တွန့်သွား၏ ။ သူမ၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြား ခွဆုံရှိ စောက်ဖုတ်ကလေးကို စိုစိုစိစိ အရာတစ်ခု လာရောက် ထိတွေ့နေ၏ ။ ပြီးတော့ သူမ၏ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေး တလျှောက်ကို ထိုအရာက ပွတ်တိုက်နေ၏ ။ ခင်မွန်၏ တကိုယ်လုံးသည် ရှိန်းဖိန်းပြီး ကြက်သီး တဖြန်းဖြန်းထနေ၏ ။

ခင်မွန်၏ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေး တလျှောက် ပွတ်တိုက်နေသော စိုစိုစိစိ အရာသည် စောက်ဖုတ်နှတ်ခမ်းသား နှစ်ခုကို ထိထိမိမိလေး ပွတ်တိုက်လိုက်၏ ။

“ အင်..အင်…”

မျက်လုံးလေးများ မှိတ်ထားသော ခင်မွန်မှာ နှုတ်ခမ်းလေးများမှ ညည်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာ၏ ။ သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးမှာလည်း သူမ အိပ်နေသော ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် ဘယ်ညာ လှည့်နေ၏ ။ ခင်မွန်၏ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေး တလျှောက် အစုန်အဆန် ပွတ်တိုက်နေသော စိုစိစိအရာသည် ခင်မွန်၏စောက်ဖုတ် အပေါ်နားလေးသို့ အနည်းငယ် တိုးဝင်လာပြီး ခင်မွန်၏ စောက်စိလေးကို တစ်ချက် နှစ်ချက် ကော်ထိုးလိုက်၏ ။

“ အင်း..အင်း..ဟင်း ……”

တကိုယ်လုံး တုန်သွားသော ခင်မွန်မှာ ရင်ထဲတွင် သိမ့်ကနဲ ခံစားလိုက်ရ၏ ။ သူမ၏ ပေါင်ကြီးနှစ်လုံးကိုလည်း ခပ်ကာကားလေး ဆွဲထောင်လိုက်၏ ။ လက်တစ်ဖက်က ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးများအောက်ကို ဝင်လာကာ ခင်မွန်၏ ထွေးအိတင်းမာသော ဖင်သားကြီးများကို ဆုပ်နယ်ပေးနေ၏ ။ ခင်မွန်၏ စောက်ဖုတ်လေးကိုလည်း စိုစိစိအရာက ပွတ်တိုက်လျက်ပင် ရှိ၏ ။

ခင်မွန်သည် သူမ၏ အိပ်ရာလေးထက်တွင် နိုးတဝက်ဖြစ်လျှက် သိမ့်သိမ့်တုန်နေ၏ ။ သူမ၏ စောက်ဖုတ်လေး အတွင်းတွင်လည်း စောက်ရေလေးများ စိုစွတ်စပြုလာ၏ ။ ခင်မွန်၏စောက်ဖုတ် အကွဲကြောင်းလေးကို တစ်စုံတစ်ခုက ဟတတလေး ဖြဲလိုက်ပြီး စောစောက စိုစိစိအရာသည် ခင်မွန်၏ စောက်ဖုတ်လေးထဲကို အတင်းပင် တိုးဝင်လာပြီး စောက်ဖုတ်လေး၏ အတွင်းသားနုနုများကို ပွတ်နေ၏ ။ ခင်မွန်၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ ဆတ်ကနဲ တုန်သွား၏။

“ အ…အ…အင်း…အင်း…“

ခင်မွန်၏ စိတ်ထဲတွင် မချိတင်ကဲလေး ခံစားနေရပြီး တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် လွင့်မျောပါသွားရသည် ။ ပြီးတော့ တော်တော်လေးဝေးသည့် နေရာရောက်မှ ဗြုန်းဆို တိမ်တိုက်ကြီးပေါ်မှ ခင်မွန်သည် လွင့်စင်ပြီး ကျသွားရသည် ။

“ အာ..ကျွတ်..ကျွတ် …ကျွတ်….”

ခင်မွန်သည် နိုးတဝက် အိပ်မက်မှ နိုးလာခဲ့လေပြီ …။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နှုံးချိလျက် မောဟိုက်နေ၏ ။ လေးလံလှသော သူမ၏ မျက်တောင်လေးများကို အတော်လေး အားယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏ ။ ညအမှောင်တွင် အရာဝထ္တုများကို သဲကွဲစွာ မမြင်ရသော်လည်း သူမ၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်း ရောက်ရှိနေပြီး ထိုသူသည် သူ၏လက်ကို သူမ၏ ဖင်သားကြီးများအောက်သို့ သွင်းကာ သူမ၏ ထွေးအိလုံးတစ်နေသော ဖင်သားကြီးများကို ဆုပ်နယ်နေပြီး သူ၏လျှာဖြင့်လည်း သူမ၏ စောက်ဖုတ်လေးကို ယက်ပေးနေကြောင်းကိုတော့ ခင်မွန် သုံးသပ်သိရှိလိုက်ရသည် ။

ရုန်းကန်ရန် စိတ်ကလေး ပေါ်လာသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်လေး သိမ့်သိမ့်တုန်လျက် ရင်တွင်းတွင် မောဟိုက် နွမ်းနယ်နေပြီး တကိုယ်လုံးမှာလည်း အားအင်များ မရှိသလို ဖြစ်နေသဖြင့် သူမတွင် ရုန်းကန်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါ ။ ထို့ပြင် သူမ၏ စောက်ဖုတ်လေး အတွင်းသို့ လျှောကနဲ လျှောကနဲ တိုးဝင်လာသော လျှာသည် စောက်ဖုတ်လေး၏ အတွင်းသား နုနုလေးများကို လိပ်ကာလိပ်ကာ ဆွဲယူနေသဖြင့် ခံစားနေရသည်မှာ ရှိန်းရှိန်းဖိန်းဖိန်းဖြင့် အရသာ ကောင်းမွန်လှပြီး သူမ၏ ရင်တွင်းတွင် ခံစားပြီးရင်း ခံစားချင် ဖြစ်နေရသောကြောင့် ရုန်းကန်ချင်စိတ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏ ။

ခင်မွန်၏ စောက်ဖုတ်လေးအတွင်းသို့ တိုးဝင်နေသည့် လျှာသည် ခင်မွန်၏ စောက်ခေါင်းလေးအတွင်းသို့ စောက်ခေါင်း အတွင်းသားလေးများ ကြပ်ကြပ်တည်းတည်းလေး ကြားမှပင် လျှောကနဲ လျှောကနဲ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်ဖြင့် ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးကို လျှာဖြင့် ခပ်သွက်သွက်လေး လိုးပေးနေ၏ ။

“ အ….အ…အင်း..ဟင်း..ဟင်း……”

ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးအတွင်းဝယ် စောက်ရေလေးများ စိုရွှဲနေပြီ ..။ ခင်မွန်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း သိမ့်သိမ့်တုန်ကာ သူမ၏ ဖင်သားကြီးများ မြောက်ကြွလာလိုက် သူမ၏ ရင်သားလေးများ ကော့လာလိုက် ဖြစ်နေ၏ ။ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်ဝကိုလည်း နှုတ်ခမ်းအစုံက ဖိကပ်ကာ ငုံစုပ်နေလိုက်သေး၏ ။ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်အတွင်းသို့ ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်ပေးနေသာ လျှာသည် စောက်ခေါင်းလေးအတွင်းမှ ထွက်လာကာ စောက်ပတ်၀ ထိပ်နားရှိ စောက်စိလေးကို ထိထိမိမိလေး ယက်ပေးလိုက်၏ ။

“ အ…အား..ရှီး..ကျွတ်..ကျွတ်…ကျွတ်…….ကျွတ်….”

ခင်မွန်၏ စောက်စိလေးကို တစ်ကြိမ်သာ မဟုတ် ။ အကြိမ်ကြိမ် ဆက်လို့ ယက်ပေးနေ၏ ။

“ အ….အ….အမလေး…ကျွတ်…ကျွတ်…”

ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးများမှာ အိပ်ရာပေါ်မှ မြောက်ကြွလာပြီး တော်တော်နှင့် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်မကျသေးဘဲ ကော့ပေးထား၏ ။ ခင်မွန်၏ ဦးခေါင်းလေးမှာလည်း သူမ၏ ခေါင်းအုံးလေးပေါ်တွင် ဘယ်ညာ လူးပျံနေ၏ ။ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးအတွင်းမှာ စောက်ရေများ စိုရွှဲကာ စောက်ပတ်ဝလေးမှပင် အပြင်ဖက်သို့ စိမ့်ထွက်နေကြပြီ ။

ထိုအချိန်တွင် စောက်စိလေးကို ယက်ပေးနေသော လျှာသည် ယက်ပေးခြင်းမှ ရပ်လိုက်၏ ။ ခင်မွန်၏ အိပ်ရာပေါ်မှလွတ်ကာ မြောက်ကြွထားသော ဖင်သားကြီးများမှာ အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်ကျသွားကြပြီး ခင်မွန်၏ ရင်ထဲတွင် ဟာသွားရ၏ ။ စောက်ပတ်ဝမှ နှုတ်ခမ်းတစ်စုံက စောက်ပတ်ဝသို့ ဖိကပ်လာပြီး စောက်ပတ်လေးထဲသို့ စုပ်လိုက်ရာ စိုရွှဲကာ စိမ့်ထွက်နေကြပြီဖြစ်သော ခင်မွန့်စောက်ရေလေးများမှာ စောက်ပတ်ဝမှ စုပ်ပေးနေသော နှုတ်ခမ်းနှစ်ခု ကြားဆီသို့ ပြေးထွက်သွားကြ၏ ။ ခင်မွန်မှာ သူမ၏ ဖင်သားကြီးများကို ပြန်ကြွ ပင့်ကော့ပေးလိုက်သည် ။

“ အ…အ…ကျွတ်ကျွတ်….”

ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်ဝလေးတွင် နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဖိကပ်ကာ စုပ်ပေးနေစဉ်မှာပင် လျှာက လျှောကနဲ စောက်ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာပြန်သည် ။ နုနယ်လှသော စောက်ပတ်အတွင်းသားလေးများကို လိပ်ကာလိပ်ကာ ယူနေပြန်သည် ။ ခေတ္တမျှ ငြိမ်နေသော ခင်မွန်မှာ လူးလွန့်လာရပြန်သည် ။

“ အင်း..အင်း..ဟား……အား…”

ဒီတစ်ခါတွင်တော့ ခင်မွန်၏ စောက်ဖုတ်ဝလေးမှ ဖိကပ်ကာ စုပ်နေသော နှုတ်ခမ်းနှင့် စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ ထိုးထည့်ကာ အတွင်းသားလေးများကို ပွတ်ဆွဲကာ ယက်နေသည့် လျှာသည် လုံးဝ အနောက်ကို ပြန်မဆုတ်တော့ဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခပ်သွက်သွက် ယက်လိုက် ဖိကပ်ကာ စုပ်လိုက် လုပ်နေပြီ ..။ ခင်မွန်၏ ပေါင်နှစ်ချောင်းမှာ စုလိုက် ကားလိုက်နှင့် ဖြစ်နေ၏ ။ ဖင်သားကြီးများမှာလည်း မြောက်ကြွလာကြပြန်ပြီး စောက်ပတ်လေးကို ကော့ ပေးထားသည် ။ ခင်မွန်၏ နှုတ်ခမ်းလေးများမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်နေကြပြီး မျက်လုံးလေးများ မှိတ်လျက် ဦးခေါင်းသည် ဘယ်ညာ ရမ်းခါနေ၏ ။ ခင်မွန်၏ လက်ကလေး နှစ်ဖက်သည်လည်း သူမအိပ်နေရာ အိပ်ရာပေါ်မှ အိပ်ရာခင်းလေးကို အတင်းပင် လုံးချေ ဆုပ်ကိုင်ထား၏ ။

“ အ..ကျွဆ်..ကျွတ် ….ရှီး..အား…အင်း…”

တဆတ်ဆတ် တုန်နေသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများမှ ညည်းသံလေးများ မျိုးစုံ ထွက်နေ၏ ။ ခင်မွန်၏ စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်နေသော လျှာသည် ကျဉ်းကြပ်နေသော စောက်ပတ်အတွင်းသားလေးများ ကြားမှပင် အတွင်းသို့ အတင်းတိုးကာ ပိုပြီးဝင်လာ၏ ။ စောက်ပတ် နှုတ်ခမ်းသားများကိုလည်း ရနိုင်သလောက် ဖြဲလိုက်တာကို ခင်မွန် ခံစားလိုက်ရ၏ ။

“ အ…အ…အ…အင်း…”

လို့ ခင်မွန် ညည်းတွားလိုက်၏ ။ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်အတွင်းကို အတင်းတိုးကာ ပိုပြီး ဝင်လာသော လျှာက စောက်ပတ်အတွင်းသားများကို စောစောကထက် ပိုပြီးဖိကာ ပိုပြီးမြန်မြန် ယက်နေ၏ ။

“ အ…အ….အမလေး…အင်း..အင်း..ဟင်း …..”

စောက်ရေများ စိုနစ်နေပြီ ဖြစ်သော ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်အတွင်းသားလေးများသည် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာကာ သူတို့ကို ယက်နေသော လျှာကို ဖျစ်ညှစ်လာကြ၏ ။ ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးများမှာ ပိုပြီး မြောက်ကြွလာကြပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်မကျတော့ ..။ စောက်ပတ်ဝကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် အားရပါးရ စုပ်ယူလိုက်ပြီး စောက်ခေါင်းအတွင်းရှိ လျှာကလည်း သူ့ကို ရစ်ပတ် ဖျစ်ညှစ်နေကြသော စောက်ပတ်အတွင်းသားလေးများကို အားပြိုင်ကာ အနိုင်ကြဲရင်း အတင်းပင် ထိုးကော်ကာ လေးငါးကြိမ်မျှ ယက်လိုက်တော့သည် ။

“ အ…အ…အမလေး…အ…အ…အား……”

ခင်မွန်၏ တကိုယ်လုံးမှာ ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ တွန့်သွားပြီး ဖင်သားကြီးများမှာလည်း သိမ့်ကနဲ ငြိမ့်ကနဲ သုံးလေးကြိမ်မျှ ကော့ထိုးသွား၏ ။ စောက်ခေါင်းလေး အတွင်းမှ လျှာကို ခင်မွန်၏ သုတ်ရေလေးများက ပက်ဖျန်း ထိတွေ့လာ၏ ..။ ခဏကြာတဲ့အထိ ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးများမှာ ခါရမ်းနေပြီးမှ ဟင်းကနဲ သက်ပြင်းချသံနှင့်အတူ မွေ့ယာပေါ်သို့ ပြန်ကျသွားတော့သည်။ ထိုအခါတွင်မှ ခင်မွန်၏ စောက်ခေါင်းထဲသို့ သွင်းထားသော လျှာသည် ပြန်ထွက်သွားသည်။ စောက်ပတ်အဝတွင် ဖိကပ်ကာ စုပ်ပေးနေသော နှုတ်ခမ်းများလည်း ခွာသွားလေသည် ။

ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးမှာ ပွစိပွစိဖြစ်လျက် ရှိနေသေး၏ ။ ထိုနောက် ပွစိပွစိ ဖြစ်နေသော ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်ဝလေးကို လျှာဖြင့် အပြာလိုက် လေးငါးကြိမ်လောက် ဖိကပ်ကာ ယက်ပေးလိုက်ပြီးမှ ခင်မွန်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားရှိ ဦးခေါင်းမှာ ဖယ်ခွာ ထွက်သွားလေတော့သည် ။ ပြီးတော့ ဖောင်းကားအိထွေးနေသော ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်အုံလေးကို နူးနူးညံ့ညံ့လေးဖြင့် ရှိုက်ကာ နမ်းလိုက်သေး၏ ။

ခင်မွန်မှာ ထမိန်လေး ခါးတွင် လိပ်တင်နေပြီး သူမ၏ အောက်ပိုင်းမှာ ဝတ်လစ်စလစ် ဖြစ်လျှက်နေသည် ။ အိပ်ရာထက်တွင် ပက်လက်လေးလှန်ကာ မျက်လုံးလေးမှိတ်လို့ မှိန်းနေ၏ ။ သူမ၏ ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်ကို နှာခေါင်းဖြင့် ဖိကပ်ကာ တစ်လှည့်စီ ရှိုက်နမ်းခံရပြီးမှ မျက်လုံးလေးကို အားယူကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ညအမှောင်ထုတွင် ဘာမှမမြင်ရဘဲ သူမ၏ အနီးအနားတွင်လည်း မည်သူမျှ မရှိတော့ကြောင်း ခံစားသိရှိလိုက်ရတော့၏ ။

နောက်နှစ်ရက်ဆိုလျှင် အစ်မဖြစ်သူ ခင်ခင်ထွေးတို့ သည် နယ်စပ်မြို့ကလေးသို့ ပြောင်းရွှေ့ရတော့မည် ဖြစ်လို့ ညဦးပိုင်းတွင် အစ်မဖြစ်သူနှင့် ဧည့်ခန်းတွင်းမှာ ထိုင်ပြီး စကားပြောနေကြသည် ။ ညကိုးနာရီလောက်တွင် ဦးလေးမှာ လမ်းထိပ်ရှိ ဓမ္မာရုံသို့ ထွက်သွား၏ ။ မနက် အာရုံဆွမ်းလောင်းပြီးမှ ပြန်လာမည် ဖြစ်သည် ။ ဦးလေးမှာ ထိုသို့ မိုးလင်းခါနီးမှ အမြဲ ပြန်လာနေကြ ဖြစ်သည် ။

အစ်မဖြစ်သူ ခင်ခင်ထွေးရဲ့ယောကျ်ား ကိုမြင့်ဦးမှာ ယခုအချိန်အထိ ရုံးမှ ပြန်မလာသေး ။ သူပြောင်းရတော့မည် ဖြစ်လို့ သူ့မိတ်ဆွေများနှင့်အတူ ဒီည ထမင်းစားမည်ဟု အစ်မဖြစ်သူ ခင်ခင်ထွေးထံ ဖုန်းဆက်ထားကြောင်း သိရ၏ ။ ညဆယ်နာရီခွဲတွင် ညီအစ်မနှစ်ယောက် တံခါးများပိတ်ကာ အသီးသီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြသည် ။

ခင်မွန် အိပ်ရာထက်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း အိပ်မပျော်တပျော် အချိန်လေးတွင် အိမ်ရှေ့မှ ခဲအိုကိုမြင့်ဦး၏ ခေါ်သံ သုံးလေးခွန်း ကြားလိုက်ရ၏ ။ ထို့နောက် အစ်မဖြစ်သူ ခင်ခင်ထွေးက ထပြီး တံခါးဖွင့်ပေးသံ ကိုမြင့်ဦးနှင့် ခင်ခင်ထွေးတို့ စကားပြောသံနှင့် တံခါး ပြန်ပိတ်သံတို့ကို ခင်မွန် အိပ်ရာထက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုသို့ ကြားရပြီး ခဏနေမှ ခင်မွန် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည် ။

သနပ်ခါးလိမ်းရင်း အတိတ်ကာလလေးဆီသို့ လွင့်မျောသွားခဲ့သော ခင်မွန်သည် သူမ၏ မကြာသေးသော အတိတ်ကာလ အဖြစ်အပျက် ခံစားမှုများကို တွေးတောရင်းဖြင့် သူမ၏ စောက်ဖုတ်လေးမှာ မာတာတာလေး ဖြစ်လာကာ အတွင်းတွင် စောက်ရေလေးများပင် စိုစွတ်လာလေသည် ။ စောစောက ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမြင့်ဦး၏ ပွေ့ဖက်နမ်းရှိုက် ဆုပ်နယ်ခံခဲ့ရသော အရှိန်ကလေးကလည်း ရင်ထဲဝယ် အရှိန်မသေသေးသည့်အတွက် ခင်မွန်၏ ရင်တွင်းမှာ ကာမဆန္ဒစိတ်လေးများ ဖြစ်ပေါ်ခံစားနေမိရသည် ။

သနပ်ခါးလိမ်းပြီးသွားသော ခင်မွန်သည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ခြယ်သလိုက်သည် ။ အဝတ်အစားလဲ ခေါင်းဖီးကာ အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်ခဲ့သည် ။

ခင်မွန်တို့၏ အိမ်မှာ ပျဉ်ထောင်နှစ်ထပ်အိမ် ဖြစ်သည် ။ ခြံဝန်းနှင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ဒီခြံနှင့် ဒီအိမ်မှာ ခင်မွန်တို့၏ အမေ့ဖက်မှ ဘိုးဘွားများပိုင်သော အိမ်နှင့်ခြံ ဖြစ်သည် ။ ခင်မွန်၏မိခင်မှာ မောင်နှစ်ယောက်သာ ရှိခဲ့ပြီး မိခင် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် မိခင်၏ မောင်အရင်းဖြစ်သူ ဦးလေး ဦးဖေတင်က ကျန်ခဲ့သော ပစ္စည်းဥစ္စာများနှင့် အရင်းအနှီးများကို ဦးစီးပြီး ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ကာ ခင်မွန်တို့ ညီအစ်မကို လူတလုံး သူတလုံး ဖြစ်အောင် ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့တာ ဖြစ်သည် ။ ခင်မွန်အသက် ဆယ်နှစ်တွင် ခင်မွန်၏ မိခင်သည် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည် ။ မိခင်ဖြစ်သူ မကွယ်လွန်ခင် နှစ်နှစ်ကပင် ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည် ။

ခင်မွန်တို့၏ နှစ်ထပ် ပျဉ်ထောင်အိမ်ကြီးတွင် ဦးလေးဦးဖေတင်သည် အပေါ်ထပ်တွင် နေ၏ ။ ခင်မွန်တို့ ညီအစ်မက အိမ်၏ အောက်ထပ်တွင် နေ၏ ။ အစ်မဖြစ်သူ ခင်ခင်ထွေး၏ အခန်းနှင့် ခင်မွန်၏အိပ်ခန်းမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သည် ။

ခင်မွန်တို့၏ မိသားစုမှာ ချမ်းချမ်းသာသာ မရှိသော်လည်း မချို့တဲ့ပါ..။ လူတန်းစေ့ နေနိုင်စားနိုင်ကြ၏ ။ ခင်မွန် အိမ်ရှေ့ကိုရောက်တော့ အိမ်ရှေ့တွင် သူမ၏အစ်မဖြစ်သူ ခင်ခင်ထွေး တစ်ဦးတည်းသာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည် ။ ဦးလေးနှင့် ခဲအိုကိုမြင့်ဦးတို့ ရှိမနေကြပါ ။

“ မမထွေးက ဝလာတယ်နော်…”

“ အံမယ်.. ညီမလေးလည်း လှလာပါတယ် …”

ညီအစ်မနှစ်ယောက်သား ရယ်မိလိုက်ကြသည် ။

“ ဒါနဲ့ ဦးလေးက ပြောတယ်.. ညီမ အလုပ်လုပ်နေပြီ ဆို…”

“ ဟုတ်တယ်.. မမထွေး..။ ကျူရှင်မှာ ကျောင်းစာရေး ဝင်လုပ်နေတယ်လေ…”

“ ဘယ်လောက် ကြာသွားပြီလဲ.. ညီမလေးရဲ့…”

“ လေးလလောက် ရှိပြီ.. မမထွေးရဲ့ ”

“ အလုပ်လုပ်ရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား…”

“ ပြေပါတယ်..မမထွေး..။ ဒါနဲ့ မမထွေးတို့ရော အဆင်ပြေရဲ့လား ”

“ ပြေတယ်ဘဲ ပြောရမှာပေါ့ ညီမရယ်…။ ဝန်ထမ်းဆိုတာကတော့ ရရစားစားဘဲပေါ့ ..။ မစုဆောင်းနိုင်သေးပါဘူး…”

“ ကဲလာ..မမထွေး..။ ညီမတို့ အတူတူ ထမင်းစားကြရအောင် …”

ညီအစ်မနှစ်ယောက် ယှဉ်ပြီး အိမ်၏ အတွင်းဖက်ရှိ မီးဖိုဆောင်ဖက်သို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည် ။ ခင်ခင်ထွေးသည် ခင်မွန်ထက် အရပ် နည်းနည်းလေး ပိုရှည်သည် ။ ကိုယ်လုံးကတော့ ခင်မွန်က အစ်မဖြစ်သူ ခင်ခင်ထွေးထက် အချိုးအစား ပိုကျနသည် ။ ခင်မွန်က အသားအလတ်စားထဲက ဖြစ်ပြီး ခင်ခင်ထွေးက ခင်မွန်ထက် ပိုပြီး အသားဖြူသည် ။ မျက်နှာ အနေအထားကတော့ တစ်မျိုးစီ ချောကြသည်။

ခင်မွန်တို့ညီအစ်မ ထမင်းစားအပြီး အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရုံရှိသေး ပါဘလစ်ကာ ကားလေးတစ်စီးသည် သူတို့၏ အိမ်ရှေ့သို့ ထိုးဆိုက်လာသည် ။ ခင်မွန်တို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံး အိမ်ရှေ့သို့ ပြိုင်တူ ကြည့်မိလိုက်ကြသည် ။ ကားလေးကို ကိုယ်တိုင်မောင်းလာသည့် အသက် ၂၆ နှစ်ခန့်ရှိ ခပ်တောင့်တောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကား၏ရှေ့ခန်းမှ ဆင်းလာပြီး အိမ်ရှေ့တံခါးပေါက်သို့ ရောက်လာ၏ ။

“ ဟယ်.. ကြည်ဖြူပါလား..။ လာ.. လာ… ဘယ်က လှည့်လာတာလဲ..။ ငါ ဒီမှာ ရှိတာ ဘယ်လိုလုပ် သိသလဲ…”

ခင်ခင်ထွေးက အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ ရောက်လာသော ဧည့်သည် အမျိုးသမီးထံသို့သွားပြီး လက်ကို ဖက်လှဲတကင်း ဆွဲကာ အိမ်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည် ။

“ ဒီလို.. ခင်ထွေးရဲ့။ စောစောက ကိုမြင့်ဦးနဲ့တွေ့လို့ ဒီမှာ ခင်ထွေး ရောက်နေတာ သိတာ…။ သူ့ဆီကဘဲ ဒီအိမ်လိပ်စာ ရခဲ့တာ ခင်ထွေးရဲ့…”

ခင်မွန် သေချာ မှတ်မိလိုက်ပါပြီ ။ ညနေက ကျူရှင်ကျောင်းကို ဆရာဦးစိုးဦးထံ လာခဲ့သည့် အမျိုးသမီး ဖြစ်သည် ။ ဟုတ်သည်.. ဆရာဦးစိုးဦးက ကြည်ဖြူလို့ ခေါ်လိုက်တာ ကြားခဲ့ရသည်ဘဲ …။ ကြည်ဖြူက ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်ရင်း မတ်တပ်လေး ရပ်နေသည့် ခင်မွန်ကို ကြည့်လျက်

“ သူက ဘယ်သူလဲ ”

ဟု ခင်ခင်ထွေးကို မေးလိုက်၏။

“ အော်..မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်…။ သူက ခင်ထွေးရဲ့ညီမ ခင်မွန်လေ ….။ ခင်မွန်.. ဒီအစ်မက မမတို့နေတဲ့ မြို့မှာ သူတို့မိသားစုရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ရှိတယ်လေ ..။ အဲဒီကို လာရင်း မမတို့နဲ့ ခင်သွားတာ..။ နာမည်က ကြည်ဖြူလို့ ခေါ်တယ်လေ ….”

“ ဟုတ်ကဲ့ မမ… တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် …။ မမသောက်ဖို့ တစ်ခုခု သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်…”

“ ဟာ.. မလုပ်နဲ့တော့ ..။ အခုတင် မမက ထမင်းစားလာတာ..။ တကယ်ပြောတာပါ…”

ကြည်ဖြူက အတင်းတားနေသည့်ကြားမှပင် ခင်မွန်က

“ ဟာ.. မရဘူး.. ညီမတို့ဆီရောက်ရင် နည်းနည်းလောက်တော့ သောက်မှ ကျေနပ်မယ်…”

လို့ပြောပြီး လင်ပန်းလေးတစ်ချပ်နဲ့ အအေးခွက် တစ်ခွက် တင်ပြီး အိမ်ရှေ့ကို ပြန်ထွက်ခဲ့သည် ။ အိမ်ရှေ့သို့ ခင်မွန် ရောက်သောအခါတွင် ခင်ခင်ထွေးနှင့် ကြည်ဖြူတို့မှာ စကားလက်ဆုံကျနေကြသည် ။

“ မမ .. နည်းနည်းဖြစ်ဖြစ် သောက်လိုက်ပါဦး . .”

“ အော်..အေးအေး.. ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.. ညီမလေးရယ်….”

ခင်ခင်ထွေးက

“ ခင်မွန်ရေ… ကြည်ဖြူက ဒီည သူ့အိမ်ကို လိုက်အိပ်ဖို့ ခေါ်နေတယ်….။ အဲဒါ မမ လိုက်သွားဦးမယ်…။ ကဲ ကြည်ဖြူရေ ခင်မွန်နဲ့ စကားပြောလိုက်ဦး…။ ခင်ထွေးတော့ ပြင်လိုက်ဆင်လိုက်ဦးမယ်…”

လို့ ပြောသည် ။ ခင်ခင်ထွေး အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ကြည်ဖြူက ခင်မွန့်ကို စကားဆိုလာ၏ ။ ခင်မွန် သတိထားမိသည်မှာ စောစောက သူတို့ပြောနေကြသည့် လေသံထက်တိုး၏ ။

“ ညနေက ညီမလေးကို ကိုကိုစိုးရဲ့ ကျောင်းမှာ တွေ့လိုက်တယ်မှတ်တယ်..”

“ ဟုတ်တယ်.. အစ်မ..။ ကျွန်မက ကျောင်းစာရေး ဝင်လုပ်နေတာလေ ..”

“ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ..ညီမလေး…”

“ အင်း.. လေးလလောက် ရှိပါပြီ.. အစ်မ”

“ အစ်မတို့အိမ်က အစ်မကို ကိုကိုစိုးနဲ့ ဆက်ဆံတာ မကြိုက်ဘူးလေ..။ အဲဒါကြောင့် စောစောက ခင်ထွေးရှေ့မှာ ဘာမှမပြောတာ…။ ခင်ထွေးက အိမ်က လူတွေရှေ့မှာ အမှတ်တမဲ့ပြောရင် ခက်မယ်လေ ..”

“ ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ..။ ကျွန်မလည်း မမထွေးကို မပြောပါဘူး …”

“ အေး..အေး..ကျေးဇူးပါဘဲ ညီမလေးရယ်…”

ကြည်ဖြူရဲ့ စကားဆုံးရင်ဘဲ ခင်ခင်ထွေးသည် သူတို့အနားသို့ စလင်းဘက်လေးလွယ်ကာ ရောက်လာ၏ ။

“ ကဲ ကြည်ဖြူရေ..သွားလို့ ရပြီ….”

“ အော်..အေးအေ..။ ကဲ.. ညီမလေး အစ်မ ပြန်ဦးမယ်…”

“ ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ..။ မမထွေး မရှိလည်း လာလည်လို့ ရပါတယ်…”

ခင်ခင်ထွေးနှင့် ကြည်ဖြူတို့ ကားလေးရဲ့ ရှေ့ခန်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည် ။ ခင်ခင်ထွေးက ကားပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းလေးပြူကာ

“ ကိုကိုမြင့် ပြန်လာရင်လည်း အကျိုးအကြောင်း ပြောလိုက်ဦး.. ညီမလေး…”

လို့ ရပ်နေသော ခင်မွန်ကို ပြောလိုက်သည် ။ ခင်မွန်က ပြန်ခေါင်းညှိမ့်အပြတွင် ကားလေးသည် ခင်မွန်တို့ အိမ်ရှေ့မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည် ။

ခင်မွန်ရဲ့ ရင်တွင်းမှာတော့ လေးလံနေသည် ။ ခင်မွန်သည် တံခါးဝတွင် ခပ်တွေတွေလေး ရပ်နေရာမှ အိမ်တွင်းသို့ လှည့်ဝင်ခဲ့ပြီး အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းထဲရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်၏ ။ သူမ၏ စိတ်ကူးအာရုံထဲတွင် ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမြင့်ဦး၏ ရုပ်ပုံလွှာက ထင်ဟတ်လာ၏ ။ ဒီည ဒီအိမ်အောက်ထပ်တွင် သူနဲ့ငါ နှစ်ယောက်ထဲပါလား ဆိုသည့် အသိက ခင်မွန်၏ အာရုံထဲ ဝင်ရောက်လာသည် ဆိုလျင်ဘဲ ရင်ဝယ် သိမ့်ကနဲ ဖြစ်သွားရ၏ ။

စောစောက သူမ ရေချိုးအပြီး မီးဖိုဆောင်သို့ ဖြတ်အလာတွင် ကိုမြင့်ဦးက သူမကို ပွေ့ဖက်နမ်းရှိုက် ဆုပ်နယ်ပြီး “ သတိမရဘူးလား.. ခင်မွန်ရယ်..” ဟု မေးခဲ့၏ ။

“သတိမရဘဲ နေပါ့မလား ကိုကိုမြင့်ရယ်..။ ခင်မွန့်ရဲ့ စောက်ပတ်လေးကို တစ်ချီပြီးအောင် မက်မက်မောမောနဲ့ ယက်ပေးခဲ့တဲ့ ကိုကိုမြင့်ကို ခင်မွန် သတိမရဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား ….။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ရပ်တည်နေရတဲ့ အနေအထားအရ ဆင်ခြင်ပြီး နေခဲ့ရတာပါ ….။ ကိုကိုမြင့်တို့ ပြောင်းသွားပြီးတဲ့နောက် ခင်မွန်သည် ကိုကိုမြင့်ကို မကြာခဏ ဆိုသလိုသတိရခဲ့ရပါတယ် ..။ ကိုကိုမြင့်ကို သတိရတာနဲ့ အမျှ ခင်မွန်၏ အသွေးအသားတို့ကလည်း ကာမဆန္ဒကို တောင့်တရစမြဲပါ ..။ ခင်မွန်ရဲ့ အသွေးအသားတွေ ဘယ်လိုဘဲ ကာမဆန္ဒကို တောင့်တနေပါစေ… ဒီဆန္ဒကို ဖြည့်စွမ်းဖို့အတွက် ခင်မွန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး ။ တည်ငြိမ်နေတဲ့ ရေပြင်လေးကို ဂယက်ထအောင် လုပ်သွားသူက ကိုကိုမြင့်ပါ ..။ မျက်နှာလွှဲ ခဲပစ် ကျောခိုင်း ထွက်သွားခဲ့တယ်လေ ..။ ဒါကိုတော့ ခင်မွန့်ရင်ထဲ မကျေနပ်ခဲ့ရတာ အမှန်ပါ ..။ အခုဘဲ ကြည့်လေ ။ ကိုကိုမြင့် အကြောင်းကို စဉ်းစားမိလိုက်တာနဲ့ ခင်မွန်ရဲ့ အသွေးအသားတို့က ကာမဆန္ဒကို တောင့်တ လိုလားနေရပြီ ။”

ခင်မွန်သည် ခဲအို ကိုမြင့်ဦးကို ခင်ခင်ထွေး ခေါ်သလို ကိုကိုမြင့်ဟု ခေါ်ခဲ့၏ ။ ကိုမြင့်ဦးသည် အသက် သုံးဆယ်လောက်ရှိပြီး အသားအရည် နည်းနည်းညိုကာ အရပ်မှာ ခပ်ပြတ်ပြတ်နှင့် ဂင်တိုတို ဖြစ်သည် ။ ခင်ခင်ထွေးနှင့် လက်ထပ်ပြီးစ အချိန်ထဲကပင် ကိုမြင့်ဦးသည် ခင်မွန့်ကို မရိုးသားသော မျက်လုံးများဖြင့် ခင်ခင်ထွေး လစ်ရင်လစ်သလို ကြည့်နေတတ်၏ ။

ခင်မွန်ကလည်း မိန်းမသားတို့၏ သဘာ၀ အရည်အချင်းအရ သူမ၏အပေါ်တွင် ကိုမြင့်ဦး မရိုးသားသည်ကို သိနေ၏ ။ ထို့ကြောင့် တတ်နိုင်သမျှ ကိုမြင့်ဦးကို ရှောင်နေခဲ့သည် ။ ကိုမြင့်ဦးကလည်း ကြုံရင်ကြုံသလို ထိကပါးရိကပါး လုပ်နေခဲ့၏ ။ ကြာလာတော့လည်း ခင်မွန်ခင်မျာ ရိုးလာခဲ့ပြီး တစ်ချက်တစ်ချက် သာယာသလိုပင် ရင်ထဲတွင် ခံစားလာခဲ့ရ၏ ။

ခင်မွန်သည် သူ၏ အတွေးအာရုံကို ဖြတ်လျှက် ထိုင်ရာမှ ထလိုက်၏ ။ အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ တိုင်ကပ်နာရီကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ည ( ၇ ) နာရီခွဲပင် ကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။

ခင်မွန်သည် အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည် ။ ပြီးတော့ ဘာရယ်မဟုတ် မသိစိတ်လေးဖြင့် မှန်တင်ထားသော ခုံပုလေးရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မှန်တွင်ကြည့်လျှက် မွန်းမံ ချယ်သလိုက်၏ ။ မျက်နှာလေးကို စိတ်တိုင်းကျ မွန်းမံချယ်သပြီး ခဏနေတော့ အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်၏ ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မျှော်နေသလို ခံစားနေရသည် ။

ခင်မွန်သည် အတန်ငယ်ကြာအောင် ခပ်ငေါင်ငေါင်လေး ထိုင်နေပြီးမှ အိမ်ရှေ့က လူသံကြားတာကြောင့် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမြင့်ဦး ပြန်လာသည်ကို တွေ့ရလို့ ထိုင်ရာမှထကာ တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်၏ ။ တံခါးဖွင့်နေသော ခင်မွန်၏ မျက်နှာလေးမှာ ခပ်တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်လေး ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကတော့ တုန်ရင်နေကြသည် ။

တံခါးပေါက်မှ ဝင်လာသော ကိုမြင့်ဦးသည် ခင်မွန်ကို ဂရုထား မကြည့်ဘဲ အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည် ။ တံခါးပိတ်ပြီးသောအခါ ခင်မွန်သည်အိမ်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာရင်း အစ်မဖြစ်သူ ခင်ခင်ထွေး မှာသွားသည်ကို သတိရလိုက်မိသည် ။ စောစောက အိမ်အတွင်းကို ဝင်သွားသော ကိုမြင့်ဦး၏အချိုးကို ခင်မွန် သတိထားမိလိုက်၏ ။ သူမစိတ်ထဲတွင်တော့ နည်းနည်းတင်းသွားခဲ့ရသည် ။ ဒါပေမယ့် စကားမပြောချင်လို့ မဖြစ်ပါ ။ အစ်မဖြစ်သူ မှာထားသည်ကိုတော့ ပြောရလိမ့်မည် ။

“ ကိုကိုမြင့်.. မမထွေးကို မကြည်ဖြူ လာခေါ်သွားတယ် ..။ အဲဒီမှာ ညအိပ်မယ်လို့ မှာသွားတယ် …”

“ အေး..ငါသိတယ် …”

အိမ်ရှေ့ခန်းမှ လှမ်းပြောသော ခင်မွန်၏ စကားဆုံးတော့ အိပ်ခန်းတွင်းမှ ကိုမြင့်ဦးက အသံပြတ်ဖြင့် ပြန်ပြော၏ ။ ကိုမြင့်ဦး၏ အသံကိုကြားတော့ ခင်မွန်၏ စိတ်ထဲ တင်းနေရာကနေ ဒေါသစိတ်လေးပါ စွက်ဖက်လာတော့၏ ။ မပြောမဖြစ် ဆက်ပြီး ပြောရပေဦးမည် ။

“ ကိုကိုမြင့်..ထမင်းစားပြီးပြီလား ..”

“ မစားရသေးဘူး ..”

“ ဒါဆိုရင် ခင်မွန် ထမင်းပွဲ ပြင်ပေးမယ် ..”

“ ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်.. ရေချိုးပြီးမှ စားမှာ… ငါ့ဖာသာ ထည့်စားမယ်…”

ဒီတစ်ခါတော့ ခင်မွန် တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားရပါပြီ ။ ခင်မွန်က သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်လိုက်၏ ။ ခင်မွန်ကို ဒီလိုအချိုးမျိုုးလုပ်လို့ ဘယ်ရလိမ့်မလဲ.. တွေ့ကြသေးတာပေါ့ ကိုကိုမြင့်ရယ် ..။ စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းလိုက်ပြီး ခင်မွန်သည် မီးဖိုဆောင်ဖက်သို့ ဝင်လိုက်သည် ။ မီးဖိုဆောင်ဖက်ကို ဝင်လာရင်း ခင်မွန် စဉ်းစားမိ၏ ။ သူမ စောစောက ကိုကိုမြင့်ကို ပြောခဲ့သော စကားများသည် မပြောမဖြစ် ပြောလိုက်ရသော စကားများသာ ဖြစ်၏ ။ ကိုကိုမြင့်ကတော့ သူ့ကို စေတနာတွေပိုပြီး တမင်လိုက်လျောနေတယ်လို့များ ထင်သွားမလားပါဘဲ ။

မီးဖိုထဲ ရောက်တော့ ဟော့ပလိပ်ကို ဖွင့်ပြီး ဟင်းချိုအိုးကို တင်လိုက်၏ ။ ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုဆောင်၏ ဘေးတံခါးပေါက်မှ တံခါးရွက်ကို ဖွင့်ပြီး ကိုမြင့်ဦး ရေချိုးရန် ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ ပြီးတော့ သူဖွင့်ထွက်သွားသော တံခါးကို ခပ်ဟဟလေး ပြန်ပြီး ပိတ်ထားခဲ့သည် ။

ခင်မွန်က ဟင်းချိုနွှေးထားရင်း ထမင်းအိုးကို ပလပ်ပြန်တပ်ကာ အပူပေးထားလိုက်၏ ။ ပြီးတော့ ပန်းကန်စင်မှ ပန်းကန်သုံးလေးချပ်ကို ယူပြီး ဆေးကြောရန်အတွက် မီးဖိုဆောင် ဘေးတံခါးကို ဖွင့်ရန် လက်လှမ်းကိုင်ပြီးမှ ကိုမြင့်ဦး အပြင်တွင် ရေချိုးနေသည်ကို သတိရသည် ။ စောစောက ကိုမြင့်ဦး ပြန်ပိတ်ထားခဲ့သည့် တံခါးကြားမှ အပြင်သို့ ဘာရယ်မဟုတ် ကြည့်လိုက်မိ၏ ။

“ အဲ..တော့…”

ခင်မွန်မှာ မျက်လုံးလေး ဝိုင်းသွား၏ ။ ကိုမြင့်ဦးသည် အပြင်ဖက်ရှိ သွပ်ပြားများ ထောင်ကာထားသော ရေချိုးရန်နေရာမှာ ရေချိုးနေ၏ ။ သွပ်ပြားများမှာ တခြားဖက်တွင်သာ ကာထားသော်လည်း မီးဖိုဆောင်မှထွက်သော တံခါးဘက်တွင်တော့ ကာမထားပါ ။ အပြင်ဖက်တွင် ထွန်းထားသော ၁၀၀ ဝပ် မီးလုံး၏ အလင်းရောင်ဖြင့် ကိုမြင့်ဦးကို အတိုင်းသား မြင်နေရ၏ ။ ကိုမြင့်ဦးမှာ ဝတ်လစ်စလစ်ဖြင့် ရေချိုးနေသည်ကို ခင်မွန် တွေ့လိုက်ရလို့ သူမ၏ပါးစပ်မှ အာမေဋိတ်သံလေး ထွက်သွားရခြင်းပင် ဖြစ်၏ ။

ဝတ်လစ်စလစ်ဖြင့် ရေချိုးနေသော ကိုမြင့်ဦးမှာ ခန္ဒာကိုယ် တစ်ခုလုံး ကြွက်သားများ သူ့နေရာနှင့်သူ အပြိုင်းပြိုင်း ထလျက်ရှိပြီး သူ၏ပေါင်ရင်းခွဆုံမှာတော့ မဲနက်နေသော အမွှေးများကြားမှ ထိုးထိုးထောင်ထောင်နှင့် လီးကြီးမှာ နည်းနည်းနောနော မဟုတ်ပါ ။ အရှည် ခြောက်လက်မကျော်ကျော်လောက်နှင့် လုံးပတ်မှာ ကျပ်လုံးလောက် ရှိမည် ဖြစ်သည် ။ တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်မိသော ခင်မွန်မှာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို မြင်ကွင်းမှ ဖယ်ခွာလို့ မရတော့ပါ ။ ခင်မွန် ငေးလို့ ကြည့်နေမိ၏ ။

ကိုမြင့်ဦး၏ လီးတန်ကြီးမှာ တရမ်းရမ်းဖြင့် ရှိနေပြီး လီးတန်ကြီးအောက်ရှိ ဥကြီးနှစ်လုံးမှာလည်း လုံးတစ်နေပြီး ကြီးမားလှ၏ ။ ခင်မွန်မှာ ကြည့်နေရင်း အာခေါင်များ ခြောက်လာသည် ။ သူမ၏ အသွေးအသားတို့သည်လည်း ဆူဝေလာသည် ။ ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်းဖြင့် ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးအတွင်းတွင် ယားတားတားလေး ဖြစ်လာကာ စိုစိစိလည်း ဖြစ်လာတော့သည် ။

ထိုအချိန်မှာ ကိုမြင့်ဦးသည် ရေချိုးလို့ ပြီးသွားလို့ ပုဆိုးကို လှမ်းယူလိုက်တာ တွေ့လိုက်ရသည်မို့ ခင်မွန်သည် တံခါးပေါက်နားမှခွာကာ မီးဖိုဆောင်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး သူမကိုင်ထားခဲ့သော ပန်းကန်များကို ပန်းကန်စင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်၏ ။ ဟော့ပလိပ်ကို ပိတ်ပြီး ဟင်းချိုအိုးကို ချလိုက်သည် ။ ထမင်းအိုး ပလပ်ကိုလည်း ပြန်လို့ ဖြုတ်လိုက်သည် ။ ထိုအချိန်အတွင်းတွင် ကိုမြင့်ဦးက မီးဖိုဆောင်မှ ဖြတ်ကာ အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏ ။

ခင်မွန်က ထမင်းများခူးခပ်ပြီး ထမင်းစားပွဲတွင် တင်ကာ ထမင်းပွဲ ပြင်လိုက်သည် ။ ခင်မွန် ထမင်းပွဲ ပြင်အပြီးတွင် ကိုမြင့်ဦး ရောက်လာသဖြင့် ခင်မွန်က အသာလေး လှည့်ထွက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အခန်းသို့ဝင်ကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေလိုက်သည် ။ စောစောက ခင်မွန် တွေ့မြင်ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းက ခင်မွန်၏ အာရုံမှ ပျောက်မသွားခဲ့ပါ ။ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်နှင့် ခင်မွန်၏ အာရုံထဲသို့ သူမမြင်လိုက်ရသော ကိုမြင့်ဦး၏ လီးကြီးမှာ ထင်ထင်ရှားရှားပင် သူမ၏ အာရုံထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့၏ ။ ဆူဝေနေသော သွေးသားတို့သည်ပွက်ပွက်ဆူလာကြသည် ။ အတိတ်ကာလက သူမ၏ စောက်ပတ်လေး အယက်ခံခဲ့ရပြီး သူမ တစ်ချီ ပြီးခဲ့ရတာတွေကိုပါ အာရုံအတွေးထဲ ဝင်ရောက်လာပြီး ပြန်လည် ခံစားမိသည် ။

သူမ၏ စောက်ပတ်တွင်းဝယ် မရိုးမရွဖြင့် ယားယံလာ၏ ။ ယားယံမှုလေးများ ပျောက်လိုပျောက်ငြားဖြင့် ခင်မွန်သည် သူမ၏ ပေါင်တန်ကြီးများကို ကားကာ သူမ၏စောက်ပတ်လေးကို ဝတ်ထားသော ထမိန်ပေါ်မှပင် လက်ကလေးဖြင့် ပွတ်ပေးနေမိသည် ။ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများကိုလည်း မှိတ်ထား၏ ။ သူမ၏ ယားယံမှု ဝေဒနာမှာ လက်ကလေးနှင့် ပွတ်ပေးနေမှုကြောင့် ပျောက်လို့မသွားဘဲ ပိုပို ဆိုးလာ၏ ။ စောက်ပတ်လေးကို ပွတ်ပေးနေရင်းမှ စောက်ပတ်လေးမှာ မာခုံးထပြီး ဖောင်းကားလာတော့သည် ။ စောက်ပတ်အတွင်းတွင်လည်း စောက်ရေလေးများ စိုရွှဲလာတော့သည် ။

ခင်မွန်မှာ ခံစားရလွန်းလို့ နဖူးဆံစပ်တွင် ချွေးလေးများတောင် စို့လို့လာသည် ။ ထမိန်ကြားထဲ လက်လျှိုသွင်းကာ အမွှေးလေးများအပေါ်မှ အုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်ပေးနေမိ၏ ။ ထိုအချိန်တွင် ခင်မွန်၏ ထမိန်လေးကို တစ်စုံတစ်ဦးက ခါးဖက်သို့ ဆွဲလှန်တင်လိုက်ပြီး ခင်မွန်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကိုလည်း ဆွဲကာ ထောင်လိုက်သည် ။ ခင်မွန် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကိုကိုမြင့် ဖြစ်နေ၏။

သူမ ကုန်းထပြီး ရုန်းကန်ရန် ကြံစည်လိုက်သော်လည်း ထမိန်လေးလှန်လို့ ပေါ်လာသည့် သူမ၏ စောက်ပတ်လေးအား ကိုကိုမြင့်က သူ၏လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အတွက် သူမ ရုန်းကန်ရန်ပင် မေ့သွားခဲ့ရ၏ ။ အပေါ်ထပ်တွင်လည်း ဦးလေးက ရှိနေသေးသည် ။

ကိုမြင့်ဦးက ခင်မွန်အိပ်နေသော ကုတင်လေး၏ ကုတင်စောင်းတွင် တင်ပုလွှဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ခင်မွန်၏ ထမိန်လေးကို သူမ၏ ခါးဖက်သို့ ဆွဲလှန်လိုက်ပြီး မို့မောက်မောက်လေး ထွက်ပေါ်လာသည့် ခင်မွန်၏ စောက်ဖုတ်လေးကို သူ၏လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးသည် ။ ခင်မွန်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကိုလည်း ခပ်ကားကားလေးဖြစ်အောင် ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲထောင်လိုက်သည်။ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးကို အုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်ပေးနေသော သူ၏လက်သည် စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းလေးတလျှောက် ပွတ်ပေးနေပြီး ထိပ်နားရှိ စောက်စိလေးကိုပါ ပွတ်သပ်ပေးသည် ။

“ အ…အ…အင်း…အင်း…”

ခင်မွန်သည် တစ်ချက်မျှ တွန့်သွား၏ ။ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးထဲတွင် စောက်ရေများ ရွှဲနစ်နေပြီ ဖြစ်သည် ။ ခင်မွန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးများမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်နေကြပြီ ..။ စောက်ပတ်လေး၏ အကွဲကြောင်းတလျှောက် ပွတ်ပေးပြီး စောက်စိလေးကိုပါ ပွတ်ပေးနေရာက ကိုမြင့်ဦးသည် သူ၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည် ။

“ အင့်..အ…..အ…”

ခင်မွန်မှာ တစ်ချက်တွန့်သွားပြီး သူ၏ ခါးလေးကို အနည်းငယ် ကော့ပေးလိုက်မိသည် ။ သူမ စောက်ပတ်ထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်သော လက်ချောင်းမှာ လှုပ်ရှားလာပြီး သွင်းချီ ထုတ်ချီဖြင့် ကြပ်တည်းကျဉ်းမြောင်းလှသော စောက်ပတ်လေးအတွင်းဝယ် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ဖြစ်နေ၏ ။ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးမှာ မို့မောက်ဖောင်းကား တင်းပြောင်နေပြီး စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းလေးတလျှောက် စောက်ရေလေးများ စိမ့်ထွက်နေကြပေပြီ ။ တင်းပြောင် ဖောင်းကားနေသော စောက်ဖုတ်ဖြူဖြူလေးသည် အမွှေးနက်ကလေးများ ခြံရံလျက် အသဲယားဖွယ်လေး ဖြစ်နေ၏ ။

ကိုမြင့်ဦးသည် ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးအတွင်းမှ သူ၏ လက်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ တက်သည် ။ ခင်မွန်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် ဝင်ထိုင်ကာ သူ၏လီးကြီးဖြင့် စောက်ပတ်လေးကို ထိကာ တေ့လိုက်၏ ။ ခင်မွန်မှာ ဆတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသည် ။ ထိပ်တွင် အရေလေးများ စိုနေသော လီးကြီး၏ ပူပူနွေးနွေး ထိတွေ့မှု အရသာကို ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးမှ ထိတွေ့သိရှိနေသကဲ့သို့ စောက်ပတ်လေး၏ နူးညံ့အိထွေးသော ထိတွေ့မှု အရသာကို ကိုမြင့်ဦး၏ လီးကြီးမှ ထိတွေ့ သိရှိနေ၏ ။ ကိုမြင့်ဦးသည် စောက်ပတ်ဝတွင် တေ့ထားသော သူ၏လီးကြီးကို ဒစ်တစ်ခုလုံး ဝင်သည်အထိ ဖိသွင်းလိုက်သည် ။

“ ဗျစ် ဗျစ်.. အင့်…အ…..အ….”

ဒစ်ကြီးဝင်သွားသော လီးကြီးကို ကိုမြင့်ဦးက စောက်ပတ်ထဲတွင် ခဏလေးငြိမ်ကာ မြုပ်ထားလိုက်ပြီးမှ လီးတဝက်မျှထိ ဝင်အောင် လီးကြီးကို ထပ်ပြီး ဖိသွင်းလိုက်ပြန်သည် ။

“ ဗျစ်..ဗျစ်…ဗျစ်..အ…..အ….”

“ အ..အ..အု…အင်း…အင်း…”

ခင်မွန်သည် သူမ၏ ပေါင်နှစ်လုံးကို ပိုကားထားပေးလိုက်ပြီး အသက်အောင့်သံလေးဖြင့် ညည်းညူ နေရှာသည် ။ ကိုမြင့်ဦးက သူ၏လီးကြီးကို ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးအတွင်းဝယ် တဝက်လောက် သွင်းထားပြီး ဆက်မသွင်းသေးဘဲ ရပ်ထားကာ ခင်မွန်၏ ရင်စေ့ဘလောက်စ် အင်္ကျီလေး၏ ရင်ဘတ်မှ နှိပ်စိလေးများကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည် ။ ဖြူဖွေးနုအိနေသည့် ခင်မွန်၏ ရင်ဘတ်သားလေးများ ဝင်းလက်စွာ ပေါ်ထွက်လာ၏ ။ ထို့ပြင် တင်းရင်းလုံးဝန်း ဖြူနုနေသည့် ခင်မွန်၏ နို့နှစ်လုံးမှာ ဘရာစီယာအနက်လေးထဲမှ ရုန်းကန် ထွက်တော့မယောင် ဖြစ်နေပြီး ဘရာစီယာလေး အပြင်သို့ ပြည့်အံကာ ထွက်နေသည်။

ကိုမြင့်ဦးသည် သူ၏လီးကြီးကို ဆက်ပြီး မသွင်းသေးဘဲ ခင်မွန်၏ နို့လေးများကို ဘရာစီယာအပေါ်မှပင် ဆုပ်နယ်ပေးနေ၏ ။ ခင်မွန်က ကြယ်သီးနှိပ်စိလေးများ ပြုတ်ထွက်ပြီး ဖြစ်နေသော သူမ၏ ရင်စေ့ ဘလောက်စအင်္ကျီလေးကို သူမဖာသာ ကျောလေးကြွပြီး ချွတ်လိုက်၏ ။ ထို့နောက် သူမ၏ ကျောနောက်သို့ သူမ၏ လက်ကလေးကို ထိုးသွင်းကာ ဘရာစီယာ ချိတ်ကလေးကိုပါ ဖြုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ထိုနောက်တွင်တော့….. ကိုမြင့်ဦးက ခင်မွန်၏ နို့ကလေးများကို ဘရာစီယာအပေါ်မှ ဆုပ်နယ်ပေးနေရာမှ ခင်မွန်က ဘရာစီယာချိတ်ကလေးကို ဖြုတ်ပေးလိုက်တော့ ကိုမြင့်ဦးက ဘရာစီယာလေးကို ခင်မွန်၏ နို့လေးများပေါ်မှ ခွာပစ်လိုက်၏ ။ နုနယ်ဝင်းမှည့်ပြီး တင်းရင်းနေသော ခင်မွန်၏ နို့လေးနှစ်လုံးမှာ လှုပ်ခါပြီး ထွက်ပေါ်လာကြသည် ။ ခင်မွန်၏ နို့သီးခေါင်းလေးများမှာ နီရဲပြီး နို့လေးများထိပ်တွင် နီညိုရောင် အဝန်းအဝိုင်းကလေး၏ အလည်တွင် ထိုးထိုးထောင်ထောင်လေး ဖြစ်နေ၏ ။

ကိုမြင့်ဦးက ပေါ်ထွက်လာသော တပ်မက်ဖွယ် ခင်မွန်၏ နို့လေးနှစ်လုံးကို ကိုင်တွယ်ခြင်း မပြုသေးဘဲ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးထဲတွင် တဝက်မျှ ဝင်နေသော သူ၏လီးကြီးကို ဖြေးဖြေးချင်း ပြန်ထုတ်လိုက်.. ဖြေးဖြေးချင်း ပြန်သွင်းလိုက်ဖြင့် လုပ်ပေးနေ၏ ။ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးအတွင်းဝယ် စောက်ရည်တို့ ရွှဲနစ်နေပြီဖြစ်သည် ။

“ ပလွတ်..ပလွတ်……”

အောက်မှ ပက်လက်ကလေး အလိုးခံနေသော ခင်မွန်မှာ သူမ၏ရင်ကလေးကို ကော့လို့ ကော့လို့ ပေးလာ၏ ။ ထိုအခါတွင်မှ ကိုမြင့်ဦးက ခင်မွန်၏ နို့ကလေးများကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ဆုပ်နယ်ပေးလိုက်သည် ။ နို့သီးခေါင်းလေးများကိုလည်း သူ၏ လက်ညှိုး လက်မတို့ဖြင့် ညှပ်ကာ ချေပေးသည်။ ခဏနေတော့မှ စောက်ပတ်လေးထဲတွင် တဝက်သာသွင်းပြီး သွင်းချီ ထုတ်ချီဖြင့် လိုးပေးသည် ။ ထိုနောက် သူ၏လီးကြီးကို ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးထဲသို့ တဆုံးဝင်အောင် ဖိပြီး သွင်းလိုက်တော့သည် ။

“ ဗျစ် ..ဖွတ် ..ပလွတ် ……”

“ အ.. အား… အမလေး … ကျွတ် …. ကျွတ်.. ကျွတ်.. ကိုကိုမြင့်ရယ်….”

တဆုံးဝင်သွားသော ကိုမြင့်ဦး၏ လီးကြီးမှာ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ် ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲတွင် အတွင်းသားလေးများကို ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း ထိတွေ့လျက် ပြည့်ကြပ်နေ၏ ။ ကိုမြင့်ဦးက သူ၏ လီးကြီးကို ပြန်ပြီး မထုတ်သေးဘဲ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်ထဲတွင် ဖိသိပ်ထားပြီး ခင်မွန်၏ ကိုယ်ပေါ်ကို မှောက်ကာ ခင်မွန်၏ နို့လေးများကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် တစ်လှည့်စီ စို့ပေးသည် ။ နို့သီးခေါင်းလေးများကိုလည်း လျှာဖြင့် ကလိပေး ယက်ပေးသည် ။

“ ဟင်း..ဟင်း..ဟင်း..ကိုကိုမြင့်ရယ် . . .”

ခင်မွန်သည် ခံစားရတာ အရသာရှိလှပြီး ကောင်းလှသဖြင့် တဟင်းဟင်း ညည်းကာ သူမ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုမြင့်ဦး၏ ကျောပြင်ကို သိုင်းဖက်ကာ ကျောပြင်ကို ပွတ်ပေးနေမိ၏ ။ ခဏကြာတဲ့အထိ ကိုမြင့်ဦးသည် ခင်မွန်၏ နို့များကို စို့ပေးနေရာ စောက်ပတ်ထဲ တဆုံးအထိ သွင်းထားသော လီးကြီးမှာလည်း ဖိကပ်ထားပြီး မလှုပ်ရှားသဖြင့် ခင်မွန်ခင်မျာ ခံစားရခက်လာပြီး ခင်မွန်မှာ သူမ၏ ဖင်ကြီးများကို ဘယ်ညာ လှုပ်ရှားကာ ဖင်တကြွကြွ ဖြစ်လာတော့သည် ။

ထိုအခါတွင်မှ ကိုမြင့်ဦးက ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်ထဲတွင် တဆုံးသွင်းထားသည့် သူ၏လီးကြီးကို ဖြေးဖြေးချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးမှ ခပ်သွက်သွက် ပြန်သွင်းလိုက်ကာ ခပ်သွက်သွက်ပင် ဆက်ပြီး ဆောင့်လိုးပေးလေတော့သည် ။

“ ဖွတ်…ပလွတ်…ဖွတ်…ပလွတ် ….”

“ အင့်…အင့်….”

“ ဖွတ်..ပလွတ် ..ဖွတ် ပလွတ် ….”

“ အား..ကျွတ်ကျွတ်….”

ကိုမြင့်ဦးသည် ခင်မွန်၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ကာ ဖင်ကြွကာ ဆောင့်နေ၏ ။ ခင်မွန်၏ နို့လေးများကိုလည်း ဘယ်ပြန်ညာပြန် တစ်လှည့်စီ စို့လိုက်.. နို့သီးခေါင်းလေးများကိုလည်း နှုတ်ခမ်းနဲ့ ဖိဆွဲလိုက်.. လျှာဖြင့် ယက်ပေးလိုက် လုပ်ပေးနေလိုက်သည် ။

“ ဖွတ်..ပလွတ်…ဖွတ် ပလွတ် …..”

ခင်မွန်မှာ နို့စို့ခံနေတုန်း အလိုးပါခံနေရလို့ အလွန်ပင် အရသာ တွေ့နေပြီ ဖြစ်သည် ။ သူမ၏ ဖင်သားကြီးများကိုလည်း မတတ်တတတ်ဖြင့် မြှောက်ကာ ပင့်ကာနှင့် ကော့ထိုးပေးနေသည် ။

“ ဖွတ်..ပလွတ်…ဖွတ် ပလွတ်….”

“ အိုး…အ….အ….အ….ကောင်းလိုက်တာ… ကိုကိုမြင့်ရယ်….. ဆောင့်… ဆောင့်စမ်းပါ…. အ………. အ…..”

“ ဖွတ်..ပလွတ်…ဖွတ် ပလွတ် ….”

ဆောင့်လိုးခြင်းသဘောကို ခင်မွန် သိလိုက်ပါပြီ ။ လီးကြီးနဲ့ ဆောင့်သွင်းကာ လိုးလိုက်တိုင်း မာတောင်နေသော လီးတန်ကြီးနှင့် သူမ၏ စောက်ပတ် အတွင်းသား နုနုလေးများ ထိထိမိမိ ဖြစ်သွားကာ အရသာ ရှိလှ၏ ။ ပြင်းပြင်းဆောင့်လေ ပြင်းပြင်းထိလေ ပိုပြီး အရသာရှိလေ ဖြစ်သည်။

“ ဖွတ်..ပလွတ်…ဖွတ် ပလွတ် ….”

ကိုမြင့်ဦးသည် ခင်မွန်၏ ကျဉ်းကြပ်လှသော စောက်ပတ်လေးကို လိုးရင်းဖြင့် သူ၏လီးကြီးမှာ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖြင့် စီးစီးပိုင်ပိုင် ရှိလှသောကြောင့် ကာမစိတ်များ ပြင်းထန်သထက် ပြင်းထန်လာရတော့သည် ။ ထို့ပြင် အလိုးခံနေသော ခင်မွန်မှာလည်း အရသာများကောင်းလာပြီး အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာသည်ကို သိရလို့ သူ၏ လီးကြီးကို အဆုံးနီးပါး ဆွဲထုတ်လိုက်.. တအားဆောင့်သွင်းလိုက်ဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးနေတော့သည် ။

“ ဖွတ်..ပလွတ်…ဖွတ် …ပလွတ်…”

“ အင့်…အင့်…”

ကိုမြင့်ဦးက သူ၏လီးကြီးကို ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ထိုးသွင်းပြီး ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း ခင်မွန်ြခင်မျာ အင့်ကနဲ အင့်ကနဲ ဖြစ်နေရရှာ၏ ။ ခင်မွန်းသည် ကိုမြင့်ဦး၏ အားမနာတမ်း ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးချက်တွေကို တဖြေးဖြေး ခံနိုင်ရည်ရှိလာပြီးနောက် အဲဒီ ဆောင့်လိုးချက်တွေကို သဘောကျ နှစ်ခြိုက်လာသည် ။ ကာမစိတ်တွေလည်း ပြင်းထန်သထက် ပြင်းထန်လာရသည် ။

ကိုမြင့်ဦးက နို့စို့ပေးနေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး

“ ခင်မွန်..ကောင်းလားဟင်..”

လို့ မေးလိုက်၏ ။

“ ကောင်းတယ်.. သိပ်ကောင်းတာဘဲ ကိုကိုမြင့်ရယ် ..”

“ ဖွတ်..ပလွတ် ..ဖွတ် ပလွတ် ..”

“ ကိုကို..ကေင်းလားဟင် …”

“ အင်း..ကောင်းတယ်.. သိပ်ကောင်းတာဘဲ ခင်မွန်ရယ် . . .”

“ ဖွတ် ပလွတ်.. ဖွတ် ပလွတ် …”

ကိုမြင့်ဦးမှာ မကောင်းဘဲ ရှိပါ့မလား…။ ခင်မွန်ကို လိုးချင်နေတာ ကြာခဲ့ပြီဘဲ …။ ခင်မွန်၏နို့များ.. ဖင်သားကြီးများနဲ့ မျက်နှာလှလှလေးတွေကို တပ်မက်ခဲ့တာ ကြာခဲ့ပြီ ။ ယုတ်စွအဆုံး ကိုမြင့်ဦးသည် တခါတရံတွင် သူ၏မိန်းမ ခင်ခင်ထွေးကို လိုးနေစဉ်မှာပင် ခင်မွန်အမှတ်ဖြင့် လိုးနေခဲ့သည် ။ အခုတော့ ခင်မွန်မှာ ဖြူဖွေးသော ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးလေးကို ပက်လက်လှန်ကာ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးနေတာကို အားပါးတရ ခံနေသည် ။ မတတ်တတတ်နှင့် သူမ၏ဖင်သား ဖွေးဖွေးကြီးများကို မြှောက်ကာကြွကာဖြင့် သူမ၏စောက်ပတ်လေးကို ကော့ကော့ပေးနေသေး၏ ။

“ ဖွတ်…ပလွတ်…ဖွတ်ပလွတ် …”

“ ကိုကို… ကိုကို… မရပ်နဲ့… ဆောင့်… ဆောင့် … နာနာဆောင့်စမ်းပါ …”

“ ဖွတ် ပလွတ်… ဖွတ် ပလွတ် ….”

“ ဖွတ် ပလွတ်… ဖွတ် ပလွတ် …..”

ခင်မွန်သည် ကိုမြင့်ဦး၏ ထိထိမိမိဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးချက်များကြောင့် သူမ၏စောက်ပတ်အတွင်း အီဆိမ့်လာကာ စောက်ပတ်အတွင်းသားလေးများမှာ လှုပ်ပြီး ဖျစ်ညှစ်လာကြပြီ ဖြစ်၏ ။

“ ဖွတ် ပလွတ်.. ဖွတ် ပလွတ်..”

“ အား…အား.. အမလေး… ကောင်းလိုက်တာ… ကိုကိုရယ်…”

“ ဖွတ်ပလွတ်…ဖွတ်ပလွတ် …”

ကိုမြင့်ဦးသည် ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း ရှိလှသော ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးကို အားရပါးရ ဆောင့်လိုးရင်း သူ၏လီးကြီးမှာ ကျင်တက်လာပြီ ဖြစ်၏ ။ ထို့အပြင် ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးအတွင်းမှ အတွင်းသားများမှာလည်း လီးကြီးကို ဖျစ်ညှစ်နေသဖြင့် ဆက်ပြီး အောင့်အီးခြင်း မပြုနိုင်တော့ဘဲ ကိုမြင့်ဦးသည် သူ့စိတ်ကို လွှတ်ပေးကာ မီးကုန်ယမ်းကုန် အားကုန်ထုတ်ပြီး (၁၅) ချက်မျှ ဆောင့်လိုးလိုက်တော့သည် ။

“ ဖွတ် ပလွတ်.. ဖွတ် ပလွတ် ….”

“ အ…အ….. ကိုကို…. ကိုကို…. ကိုကိုရယ် …. အမလေး …. ကျွတ်ကျွတ်…. အင်း… ဟင်း….”

“ ခင်..ခင်မွန် …အ……..အ……..”

ကိုမြင့်ဦးနဲ့ ခင်မွန်တို့မှာ နှစ်ယောက်သား တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားကြလျှက် သူတို့၏ ဝတ်လစ်စလစ် ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ခုမှာ ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ (၄) (၅) ကြိမ်မျှ တုန်ခါသွားကြပြီး ငြိမ်သက်သွားကြတော့၏ ။ လက်ခုပ်အတွင်းမှ ပြည့်လျှံကာ လက်ချောင်းကလေးများကြားမှ ယိုစီးကျလာသမျှကို ရသမျှ ခံယူနေရသည်ကိုပင် လက်ဝေခံဟု ခေါ်ဆိုရမည် ဆိုပါလျှင် ခင်မွန်သည် သူမအစ်မ ခင်ခင်ထွေး၏ လက်ဝေခံပင် ဖြစ်တော့သည် ။

—————————————-

အစ်မဖြစ်သူ ခင်ခင်ထွေး နှင့် ကိုမြင့်ဦးတို့လင်မယား ပြန်သွားကြသည်မှာ တစ်ပတ်ပင် ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။

ဒီနေ့ ကျူရှင်ပိတ်ရက် ဖြစ်သော်လည်း ဆရာဦးစိုးဦးက ဘာသာရပ်အလိုက် မှတ်စုတို စာအုပ်များ ပြုလုပ်ရန်ရှိလို့ ကျောင်းစာရေးဖြစ်သော သူမကို ယနေ့ ကျောင်းသို့လာရန် မှာထားသည်။ ခင်မွန်က ရေမိုးချိုး အလှပြင်ပြီး ထမင်းစားကာ ကျူရှင်ကျောင်းသို့ ထွက်လာခဲ့၏။ ဆရာဦးစိုးဦးက မွန်းလွဲ (၁) နာရီမှ အေးအေးဆေးဆေး လာရန် မှာထားသော်လည်း အားလပ်နေလို့ စောစောပင် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။

ကျူရှင်ကျောင်းသို့သွားရန် အိမ်မှ ခင်မွန် ထွက်လာတော့ နံနက် ( ၁၀ ) နာရီခွဲဘဲ ရှိသေး၏ ။ ကားဂိတ်မှာ ခေတ္တရပ်ပြီး ကားစောင့်နေရ၏ ။ ( ၅ ) မိနစ်လောက်ကြာမှ ကားရပ်လာပြီး ကားပေါ်သို့ တိုးတက်ခဲ့သည် ။ ကားပေါ်တွင် ခြေချစရာပင် မရှိ ။ကား၏ တံခါးပေါက်တည့်တည့်ရှိ တဖက်ခြမ်းသို့ ကပ်ပြီး တံခါးပေါက်ကို ကျောပေးကာ အပေါ်မှ တန်းလေးကို ဆွဲပြီး ရပ်လိုက်ရသည်။ သူမ၏နောက်မှလည်း ခရီးသည် ငါးဦး ခြောက်ဦးလောက် တက်လာ၏ ။ ခင်မွန်၏ ရှေ့တွင်လည်း ခရီးသည်များ ရှိနေသလို နောက်တွင်လည်း ခရီးသည်များ ပြည့်ကြပ်နေသည် ။

ကားတံခါးပိတ်ပြီး ကားစထွက်သည် ဆိုလျင်ဘဲ ခင်မွန်၏ နောက်ဖက် ဖင်သားကြီးသို့ မာကျောကျော အရာတစ်ခုက အလျားလိုက် လာပြီးကပ်နေ၏ ။ ကားကြပ်လို့ဘဲ ဖြစ်မည်ဟု ခင်မွန် အသာငြိမ်နေလိုက်သည် ။ ထိုမာကျောကျောအရာသည် ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးကို နောက်မှပိုပြီး ဖိကပ်လာသည် ။ ကားပေါ်တွင်ဖြစ်လို့ နောက်သို့လည်း လှည့်မကြည့်ရဲပါ ။ ရပ်နေသော နေရာပြောင်းပြီး ရပ်ရအောင်လည်း ခြေထောက်ပင် ချရန် မလွယ် ။ ကားက အရမ်းဘဲ ပြည့်ကြပ်နေသည် ။

ဖင်သားကြီးကို ကပ်ထားသောအရာမှာ အစွမ်းကုန်မာကျောလာသည် ။ ခင်မွန်၏ ကျောပြင်လေးကို နောက်မှလူက သူ၏ ရင်ဘတ်ဖြင့် ထိအောင်ပင် ဖိကပ်ထား၏ ။ ခင်မွန် ငြိမ်နေလို့ အတင့်ရဲလာပြီး သူမ၏ ဆံပင်စလေးတွေကိုပင် မတော်လို့ ထိသည့်ပုံစံဖြင့် တစ်ချက်တစ်ချက် နမ်းနေသေးသည် ။ နောက်မှ မာကျောတောင့်တင်းနေသည့် အရာကြီးသည် ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးနှစ်လုံးကြား နေရာသို့ ထောက်လို့ ဖိကပ်လာ၏ ။ ထိုအချိန်တွင် ကားက နောက်တစ်ဂိတ်သို့ ရပ်လိုက်သဖြင့် ခရီးသည်များ လှုပ်ခါသွားကာ ခင်မွန်လည်း သူမ၏ကိုယ်လေး လှုပ်ခါသွားသဖြင့် ယိုင်လဲပြိုကျမသွားစေရန်အတွက် ဘေးတန်းလေးကို ခါးညွှတ်ပြီး ဆွဲလိုက်ရသည် ။

သူမနောက်မှ ဖင်ကြီးနှစ်လုံးကြားသို့ ထောက်ကာ ဖိကပ်ထားသော မာတောင်နေသော အရာက ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေး အောက်နှုတ်ခမ်းကို မိမိရရ ဖိထောက်မိလိုက်၏ ။ ခင်မွန်၏ တကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားသည် ။ ကားရပ်လိုက်တော့ နောက်ဖက်မှ ခရီးသည် သုံးလေးဦး တိုးပြီးဆင်းနေသဖြင့် နောက်မှလူသည် အတင်းဖိကပ်လာပြီး သူ့ပေါင်နှစ်လုံးကို ခပ်ကားကားလုပ်ကာ ခင်မွန်၏ပေါင်နှစ်ဖက်ကိုပင် သူ၏ပေါင်လုံးကြီးများနှင့် ညှပ်ပြီး ထားလိုက်၏ ။ ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားသို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်သွားရတော့သည် ။

ခင်မွန်မှာ တကိုယ်လုံး ရှိန်းဖိန်းလို့လာတော့၏ ။ ဒေါသစိတ်နှင့် ကာမစိတ် နှစ်ခုစလုံး တပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရသည် ။ ကားပြန်ထွက်သွားသောအခါတွင် သူမကို ညှပ်ထားသည့် ထိုသူ၏ ပေါင်နှစ်ဖက်အနက် တစ်ဖက်က ခင်မွန်၏ပေါင်လေးကို ပေါင်ချင်း ပွတ်လာသေး၏ ။ ခင်မွန်က သူမ၏ လုံးတစ်မို့ဖောင်းအိစက်နေသည့် ဖင်သားကြီးများကို နည်းနည်းလေးကားလျှက် နောက်မှလူ၏ မာတောင်နေသော အရာကို သူမ၏ဖင်ကြားသို့ ပိုပြီးဝင်အောင် လုပ်ပေးလိုက်ပြီးမှ သူမ၏ ဖင်ကြီးကို နောက်သို့ မသိမသာပစ်ကာ ပြန်ပြီး ဖိကပ်ပေးလိုက်သည် ။

နောက်မှ မာတောင်နေသော ပစ္စည်းကြီးမှာ ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးများ ကြားနေရာတွင် ရှိနေပြီး တဒိတ်ဒိတ် သွေးတိုးနေပြီး တဆတ်ဆတ်လည်း ဖြစ်နေ၏ ။ ခင်မွန်၏ အသွေးအသားတို့ ဆူဝေလာရတော့သည် ။

ထိုအချိန်မှာပင် ကားမှာ ခင်မွန်ဆင်းမည့် ဂိတ်သို့ ရပ်လိုက်လို့ ခင်မွန် ကားပေါ်ကဆင်းရန် ကားတံခါးပေါက်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည် ။ နောက်မှ လူကလည်း ခင်မွန်၏နောက်သို့ ဖိကပ်ထားလျက်ကပင် အလိုက်သင့်လိုက်ပြီး လှည့်လိုက်လာ၏ ။ သူ၏ မာတောင်နေသော ပစ္စည်းကြီးမှာ ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးများကို ဖိကပ်လျက်ပင် ရှိသေးသည် ။

ခင်မွန်က တံခါးဖက်ကို လှည့်လိုက်ပြီးသော်လည်း ရှေ့မှ ခရီးသည်များ ဆင်းနေသဖြင့် ခဏစောင့်နေရ၏ ။ သူမ ကားပေါ်က ဆင်းလို့ရပြီ ဆိုသည်နှင့် ခင်မွန်က သူမ၏ လက်ကလေးတစ်ဖက်ကို ကျောနောက်သို့ သွင်းလိုက်ပြီး ခါးမှ သူမ၏ အင်္ကျီလေးကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီးမှ နောက်ကလူ၏ မာတောင်နေသော ပစ္စည်းကြီးကို သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် နာသွားမှာစိုးလို့ ဖြေဖြေးလေး ပွတ်ကြည့် ထိကြည့်ကာ သူမ၏လက်ကို ရှေ့သို့ လွှဲထုတ်လိုက်ပြီး ကားပေါ်မှ အောက်ဆင့်ကို နင်းချပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းခဲ့သည် ။

နောက်မှ ဖိကပ်ထားသော ပစ္စည်းကြီးမှာ နည်းနည်းနောနောကြီး မဟုတ်ပါ ။ ခင်မွန် အသဲယားပြီး ရင်ဖိုသွားရသည် ။ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော ခင်မွန်၏ မျက်နှာလေးသည် နီရဲနေပြီး ခင်မွန်မှာလည်း ခပ်မောမောလေး ဖြစ်နေသည် ။ လီးဆိုသောအရာနှင့် ပယ်ပယ်နယ်နယ် ထိတွေ့ခဲ့ရဖူးသော သူမသည် လီး၏ လှိုက်မောဖွယ် တပ်မက်ဖွယ် အီဆိမ့်ဖွယ် အရသာကို ခံစားသိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်လေတော့ ယခုတဖန် လီးဆိုသောအရာနဲ့ ပြန်လည်တွေ့ဆုံရပြန်တော့ ပုန်းရှိုးကွယ်ရှိုးလေးပင် ဆုံတွေ့ ခဲ့ရသော်လည်း သူဆိုသောအသိဖြင့် ခင်မွန်သည် ရင်ခုံလှိုက်မော ခံစားနေခဲ့ရပေပြီ ။

ကားပေါ်မှ အဆင်းတွင် လှည့်ကြည့်ဖို့ စဉ်းစားမိသော်လည်း ခရီးသည်များ အတက်အဆင်းဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့လို့ လှည့်မကြည့်ခဲ့မိပါ ။ ကားဂိတ်နှင့် လမ်းမီးတိုင် ( ၄ ) တိုင်မျှသာ ဝေးသော ကျူရှင်ကျောင်းသို့ လမ်းလျှောက်လာရင်း ခင်မွန်မှာ နောက်ကျောမလုံသလို ခံစားလာမိရလို့ သူမ၏ နောက်ဖက်သို့ သမင်လည်ပြန် လှည့်ကြည့်မိလိုက်သည် ။ သူမ၏ ဖင်သားကြီးများကို ငေးစိုက်ကာ ကြည့်နေသော မျက်လုံတစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရတော့၏ ။

“ ဟင်..ဆရာ….”

ခင်မွန်၏နောက်မှ လမ်းလျှောက်လာရင်း ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးများကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေသောသူမှာ ဆရာဦးစိုးဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလို့ ခင်မွန်မှာ အလန့်တကြားလေးခေါ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူမနှင့် ခြေလှမ်း ၃ လှမ်းစာသာ ဝေးတော့သည့် ဆရာဦးစိုးဦးကို ရပ်ပြီး စောင့်နေလိုက်သည် ။ သူမ၏ နှုတ်ဆက်သံဆုံးတော့ ဆရာဦးစိုးဦးက ခင်မွန်၏ မျက်နှာလေးကို ကြည်ကြည်နူးနူးလေး ကြည့်လျက် နှစ်နှစ်ကာကာလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ခင်မွန်က ဆရာဦးစိုးဦးနှင့် ယှဉ်မိသောအခါတွင်မှ ဆက်ပြီး လျှောက်လာခဲ့သည် ။

“ ဆရာ.. ဘာနဲ့လာတာလဲ…”

“ ခင်မွန်စီးလာတဲ့ ကားနဲ့ဘဲလေ…”

“ လူကြပ်နေတာနဲ့ ကျွန်မ ဆရာ့ကိုတောင် မမြင်မိဘူး…”

“ ခင်မွန်က ဘယ်မြင်မလဲ . . ကိုယ်က ခင်မွန့်နောက်က ကပ်ရပ်နေတာကိုး . . ”

“ အို…ရှင်…”

ခင်မွန် ရင်တုန်ပန်းတုန်လေး ဖြစ်ပြီး ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ခပ်သွက်သွက်လေး လျှောက်လိုက်၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦးက ခင်မွန်ရဲ့ နောက်နားတွင် ခြေတလှမ်းစာ အကွာမှ ကပ်ပြီး လျှောက်လိုက်လာသည် ။ ခပ်သွက်သွက်လေး လျှောက်လိုက်သော အခါတွင် ခင်မွန်၏ လုံးတစ်ဝိုင်းစက်နေသော ဖင်သားကြီးများမှာ ခါရမ်းပြီး တုန်တုန် တုန်တုန် ဖြစ်နေသည်ကို ဆရာဦးစိုးဦးက တပ်မက်ဖွယ် ကြည့်ရင်း တံတွေးတစ်ချက် မြိုချလိုက်သည် ။

ကျောင်းတံခါးရှေ့ရောက်တော့ တံခါးမှာ သော့ခတ်ထားတာကြောင့် ခင်မွန်သည် ရပ်လို့ စောင့်နေရပြန်သည် ။ ခင်မွန်၏ ရင်ထဲတွင် သိမ့်သိမ့်လေး ခုံလျက် နီမြန်းသော မျက်နှာလေးဖြင့် ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ခပ်တွေတွေလေး ရပ်ပြီး စောင့်နေ၏ ။ နောက်မှပါလာသော ဆရာဦးစိုးဦးက ကျောင်းတံခါးမှာ သော့ကိုဖွင့်ပြီး တံခါးရွက်တစ်ရွက်ကို ဖွင့်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ တံခါးဘေးသို့ သူ၏ ခန္ဒာကိုယ်ကို နည်းနည်း ရွှေ့လိုက်သည် ။

“ ခင်မွန်..ဝင်လေ…”

“ ဟုတ်ကဲ့…”

အထဲသို့ ခင်မွန် ဝင်ပြီးသွားသောအခါ သူပါ ဝင်လိုက်သည် ။ တံခါးကို ဆွဲပိတ်ကာ အတွင်းမှ မင်းတုံး ထိုးလိုက်၏ ။ စာသင်ခန်းမကို ဖြတ်ကာ လျှောက်သွားသော ခင်မွန်က နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ရုံးခန်းရှိရာဖက်သို့ ဆက်ကာ လျှောက်သွားနေ၏ ။ ကျူရှင်ကျောင်း အဆောက်အဦးမှာ တစ်ထပ်ဖြစ်ပြီး အုတ်ကာ အုတ်ခင်း သွပ်မိုး ဖြစ်၏ ။ အလျားပေ ၆၀ အနံ ၂၅ ပေမျှ ရှိ၏ ။ မျက်နှာဝမှာ အဆောက်အဦး၏ အနံ ဖြစ်လို့ ( ၂၅ ) ပေဖြစ်ပြီး ကျောင်းသို့ ဝင်ဝင်ချင်း စာသင်ခန်း ဖြစ်သည် ။

စာသင်ခန်းမှာ အလျား ပေ ၄၀ မျှ ရှိ၏ ။ နောက်ဖက် ပေ ၂၀ ကို ကာထားပြီး ဘေးဘက် နံရံဘေးတွင် ဝင်ပေါက်တစ်ခု ပြုလုပ်ထားသည် ။ ကျောင်းရုံးခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် အခန်းကာထားပြီး တံခါးတပ်ဆင်ထားသည်မှာ ဆရာဦးစိုးဦး၏ အိပ်ခန်းပင် ဖြစ်သည် ။

ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ခင်မွန်ရောက်တော့ သူမ၏ စားပွဲရှိကုလားထိုင်လေးတွင် ထိုင်လိုက်၏ ။ နောက်မှ လိုက်ပြီး ဝင်လာသော ဆရာဦးစိုးဦးက ရေအေးတစ်ခွက် ထည့်ကာ ခင်မွန်ရှိရာသို့ ယူလာသည် ။

“ ခင်မွန်.. ရေအေးအေးလေး သောက်လိုက်ဦး…”

ဖြေးညှင်းစွာ တိုးတိုးလေးပြောရင်း သူကိုင်လာသော ရေဖန်ခွက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခင်မွန်ထံသို့ လှမ်းပေးသည် ။ ကုလားထိုင်တွင် ခပ်ငေါင်ငေါင်လေး ထိုင်နေသော ခင်မွန်က မျက်လွှာလေးပင့်ကာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရေထည့်ထားသော ဖန်ခွက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်လိုက်၏ ။ ထိုစဉ်တွင် ဆရာဦးစိုးဦး၏ ကျန်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်က ရေဖန်ခွက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သော ခင်မွန်၏ လက်ကလေးပေါ်တွင် အုပ်ပြီး တင်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ခင်မွန်၏ နှုတ်ခမ်းလုံးလုံးလေးရှိရာ ခင်မွန်၏ ပါးစပ်လေး ရှိရာသို့ ဖြေးဖြေးချင်း ပို့လိုက်၏ ။

ခင်မွန်က ဆရာ၏လက်ကို ရုန်းဖယ်ခြင်း မပြုဘဲ ရေဖန်ခွက်ထဲမှ ရေကို ကုန်စင်အောင် သောက်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ သူမ၏ မျက်တောင်လေးများကို တဖျတ်ဖျတ်ခါရင်း ရီဝေသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ဆရာဦးစိုးဦးကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း ဖန်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လက်ကလေးကို ဖြေးဖြေးချင်း လွှတ်လိုက်သည် ။

“ ခဏ နားလိုက်ဦးနော်..ခင်မွန်…”

ခင်မွန်က ခေါင်းလေး ညှိမ့်ပြလိုက်သည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးသည် သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွား၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦး၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခင်မွန်က မျက်စိတဆုံး လိုက်ပြီး ကြည့်နေမိသည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးသည် အသက် ၃၅ နှစ်မျှ ရှိပြီး အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ဖြစ်သည် ။ ရုပ်ရည်မှာ အမျိုးသမီးများ ကျလောက်သည့် ရုပ်ရည်မျိုး ဖြစ်ပြီး အသားမှာ ခပ်လတ်လတ် ဖြစ်သည် ။ တစ်ချိန်က ဆရာဦးစိုးဦးသည် အိမ်ထောင်ရှိခဲ့ဖူးသည်ဟု ကြားဖူးခဲ့၏ ။ ထို့ထက် ပိုပြီး ဘာမှမသိရပါ ။

ဆရာဦးစိုးဦးမှာ အပြောအဆို နူးညံ့ပြီး သူ၏ ဟန်အမူအရာတွေမှာ သိမ်မွေ့၏ ။ သဘောလည်း ကောင်း၏ ။ စေတနာလည်း ကောင်း၏ ။ ပြီးတော့ ကြင်နာတတ်၏ ။

ခင်မွန်သည် ကျော်းရုံးခန်းထဲတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်ရင်း ဆရာဦးစိုးဦးရဲ့ အကြောင်းကို စဉ်းစားနေရင်း စောစောက ကားပေါ်က အဖြစ်အပျက် အတွေ့အကြုံလေးကို စိတ်အာရုံက ရောက်သွားသည် ။ သူမ၏ ဖင်သားကြီးများကို ဖိထောက်ထားသော ပစ္စည်းကြီးသည် နည်းနည်းနောနော မဟုတ် ။ သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် ဖြေးဖြေးလေး ညင်သာစွာ ထိပုတ်ကြည့်မိတော့ သံချောင်းကြီးပမာ မာကျောလှပြီး ငရုတ်ကျည်ပွေ့လောက်ပင် ရှိမည်လား မသိ ။ စဉ်းစားမိရင်း ခင်မွန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးကနဲ ဖြစ်သွားကာ သူမ၏ သွေးသားတို့သည်လည်း ဆူကြွကာ ရှိန်းဖိန်းလာသည် ။

ကားပေါ်တွင် ထိုပစ္စည်းကြီးမှာ သူမ၏ စောက်ပတ် အောက် နှုတ်ခမ်းစပ်လေးကိုပင် လာပြီး ဖိထောက်မိသေး၏ ။ ထိုစဉ်ကတည်းက ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးထဲတွင် စိုစိုစွတ်စွတ်လေး ဖြစ်နေခဲ့ရာ ဆက်လို့လည်း ဆရာဦးစိုးဦး၏ ကြင်နာမှုများဖြင့် ထိတွေ့နေရတော့ သူမ၏ သွေးသားအရှိန်က ကျမသွားခဲ့ပါ ။ သူမ၏ စောက်ပတ်လေးမှာ ယခုဆိုလျှင် မာလို့ပင်နေပြီ ဖြစ်သည် ။

“ ခင်မွန်ရေ.. နားပြီးရင် ဆရာ့စားပွဲပေါ်က ဖိုင်အစိမ်းလေး လာပို့ပေးပါဦး . . .”

ဆရာဦးစိုးဦး၏ စကားကို ကြားလျင်ကြားရခြင်း ခင်မွန်က ဆတ်ကနဲ ကုလားထိုင်မှ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၏ ။ ပြီးတော့မှ ခပ်ထွေထွေလေး ဖြစ်သွားကာ ရပ်နေပြီးမှ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းပြီး ဆရာဦးစိုးဦး၏ စားပွဲပေါ်မှ ဖိုင်အစိမ်းလေးကို ယူကာ ဆရာဦးစိုးဦး၏ အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ လေးကန်စွာဖြင့် လျှောက်လှမ်းကာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးသည် အိပ်ခန်းအတွင်းတွင်ရှိသော ကုတင်စောင်းပေါ်မှာ ခြေတွဲလောင်းချကာ ထိုင်ရင်း သူ၏ အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ တန်းပေါ်ကို လှမ်းပစ်တင်လိုက်သည်ကို အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာသော ခင်မွန်က တွေ့လိုက်ရ၏ ။ ကျယ်ပြန့်သော ရင်အုပ်ကားကားကြီးပေါ်တွင် ဖူထစ်လုံးကြွနေသော ရင်အုပ်ကြွက်သားကြီးများက မြင်ရသည်မှာ အသဲယားစရာပင် …။

အင်္ကျီကို တန်းပေါ်သို့ လှမ်းပြီး ပစ်တင်ရာတွင်လည်း ဆရာဦးစိုးဦး၏ လက်မောင်းကြွက်သားကြီးများမှာ အမြောင်းလိုက် ထသွား၏ ။ အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ပြီး တံခါးပေါက်၏ အတွင်းဖက်နားတွင် မတ်တပ်လေး ရပ်ပြီး ခပ်ငေးငေးလေး ကြည့်နေသော ခင်မွန်သည် သူမ၏ မျက်လွှာလေးကို ချကာ ခေါင်းလေး ငုံ့လိုက်သည် ။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ပိုက်ထားသော ဖိုင်အစိမ်းလေးပေါ်မှ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများသည် တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေကြသည် ။ ပြီးတော့ သူမ၏ ရင်တွင်းမှ ရင်ခုန်သံတို့သည်လည်း တဖြေးဖြေး ပြင်းထန်လာသည် ။

“ လာလေ.. ခင်မွန်.. ဝင်ခဲ့လေ…”

မဝန့်မရဲဖြင့် ဆရာဦးစိုးဦး ထိုင်နေရာ ကုတင်စောင်း အနီးသို့ ခင်မွန်သည် တဖြေးဖြေး လျှောက်သွားလိုက်၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦး၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ လက်တလှမ်းမျှ မကွာဝေးတော့သော နေရာအထိ တိုးကပ်သွား၏ ။ ပြီးတော့ ရပ်လိုက်သည် ။

သူမ ရပ်လိုက်သည် ဆိုလျှင်ဘဲ ဆရာဦးစိုးဦးက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမပွေ့ပိုက်ထားသော ဖိုင် အစိမ်းလေးကို ယူလိုက်ပြီး ကုတင်ခြေရင်းဖက်တွင် တင်လိုက်သလို တခြားသော လက်ဖြင့်လည်း တပြိုင်တည်းလိုလိုမှာပင် ခင်မွန်၏ သေးသိမ်လှသော ခါးလေးကို လှမ်းဖက်လိုက်ပြီး ခင်မွန်၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲယူလိုက်တော့၏ ။ ခင်မွန်ကလည်း ဆရာဦးစိုးဦး၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ အလိုက်သင့်ကလေးပင် လိုက်ပါလို့သွားတော့သည် ။

ခင်မွန်သည် သူမ၏ ချောမောနုဖတ်နေသော မျက်နှာလေးကို အသင့်ပင် မော့ပြီး ပေးလိုက်သည် ။ မော့ပေးလာသော ခင်မွန်၏ မျက်နှာလှလှလေးရှိ ပါးမို့မို့လေးပေါ်သို့ ဆရာဦးစိုးဦး၏ နှာခေါင်းက ပါးမို့မို့လေး ချိုင့်ဝင်သွားသည်အထိ ဖိကပ်ကာ ရှိုက်နမ်းလိုက်၏ ။ ခင်မွန်၏ ချစ်စရာ ပါးမို့မို့လေး နှစ်ဖက်ကို တစ်လှည့်စီ အားရအောင် နမ်းပြီးတော့မှ တဆတ်ဆတ် တုန်နေရှာသော ခင်မွန်၏ နှုတ်ခမ်း လုံးလုံးလေးများပေါ်သို့ ဆရာဦးစိုးဦး၏ နှုတ်ခမ်းများက ဖိကပ်လာပြီး စုပ်နမ်းလိုက်သည် ။ ပြီးတော့ လျှာဖြင့်လည်း ပွတ်ပေးသေးသည် ။

ခင်မွန်ကလည်း အားကျမခံ ဆရာဦးစိုးဦးကို ပြန်လို့ ဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းများကို ပြန်စုပ်ပေးလိုက်၏ ။ သူတို့နှစ်ဦး လျှာချင်းထိကာ ကလိပေးနေသည် ။ ခင်မွန်၏ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဖက်ထားသော ဆရာဦးစိုးဦး၏ လက်များက ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးများပေါ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းကာ လုံးတစ်ဝိုင်းစက် ဖုထစ်နေသော ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးများကို ဆုပ်နယ်ပေးလိုက်သည် ။ ခင်မွန်ခင်မျာမှာ ကာမစိတ်များ စတင် သောင်းကျန်းလာတော့၏ ။ ဆူပြီးသား ရေနွေးကို မီးပြင်း တိုက်လိုက်သည့်နှယ် ခင်မွန်၏ သွေးသားတို့သည် ပူပြင်း ဆူဝေလာတော့သည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးသည်လည်း အိစက်နွေးထွေး နူးညံ့လှသော ခင်မွန်၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ပွေ့ဖက်ပြီး ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးများကို ဆုပ်နယ်ပေး.. ချိုမြိန်လှသော ခင်မွန်၏ နှုတ်ခမ်းလေးများကို နမ်းစုပ်ပေးနေတော့ သူ၏ ရင်တွင်းမှ ရာဂမီးသည် ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာတော့သည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးက ခင်မွန်၏ ကျောပြင်ရှိ အင်္ကျီဇစ်ကလေးကို သူ၏ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲချလိုက်၏ ။ ပြီးတော့ ခင်မွန်၏ နောက်ကျောရှိ ဘရာစီယာချိတ်ကလေးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ဘရာစီယာလေးကို ချွတ်ခွာလိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ဘရာစီယာလေးကို ကုတင်၏ ခြေရင်းဖက်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည် ။

ဘရာစီယာလေး မရှိတော့သော ခင်မွန်၏ ရင်ဘတ်ကလေးဆီသို့ ဇစ်ဖြုတ်ထားသော ခင်မွန်၏ အင်္ကျီလေးအောက်သို့ ဆရာဦးစိုးဦး၏ လက်တစ်ဖက်က ဝင်ရောက်သွားကာ ခင်မွန်၏ ရင်သားနှစ်မွှာကို ဆုပ်နယ်ပေးနေတော့၏ ။ ခဏကြာတော့ ခင်မွန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများကို ဆရာဦးစိုးဦး၏ နှုတ်ခမ်းများမှ ခွာလိုက်ပြီး ဆရာဦးစိုးဦးကို ဖက်ထားသည့် သူမ၏ လက်များကိုလည်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဇစ်ပြုတ်ထားသော သူမ၏ အင်္ကျီလေးကို ချွတ်ပေးလိုက်တော့သည် ။

ခင်မွန်၏ အင်္ကျီလေး ချွတ်ပေးလိုက်သည့်အချိန်မှာ ဆရာဦးစိုးဦးကလည်း ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးများကို ဆုပ်နယ်နေသော လက်ဖြင့် ခင်မွန်၏ခါးမှ ထမိန်လေးကို ကွင်းလုံးချွတ်ချလိုက်တော့၏ ။ ဖြူဝင်းမွတ်သော ကိုယ်လုံးလေးမှာ ဘွားကနဲ ထွက်ပေါ်လာသည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးက ဆွဲဖက်လိုက်တော့ ချောမွတ်အိစက်နူးညံ့ကာ နွေေးထွးနေသည့် ခင်မွန့်ကိုယ်လုံးလေး ရဲ့ အထိအတွေ့က မိန်းမောဖွယ်ရာလေးများ ဖြစ်ပေသည် ။

ခင်မွန်၏ ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲဖက်ပြီးနောက် ဆရာဦးစိုးဦးသည် ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်ပြီး ခင်မွန်ကို ဖက်ထားလျက် ကိုယ်ကို တစ်ပတ်လှည့်လိုက်၏ ။ ထိုအခါတွင် ခင်မွန်သည် ကုတင်ဘက်ကို ရောက်သွားပြီး သူမ၏ ဖင်သားကြီးများနှင့် ကုတင်စောင်းမှာ ထိနေတော့သည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးက ခင်မွန်ကို ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်စေပြီး ခင်မွန်၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လေးကို ဖက်ထားသော သူ၏ လက်များကို ဖယ်လိုက်၏ ။

“ ခင်မွန်…”

“ ရှင်…”

“ ဒီမှာ ကြည့်ပါဦး…”

ဆရာဦးစိုးဦးက သူ၏ ခါးပုံစကို ဆွဲဖြုတ်ကာ ပုဆိုးကို ကွင်းလုံး ချွတ်ချလိုက်၏ ။

“ အို…”

ဆရာဦးစိုးဦး၏ ပုဆိုးကွင်းလုံးကျွတ်ကျသွားသည် ဆိုလျှင်ဘဲ ငေါက်ကနဲ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဆရာဦးစိုဦး၏ လီးကြီးကို ခင်မွန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးလှလှလေးများ၏ အကြည့်က ဆရာဦးစိုးဦး၏ လီးကြီးမှ မခွာနိုင်တော့ပါ ။ ဆရာဦးစိုးဦး၏ လီးကြီးမှာ သံချောင်းကြီးလို မာကျောတောင့်တင်းနေပြီး ဒစ်ကြီးမှာ ပြဲလန်နေသည်။ လီးတန်ကြီး၏ အရှည်မှာ ( ၇ )လက်မ ကျော်မည် ဖြစ်ပြီး လုံးပတ်မှာလည်း လက်တကိုင် မဆန့်လောက်အောင် ရှိသည် ။ လီးကြီး၏ ပတ်လည်တွင် အကြောများစွာမှာ ဖုထစ်လုံးကြွနေသည်။ လီးကြီး၏ ထိပ်တွင် အရည်များ စိုရွှဲကာ လီးကြီးမှာ တဆတ်ဆတ် ဖြစ်နေသည် ။

ကုတင်စောင်းတွင် ခြေတွဲလောင်းချကာ ဝတ်လစ်စလစ်လေး ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ကာ ဆရာဦးစိုးဦး၏ လီးကြီးကို ငေးကြည့်နေသော ခင်မွန်သည် ဆရာဦးစိုးဦး၏ ခါးကို သူမ၏ လက်ကလေးတစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တောင့်တင်းကြီးမားလှသော လီးကြီးကို ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတော့၏ ။ လီးကြီးကို ခင်မွန်၏ လက်ဖဝါးနုနုလေးဖြင့် ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါတွင် လီးကြီး၏ တောင့်တင်းသန်မာသည့် ပူးပူနွေးနွေး အထိအတွေ့သည် သူမ၏ လက်ဖဝါးနုနုလေးမှသည် ခင်မွန်၏ နှလုံးသည်းပွတ်သို့တိုင်အောင် ရောက်လာ၏ ။

ခင်မွန်သည် သူမ၏ လက်အတွင်းမှ လီးကြီးကို လက်ကလေးဖြင့် အထက်အောက် စုံဆန်ပွတ်ပေးလိုက် ဆုပ်နယ်လိုက် တစ်ချက်တစ်ချက်လည်း လီးကြီးကို ဖျစ်ညှစ်ပေးလိုက် လုပ်ပေးလိုက်၏ ။ ခင်မွန်သည် ဆရာဦးစိုးဦး၏ လီးကြီးကို ပွတ်သပ် ကိုင်တွယ်ရင်းဖြင့် သူမ၏ အသွေးအသားတို့သည် ကာမစိတ်ကြောင့် ထကြွသောင်းကျန်းလာကြတော့သည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးသည်လည်း ခင်မွန်က သူမလက်ဖဝါးနုနုလေးများဖြင့် သူ၏လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်ပါလက်ပါ ပွတ်သပ်ဖျစ်ညှစ်သည်ကို ခံစားရင်း အချိုးအစားပြေပြစ်လှပြီး ဝင်းမွတ်နေသော ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးလေးကိုပါ တွေ့မြင် ဖက်တွယ်ထားရလို့ သူ၏ ရင်တွင်းမှ ရမ္မက်မီးများမှာ အလျှံညီးညီး တောက်လောင်လာရတော့သည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးသည် ခင်မွန်၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ကုတင်စောင်းမှာပင် ကုတင်ကို ကန့်လန့်ဖြတ်ကာ လှဲသိပ်လိုက်၏ ။ ထို့နောက် ကုတင်စောင်းတွင် တွဲလောင်းလေး ချထားသော သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကားပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေနှစ်ချောင်း ကြားထဲကို ဝင်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည် ။ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးမှာ ဖောင်းကားနေပြီး အမွှေးနက်ကလေးများ ခြံရံကာ ပေါင်ကားထားလို့ ခပ်ဟဟလေး ဖြစ်နေသော စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းဝမှ အတွင်သားလေးများနှင့် စောက်ပတ်ဝအကွဲကြောင်း တလျှောက်တို့တွင် စောက်ရေတို့ ရွှဲရွှဲ စိုနေသည် ။ ခင်မွန်၏ မျက်လုံးလေးများ မှေးမှိတ်သွားကြသည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးသည် ထိပ်တွင် အရည်များ စိုရွှဲနေသည့် သူ၏လီးကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ဒစ်တဝက်လောက် မြုပ်သည်အထိ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းလေးထဲသို့ တေ့ကာ သွင်းလိုက်၏ ။ ခင်မွန်၏ကိုယ်လုံးလေး တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးက ဆက်မသွင်းဘဲ သူ၏လီးကြီးနှင့် ခင်မွန်၏ စောက်စိလေးကို ထိုးကာ ထိုးကာ ကလိပေးနေပြန်သည် ။ ခင်မွန်မှာ အသားလေးများ တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ မချိမဆန့် ဖြစ်နေရ၏ ။

“ ဆရာရယ်.. ကျမသေလိမ့်မယ်.. ဟင့်ဟင့်.. တော်ပါတော့…”

ခင်မွန်က ငိုသံလေးနှောကာ ကတုန်ကရင် ပြောလိုက်တော့မှ သူ၏လီးကြီးကို စောက်ပတ်ထဲသို့ ဖိသွင်းလိုက်လေသည် ။

“ ဗျစ်…”

“ အင့်…”

နာသည်ဆိုရုံလေး နာသည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးက လီးတန်ကြီး တဝက်ခန့်ဝင်အောင် ထပ်ဖိကာ သွင်းလိုက်သည် ။

“ ဗျစ်…ဗျစ်…ဗျစ် ……”

“ အင်းအင်း….အအင့်..ဟင်းဟင်း….”

ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်ထဲကို လီးကြီး ဆက်မသွင်းဘဲ ဆရာဦးစိုးဦးသည် ခင်မွန်၏ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆွဲကာ ဆုပ်နယ်ပေးရင်း ခင်မွန်၏ မျက်နှာလေးကို လှမ်းကာ ကြည့်လိုက်၏ ။ ခင်မွန်၏ ချောမောလှသော ချစ်စရာ မျက်နှာလေးတွင် မျက်တောင်ကော့ကြီးများ စင်းကာ သူ၏မျက်လုံးလေးများ မှိတ်ထားကြ၏ ။ မှိတ်ထားသော မျက်လုံးလေးများမှ မျက်ရည်လေးများသည် ပိတ်ကာထားသော မျက်ခွံလေးများအစသို့ ရောက်ရှိလာကာ သူမ၏ မျက်တောင်ကော့ကော့ကြီးများတွင် ကပ်ညိစိုစွတ် နေကြသည် ။ ခင်မွန်၏ နှုတ်ခမ်းလေးများသည် တဆတ်ဆတ် တုန်နေပြီး သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်း လေးကို ကိုက်ကာ မာန်တင်းထားသည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးက ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးထဲသို့ သူ၏လီးကြီးကို တဝက်မျှသာ သွင်းကာ ဆက်မသွင်းသေးဘဲ ခင်မွန်၏နို့များကို ဆုပ်နယ် ဖျစ်ညှစ်လိုက် နို့သီးခေါင်းလေးများကိုလည်း ဖျစ်ညှစ် ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်ပေးနေ၏ ။ ခဏကြာတော့ ဆရာဦးစိုးဦးသည် သူ့ခါးကို အားပြုကာ တဝက်မျှသွင်းထားသော လီးကြီးကို စကောဝိုင်း ဝိုက်ကာ ဝိုက်ကာ လှုပ်ရှားပေး၏။ ထပ်ပြီးတော့ မသွင်းသေးပါ ။ ခဏနေတော့မှ ခင်မွန်၏ နို့များကို ဆုပ်နယ်ပေးရင်း သူ၏လီးကြီးကို စကောဝိုင်း လှုပ်ရှားပေးရင်းနှင့် တစ်ရစ်ချင်း စောက်ပတ်အတွင်းသို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် သွင်းပေးသည် ။

ခင်မွန်၏ ပေါင်တန်ဖွေးဖွေးကြီးများမှာလည်း တဖြေးဖြေး ကားသထက် ကားလာသည် ။ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးမှာလည်း ကော့ကော့ပေးလာသည် ။ တရစ်ရစ် သွင်းနေသော လီးကြီးမှာ လီးအရင်းသို့ရောက်ရန် လက်နှစ်လုံးမျှ အလိုတွင်တော့ ဆရာဦးစိုးဦးသည် အားစိုက်ပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်အတွင်းကို ဆောင့်ပြီး တဆုံးထိ သွင်းလိုက်တော့၏ ။

“ ဗျစ်..ဗျစ်…”

“ အ… အ… အမလေး… ကျွတ်… ကျွတ်….. ဆရာရယ်…..”

ခင်မွန်မှာ ခါးလေးကော့သွားပြီး တသိမ့်သိမ့် တုန်သွား၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦးက လီးကြီးကို မလှုပ်ရှားသေးဘဲ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်ထဲကို တဆုံးထိ ဖိသွင်းထားကာ သူ၏ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ရှေ့သို့ ကုန်းပြီး ခင်မွန်၏ နို့နှစ်လုံးကို တစ်လှည့်စီ စို့ပေးသည် ။ နို့သီးခေါင်းလေးများကိုလည်း လျှာဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးသည် ။ တအောင့်မျှ အကြာတွင်မှ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်အတွင်းမှ လီးကြီးကို တဝက်မျှ ဖြေးဖြေးချင်း ထုတ်ကာ ဖြေးဖြေးချင်း ပြန်သွင်းပေးသည် ။

ထိုသို့ ဖြေးဖြေးချင်း လီးတဝက်မျှသာ ပြန်ထုတ်လျက် ပြန်သွင်းခြင်းကို ဆယ်ကြိမ်မျှ လုပ်ပေးပြီးသောအခါတွင်မှ ဆရာဦးစိုးဦးသည် သူ၏လီးကြီးကို စောက်ပတ်အတွင်း ဒစ်မြုပ်ရုံသာ ချန်ထားပြီး ခပ်သွက်သွက်လေး ပြန်သွင်းကာ လိုးတော့၏ ။

“ ဖွတ်..ပလွတ်…”

“ အား…အင့်…အား…”

“ ဖွတ်..ပလွတ်…”

“ ဖွတ်…ပလွတ်…”

“ အင့်…အင့်….”

ကုတင်စောင်းနည်းမှာ လီးတဆုံးဝင်သော လိုးနည်း ဖြစ်ပြီး လိုးနေသော ဆရာဦးစိုးဦး၏ လီးကြီးမှာလည်း ကြီးမားလှသဖြင့် ဆောင့်လိုက်တိုင်း ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးအတွင်းတွင် သားအိမ်ခေါင်းအထိ ရောက်သွားကာ သားအိမ်ခေါင်းကို ထိထိသွားလို့ ခင်မွန်မှာ အသဲခိုက်ခိုက်သွားရသည်။

“ ဖွတ်..ပလွတ်….”

ခပ်သွက်သွက် ဆောင့်ကာ လိုးနေသော ဆရာဦးစိုးဦးသည် ခင်မွန်၏နို့လေးများကို စို့ပေးနေရာမှ သူ၏မျက်နှာကို ခင်မွန်၏နို့ကလေးများမှ ခွာလိုက်ပြီး ခါးကို ပြန်မတ်လိုက်၏ ။ ပြီးတော့ အလိုးမပျက်စေဘဲ ကုတင်စောင်းတွင် တွဲလောင်းချထားသော ခင်မွန်၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲယူကာ ဆန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှာ တင်လိုက်သည် ။ သူ၏ ခန္ဒာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်ပြီး ခင်မွန်၏ နို့နှစ်လုံးကို သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းဆွဲကာ ဆုပ်နယ်ပေးလျှက် ဆက်ပြီး ဆောင့်လိုးပေးနေတော့၏ ။

“ ဖွတ်..ပလွတ်…ဖွတ်..ပလွတ် ”

ခင်မွန်၏ ခြေထောက်များသည် ဆရာဦးစိုးဦး၏ ပုခုံးပေါ်ကို တင်ထားသဖြင့် ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးမှာ အပေါ်ဖက်သို့လှန်ကာ မော့ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလို့ ဆရာဦးစိုးဦးမှာ ဆောင့်လို့ အတော်ပင် ကောင်းနေလေ၏ ။

“ ဖွတ်..ပလွတ်..ဖွတ်..ပလွတ်….”

ဆရာဦးစိုးဦးသည် ဆောင့်လိုးနေရင်း သူ၏ ပုခုံးပေါ် တင်ထားသော ခင်မွန်၏ ခြေသလုံးသား ဝင်းဝင်းလေးများကို သူ၏ဦးခေါင်းကို ဘယ်ညာလှည့်လျှက် နမ်းရှိုက်လိုက်သေးသည် ။

“ ဖွတ်..ပလွတ်…ဖွတ်…ပလွတ်….”

ခင်မွန်၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လေးမှာ ဆောင့်ပြီး အလိုးခံလိုက်ရတိုင်း တုန်ခါလို့သွားရ၏ ။ သူမ၏ နို့လေးနှစ်လုံးမှာလည်း ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း ခါခါရမ်းသွားရသည် ။ ခင်မွန်သည် ကုတင်စောင်းတွင် ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးတီးလေးဖြင့် ပက်လက်ကလေးလှန်ကာ အလိုးခံနေရင်း သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲတွင် အရသာများ တစထက်တစ ရှိလာရပြီး ကောင်းသထက် ကောင်းလာလေသည် ။

“ အင့်.. အင့်.. ဆရာရယ်… အမလေး…. ကောင်း.. ကောင်းလိုက်တာရှင်…. ကျွတ်ကျွတ်….”

ဆရာဦးစိုးဦးသည်လည်း ကုတင်စောင်းတွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ လိုးဆောင့်နေရလို့ အားရကာ ကျဉ်းကြပ်လှသော ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးကို လိုးဆောင့်နေရင်း အရသာတွေ တစထက်တစ ပိုလာခဲ့သည် ။

“ ဖွတ်..ပလွတ်….”

“ ကျွတ်ကျွတ်… ကောင်းလိုက်တာ ခင်မွန်ရယ်….”

“ အင်းဟင်း…. နို့တွေကို နာနာလေး ဆွဲစမ်းပါ …. အ…. အ….”

နှစ်ယောက်စလုံး ကာမစိတ်တွေတက်ကာ ကောင်းလာပြီ ဖြစ်ပြီး ခင်မွန်၏ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်ကြီးများမှာလည်း ကုတင်စောင်းတွင် မြောက်ကာ မြောက်ကာ ကြွလာ၏ ။ အရသာများ အီဆိမ့်လာသော ဆရာဦးစိုးဦးသည် ခင်မွန်၏ ခြေထောက်များကို သူ့ပုခုံးပေါ် တင်ထားပြီး ဆောင့်ရတာ အားမရတော့သဖြင့် ခင်မွန်၏ ခြေထောက်များကို သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ မယူကာ ရှေ့သို့ တွန်းထားရင်း…

“ ခင်မွန် ခြေထောက်တွေကို ဆွဲထား…”

လို့ ပြောလိုက်သည် ။

“ ဖွတ်..ပလွတ်..”

“အ… အင့်.. ဆောင့်… ဆောင့်စမ်းပါ….. အမလေး… လေးလေး…”

ခြေထောက်ကို အပြောင်းအလဲ လုပ်နေရလို့ ဆောင့်အား လျော့သွားသည်ကို ခင်မွန်က ညည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိလို့ ဖွင့်ပြောရသည်ထိပင် ဖြစ်လာသည် ။ ဆရာဦးစိုးဦး၏ ပုခုံးပေါ်မှ သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို မိုးပေါ်သို့ ထောင်ထားပြီး သူမ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်လိုက်လို့ ခင်မွန်၏ ဖင်ကြီးများမှာ အိပ်ရာပေါ်မှ လွတ်ထွက်ကာ ကြွတက်လာပြီး ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးမှာ ပိုလို့ မောက်တက်လာသည် ။

သူမ၏ ခြေနှစ်ချောင်းကို ကားထားပေးတာကြောင့်ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးမှာ ဖြဲပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားရ၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦးမှာ ဆောင့်ရတာ ပိုအားရလာသလို သူ၏ လီးကြီးမှာလည်း အရသာ ရှိလွန်းလို့ အီဆိမ့်ကျင်တက်လာလာပြီ ဖြစ်သည် ။

“ ဖွတ်…ပလွတ်…”

ခင်မွန်သည် ကာမအထွဋ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းဖို့ နီးလာပြီ ဖြစ်လို့ သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲတွင် အီဆိမ့်ကျင်တက်လာပြီ ဖြစ်၏ ။ စောက်ပတ် အတွင်းသားလေးများကလည်း ဆရာဦးစိုးဦးရဲ့ လီးကြီးကို ရစ်ပတ် ဖျစ်ညှစ်လာကြသည် ။

“ အ…အ…ဆရာရယ်..အား…အား…..”

“ ခင်မွန်….အ….အ……အ…..အား…..အား….”

ခင်မွန်၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းမှာ သူ၏ လက်မှ လွတ်ကာ အပေါ်သို့ ထောင်နေသည် ။ ခါရမ်းနေပြီးမှ ဒူးကွေးပြီး ကျသွားလေ၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦးမှာလည်း ခင်မွန်၏ ကိုယ်လုံးလေးပေါ်သို့ မှောက်လျက် ကျသွားလေတော့သည် ။

————————————

ခင်မွန်သည် ဆရာဦးစိုးဦးကို မျက်နှာပူလို့ ကျူရှင်ကျောင်းကို တစ်ပတ်ခန့် မသွားဘဲ နေလိုက်၏ ။ ဒီနေ့ကြမှ ဆရာ့ကို သတိရသည်ကတကြောင်း အလုပ်ရှိရာကို မသွားဘဲ နေလို့ မကောင်းလို့တကြောင်း တို့ကြောင့် ကျူရှင်ကျောင်း ရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့ပေသည် ။ ဆရာနှင့် အေးအေးဆေးဆေး တွေ့နိုင်ရန် ညနေ ( ၃ ) နာရီ ထိုးပြီးမှ ခင်မွန် ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည် ။

ကားဂိတ်ရောက် ကားပေါ်သို့ တက်လာပြီးသည်နှင့်သူမနှင့် ဆရာတို့ ကားပေါ်တွင် ဆုံရကြုံရခဲ့သည်များကို ပြန်ပြီး သတိရနေမိ၏ ။ သူမဆင်းရမည့် မှတ်တိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ခင်မွန်သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည် ။ လမ်းတလျှောက်တွင်လည်း ဆရာနှင့် သူမတို့ ပြောဆိုခဲ့ကြသည့် စကားလေးများကို ပြန်ပြီး အမှတ်ရနေမိသေးသည် ။

ကျောင်းရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါတွင် ခင်မွန်၏ ရင်လေးများ တအားခုန်နေလေပြီ ။ ကျောင်း၏ ဝင်ပေါက် တံခါးမှာ ပိတ်ထားတာ တွေ့ရလို့ ခင်မွန် လက်ဖြင့် တွန်းကြည့်တော့ အထဲမှ မင်းတုံး ထိုးမထားဘဲ ပွင့်သွားလို့ ခင်မွန် ကျောင်းထဲကို ဝင်သွားလိုက်သည် ။ စာသင်ခန်းမကို ဖြတ်ပြီး လျှောက်လာသော ခင်မွန်သည် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ရုံးခန်းသို့ ဝင်သည့် တံခါးမှာလည်း ဖွင့်ထားကြောင်း တွေ့ရလို့ နောက်ဖက် ရုံးခန်းထဲကို ဝင်ခဲ့သည် ။

ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်မိရင်ဘဲ ဆရာဦးစိုးဦး၏ အိပ်ခန်းထဲမှ စကားပြောသံတချို့ မသဲမကွဲ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခင်မွန်က လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အိပ်ခန်းတံခါးမှာ ခပ်ဟဟလေး ဖြစ်ကာ ပိတ်ထား၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦး၏ အိပ်ခန်းသို့ ခင်မွန် ခြေဖွနင်းကာ ဖြေးဖြေးချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည် ။ ဟနေသော တံခါးမှ ဆရာဦးစိုးဦး အိပ်ခန်းတွင်းသို့ လှမ်းပြီး ကြည့်လိုက်၏ ။

“ ဟာ…”

ခင်မွန် နုတ်ဖျားမှ အာမေဋိတ်အသံလေး တိုးညှင်းစွာ ထွက်သွားရသည် ။ ခင်မွန် တွေ့မြင်လိုက်ရသည်ကတော့ ဆရာဦးစိုးဦး၏ အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ ကုတင်၏ ကုတင်စောင်းတွင် ကြည်ဖြူမှာ ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ကုတင်ဘေး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက ရပ်လျက် ခန္ဒာကိုယ်ရှေ့ပိုင်းက ခါးညွှတ်ကာ ကုန်းထားပြီး ကုတင်စောင်းတွင် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ထောက်ထား၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦးက သူမအနောက်မှ ရပ်ကာ ကြည်ဖြူ၏ ဖွေးဖွေးဖြူနေသော ဖင်သားကြီးများ ကြားမှ နောက်သို့ စူထွက်နေသည့် ကြည်ဖြူ၏ စောက်ပတ်ကြီးအတွင်းသို့ သူ၏ လီးကြီးကို သွင်းထားပြီး ကြည်ဖြူ၏ခါးကို ကိုင်ကာ အားပါးတရ လိုးနေသည် ။

“ ဖွတ် ပလွတ်.. ဖွတ် ပလွတ်…..”

ဆရာဦးစိုးဦးက နောက်မှ ရပ်ကာ ဆောင့်လိုးနေရင်း ကြည်ဖြူ၏ ဖင်သားကြီးများကိုလည်း ဆုပ်နယ်နေသေးသည် ။

“ ဖွတ် ပလွတ်.. ဖွတ် ပလွတ် …”

ကြည်ဖြူက ဆရာဦးစိုးဦး၏ ဆောင့်ချက်နှင့်အညီ သူမဖင်ကြီးများကို နောက်သို့ ပြန်ကာ ဆောင့်ပေးနေသည် ။

“ ဖွတ် ပလွတ် … ဖွတ် ပလွတ် …”

“ ကိုကိုစိုးရယ် …အား… အားရအောင် ဆောင့်စမ်းပါ.. ကြည်ဖြူ့ကို မညှာပါနဲ့…”

“ အင်း..ဆောင့်ပါတယ်..ကြည်ဖြူ ရဲ့…”

“ ဖွတ် ပလွတ်… ဖွတ် ပလွတ်…..”

“ ချစ်လိုက်တာ…ကိုကိုစိုးရယ် . . .”

“ ကိုကို လိုးတာ ကောင်းလားဟင်….”

“ ကောင်းလိုက်တာ..ကိုကိုစိုးရယ်….”

“ ဖွတ်…ပလွတ်….”

“ ဖွတ်…ပလွတ်….”

“ ကြည်ဖြူ.. ကိုကိုစိုးနဲ့ ပြန်ပေါင်းပါလားဟင်……”

“ အင်း… ပေါင်းချင်တာပေါ့… ကိုကိုစိုးရယ်…..။ အိမ်က လူကြီးတွေက ရှိသေးတယ်လေ …..။ အ.. အ…. ဆောင့်… ဆောင့်… ဆောင့်စမ်းပါ… ကိုကိုစိုးရဲ့….”

“ ဖွတ် ပလွတ်……ဖွတ်..ပလွတ်……”

ဆရာဦးစိုးဦးက ကြည်ဖြူ၏ နို့ကြီးများကို လှမ်းဆွဲပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်နေ၏ ။

“ ဖွတ် ပလွတ်..ဖွတ် ပလွတ် ….”

“ ဖွတ် ပလွတ်… ဖွတ် ပလွတ်…..”

“ ချစ်.. ချစ်လားဟင်..ကိုကိုစိုး ….”

“ ချစ်တယ်… ကြည်ဖြူရယ်…”

“ ဖွတ်ပလွတ်…ဖွတ်ပလွတ် …”

ကြည်ဖြူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြူဖြူဖွေးဖွေးကြီးမှာ ကုတင်စောင်းတွင် ဖင်ကုန်းပေးပြီး ဆရာဦးစိုးဦး၏ ဆောင့်လိုးချက်များကို အားရပါးရ ခံနေသည် ။

“ ဖွတ် ပလွတ်… ဖွတ် ပလွတ်…”

အိပ်ခန်းတံခါး၀မှ ချောင်းကြည့်နေသော ခင်မွန်သည် အိပ်ခန်းတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း ရင်ထဲတွင် ဆို့နင့်ကာ ကြေကွဲ ခံစားနေရပြီး သူမရဲ့ အသွေးအသားတွေလည်း ဆူဝေကာ ကာမစိတ်တွေ သောင်းကျန်း လာရတော့သည် ။ ခင်မွန်၏ စောက်ပတ်လေးရဲ့ အတွင်းမှ ယားယံလာပြီး အလိုးခံချင်စိတ်တွေ ပြင်းပြလာတော့သည် ။ ထိုသို့ ကြည့်နေရင်း ..

“ အ…. ကြည်ဖြူ… ပြီး…. ပြီးပြီ …. အမလေးလေး.. ကိုကိုစိုးရယ် ….”

ကြည်ဖြူသည် သူမ၏ဖင်သား ဖြူဖြူကြီးများကို ရမ်းခါကာ ကုတင်ပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားတော့သည် ။ ထို့နောက်တွင်တော့ ခင်မွန်သည် တစ်နေရာသို့ ခေတ္တသွားနေပြီးမှ ဆရာဦးစိုးဦးထံသို့ တစ်ကျော့ ပြန်လာတော့မည်ဟု စဉ်းစားရင်း ကျူရှင်ကျောင်း တံခါးဝမှ တဆင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေတော့သတည်း။…ပြီးပါပြီ

The post အစ်မယောက်ျား ဖောက်လိုက်တဲ့ ကျမရဲ့ ပါကင်လေး appeared first on kevin media.

ဝါဝါမွန်တစ်ယောက် ကိုတင်မောင်ကျောပြင်ကို တင်းတင်းကြီးဖက်တွယ်ပြီး တဏှာပြင်းပြင်းနှင့် သူမကို တအုန်းအုန်း တဒိုင်းဒိုင်း အသံထွက်အောင် လိုးဆောင့်ပေးနေသော ကိုတင်မောင်၏ဆောင့်ချက်များကို အောက်ကနေ သူမဖင်ကြီးကော့ကာတစ်မျိုး ပင့်ကာတစ်သွယ်ဖြင့် စည်းကိုက်ဝါးကိုက်ဖြစ်အောင် ပြန်လည်ညှောင့်လိုးရင်း ပါရမီဖြည့်ပေးနေပါသည်။ ကိုတင်မောင်ကား နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်ကြီးမှာပင် အလုပ်မှနေ၍ ထမင်းစားပြန်လာပြီး မယားချောလေးဖြစ်သူ ဝါဝါမွန်ကို တစ်ချီမရမက ဆွဲနေခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။ ဆောင့်ချက်များက တဖြည်းဖြည်းကြမ်းလာသည်။

ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အထူးပဲလှပ၍ ခါးသေးရင်ချီ ရင်ထွားထွား တင်ကားကားဖြစ်သော မယားချောလေးကို ပိုင်ဆိုင်သူပီပီ ကိုတင်မောင်ကား ပက်လက်ဒူးထောင်ပေါင်ကား အနေအထားဖြင့် ဝါဝါမွန်၏ပေါင်နှစ်ဖက်အကြားမှ ဖောင်းအိနေသော စောက်ပတ်ကြီးကို လိုးဆောင့်ရသည်မှာ ယခု အိမ်ထောင်သက်နှစ်နှစ်ကျော်လာသည့်တိုင် အားရသည်ဟူ၍မရှိချေ။ နောက်ဆုံး အားကုန်သွန်၍ သူ့တင်ပါးကို မြောက်လိုက်နှိမ့်လိုက် အဆက်မပြတ်လုပ်ပြီး အချက်နှစ်ဆယ် အစိတ်ခန့် အပေါ်စီးကနေ အားပါပါဆောင့်ဆောင့် ချလိုက်တော့မှ သူဂိတ်ဆုံးရောက်ပြီး သုက်ရည်တွေ ပန်းထွက်သွားသည်။ဝါဝါမွန်လည်း ကော့ ပျံ၍ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါ ပြီး ပြီးလိုက်ရသည်။

ခဏနားကြပြီး ဝါဝါမွန်က … “ကဲ ကိုမောင် အလုပ်သွားစရာရှိ သွားပါ ညနေပြန်လာမှ ရှင့်စိတ်ကြိုက်ပေါ့ ” “ဒါဖြင့် နမ်းပါဦး ဝါလေးရ ” “ဟင်း ကဲ ပြွတ် ပြွတ် သွားတော့ ကိုမောင် ရစ်မနေနဲ့ ရှင့်တပည့်တွေစောင့်နေကြရော့ မယ် ” အဝတ်အစားကောက်ဝတ်ပြီး ကိုတင်မောင် ပြန်ထွက်ခွာသွားတော့မှ ဝါဝါမွန်လည်း သက်ပြင်းကို ဟင်းကနဲ ချလိုက်မိပါတော့သည်။ ဝါဝါမွန် … အသက်က ၂၀ စွန်းစွန်းကလေးသာ ရှိဦးမည်။ ၁၈နှစ်သမီး လောက်မှာ သူမအိမ်ထောင်ကျသည်။ ထိုစဉ်က အဝေးပြေးကားမောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သော ကိုတင်မောင်က သူမအိမ်ကို အဝင်အထွက်ပြုလာရာမှ နှစ်ယောက်သားငြိခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး မိခင်သဘောမတူမှာစိုး၍ ခိုးရာနောက်ကို တစ်ပါတည်း လိုက်ပါခဲ့ခြင်းလည်းဖြစ်သည်။ ကိုတင်မောင်က သူမထက် ၁၀ နှစ်ကျော်ကျော်လောက်ကြီးသည်။

ကားအက်ဆီးဒင့် နှစ်ကြိမ်ဖြစ်ပြီးနောက် ကိုတင်မောင်တစ်ယောက် အန္တရာယ်များသော ယာဉ်မောင်းအလုပ်ကိုစွန့်ကာ အဝေးပြေးကားလိုင်းတစ်ခုမှာပင် ဂိတ်မှူးအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်သည်။အလုပ်လည်း အဆင်ပြေသည့်အလျှောက် မယားဖြစ်သူကို မကြောင့်မကြထားနိုင်သည်။ သားသမီးလည်းမရဖြစ်ကြပေ။ ဝါဝါမွန်တစ်ယောက် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး အိမ်နောက်ဖေးရှိ ရေချိုးခန်းရှိရာသွား၍ ရေမိုးချိုးအဝတ်အစား လဲလှယ်လိုက်သည်။ပြီးနောက် အိမ်တံခါးများကို သော့ခတ်၍ ဆိုက္ကားတစ်စီးနှင့် အပြင်ထွက်လာလိုက်သည်။ သူမသွားနေကျနေရာကိုရောက်တော့ ဆိုက္ကားဆရာကို ပိုက်ဆံရှင်း၍ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး အိမ်ကလေးထဲကို လှမ်းဝင်လာခဲ့လိုက်ပါသည်။ အိမ်ကလေးထဲမှာတော့ အသက် ၄၀အရွယ်ခန့် ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက်က ဝါဝါမွန်ကို ပွေ့ဖက်ဆီးကြိုနေပြီး နှစ်ယောက်သား အိပ်ခန်းထဲကို အတူယှဉ်တွဲ၍ ဝင်လာခဲ့ကြပါသည်။

“စောင့်ရတာကြာပြီ ဝါဝါရယ် ” “ဟင်း ဟိုက အလုပ်မသွားနိုင်သေးလို့ တော်ရေ သူထမင်းစားအပြန်ကိုလည်း စောင့်ရသေးတယ် ” သူမကပြောလိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ကာပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ “တနေ့တခြား ပိုလှလှလာတယ် ဝါဝါ ရယ် ” “ကိုကြီး နော် ဟွန့် … တွေ့လိုက်ရင် ဒီအတိုင်းကြီးပဲ လူကို ဟိုဟာလုပ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတာလား ဟင်း ဟင်း ” “ဘာလုပ်ဖို့ပြောတာလဲ ဝါရဲ့ ” “ဟို …လိုး… လိုး ဖို့ … လိုး ဖို့ ပြောတာ ကိုဘခက် ရဲ့ …ကဲ ရှင်းပလား ဟင့် ဟင့် ဟင့် ” ဝါဝါမွန့်ကိုယ်လုံးလေးက ကုတင်ပေါ်သို့ လဲပြိုကျသွားရပါသည်။သူမကိုယ်ပေါ်က အကျီင်္ကြယ်င်္သီး တွေကို တစ်လုံးမကျန် သူဖြုတ်ပေးနေသည်။ အနက်ရောင်တောင်ပေါ် ဘရာစီယာလေးကို ချွတ်သည်။ ထမီကို အထက်ဆင်စကလေးဖြေချလိုက်ရာ စောက်မွှေးအဖုတ်ကြီးနှင့်တကွ ယောက်ျားတန်ဆာကို အလွန်အမင်း မွတ်သိပ်တောင့်တနေဟန်ဖြင့် သူမ၏ အရည်လဲ့နေသော စောက်ပတ်ဖောင်းအိအိကြီးက ဘွားကနဲပင် ပေါ်ထွက်လာသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟင့် ဟင့် ကိုကြီးလည်း ချွတ်လေ ” “သိပ်တွေ့ချင်နေပြီလား ” “တွေ့ချင်လို့ ပြောတာပေါ့ ကိုဘခက်ရယ် အဟင်းဟင်း ” ဘခက် ဆိုသူက သူ့ပုဆိုးကိုချွတ်ချလိုက်သည်။လီးမည်းမည်းသည်းသည်း ကြီးက ကိုင်းခရမ်းသီးကြီးအလား သူ့ ပေါင်နှစ်ဖက်အကြားမှာ တွဲလောင်းကြီးကျလို့ … ။ လီးမွေးတွေက ရှည်လျားကောက်ကွေးစွာ နက်မှောင်ထူထပ်ပြီး အမွှေးအမြှင်သန်သူပီပီ လီးမွေးများက သူ့ဆီးခုံမှနေ၍ ချက်တိုင်ဆီအထိ တစ်ဆက်တည်း တက်သွားသလို ထင်ရပေသည်။

ဝါဝါမွန် ကုတင်အောက်ဆင်းပြီး သူ့ လီးကြီးကို လက်နှင့် အားပါးတရကြီးဆုပ်ကိုင်ကာ ဂွင်းတိုက်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူမနှုတ်ခမ်းကလေးက လီးမည်းကြီးကို ပြွတ်ကနဲနေအောင် လှမ်းစုပ်၍ လီးတစ်ချောင်းလုံးကို ပါးစပ်ပြဲနေအောင်ဟပြီး စုပ်ငုံကာ ငုံ့လိုက်ကြွလိုက် လျှာကလေးတဖျပ်ဖျပ်ယက်ဆွလိုက်လုပ်ရင်း ကြင်ကြင်နာနာ အနမ်းပေးနေလိုက်တော့သည်။

ကိုဘခက်၏လီးက တမုဟုတ်ချင်း တောင်မတ်ကြီးထွားလာပါသည်။ သူမ၏ လင်တော်မောင် လီးနှင့် ဘာမျှ မဆိုင်ချေ။လင်ဖြစ်သူ ကိုတင်မောင်လီးလေးက သေးသေးလေးဖြစ်၍ အိမ်ထောင်သက်ကလေး တစ်နှစ်ခန့်အရောက်မှာ ချောင်ချောင်ချိချိ ဖြစ်လို့ သွားပါပြီ။လိုးရတာ ဖွယ်တယ်တယ် ပေါ့ရွှတ်ရွှတ်နှင့် မို့ လီးကြီးတာမှ ကြိုက်သည့် ဝါဝါမွန်အနေနှင့် ဘယ်လိုမှကို အားရတင်းတိမ်နိုင်မှု မရှိတော့ချေ။

“စောက်ပတ်ယက်ပေးဦး ကိုဘခက်ရယ် ” တွေ့ဆုံခဲ့တာ လေးငါးကြိမ်မကရှိခဲ့ပြီး တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက်သိပြီးဖြစ်၍ ဝါဝါမွန်က မရှက်မကြောက်ပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ဤသို့ညစ်တီးညစ်ပတ် ပြောဆိုလိုးဆောင့်ရခြင်းမျိုးကို သူမအလွန် နှစ်ခြိုက်သဘောတွေ့လှသူ ဖြစ်သည်။ ဝါဝါမွန်မှာ အပျိုဘဝကတည်းကပင် မိခင်နှင့်အတူ ထမင်းဆိုင်မှာ ကူရောင်းရင်း ယောက်ျားသနာတွေနှင့် ထွေးလားလုံးလား နေထိုင်ဆက်ဆံရတာကို ပျော်မွေ့ခဲ့ သူဖြစ်၍ အတွေ့အကြုံလည်း များစွာရရှိခဲ့ပြီးသူ တစ်ယောက်ပင်ဖြစ်သည်။

သူမ၏အပျိုပါကင်ကို ထမင်းဆိုင် အကူအလုပ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အညာသားဆိုသူကဖွင့် လိုက်သည်။ နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်လောက် ကာမဆက်ဆံဖြစ်ခဲ့ပြီး လီးအရသာကို ထပ်မံခံစားလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။ အညာသားပြန်သွားတော့ နောက်တစ်ယောက်နှင့် ဆက်ဆံဖြစ်ခဲ့ပြန်သည်။ဒီတစ်ကြိမ်မှာလည်း သူမမျှော်လင့် သလိုဖြစ်မလာဘဲ အချိန်တိုတိုနှင့်ပင် တစ်စခန်းရပ်ခဲ့ရပြန်သည်။ ကိုတင်မောင်က တတိယမြောက်ရည်းစား အသက်ကလည်းပိုကြီးသလိုအတွေ့အကြုံပိုရင့်သူမို့ သူမကို မယားအဖြစ်သို့ ရောက်သည်အထိ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ လီးကြီးလွန်းလို့ မဟုတ်ဘဲ အချိန်ကြာကြာဆွဲကာ လိုးပေးနိုင်သူမို့လည်း ဝါဝါမွန် သူ့ကိုအ စွဲခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ခုတော့ အိမ်ထောင်သက်ကလေးလည်းရလာ အလုပ်တာဝန်တွေပိပြီး ယခင်ကလို ကိုတင်မောင်တစ်ယောက် လိုးအား မရှိတော့ဘဲ ယောက်ျားစွမ်းအားတွေ လျှော့ကျလာခဲ့ပြီမို့ ဝါဝါမွန် ပင်ကိုယ်ဇာတိကလေးပြလာပြီး ခြံခုန်ချင်လာသည်။ ကိုဘခက်နှင့် ဆုံဆည်းခဲ့ခြင်းက သူမအလိုရမ္မက် ဘယ်လောက်ကြီးတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေသလိုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ဘခက်က ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာ လင်ရှိမယားမရှောင် ဘာမရှောင် ကစ်သူပင်။သူဖွင့်ခဲ့သည့်ပါကင်တွေမနည်းသလို တစ်လမ်းလုံးရှိသမျှ လင်ရှိမယားတွေအထဲက စောက်ပတ်ရွသည့်ဘယ်မိန်းမ မဆို သူ့လက်ချက်နှင့် မကင်းကြသူတွေချည်းပင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ နှစ်လုံးသုံးလုံးထီကိုင်သည့် ချဲဒိုင်မယားရော ကုန်စိမ်းသည်ရော သင်္ဘောသားမယား ကျောင်းဆရာမ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းပါမကျန် ဆိုက်စုံဖိုက်ဖူးသည်။ အလုပ်လည်း ဟုတ်တာရောမဟုတ်တာပါ အစုံလုပ်သူမို့ သူ့ခွင်က ကျယ်ပြန့်သည်။ ဝါဝါမွန်နှင့်လည်း ရပ်ကွက်ဈေးထဲမှာ မကြာခဏဆုံမိကြရာက သူကလမ်းကြောင်းခင်းပြီး ရင်းနှီးမှုအရယူကာ အပိုင်ချိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘခက်က ဝါဝါမွန်ကို ကုတင်ပေါ်ဆွဲတင်လိုက်ရာက ပက်လက်လှန်ပေါင်နှစ်ဖက်ဖြဲကားခိုင်းလိုက်ပြီး သူမပေါင်ကြားထဲသို့ ခေါင်းလျှိုဝင်၍ စောက်ပတ်ခုံးမောက်မောက်ကြီးကို နမ်းလိုက်သည်။

ဝါဝါမွန့် စောက်ပတ်မှာ လက်လေးသစ်ခန့် နှုတ်ခမ်းသားတွေထူထူမို့မို့ ကြီးဖြစ်လျက် အမွေးမကြာမကြာ ရိတ်လေ့ ရှိသူမို့လည်း စောက်ပတ်တဝိုက်မှာ ပြောင်ရှင်းနေပြီး မုန့်ဖောင်းကြီးလို ကြရွလျှက်ရှိနေတာကို တွေ့ရပါသည်။စောက်ရည်တွေက တော်တော်ကလေး ရွှန်းစိုနေလေပြီ။ စောက်ပတ်တဝိုက်ကို လျှာနှင့်သိမ်းယက်လိုက် စောက်ခေါင်းထဲလျှာသွင်းပြီး လှည့်ပတ်ထိုးမွှေလိုက် စောက်စေ့ကလေးကိုတပြွတ်ပြွတ်စုပ်လိုက်နှင့် မို့ ဝါဝါမွန် ကာမစိတ်တွေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ထကြွသောင်းကျန်းလာခဲ့ရသည်။ ကိုဘခက်က ဝါဝါမွန့် စောက်ခေါင်းလေးထဲကို လက်နှစ်ချောင်းပူးကာသွင်းပြီး ထိုးလိုက်နှိုက်လိုက် သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်နှင့် အသွားအပြန်လုပ်ကာ စောက်ရည်ဒလဟောစီးကျလာသည်အထိ ဆောင့်ကာဆောင့်ကာ လက်နှင့် လိုးပေးနေပြန်ပါသည်။ “အအိ အင့် အင့် ဟင် မ မခံနိုင်တော့ဘူး ယား ယားတယ် ကိုကြီးရယ် အိ အိ အူး အူး ကျွတ်ကျွတ် အ အိ အာ့ အား ” “ကောင်းလား ဝါဝါ ဘယ်လိုနေလဲ ဟင်း ဟင်း ” “ကောင်း ကောင်းတယ် ဟင်း ဟင်း ဟင်း… အပေါ်တက်ပြီး လိုးပေးပါတော့ ကိုဘခက်ရယ်… ကျွန်မ စောက်ပတ်က ရွချင်တိုင်း ရွနေပါပြီ လီးနဲ့လိုးတာ ခံချင်လှပြီ ” “လိုးပေးမှာပေါ့ ဝါဝါရဲ့ ဟင်း ဟင်း စောက်ပတ်ကအရည်အထွက်များမှ လီးအဝင်ချောမှာမဟုတ်လား ” သူ စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ပေးပြီးမှ ဘခက် သူမကို လိုးဖို့ နေရာယူလိုက်သည်။

သူ့ လီးကြီးထိပ်ကို သူမစောက်ပတ်အဝမှာတေ့ချိန်၍ လဒစ်ထိပ်ဖူးကို မြုပ်ဝင်သွားအောင် တဖြည်းဖြည်းဖိသွင်းလိုက်သည်။ ဗြွတ် စွိ စွပ် ဗွပ် “အ အိ အီး ဟင့် အင့် ” “ကောင်းလိုက်တာကိုဘခက်ရယ် နင့် သွားတာပဲ လီးကြီးကလည်း ကြီးလိုက်တာ ” “ကောင်းရင် လက်က … စောက်ပတ်ကို ဖြဲပေးထား ငါ …ပေါင်ထမ်းပြီး လိုးပေးမယ် ” “လုပ်ပါ လီးဝင်ရင် ပြီးတာပဲ ကြိုက်သလိုသာလိုး ” ဝါဝါမွန်ကလည်း အားကျမခံ ပြန်ပြေသည်။ ဘခက် အသားကုန် လိုး ပြီ။ ကုတင်သံ တကျွိကျွိ ဆူညံသွားသည်။ဆောင့်သံတွေ မာန်သွင်းသံတွေ အသားချင်းတဖတ်ဖတ် တဘတ်ဘတ်ရိုက်ခတ်သံ လီးနှင့် စောက်ပတ်ထိတွေ့ရာမှထွက်ပေါ်လာသော တဇွပ်ဇွပ် တဖွပ်ဖွပ်အသံများက ပွက်လောရိုက်မျှ ထွက်ပေါ်လို့ လာသည်။

ဝါဝါမွန်ပေါင်နှစ်ဖက်ကို သူ့ ပုခုံးတင်ထမ်းပြီး ပြဲအာအာကလေးဖြစ်နေသည့်စောက်ခေါင်းလေးထဲကို သူ့လီးကြီး မဆန့်မပြဲထည့်သွင်းပြီး တရစပ်ဆောင့်လိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။သူ့လီးက စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကို ရက်စက်စွာပင် ထိုးခွဲဝင်ရောက်သွားပြီး တစ်ချက်တစ်ချက် လီးအရင်းထိ ဒုတ်ကနဲဒုတ်ကနဲ စိုက်မြုပ်ဝင်သွားတာမို့ သားအိမ်ပေါက်မတတ် အီဆိမ့် နေအောင်ခံရသဖြင့် ဝါဝါမွန်အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်ရသည်။ ဝါဝါမွန်ဖင်သားအိအိကားကားကြီးနှစ်ဖက်က သူ့ဆောင့်လိုးချက်အောက်မှာ တုန်ကနဲတုန်ကနဲ လှုပ်ခါယမ်းကာ ပိပိပြားပြားကြီးဖြစ်သွားရလျှက် စောက်ပတ်ကလည်းပြဲကနဲပြဲကနဲနေအောင် အချက်ပေါင်းရာချီပြီး အဆက်မပြတ်ဆောင့်လိုးမှုကို ခံနေရပေသည်။ အရသာကောင်းသထက်ကောင်းလာသည်။

“ကို ဆောင့် ဆောင့်ပေး မြန်မြန် လိုး ပါ လိုးစမ်းပါ ဟင့် ဟင့် ဝါဝါ ပြီးချင်လာပြီ သေးတောင် ထွက်ချင်လာသလိုပဲ ” “ငါ လိုးတာ ကြိုက်လား ဝါဝါ နင့် ယောက်ျားလိုးတာနဲ့ တူရဲ့လား ” “အိုး ဘယ်တူမှာလဲ ရှင့်လီးကလည်း ကြီးပြီး အလိုးကလည်း ဒီလောက်သန်လှတာ ကောင်း … ကောင်း တယ် ကောင်းကောင်း လိုးပေးစမ်းပါ ကျွန်မ ရှင့် ကို … ရှင် ခေါ်တဲ့နေရာ လိုက် အလိုးခံပေးမယ် ဘယ့်နဲ့လဲ ကို ဘခက်ရဲ့ ” “နင် တကယ်ပြောတာနော် ငါ နင့် ကို ဖာဘိခေါ်သွားပြီး လိုးမှာ ဖြစ်လား ” “ဘာလဲ ဖာခံ ခိုင်းမလို့ လား ဟင်း ဟင်း ဒီက သုံးယောက်လေးယောက်လောက်တော့ အပျော့ ပဲနော် ဟွင်း ” “ကဲကွာ နင်ပြောတာနဲ့ ငါ့ လီးကပိုတောင် ပြီး ပြီးချင်လာပြီ ကိုင်း လီးတဆုံးလိုးပေးမယ် ဖြစ်တယ်မဟုတ်လား ” “ဖြစ်တယ် ကိုဘခက် လီးအရင်းထိ မွှေ့ပြီးဆောင့်ပေး အား ကောင်း ကောင်းတယ် ကောင်း အ အိ အား ” ဝါဝါမွန် ကော့ ပျံသွားသည်။ ဖင်သားနှစ်ဖက် တွန့်ကနဲ ရှုံ့ကနဲ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေ ရှုံ့ချည်ပွချည်ဖြစ်လျက် စောက်ရည်တွေ တဖြစ်ဖြစ် ပန်းထွက်သွားရလေသည်။ ကိုဘခက်လည်း အချက်လေးရာလောက်တရှိန်ထိုး လိုးဆောင့်ကာ သုက်ရည်တွေ သူမသားအိမ်ဆီ အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

တစ်ချီအပြီးမှာ ခဏနားကြပြီး တအောင့်နေတော့ နောက်တစ်ချီ ထပ်လိုးကြသည်။ သူက ခွေးကုန်းလိုးသည်။ ကုတင်ပေါ်မှာ ဝါဝါမွန်ကို ဖင်သားနှစ်ဖက် ကုန်းထောင်စေလိုက်ပြီး သူမအနောက်မှနေ၍ သူကစောက်ပတ်ထဲလီးသွင်းပြီး ခွေးလိုးသလို လိုးပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်ချီအလိုးခံပြီးချိန်မှာ ဝါဝါမွန်အနေနှင့် အိမ်မှာကတည်းက လင်ဖြစ်သူအလိုးကိ တစ်ချီု ခံလာခဲ့ရသူမို့ မောမောနှင့် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ လဲလျောင်းရင်း လီးအရသာကို တရိပ်ရိပ်ခံစား၍ မှေးကနဲ အိပ်ပျော်သွား ခဲ့ရလေသည်။ ဝါဝါမွန်နိုးလာတော့ သူက သူမပေါင်နှစ်ဖက်ကြားမှာ ခေါင်းတိုးဝင်ပြီး စောက်ပတ်ကို လျှာဖြင့် တပြတ်ပြတ်ယက်ဆွပေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “အိုး ကဲလိုက်တာ ဟင့် ဟင့် လူအိပ်နေချိန်တောင် မရှောင်ဘူး ဘယ့်နဲ့လဲ စောက်ပတ်ယက်ရတာ အရသာတော်တော်ရှိလို့လား ဟင်းဟင်း ” “ရှိတယ် နင့်စောက်ပတ်ကိုယက်ရင် … ငါ့ လီးကအလိုလိုတောင်လာတယ် ကဲ … ကြည့်တွေ့လား လီးစုပ်ချင်သေးလား ” သူမမျက်စိရှေ့မှာမြင်တွေ့နေရသောလီးကြီးက သံချောင်းကြီးလိုမတ်မတ်တောင်နေပြီး လီဒစ်ထိပ်ပြဲကြီးမှာ အသည်းယားစဖွယ်ဖြစ်နေ၍ ဝါဝါမွန်လည်း သူ့ကို ပြန်လည်မော့ကြည့်နေလိုက်ကာ … “စုပ်မယ် ကိုကြီးလီးတောင်တာမြင်ရင် ကျွန်မစောက်ပတ်လည်း တောင်တာပဲ … အထဲကနေရွပြီး ယားလာတယ် သိလား ” ဝါဝါမွန် သူ့ လီးကို ကုန်းစုပ်ပေးလိုက်သည်။

လီးအပြတ်တောင်လာချိန်မှာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း စောက်ပတ်မှာ စောက်ရည်တရွှဲရွှဲဖြစ်ကာနေချေပြီ။ ဝါဝါမွန်က သူ့ကို ပက်လက်အိပ်ခိုင်းပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်ကနေ လီးကြီးကို တက်ခွထိုင်လိုက်ကာ အပေါ်မှနေ၍ မြင်းစီးသလို လိုးပေးလိုက်ပါသည်။ လီးကြီးက သူမသားအိမ်ကို တဒုတ် ဒုတ်နှင့် ဝင်ဝင်ဆောင့်နေသည်။ ဖင်သားကြီးနှစ်ဖက်ကို တအိအိလှုပ်ခါ၍ နှိမ့်လိုက် ကြွလိုက် ရှေ့တိုးနောက်ငင် ဖိဆောင့်ချလိုက် စကောဝိုင်းမွှေ့လိုးလိုက်နှင့် စည်းစိမ်အတွေ့ကြီး တွေ့နေမိသည်။ ဒီကြားထဲ ကိုဘခက်ကလည်း အလိုက်တသိနှင့် သူမစောက်ပတ်ကို အောက်ကနေ ပင့်လိုးကလေး လိုးပေးလိုက်ပြန်တာမို့ ခံစားရသည့်သုခစည်းစိမ်က အတိုင်းထက်အလွန်ပင် ဖြစ်နေပေတော့ သည်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်ကြာတော့ ဝါဝါမွန် အသက်ရှူသံတဟင်းဟင်းနှင့် ဏှာထန်လာသည်နှင့်အမျှ နှာမှုတ်သံ ခပ်ပြင်းပြင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

“ဟင်း ကို ရယ် လီးကြီးက လိုးရတာ ဇိမ်ပဲကွယ် ဝါဝါ ကောင်းနေပြီ စောက်ဖုတ်တစ်ခုလုံးကွဲချင်ကွဲပစေတော့ အားရပါးရဆောင့် ချင်ပြီ … အကိုရယ် … ဟင်း ဟင်း ” “ဆောင့် ဆောင့် အားရအောင် ဆောင့် လိုး ပေး ကို အောက်ကနေ ကော့ ပေးမယ် အင်း ရလား ရလား … ဝါလေး ဟင်း အင်း ” “အား ကောင်း တယ် ကို ကြီး ဆောင့် ဆောင့် ဝါဝါလည်း ဆောင့် မယ် ဟင်း ကဲ ကဲ ” ဆိုပြီး နှစ်ယောက်သား ထက်သန်စွာဖြင့် အပြိုင်အဆိုင်လိုးဆောင့်လိုက်ကြလျှက် ကာမပန်းတိုင်သို့ပြိုင်တူပင် ဆိုက်ရောက်သွားခဲ့ကြလေသည်။ ခဏနားလိုက် လိုးလိုက်နှင့် သူက ငါးချီတိတိ လိုးသည်။

ညနေ ၅ နာရီ ၆ နာရီ လောက်ကျမှ ဝါဝါမွန် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး မပြန်ချင်ပြန်ချင်နှင့်ပင် အိမ်ကိုပြန်လာခဲ့ရပါသည်။ ကိုတင်မောင်က ည ၈ နာရီထိုးမှ အလုပ်ကပြန်ရောက်လာသည်။ ရေချိုး ညစာအတူစား၍ ညအိပ်ချိန်ရောက်တော့ ကိုတင်မောင်က သူမကို တစ်ချီဆွဲပြီး မောမောနှင့် အိပ်ပျော်သွားသည်။ အိပ်မပျော်သူက ဝါဝါမွန်ပဲ ဖြစ်သည်။ အိပ်ယာထဲမှာ ဘယ်လူးညာလှိမ့်နှင့် … ။ ည ၁၀ နာရီ ထိုးပြီ။

ဝါဝါမွန် နားထဲမှာ အသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရ၍ အိပ်နေရာကနေ လူးလဲထလိုက်သည်။ သူမနဘေးမှ လင်တော်မောင်အား ကြည့်လိုက်တော့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်မောကျနေဟန်ဖြင့် တခူးခူးဟောက်လျှက်ရှိသည်။ အိမ်ရဲ့အနာက်ဖက်ကို လျှောက်လာလိုက်ပြီး နောက်ဖေးတံခါးကို အသံမကြားအောင်ဖွင့်၍ အိမ်ကပြင်ဖက်ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှူး …” လေသံခပ်အုပ်အုပ်ကလေး အသံထွက်တယ်ဆိုရုံမျှ အချက်ပေးသံနှင့်အတူ လူရိပ်မည်းမည်းတစ်ခု သူမအနားသို့ လှစ်ကနဲရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး … “ရောက်ပြီလား … မဝါ …” “အင်း ” “အောက်ဆင်း ရအောင် … ” ဆိုပြီး သူမလက်ကို အသာဆွဲ၍ ဝါဝါမွန်သူ့နောက်ကနေ အိမ်အောက်ကို ဆင်းလိုက်လာခဲ့ ပါသည်။ အိမ်နောက်ဖက် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ပန်းပင်ရေပေးသည့်ရေကန်အနားရောက်တော့ နောက်ထပ်လူရိပ်တစ်ခုကို သူမထပ်မံ၍ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝါဝါမွန်က သူ့လက်ကို ဆွဲခေါ်လာသူကို မော့၍ကြည့်လိုက်ပြီး … “ဘယ်သူ ပါ သေးလဲ ” “ကျနော်ရယ် အောင်မိုးရယ် …နှစ်ယောက်တည်းပါ ” “အင်း … ရ ပါတယ် ” ဝါဝါမွန်နေရာရွေး၍ အောက်မှာထိုင်ချလိုက်သည်။ ရေကန်ဘောင်နဘေးမှာ ဖြစ်ပြီး သံမံတလင်းလေးခင်းထားတာမို့ သာ တော်ပေသေးသည်လို့ တွေးမိသွားသည်။ အိမ်ရှေ့ဘုရားခန်းဆီမှ မီးအလင်းရောင်ဖြင့် မှုန်ပျပျ အလင်းက ကျရောက်နေသည်။အပြင်မှကြည့်လျှင်မူ သူတို့တတွေကို ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် သတိထားမိကြလိမ့် မည် မဟုတ်ချေ။သူမစိုက်ပျိုးထားသည့် ပန်းခြုံတွေကလည်း ဒီအချိန်မှာ သူမတို့ကို ကောင်းစွာ အကာအကွယ်ပေးနေပေသေးသည်။ “ဟင့် အင်း အင့် ဟင့် ” ဝါဝါမွန့် ထံမှ အမေဋိတ်သံကလေးတစ်စွန်းတစ်စ ထွက်ပေါ်၍လာသည်။ သူမကိုယ်ကလေး ထွန့်လူးလှုပ်ရှားရင်း ကိုယ်ပေါ်က ညဝတ်အင်္ကျီပါးလေးက အောက်ဖက်ကို လျှောဆင်းသွားသည်။ခါးမှထမီလည်း ပြေလျှော့လျှော့ ဖြစ်နေရာကနေ ပေါင်လယ်လောက်အထိ ရောက်ရှိသွားရလျှက် … ။

“အ အရမ်း မကဲ နဲ့ကွာ … ဟင့် ဟင့် အို … ” “ချစ်တယ် မ ရယ် ဟင်း ” “သွား ကိုစိုး … လူဆိုး တစ်ယောက်တည်းမလာဘဲ သူ့အဖော်ပါခေါ်လာတယ် ဟွန်း ” “မ ပဲပြောတယ် သူ့ပါ ခေါ်ခဲ့ ဆို ” “အင်းပါ ကဲ ကဲ စပါတော့ သူနိုးသွားမှ ဟုတ်ပေ့ ဖြစ်နေဦးမယ် ဟွန်း ” “ဒါဖြင့် စုပ်ပေး ” “နှစ် … ယောက်စလုံး လား ” “အင်း ဟင်း ဟင်း ” “လာ ဒီနား လာ အင်း အွန်း … … အွန်း အွန်း ကြိုက် … ကြိုက် လား … အင့် … ဟင့် ဟင့် ” လူရိပ်သုံးခုက အမှောင်ထဲမှာ လုံးထွေးသွားကြသည်။ ဝါဝါမွန်ကိုယ်လေးကို လေးဘက်ကုန်းပေးလျှက်သားဖြစ်နေပြီး တစ်ယောက်ရဲ့လီးကို ကုန်းစုပ်၍ ကျန်တစ်ယောက်က သူမရဲ့စောက်ပတ်ကို ကုန်းမှုတ်နေကာ တော်တော်ကလေးဖီလင်ရှိနေပေသည်။ မောင်စိုးနှင့် အောင်မိုး … ဒီနှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်က သူမနှင့် တစ်လမ်းတည်း အတူနေထိုင်သူတွေဖြစ်ကြပြီး မောင်စိုးနှင့်သူမတို့ အိမ်က နှစ်အိမ်ကျော် သုံးအိမ်လောက်ပဲခြားမည်။ အောင်မိုးက အခြားရပ်ကွက်ကဖြစ်ပြီး မောင်စိုး သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံး အသက် နှစ်ဆယ် …အစိတ်ဝန်းကျင်အရွယ်တွေ ။

ဝါဝါမွန် မောင်စိုး ( သူမအခေါ် …ကို စိုး ) ကို ထိန်းထားတာကြာပြီ။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်လကျော်ကျော်လောက် ကတည်းကပင် ဖြစ်သည်။ဟိုနားဒီနား သွားလျှင် မောင်စိုးကိုသာ ခေါ်ခေါ်သွားတတ်သည်။ ကားအတူစီးရင်း ဘာဘာညာညာကလေးတွေ ထိမိကိုင်မိစေရာက ကောင်လေး သူမနောက်ကို ပါ လာခဲ့ပေသည်။ လူသိရှင်ကြားသိပ်မရှိတဲ့ တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ မောင်စိုးကို သူမခန္ဓာကိုယ်အား လိုသလို အသုံးပြုခွင့် ပေးလိုက်သည်။ ထိုမှစ၍ မောင်စိုးကား သူမ ထားရာနေ စေရာသွားဖြစ်ခဲ့ရချေပြီ။ ချာတိတ်က ခပ်ဆိုးဆိုး …လိုင်းလည်း အတော်စုံသူပဲဖြစ်ရာ အပေါင်းအသင်းလည်းများလှသည်။မိုက်ပေ့ရမ်းပေ့ ဆိုတဲ့သူ အတော်များများဟာ သူ့ရောင်းရင်းတွေ ဖြစ်လို့ … ။မောင်စိုးကို အပိုင်ကိုင်ထားနိုင်မှတော့ သူနှင့်ဆက်နွယ်ရာ ပတ်သက်ရာပတ်သက်ကြောင်းတွေက အလိုအလျောက်ပါ လာခဲ့ရသည်။

ဂိုဏ်းစတားဆန်ဆန် သူကိုးကွယ်အားထားရသည့် လူမိုက်ကျော်ကြီးကို သူမနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ပေးခဲ့ရသည်။ မောင်စိုး နည်းနည်းတော့ တင်းမိပေမယ့် အာစရိတစ်ပိုင်းဖြစ်နေတာမို့ မတတ်သာခဲ့ပါချေ။ ဝါဝါမွန် ဒီအခွင့်အရေးကို အပီအပြင်အသုံးချလိုက်သည်။သူမအနေနှင့် ဆန္ဒရှိလျှင်ရှိသလို မောင်စိုးကို မလိမ့် တစ်ပတ်နှင့်ချိန်းဆိုပြီး သူ့အဖော်တစ်ယောက်ဖြစ်စေ ခေါ်လာခိုင်းဖို့ တွေးမိလိုက်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်က ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်ဖြစ်တာမို့ မောင်စိုးတို့ နှစ်ယောက်သာမက သူမကိုယ်တိုင်လည်း မကြုံစဖူး ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြစ်နေရသည်ဆိုတာ သူမမငြင်းနိုင်ပါချေ။ မောင်စိုးလီးက တုတ်တုတ်ထွားထွားဖြစ်၍ ပိန်သွယ်သောသူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့်တောင် သိပ်ပြီးမလိုက်ဖက်လှသလို ဖြစ်နေသည်။ လူမူကြို လီးတက္ကသိုလ်ဆိုတာမျိုး ကြားဖူးသလားလို့ … ။လီးက သူမတံတွေးရည်ဝပြီး နီရဲပြောင်လက်လာသည်။ တဆတ်ဆတ်နှင့် တုန်ခါနေကာ လဒစ်ကြီးပြူးထွက်နေပုံမှာ ဝါဝါမွန်စောက်ပတ်ကို ခံချင်စိတ်တို့ ဟုန်းကနဲ အုံကြွလာစေသည်။

မောင်စိုးဘော်ဒါကြီး အောင်မိုးကလည်း လူပုံပျော့တိပျော့ဖတ်ပေမယ့် ခပ်ညံ့ညံ့အစားထဲကတော့ ဟုတ်မည်မထင်ပါချေ။ ဝါဝါမွန်စောက်ပတ်ကို နူးနေအိနေအောင် ဆွနှူးပေးနေပြီး စောက်ပတ်တဝိုက်ကို လျှာဖြင့် အသွားအပြန်ယက်လိုက် စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းကို အလျားလိုက်လျှာဖြင့် ယက်ယက်ကာ သပ်တင်ပြီး စောက်စိကလေးကို တဆတ်ဆတ်လျှာထိုး၍ ဆွလိုက် အစိထိပ်ဖူးကလေးအား ပါးစပ်ဖြင့် တပြွတ်ပြွတ်စုပ်ကာ သွားနှင့် မနာမကျင်အောင် ကိုက်ခဲလိုက် တဖန် စောက်ခေါင်းထဲလျှာသွင်းပြီး အတွင်းသားတွေကို လှည့်ပတ်မွှေနှောက်လိုက်လုပ်နေတာမို့ စောက်ပတ်ကယားယံရုံမျှမကဘဲ ရွ သထက်ရွ၍ နေလေကာ ပြင်းပြစွာဖြစ်ပေါ်လာသောအလိုးခံလိုစိတ်နှင့်အတူ ဝါဝါမွန်တစ်ယောက်ရူးမတတ်ပင် ခံစားနေရပါတော့သည်။ “လာ လာ အောင်မိုး မင်းလီးကို ငါစုပ်ပေးမယ် မောင်စိုး မြန်မြန်လိုးတော့ ကွာ ကြားလား မမ ပြောတာ ” “ဟုတ်ကဲ့ မမ ဝါ ” နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူခေါင်းညိတ်ပြီး သူမစေခိုင်းသလို လိုက်နာလိုက်ကြသည်။

အောင်မိုးလီးကို ဘောင်းဘီဇစ်ဖြုတ်ကာ ကိုင်စမ်းကြည့် လိုက်တော့ ဝါဝါမွန်လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သူ့လီးဘေးပတ်လည်က အဖုဖုအထစ်ထစ်တွေကို လက်နှင့် စမ်းမိလိုက်လို့ပဲ ဖြစ်သည်။ဧကန္တ ဂေါ်လီလီးပဲ ဖြစ်ရမည်။ ဒီလိုလီးတွေက ခံရတဲ့ မိန်းမတွေရဲ့တဏှာစိတ်တွေကို ပိုမို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားထကြွလာအောင် ပြုမူနိုင်စွမ်းရှိလှတာကို သူမကြားဖူးနားဝရှိခဲ့၍ ဖြစ်သည်။

ဝါဝါမွန်၏ ကုန်းပေးထားသည့် ဖင်နှစ်ဖက်အကြားရှိ စောက်ပတ်အခေါင်းပေါက်ကလေးထဲသို့ မောင်စိုးလီးက ကြပ်သိပ်စွာ ဖြင့် တစ်ရစ်ချင်း တိုးဝင်လာသည်။ သူမအနေနှင့် အားမနာစတမ်းပြောရလျှင် ကိုဘခက်လီးတောင် မောင်စိုးလီးလောက် မဆွဲဆောင်နိုင်တာ အမှန်ပင်။ လီးက အရွယ်အစားချင်း သိပ်မကွာခြားလှဘဲ ဟိုက အတွေ့အကြုံများသလောက် လိုးနည်းစုံကို ပိုင်နိုင်ကျွမ်းကျင်တာတစ်ခုပဲ ပြောစရာရှိသည်။ မောင်စိုးဆောင့်ချက်ကလည်း ထိထိမိမိ ရှိနေသည်။လီးကြီးကို စောက်ခေါင်းအဝမှာ လှည့်ပတ်ထိုးမွှေပြီးမှ တရှိန်ထိုးလိုးဆောင့် ချခြင်းမို့ အဝင်နက်သလောက် ထိချက်ပြင်းလှပါသည်။

သူက အဆက်မပြတ်ပင် တဇွပ်တဖွပ်ဖွပ်နှင့်နေအောင် သွက်သွက်ကြီးဆောင့်ပေးနေပေသည်။အချက်နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်ကနေ အချက်လေးငါးဆယ် အထိ မနားစတမ်းပင် ဆက်တိုက် လိုးပေးနေခြင်းပဲဖြစ်သည်။ “စွပ်ဖွပ် ဘွတ် … ဘုတ် ဖတ် စွိ ဇွပ် ဘွပ် …ဘုတ် ပွပ် ဗွပ် …” “အင့် အိ အိ အင့် ဆောင့် မောင်လေး ဆောင့်… တအားနဲ့ လိုးပေး အိ … အီး အီး ထိ … ထိတယ် ဆောင့် ဆောင့် မြန်မြန် ဟင်း ဟင်း … ” လီးတစ်ချောင်းကို အလိုးခံရင်း ကျန်လီးတစ်ချောင်းဖြစ်သည့် အောင်မိုးလီးကိုလည်း အပြတ်တောင်လာအောင် သူမပါးစပ်ဖြင့် စုပ်၍ စုပ်၍ ပေးနေသည်။ လီးက မဟားဒယားကြီးတောင်မတ်ထကြွလာသည်။ ဂေါ်လီက ၁၂ လုံးထည့်ထားတာမို့ လီးကနှစ်ဆလောက်ပိုမို ကြီးထွားနေသည်။ ဝါဝါမွန် တင်းမခံနိုင်တော့ချေ။

မောင်စိုးဆောင့်လိုးမှုနှင့် အတူ စောက်ရည်တွေ တစ်ချီပန်းလွှတ်ထွက် သွားရသည်။“ကောင်းတယ် ငါ့မောင်ရယ် မင်းလိုး လိုက်တာ မမ အားတွေတောင်ကုန်သွားသလိုပဲ ဟင်း ဒီဖက်ကိုလာ ပက်လက်ပဲလိုးပေးတော့ ” မောင်စိုးကို ပက်လက်လိုးခိုင်းစဉ် အောင်မိုးကို သူမအပေါ်ကနေခွထိုင်စေလိုက်ကာ သူမပါးစပ်ထဲ သူ့လီးသွင်းခိုင်းပြီး သူ့လီးကိုမြိန်ရည်ယှက်ရည်နှင့် ဆက်လက်စုပ်ပေးလိုက်သည်။လျှာနှင့်လည်း လှည့်ပတ်ယက်ပေးသည်။ထိုစဉ် …(ဇာတ်သိမ်းပိုင်းမျှော်)

Zawgyi

“ေမာင္ေလး..တအားနဲ႔ လုပ္ေပး”ဆိုတဲ့ ေဂ်ာေတာင့္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ မမ

ဝါဝါမြန္တစ္ေယာက္ ကိုတင္ေမာင္ေက်ာျပင္ကို တင္းတင္းႀကီးဖက္တြယ္ၿပီး တဏွာျပင္းျပင္းႏွင့္ သူမကို တအုန္းအုန္း တဒိုင္းဒိုင္း အသံထြက္ေအာင္ လိုးေဆာင့္ေပးေနေသာ ကိုတင္ေမာင္၏ေဆာင့္ခ်က္မ်ားကို ေအာက္ကေန သူမဖင္ႀကီးေကာ့ကာတစ္မ်ိဳး ပင့္ကာတစ္သြယ္ျဖင့္ စည္းကိုက္ဝါးကိုက္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္လည္ေညႇာင့္လိုးရင္း ပါရမီျဖည့္ေပးေနပါသည္။ ကိုတင္ေမာင္ကား ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ အခ်ိန္ႀကီးမွာပင္ အလုပ္မွေန၍ ထမင္းစားျပန္လာၿပီး မယားေခ်ာေလးျဖစ္သူ ဝါဝါမြန္ကို တစ္ခ်ီမရမက ဆြဲေနျခင္းပဲ ျဖစ္သည္။ ေဆာင့္ခ်က္မ်ားက တျဖည္းျဖည္းၾကမ္းလာသည္။

ကိုယ္လုံးကိုယ္ေပါက္ အထူးပဲလွပ၍ ခါးေသးရင္ခ်ီ ရင္ထြားထြား တင္ကားကားျဖစ္ေသာ မယားေခ်ာေလးကို ပိုင္ဆိုင္သူပီပီ ကိုတင္ေမာင္ကား ပက္လက္ဒူးေထာင္ေပါင္ကား အေနအထားျဖင့္ ဝါဝါမြန္၏ေပါင္ႏွစ္ဖက္အၾကားမွ ေဖာင္းအိေနေသာ ေစာက္ပတ္ႀကီးကို လိုးေဆာင့္ရသည္မွာ ယခု အိမ္ေထာင္သက္ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္လာသည့္တိုင္ အားရသည္ဟူ၍မရွိေခ်။ ေနာက္ဆုံး အားကုန္သြန္၍ သူ႔တင္ပါးကို ေျမာက္လိုက္ႏွိမ့္လိုက္ အဆက္မျပတ္လုပ္ၿပီး အခ်က္ႏွစ္ဆယ္ အစိတ္ခန႔္ အေပၚစီးကေန အားပါပါေဆာင့္ေဆာင့္ ခ်လိုက္ေတာ့မွ သူဂိတ္ဆုံးေရာက္ၿပီး သုက္ရည္ေတြ ပန္းထြက္သြားသည္။ဝါဝါမြန္လည္း ေကာ့ ပ်ံ၍ သူႏွင့္အတူ လိုက္ပါ ၿပီး ၿပီးလိုက္ရသည္။

ခဏနားၾကၿပီး ဝါဝါမြန္က … “ကဲ ကိုေမာင္ အလုပ္သြားစရာရွိ သြားပါ ညေနျပန္လာမွ ရွင့္စိတ္ႀကိဳက္ေပါ့ ” “ဒါျဖင့္ နမ္းပါဦး ဝါေလးရ ” “ဟင္း ကဲ ႁပြတ္ ႁပြတ္ သြားေတာ့ ကိုေမာင္ ရစ္မေနနဲ႔ ရွင့္တပည့္ေတြေစာင့္ေနၾကေရာ့ မယ္ ” အဝတ္အစားေကာက္ဝတ္ၿပီး ကိုတင္ေမာင္ ျပန္ထြက္ခြာသြားေတာ့မွ ဝါဝါမြန္လည္း သက္ျပင္းကို ဟင္းကနဲ ခ်လိုက္မိပါေတာ့သည္။ ဝါဝါမြန္ … အသက္က ၂၀ စြန္းစြန္းကေလးသာ ရွိဦးမည္။ ၁၈ႏွစ္သမီး ေလာက္မွာ သူမအိမ္ေထာင္က်သည္။ ထိုစဥ္က အေဝးေျပးကားေမာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ ကိုတင္ေမာင္က သူမအိမ္ကို အဝင္အထြက္ျပဳလာရာမွ ႏွစ္ေယာက္သားၿငိခဲ့ၾကတာျဖစ္ၿပီး မိခင္သေဘာမတူမွာစိုး၍ ခိုးရာေနာက္ကို တစ္ပါတည္း လိုက္ပါခဲ့ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ ကိုတင္ေမာင္က သူမထက္ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ႀကီးသည္။

ကားအက္ဆီးဒင့္ ႏွစ္ႀကိမ္ျဖစ္ၿပီးေနာက္ ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ အႏၲရာယ္မ်ားေသာ ယာဥ္ေမာင္းအလုပ္ကိုစြန႔္ကာ အေဝးေျပးကားလိုင္းတစ္ခုမွာပင္ ဂိတ္မႉးအျဖစ္ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္သည္။အလုပ္လည္း အဆင္ေျပသည့္အေလွ်ာက္ မယားျဖစ္သူကို မေၾကာင့္မၾကထားႏိုင္သည္။ သားသမီးလည္းမရျဖစ္ၾကေပ။ ဝါဝါမြန္တစ္ေယာက္ အိပ္ခန္းထဲမွ ထြက္လာၿပီး အိမ္ေနာက္ေဖးရွိ ေရခ်ိဳးခန္းရွိရာသြား၍ ေရမိုးခ်ိဳးအဝတ္အစား လဲလွယ္လိုက္သည္။ၿပီးေနာက္ အိမ္တံခါးမ်ားကို ေသာ့ခတ္၍ ဆိုကၠားတစ္စီးႏွင့္ အျပင္ထြက္လာလိုက္သည္။ သူမသြားေနက်ေနရာကိုေရာက္ေတာ့ ဆိုကၠားဆရာကို ပိုက္ဆံရွင္း၍ ျပန္လႊတ္လိုက္ၿပီး အိမ္ကေလးထဲကို လွမ္းဝင္လာခဲ့လိုက္ပါသည္။ အိမ္ကေလးထဲမွာေတာ့ အသက္ ၄၀အ႐ြယ္ခန႔္ ေယာက္်ားႀကီးတစ္ေယာက္က ဝါဝါမြန္ကို ေပြ႕ဖက္ဆီးႀကိဳေနၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား အိပ္ခန္းထဲကို အတူယွဥ္တြဲ၍ ဝင္လာခဲ့ၾကပါသည္။

“ေစာင့္ရတာၾကာၿပီ ဝါဝါရယ္ ” “ဟင္း ဟိုက အလုပ္မသြားႏိုင္ေသးလို႔ ေတာ္ေရ သူထမင္းစားအျပန္ကိုလည္း ေစာင့္ရေသးတယ္ ” သူမကေျပာလိုက္ၿပီး သူ႔ရင္ခြင္ထဲ တိုးဝင္ကာေပြ႕ဖက္လိုက္သည္။ “တေန႔တျခား ပိုလွလွလာတယ္ ဝါဝါ ရယ္ ” “ကိုႀကီး ေနာ္ ဟြန႔္ … ေတြ႕လိုက္ရင္ ဒီအတိုင္းႀကီးပဲ လူကို ဟိုဟာလုပ္ဖို႔ပဲ စဥ္းစားေနတာလား ဟင္း ဟင္း ” “ဘာလုပ္ဖို႔ေျပာတာလဲ ဝါရဲ႕ ” “ဟို …လိုး… လိုး ဖို႔ … လိုး ဖို႔ ေျပာတာ ကိုဘခက္ ရဲ႕ …ကဲ ရွင္းပလား ဟင့္ ဟင့္ ဟင့္ ” ဝါဝါမြန႔္ကိုယ္လုံးေလးက ကုတင္ေပၚသို႔ လဲၿပိဳက်သြားရပါသည္။သူမကိုယ္ေပၚက အက်ီၾကၤယ္သႌး ေတြကို တစ္လုံးမက်န္ သူျဖဳတ္ေပးေနသည္။ အနက္ေရာင္ေတာင္ေပၚ ဘရာစီယာေလးကို ခြၽတ္သည္။ ထမီကို အထက္ဆင္စကေလးေျဖခ်လိုက္ရာ ေစာက္ေမႊးအဖုတ္ႀကီးႏွင့္တကြ ေယာက္်ားတန္ဆာကို အလြန္အမင္း မြတ္သိပ္ေတာင့္တေနဟန္ျဖင့္ သူမ၏ အရည္လဲ့ေနေသာ ေစာက္ပတ္ေဖာင္းအိအိႀကီးက ဘြားကနဲပင္ ေပၚထြက္လာသည္ကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။

“ဟင့္ ဟင့္ ကိုႀကီးလည္း ခြၽတ္ေလ ” “သိပ္ေတြ႕ခ်င္ေနၿပီလား ” “ေတြ႕ခ်င္လို႔ ေျပာတာေပါ့ ကိုဘခက္ရယ္ အဟင္းဟင္း ” ဘခက္ ဆိုသူက သူ႔ပုဆိုးကိုခြၽတ္ခ်လိုက္သည္။လီးမည္းမည္းသည္းသည္း ႀကီးက ကိုင္းခရမ္းသီးႀကီးအလား သူ႔ ေပါင္ႏွစ္ဖက္အၾကားမွာ တြဲေလာင္းႀကီးက်လို႔ … ။ လီးေမြးေတြက ရွည္လ်ားေကာက္ေကြးစြာ နက္ေမွာင္ထူထပ္ၿပီး အေမႊးအျမႇင္သန္သူပီပီ လီးေမြးမ်ားက သူ႔ဆီးခုံမွေန၍ ခ်က္တိုင္ဆီအထိ တစ္ဆက္တည္း တက္သြားသလို ထင္ရေပသည္။

ဝါဝါမြန္ ကုတင္ေအာက္ဆင္းၿပီး သူ႔ လီးႀကီးကို လက္ႏွင့္ အားပါးတရႀကီးဆုပ္ကိုင္ကာ ဂြင္းတိုက္ေပးလိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ သူမႏႈတ္ခမ္းကေလးက လီးမည္းႀကီးကို ႁပြတ္ကနဲေနေအာင္ လွမ္းစုပ္၍ လီးတစ္ေခ်ာင္းလုံးကို ပါးစပ္ၿပဲေနေအာင္ဟၿပီး စုပ္ငုံကာ ငုံ႔လိုက္ႂကြလိုက္ လွ်ာကေလးတဖ်ပ္ဖ်ပ္ယက္ဆြလိုက္လုပ္ရင္း ၾကင္ၾကင္နာနာ အနမ္းေပးေနလိုက္ေတာ့သည္။

ကိုဘခက္၏လီးက တမုဟုတ္ခ်င္း ေတာင္မတ္ႀကီးထြားလာပါသည္။ သူမ၏ လင္ေတာ္ေမာင္ လီးႏွင့္ ဘာမွ် မဆိုင္ေခ်။လင္ျဖစ္သူ ကိုတင္ေမာင္လီးေလးက ေသးေသးေလးျဖစ္၍ အိမ္ေထာင္သက္ကေလး တစ္ႏွစ္ခန႔္အေရာက္မွာ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ ျဖစ္လို႔ သြားပါၿပီ။လိုးရတာ ဖြယ္တယ္တယ္ ေပါ့႐ႊတ္႐ႊတ္ႏွင့္ မို႔ လီးႀကီးတာမွ ႀကိဳက္သည့္ ဝါဝါမြန္အေနႏွင့္ ဘယ္လိုမွကို အားရတင္းတိမ္ႏိုင္မႈ မရွိေတာ့ေခ်။

“ေစာက္ပတ္ယက္ေပးဦး ကိုဘခက္ရယ္ ” ေတြ႕ဆုံခဲ့တာ ေလးငါးႀကိမ္မကရွိခဲ့ၿပီး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္သိၿပီးျဖစ္၍ ဝါဝါမြန္က မရွက္မေၾကာက္ပင္ ေျပာဆိုလိုက္သည္။ ဤသို႔ညစ္တီးညစ္ပတ္ ေျပာဆိုလိုးေဆာင့္ရျခင္းမ်ိဳးကို သူမအလြန္ ႏွစ္ၿခိဳက္သေဘာေတြ႕လွသူ ျဖစ္သည္။ ဝါဝါမြန္မွာ အပ်ိဳဘဝကတည္းကပင္ မိခင္ႏွင့္အတူ ထမင္းဆိုင္မွာ ကူေရာင္းရင္း ေယာက္်ားသနာေတြႏွင့္ ေထြးလားလုံးလား ေနထိုင္ဆက္ဆံရတာကို ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ့ သူျဖစ္၍ အေတြ႕အႀကဳံလည္း မ်ားစြာရရွိခဲ့ၿပီးသူ တစ္ေယာက္ပင္ျဖစ္သည္။

သူမ၏အပ်ိဳပါကင္ကို ထမင္းဆိုင္ အကူအလုပ္သမားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္အညာသားဆိုသူကဖြင့္ လိုက္သည္။ ႏွစ္ႀကိမ္ သုံးႀကိမ္ေလာက္ ကာမဆက္ဆံျဖစ္ခဲ့ၿပီး လီးအရသာကို ထပ္မံခံစားလိုစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာမိသည္။ အညာသားျပန္သြားေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆက္ဆံျဖစ္ခဲ့ျပန္သည္။ဒီတစ္ႀကိမ္မွာလည္း သူမေမွ်ာ္လင့္ သလိုျဖစ္မလာဘဲ အခ်ိန္တိုတိုႏွင့္ပင္ တစ္စခန္းရပ္ခဲ့ရျပန္သည္။

ကိုတင္ေမာင္က တတိယေျမာက္ရည္းစား အသက္ကလည္းပိုႀကီးသလိုအေတြ႕အႀကဳံပိုရင့္သူမို႔ သူမကို မယားအျဖစ္သို႔ ေရာက္သည္အထိ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ လီးႀကီးလြန္းလို႔ မဟုတ္ဘဲ အခ်ိန္ၾကာၾကာဆြဲကာ လိုးေပးႏိုင္သူမို႔လည္း ဝါဝါမြန္ သူ႔ကိုအ စြဲခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ အိမ္ေထာင္သက္ကေလးလည္းရလာ အလုပ္တာဝန္ေတြပိၿပီး ယခင္ကလို ကိုတင္ေမာင္တစ္ေယာက္ လိုးအား မရွိေတာ့ဘဲ ေယာက္်ားစြမ္းအားေတြ ေလွ်ာ့က်လာခဲ့ၿပီမို႔ ဝါဝါမြန္ ပင္ကိုယ္ဇာတိကေလးျပလာၿပီး ၿခံခုန္ခ်င္လာသည္။ ကိုဘခက္ႏွင့္ ဆုံဆည္းခဲ့ျခင္းက သူမအလိုရမၼက္ ဘယ္ေလာက္ႀကီးတယ္ဆိုတာ သက္ေသျပေနသလိုပင္ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။

ဘခက္က ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ လင္ရွိမယားမေရွာင္ ဘာမေရွာင္ ကစ္သူပင္။သူဖြင့္ခဲ့သည့္ပါကင္ေတြမနည္းသလို တစ္လမ္းလုံးရွိသမွ် လင္ရွိမယားေတြအထဲက ေစာက္ပတ္႐ြသည့္ဘယ္မိန္းမ မဆို သူ႔လက္ခ်က္ႏွင့္ မကင္းၾကသူေတြခ်ည္းပင္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ႏွစ္လုံးသုံးလုံးထီကိုင္သည့္ ခ်ဲဒိုင္မယားေရာ ကုန္စိမ္းသည္ေရာ သေဘၤာသားမယား ေက်ာင္းဆရာမ ကုမၸဏီဝန္ထမ္းပါမက်န္ ဆိုက္စုံဖိုက္ဖူးသည္။ အလုပ္လည္း ဟုတ္တာေရာမဟုတ္တာပါ အစုံလုပ္သူမို႔ သူ႔ခြင္က က်ယ္ျပန႔္သည္။ ဝါဝါမြန္ႏွင့္လည္း ရပ္ကြက္ေဈးထဲမွာ မၾကာခဏဆုံမိၾကရာက သူကလမ္းေၾကာင္းခင္းၿပီး ရင္းႏွီးမႈအရယူကာ အပိုင္ခ်ိဳင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဘခက္က ဝါဝါမြန္ကို ကုတင္ေပၚဆြဲတင္လိုက္ရာက ပက္လက္လွန္ေပါင္ႏွစ္ဖက္ၿဖဲကားခိုင္းလိုက္ၿပီး သူမေပါင္ၾကားထဲသို႔ ေခါင္းလွ်ိဳဝင္၍ ေစာက္ပတ္ခုံးေမာက္ေမာက္ႀကီးကို နမ္းလိုက္သည္။

ဝါဝါမြန႔္ ေစာက္ပတ္မွာ လက္ေလးသစ္ခန႔္ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြထူထူမို႔မို႔ ႀကီးျဖစ္လ်က္ အေမြးမၾကာမၾကာ ရိတ္ေလ့ ရွိသူမို႔လည္း ေစာက္ပတ္တဝိုက္မွာ ေျပာင္ရွင္းေနၿပီး မုန႔္ေဖာင္းႀကီးလို ၾက႐ြလွ်က္ရွိေနတာကို ေတြ႕ရပါသည္။ေစာက္ရည္ေတြက ေတာ္ေတာ္ကေလး ႐ႊန္းစိုေနေလၿပီ။ ေစာက္ပတ္တဝိုက္ကို လွ်ာႏွင့္သိမ္းယက္လိုက္ ေစာက္ေခါင္းထဲလွ်ာသြင္းၿပီး လွည့္ပတ္ထိုးေမႊလိုက္ ေစာက္ေစ့ကေလးကိုတႁပြတ္ႁပြတ္စုပ္လိုက္ႏွင့္ မို႔ ဝါဝါမြန္ ကာမစိတ္ေတြ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ ထႂကြေသာင္းက်န္းလာခဲ့ရသည္။

ကိုဘခက္က ဝါဝါမြန႔္ ေစာက္ေခါင္းေလးထဲကို လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပူးကာသြင္းၿပီး ထိုးလိုက္ႏႈိက္လိုက္ သြင္းလိုက္ထုတ္လိုက္ႏွင့္ အသြားအျပန္လုပ္ကာ ေစာက္ရည္ဒလေဟာစီးက်လာသည္အထိ ေဆာင့္ကာေဆာင့္ကာ လက္ႏွင့္ လိုးေပးေနျပန္ပါသည္။ “အအိ အင့္ အင့္ ဟင္ မ မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး ယား ယားတယ္ ကိုႀကီးရယ္ အိ အိ အူး အူး ကြၽတ္ကြၽတ္ အ အိ အာ့ အား ” “ေကာင္းလား ဝါဝါ ဘယ္လိုေနလဲ ဟင္း ဟင္း ” “ေကာင္း ေကာင္းတယ္ ဟင္း ဟင္း ဟင္း… အေပၚတက္ၿပီး လိုးေပးပါေတာ့ ကိုဘခက္ရယ္… ကြၽန္မ ေစာက္ပတ္က ႐ြခ်င္တိုင္း ႐ြေနပါၿပီ လီးနဲ႔လိုးတာ ခံခ်င္လွၿပီ ” “လိုးေပးမွာေပါ့ ဝါဝါရဲ႕ ဟင္း ဟင္း ေစာက္ပတ္ကအရည္အထြက္မ်ားမွ လီးအဝင္ေခ်ာမွာမဟုတ္လား ” သူ စိတ္တိုင္းက် လုပ္ေပးၿပီးမွ ဘခက္ သူမကို လိုးဖို႔ ေနရာယူလိုက္သည္။

သူ႔ လီးႀကီးထိပ္ကို သူမေစာက္ပတ္အဝမွာေတ့ခ်ိန္၍ လဒစ္ထိပ္ဖူးကို ျမဳပ္ဝင္သြားေအာင္ တျဖည္းျဖည္းဖိသြင္းလိုက္သည္။ ႁဗြတ္ စြိ စြပ္ ဗြပ္ “အ အိ အီး ဟင့္ အင့္ ” “ေကာင္းလိုက္တာကိုဘခက္ရယ္ နင့္ သြားတာပဲ လီးႀကီးကလည္း ႀကီးလိုက္တာ ” “ေကာင္းရင္ လက္က … ေစာက္ပတ္ကို ၿဖဲေပးထား ငါ …ေပါင္ထမ္းၿပီး လိုးေပးမယ္ ” “လုပ္ပါ လီးဝင္ရင္ ၿပီးတာပဲ ႀကိဳက္သလိုသာလိုး ” ဝါဝါမြန္ကလည္း အားက်မခံ ျပန္ေျပသည္။ ဘခက္ အသားကုန္ လိုး ၿပီ။ ကုတင္သံ တကြၽိကြၽိ ဆူညံသြားသည္။ေဆာင့္သံေတြ မာန္သြင္းသံေတြ အသားခ်င္းတဖတ္ဖတ္ တဘတ္ဘတ္႐ိုက္ခတ္သံ လီးႏွင့္ ေစာက္ပတ္ထိေတြ႕ရာမွထြက္ေပၚလာေသာ တဇြပ္ဇြပ္ တဖြပ္ဖြပ္အသံမ်ားက ပြက္ေလာ႐ိုက္မွ် ထြက္ေပၚလို႔ လာသည္။

ဝါဝါမြန္ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကို သူ႔ ပုခုံးတင္ထမ္းၿပီး ၿပဲအာအာကေလးျဖစ္ေနသည့္ေစာက္ေခါင္းေလးထဲကို သူ႔လီးႀကီး မဆန႔္မၿပဲထည့္သြင္းၿပီး တရစပ္ေဆာင့္လိုးေနျခင္းျဖစ္သည္။သူ႔လီးက ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းသားေလးေတြကို ရက္စက္စြာပင္ ထိုးခြဲဝင္ေရာက္သြားၿပီး တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လီးအရင္းထိ ဒုတ္ကနဲဒုတ္ကနဲ စိုက္ျမဳပ္ဝင္သြားတာမို႔ သားအိမ္ေပါက္မတတ္ အီဆိမ့္ ေနေအာင္ခံရသျဖင့္ ဝါဝါမြန္အံကိုတင္းတင္းႀကိတ္ထားလိုက္ရသည္။ ဝါဝါမြန္ဖင္သားအိအိကားကားႀကီးႏွစ္ဖက္က သူ႔ေဆာင့္လိုးခ်က္ေအာက္မွာ တုန္ကနဲတုန္ကနဲ လႈပ္ခါယမ္းကာ ပိပိျပားျပားႀကီးျဖစ္သြားရလွ်က္ ေစာက္ပတ္ကလည္းၿပဲကနဲၿပဲကနဲေနေအာင္ အခ်က္ေပါင္းရာခ်ီၿပီး အဆက္မျပတ္ေဆာင့္လိုးမႈကို ခံေနရေပသည္။ အရသာေကာင္းသထက္ေကာင္းလာသည္။

“ကို ေဆာင့္ ေဆာင့္ေပး ျမန္ျမန္ လိုး ပါ လိုးစမ္းပါ ဟင့္ ဟင့္ ဝါဝါ ၿပီးခ်င္လာၿပီ ေသးေတာင္ ထြက္ခ်င္လာသလိုပဲ ” “ငါ လိုးတာ ႀကိဳက္လား ဝါဝါ နင့္ ေယာက္်ားလိုးတာနဲ႔ တူရဲ႕လား ” “အိုး ဘယ္တူမွာလဲ ရွင့္လီးကလည္း ႀကီးၿပီး အလိုးကလည္း ဒီေလာက္သန္လွတာ ေကာင္း … ေကာင္း တယ္ ေကာင္းေကာင္း လိုးေပးစမ္းပါ ကြၽန္မ ရွင့္ ကို … ရွင္ ေခၚတဲ့ေနရာ လိုက္ အလိုးခံေပးမယ္ ဘယ့္နဲ႔လဲ ကို ဘခက္ရဲ႕ ” “နင္ တကယ္ေျပာတာေနာ္ ငါ နင့္ ကို ဖာဘိေခၚသြားၿပီး လိုးမွာ ျဖစ္လား ” “ဘာလဲ ဖာခံ ခိုင္းမလို႔ လား ဟင္း ဟင္း ဒီက သုံးေယာက္ေလးေယာက္ေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ ပဲေနာ္ ဟြင္း ” “ကဲကြာ နင္ေျပာတာနဲ႔ ငါ့ လီးကပိုေတာင္ ၿပီး ၿပီးခ်င္လာၿပီ ကိုင္း လီးတဆုံးလိုးေပးမယ္ ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား ” “ျဖစ္တယ္ ကိုဘခက္ လီးအရင္းထိ ေမႊ႕ၿပီးေဆာင့္ေပး အား ေကာင္း ေကာင္းတယ္ ေကာင္း အ အိ အား ” ဝါဝါမြန္ ေကာ့ ပ်ံသြားသည္။ ဖင္သားႏွစ္ဖက္ တြန႔္ကနဲ ရႈံ႕ကနဲ ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းသားေတြ ရႈံ႕ခ်ည္ပြခ်ည္ျဖစ္လ်က္ ေစာက္ရည္ေတြ တျဖစ္ျဖစ္ ပန္းထြက္သြားရေလသည္။ ကိုဘခက္လည္း အခ်က္ေလးရာေလာက္တရွိန္ထိုး လိုးေဆာင့္ကာ သုက္ရည္ေတြ သူမသားအိမ္ဆီ အဆက္မျပတ္ ထုတ္လႊတ္လိုက္ေလသည္။

တစ္ခ်ီအၿပီးမွာ ခဏနားၾကၿပီး တေအာင့္ေနေတာ့ ေနာက္တစ္ခ်ီ ထပ္လိုးၾကသည္။ သူက ေခြးကုန္းလိုးသည္။ ကုတင္ေပၚမွာ ဝါဝါမြန္ကို ဖင္သားႏွစ္ဖက္ ကုန္းေထာင္ေစလိုက္ၿပီး သူမအေနာက္မွေန၍ သူကေစာက္ပတ္ထဲလီးသြင္းၿပီး ေခြးလိုးသလို လိုးေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ႏွစ္ခ်ီအလိုးခံၿပီးခ်ိန္မွာ ဝါဝါမြန္အေနႏွင့္ အိမ္မွာကတည္းက လင္ျဖစ္သူအလိုးကိ တစ္ခ်ီဳ ခံလာခဲ့ရသူမို႔ ေမာေမာႏွင့္ သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာ လဲေလ်ာင္းရင္း လီးအရသာကို တရိပ္ရိပ္ခံစား၍ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြား ခဲ့ရေလသည္။ ဝါဝါမြန္ႏိုးလာေတာ့ သူက သူမေပါင္ႏွစ္ဖက္ၾကားမွာ ေခါင္းတိုးဝင္ၿပီး ေစာက္ပတ္ကို လွ်ာျဖင့္ တျပတ္ျပတ္ယက္ဆြေပးေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ “အိုး ကဲလိုက္တာ ဟင့္ ဟင့္ လူအိပ္ေနခ်ိန္ေတာင္ မေရွာင္ဘူး ဘယ့္နဲ႔လဲ ေစာက္ပတ္ယက္ရတာ အရသာေတာ္ေတာ္ရွိလို႔လား ဟင္းဟင္း ” “ရွိတယ္ နင့္ေစာက္ပတ္ကိုယက္ရင္ … ငါ့ လီးကအလိုလိုေတာင္လာတယ္ ကဲ … ၾကည့္ေတြ႕လား လီးစုပ္ခ်င္ေသးလား ” သူမမ်က္စိေရွ႕မွာျမင္ေတြ႕ေနရေသာလီးႀကီးက သံေခ်ာင္းႀကီးလိုမတ္မတ္ေတာင္ေနၿပီး လီဒစ္ထိပ္ၿပဲႀကီးမွာ အသည္းယားစဖြယ္ျဖစ္ေန၍ ဝါဝါမြန္လည္း သူ႔ကို ျပန္လည္ေမာ့ၾကည့္ေနလိုက္ကာ … “စုပ္မယ္ ကိုႀကီးလီးေတာင္တာျမင္ရင္ ကြၽန္မေစာက္ပတ္လည္း ေတာင္တာပဲ … အထဲကေန႐ြၿပီး ယားလာတယ္ သိလား ” ဝါဝါမြန္ သူ႔ လီးကို ကုန္းစုပ္ေပးလိုက္သည္။

လီးအျပတ္ေတာင္လာခ်ိန္မွာ သူမကိုယ္တိုင္လည္း ေစာက္ပတ္မွာ ေစာက္ရည္တ႐ႊဲ႐ႊဲျဖစ္ကာေနေခ်ၿပီ။ ဝါဝါမြန္က သူ႔ကို ပက္လက္အိပ္ခိုင္းၿပီး သူ႔ကိုယ္ေပၚကေန လီးႀကီးကို တက္ခြထိုင္လိုက္ကာ အေပၚမွေန၍ ျမင္းစီးသလို လိုးေပးလိုက္ပါသည္။ လီးႀကီးက သူမသားအိမ္ကို တဒုတ္ ဒုတ္ႏွင့္ ဝင္ဝင္ေဆာင့္ေနသည္။ ဖင္သားႀကီးႏွစ္ဖက္ကို တအိအိလႈပ္ခါ၍ ႏွိမ့္လိုက္ ႂကြလိုက္ ေရွ႕တိုးေနာက္ငင္ ဖိေဆာင့္ခ်လိုက္ စေကာဝိုင္းေမႊ႕လိုးလိုက္ႏွင့္ စည္းစိမ္အေတြ႕ႀကီး ေတြ႕ေနမိသည္။ ဒီၾကားထဲ ကိုဘခက္ကလည္း အလိုက္တသိႏွင့္ သူမေစာက္ပတ္ကို ေအာက္ကေန ပင့္လိုးကေလး လိုးေပးလိုက္ျပန္တာမို႔ ခံစားရသည့္သုခစည္းစိမ္က အတိုင္းထက္အလြန္ပင္ ျဖစ္ေနေပေတာ့ သည္။ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ခန႔္ၾကာေတာ့ ဝါဝါမြန္ အသက္ရႉသံတဟင္းဟင္းႏွင့္ ဏွာထန္လာသည္ႏွင့္အမွ် ႏွာမႈတ္သံ ခပ္ျပင္းျပင္း ထြက္ေပၚလာခဲ့ရသည္။

“ဟင္း ကို ရယ္ လီးႀကီးက လိုးရတာ ဇိမ္ပဲကြယ္ ဝါဝါ ေကာင္းေနၿပီ ေစာက္ဖုတ္တစ္ခုလုံးကြဲခ်င္ကြဲပေစေတာ့ အားရပါးရေဆာင့္ ခ်င္ၿပီ … အကိုရယ္ … ဟင္း ဟင္း ” “ေဆာင့္ ေဆာင့္ အားရေအာင္ ေဆာင့္ လိုး ေပး ကို ေအာက္ကေန ေကာ့ ေပးမယ္ အင္း ရလား ရလား … ဝါေလး ဟင္း အင္း ” “အား ေကာင္း တယ္ ကို ႀကီး ေဆာင့္ ေဆာင့္ ဝါဝါလည္း ေဆာင့္ မယ္ ဟင္း ကဲ ကဲ ” ဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ထက္သန္စြာျဖင့္ အၿပိဳင္အဆိုင္လိုးေဆာင့္လိုက္ၾကလွ်က္ ကာမပန္းတိုင္သို႔ၿပိဳင္တူပင္ ဆိုက္ေရာက္သြားခဲ့ၾကေလသည္။ ခဏနားလိုက္ လိုးလိုက္ႏွင့္ သူက ငါးခ်ီတိတိ လိုးသည္။

ညေန ၅ နာရီ ၆ နာရီ ေလာက္က်မွ ဝါဝါမြန္ သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး မျပန္ခ်င္ျပန္ခ်င္ႏွင့္ပင္ အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့ရပါသည္။ ကိုတင္ေမာင္က ည ၈ နာရီထိုးမွ အလုပ္ကျပန္ေရာက္လာသည္။ ေရခ်ိဳး ညစာအတူစား၍ ညအိပ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကိုတင္ေမာင္က သူမကို တစ္ခ်ီဆြဲၿပီး ေမာေမာႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ အိပ္မေပ်ာ္သူက ဝါဝါမြန္ပဲ ျဖစ္သည္။ အိပ္ယာထဲမွာ ဘယ္လူးညာလွိမ့္ႏွင့္ … ။ ည ၁၀ နာရီ ထိုးၿပီ။

ဝါဝါမြန္ နားထဲမွာ အသံတစ္ခုကိုၾကားလိုက္ရ၍ အိပ္ေနရာကေန လူးလဲထလိုက္သည္။ သူမနေဘးမွ လင္ေတာ္ေမာင္အား ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ေမာက်ေနဟန္ျဖင့္ တခူးခူးေဟာက္လွ်က္ရွိသည္။ အိမ္ရဲ႕အနာက္ဖက္ကို ေလွ်ာက္လာလိုက္ၿပီး ေနာက္ေဖးတံခါးကို အသံမၾကားေအာင္ဖြင့္၍ အိမ္ကျပင္ဖက္ထြက္ၾကည့္လိုက္သည္။ “ရႉး …” ေလသံခပ္အုပ္အုပ္ကေလး အသံထြက္တယ္ဆို႐ုံမွ် အခ်က္ေပးသံႏွင့္အတူ လူရိပ္မည္းမည္းတစ္ခု သူမအနားသို႔ လွစ္ကနဲေရာက္ရွိလာခဲ့ၿပီး … “ေရာက္ၿပီလား … မဝါ …” “အင္း ” “ေအာက္ဆင္း ရေအာင္ … ” ဆိုၿပီး သူမလက္ကို အသာဆြဲ၍ ဝါဝါမြန္သူ႔ေနာက္ကေန အိမ္ေအာက္ကို ဆင္းလိုက္လာခဲ့ ပါသည္။ အိမ္ေနာက္ဖက္ ၿခံဝင္းအတြင္းရွိ ပန္းပင္ေရေပးသည့္ေရကန္အနားေရာက္ေတာ့ ေနာက္ထပ္လူရိပ္တစ္ခုကို သူမထပ္မံ၍ ေတြ႕လိုက္ရသည္။

ဝါဝါမြန္က သူ႔လက္ကို ဆြဲေခၚလာသူကို ေမာ့၍ၾကည့္လိုက္ၿပီး … “ဘယ္သူ ပါ ေသးလဲ ” “က်ေနာ္ရယ္ ေအာင္မိုးရယ္ …ႏွစ္ေယာက္တည္းပါ ” “အင္း … ရ ပါတယ္ ” ဝါဝါမြန္ေနရာေ႐ြး၍ ေအာက္မွာထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ေရကန္ေဘာင္နေဘးမွာ ျဖစ္ၿပီး သံမံတလင္းေလးခင္းထားတာမို႔ သာ ေတာ္ေပေသးသည္လို႔ ေတြးမိသြားသည္။ အိမ္ေရွ႕ဘုရားခန္းဆီမွ မီးအလင္းေရာင္ျဖင့္ မႈန္ပ်ပ် အလင္းက က်ေရာက္ေနသည္။အျပင္မွၾကည့္လွ်င္မူ သူတို႔တေတြကို ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ်ပင္ သတိထားမိၾကလိမ့္ မည္ မဟုတ္ေခ်။သူမစိုက္ပ်ိဳးထားသည့္ ပန္းၿခဳံေတြကလည္း ဒီအခ်ိန္မွာ သူမတို႔ကို ေကာင္းစြာ အကာအကြယ္ေပးေနေပေသးသည္။ “ဟင့္ အင္း အင့္ ဟင့္ ” ဝါဝါမြန႔္ ထံမွ အေမဋိတ္သံကေလးတစ္စြန္းတစ္စ ထြက္ေပၚ၍လာသည္။ သူမကိုယ္ကေလး ထြန႔္လူးလႈပ္ရွားရင္း ကိုယ္ေပၚက ညဝတ္အက်ႌပါးေလးက ေအာက္ဖက္ကို ေလွ်ာဆင္းသြားသည္။ခါးမွထမီလည္း ေျပေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ ျဖစ္ေနရာကေန ေပါင္လယ္ေလာက္အထိ ေရာက္ရွိသြားရလွ်က္ … ။

“အ အရမ္း မကဲ နဲ႔ကြာ … ဟင့္ ဟင့္ အို … ” “ခ်စ္တယ္ မ ရယ္ ဟင္း ” “သြား ကိုစိုး … လူဆိုး တစ္ေယာက္တည္းမလာဘဲ သူ႔အေဖာ္ပါေခၚလာတယ္ ဟြန္း ” “မ ပဲေျပာတယ္ သူ႔ပါ ေခၚခဲ့ ဆို ” “အင္းပါ ကဲ ကဲ စပါေတာ့ သူႏိုးသြားမွ ဟုတ္ေပ့ ျဖစ္ေနဦးမယ္ ဟြန္း ” “ဒါျဖင့္ စုပ္ေပး ” “ႏွစ္ … ေယာက္စလုံး လား ” “အင္း ဟင္း ဟင္း ” “လာ ဒီနား လာ အင္း အြန္း … … အြန္း အြန္း ႀကိဳက္ … ႀကိဳက္ လား … အင့္ … ဟင့္ ဟင့္ ” လူရိပ္သုံးခုက အေမွာင္ထဲမွာ လုံးေထြးသြားၾကသည္။ ဝါဝါမြန္ကိုယ္ေလးကို ေလးဘက္ကုန္းေပးလွ်က္သားျဖစ္ေနၿပီး တစ္ေယာက္ရဲ႕လီးကို ကုန္းစုပ္၍ က်န္တစ္ေယာက္က သူမရဲ႕ေစာက္ပတ္ကို ကုန္းမႈတ္ေနကာ ေတာ္ေတာ္ကေလးဖီလင္ရွိေနေပသည္။ ေမာင္စိုးႏွင့္ ေအာင္မိုး … ဒီႏွစ္ေယာက္အနက္ တစ္ေယာက္က သူမႏွင့္ တစ္လမ္းတည္း အတူေနထိုင္သူေတြျဖစ္ၾကၿပီး ေမာင္စိုးႏွင့္သူမတို႔ အိမ္က ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္ သုံးအိမ္ေလာက္ပဲျခားမည္။ ေအာင္မိုးက အျခားရပ္ကြက္ကျဖစ္ၿပီး ေမာင္စိုး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံး အသက္ ႏွစ္ဆယ္ …အစိတ္ဝန္းက်င္အ႐ြယ္ေတြ ။

ဝါဝါမြန္ ေမာင္စိုး ( သူမအေခၚ …ကို စိုး ) ကို ထိန္းထားတာၾကာၿပီ။ လြန္ခဲ့သည့္ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ကတည္းကပင္ ျဖစ္သည္။ဟိုနားဒီနား သြားလွ်င္ ေမာင္စိုးကိုသာ ေခၚေခၚသြားတတ္သည္။ ကားအတူစီးရင္း ဘာဘာညာညာကေလးေတြ ထိမိကိုင္မိေစရာက ေကာင္ေလး သူမေနာက္ကို ပါ လာခဲ့ေပသည္။ လူသိရွင္ၾကားသိပ္မရွိတဲ့ တည္းခိုခန္းတစ္ခုမွာ ေမာင္စိုးကို သူမခႏၶာကိုယ္အား လိုသလို အသုံးျပဳခြင့္ ေပးလိုက္သည္။ ထိုမွစ၍ ေမာင္စိုးကား သူမ ထားရာေန ေစရာသြားျဖစ္ခဲ့ရေခ်ၿပီ။ ခ်ာတိတ္က ခပ္ဆိုးဆိုး …လိုင္းလည္း အေတာ္စုံသူပဲျဖစ္ရာ အေပါင္းအသင္းလည္းမ်ားလွသည္။မိုက္ေပ့ရမ္းေပ့ ဆိုတဲ့သူ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သူ႔ေရာင္းရင္းေတြ ျဖစ္လို႔ … ။ေမာင္စိုးကို အပိုင္ကိုင္ထားႏိုင္မွေတာ့ သူႏွင့္ဆက္ႏြယ္ရာ ပတ္သက္ရာပတ္သက္ေၾကာင္းေတြက အလိုအေလ်ာက္ပါ လာခဲ့ရသည္။

ဂိုဏ္းစတားဆန္ဆန္ သူကိုးကြယ္အားထားရသည့္ လူမိုက္ေက်ာ္ႀကီးကို သူမႏွင့္ ေတြ႕ဆုံခြင့္ေပးခဲ့ရသည္။ ေမာင္စိုး နည္းနည္းေတာ့ တင္းမိေပမယ့္ အာစရိတစ္ပိုင္းျဖစ္ေနတာမို႔ မတတ္သာခဲ့ပါေခ်။ ဝါဝါမြန္ ဒီအခြင့္အေရးကို အပီအျပင္အသုံးခ်လိုက္သည္။သူမအေနႏွင့္ ဆႏၵရွိလွ်င္ရွိသလို ေမာင္စိုးကို မလိမ့္ တစ္ပတ္ႏွင့္ခ်ိန္းဆိုၿပီး သူ႔အေဖာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေစ ေခၚလာခိုင္းဖို႔ ေတြးမိလိုက္သည္။ ဒီတစ္ႀကိမ္က ပထမဆုံးအႀကိမ္ပင္ျဖစ္တာမို႔ ေမာင္စိုးတို႔ ႏွစ္ေယာက္သာမက သူမကိုယ္တိုင္လည္း မႀကဳံစဖူး ရင္တုန္ပန္းတုန္ျဖစ္ေနရသည္ဆိုတာ သူမမျငင္းႏိုင္ပါေခ်။ ေမာင္စိုးလီးက တုတ္တုတ္ထြားထြားျဖစ္၍ ပိန္သြယ္ေသာသူ႔ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ေတာင္ သိပ္ၿပီးမလိုက္ဖက္လွသလို ျဖစ္ေနသည္။ လူမူႀကိဳ လီးတကၠသိုလ္ဆိုတာမ်ိဳး ၾကားဖူးသလားလို႔ … ။လီးက သူမတံေတြးရည္ဝၿပီး နီရဲေျပာင္လက္လာသည္။ တဆတ္ဆတ္ႏွင့္ တုန္ခါေနကာ လဒစ္ႀကီးျပဴးထြက္ေနပုံမွာ ဝါဝါမြန္ေစာက္ပတ္ကို ခံခ်င္စိတ္တို႔ ဟုန္းကနဲ အုံႂကြလာေစသည္။

ေမာင္စိုးေဘာ္ဒါႀကီး ေအာင္မိုးကလည္း လူပုံေပ်ာ့တိေပ်ာ့ဖတ္ေပမယ့္ ခပ္ညံ့ညံ့အစားထဲကေတာ့ ဟုတ္မည္မထင္ပါေခ်။ ဝါဝါမြန္ေစာက္ပတ္ကို ႏူးေနအိေနေအာင္ ဆြႏႉးေပးေနၿပီး ေစာက္ပတ္တဝိုက္ကို လွ်ာျဖင့္ အသြားအျပန္ယက္လိုက္ ေစာက္ပတ္အကြဲေၾကာင္းကို အလ်ားလိုက္လွ်ာျဖင့္ ယက္ယက္ကာ သပ္တင္ၿပီး ေစာက္စိကေလးကို တဆတ္ဆတ္လွ်ာထိုး၍ ဆြလိုက္ အစိထိပ္ဖူးကေလးအား ပါးစပ္ျဖင့္ တႁပြတ္ႁပြတ္စုပ္ကာ သြားႏွင့္ မနာမက်င္ေအာင္ ကိုက္ခဲလိုက္ တဖန္ ေစာက္ေခါင္းထဲလွ်ာသြင္းၿပီး အတြင္းသားေတြကို လွည့္ပတ္ေမႊေႏွာက္လိုက္လုပ္ေနတာမို႔ ေစာက္ပတ္ကယားယံ႐ုံမွ်မကဘဲ ႐ြ သထက္႐ြ၍ ေနေလကာ ျပင္းျပစြာျဖစ္ေပၚလာေသာအလိုးခံလိုစိတ္ႏွင့္အတူ ဝါဝါမြန္တစ္ေယာက္႐ူးမတတ္ပင္ ခံစားေနရပါေတာ့သည္။ “လာ လာ ေအာင္မိုး မင္းလီးကို ငါစုပ္ေပးမယ္ ေမာင္စိုး ျမန္ျမန္လိုးေတာ့ ကြာ ၾကားလား မမ ေျပာတာ ” “ဟုတ္ကဲ့ မမ ဝါ ” ႏွစ္ေယာက္စလုံး ၿပိဳင္တူေခါင္းညိတ္ၿပီး သူမေစခိုင္းသလို လိုက္နာလိုက္ၾကသည္။

ေအာင္မိုးလီးကို ေဘာင္းဘီဇစ္ျဖဳတ္ကာ ကိုင္စမ္းၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ဝါဝါမြန္လန႔္ဖ်ပ္သြားသည္။ သူ႔လီးေဘးပတ္လည္က အဖုဖုအထစ္ထစ္ေတြကို လက္ႏွင့္ စမ္းမိလိုက္လို႔ပဲ ျဖစ္သည္။ဧကႏၲ ေဂၚလီလီးပဲ ျဖစ္ရမည္။ ဒီလိုလီးေတြက ခံရတဲ့ မိန္းမေတြရဲ႕တဏွာစိတ္ေတြကို ပိုမို တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားထႂကြလာေအာင္ ျပဳမူႏိုင္စြမ္းရွိလွတာကို သူမၾကားဖူးနားဝရွိခဲ့၍ ျဖစ္သည္။
ဝါဝါမြန္၏ ကုန္းေပးထားသည့္ ဖင္ႏွစ္ဖက္အၾကားရွိ ေစာက္ပတ္အေခါင္းေပါက္ကေလးထဲသို႔ ေမာင္စိုးလီးက ၾကပ္သိပ္စြာ ျဖင့္ တစ္ရစ္ခ်င္း တိုးဝင္လာသည္။ သူမအေနႏွင့္ အားမနာစတမ္းေျပာရလွ်င္ ကိုဘခက္လီးေတာင္ ေမာင္စိုးလီးေလာက္ မဆြဲေဆာင္ႏိုင္တာ အမွန္ပင္။

လီးက အ႐ြယ္အစားခ်င္း သိပ္မကြာျခားလွဘဲ ဟိုက အေတြ႕အႀကဳံမ်ားသေလာက္ လိုးနည္းစုံကို ပိုင္ႏိုင္ကြၽမ္းက်င္တာတစ္ခုပဲ ေျပာစရာရွိသည္။ ေမာင္စိုးေဆာင့္ခ်က္ကလည္း ထိထိမိမိ ရွိေနသည္။လီးႀကီးကို ေစာက္ေခါင္းအဝမွာ လွည့္ပတ္ထိုးေမႊၿပီးမွ တရွိန္ထိုးလိုးေဆာင့္ ခ်ျခင္းမို႔ အဝင္နက္သေလာက္ ထိခ်က္ျပင္းလွပါသည္။

သူက အဆက္မျပတ္ပင္ တဇြပ္တဖြပ္ဖြပ္ႏွင့္ေနေအာင္ သြက္သြက္ႀကီးေဆာင့္ေပးေနေပသည္။အခ်က္ႏွစ္ဆယ္ သုံးဆယ္ကေန အခ်က္ေလးငါးဆယ္ အထိ မနားစတမ္းပင္ ဆက္တိုက္ လိုးေပးေနျခင္းပဲျဖစ္သည္။ “စြပ္ဖြပ္ ဘြတ္ … ဘုတ္ ဖတ္ စြိ ဇြပ္ ဘြပ္ …ဘုတ္ ပြပ္ ဗြပ္ …” “အင့္ အိ အိ အင့္ ေဆာင့္ ေမာင္ေလး ေဆာင့္… တအားနဲ႔ လိုးေပး အိ … အီး အီး ထိ … ထိတယ္ ေဆာင့္ ေဆာင့္ ျမန္ျမန္ ဟင္း ဟင္း … ” လီးတစ္ေခ်ာင္းကို အလိုးခံရင္း က်န္လီးတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္သည့္ ေအာင္မိုးလီးကိုလည္း အျပတ္ေတာင္လာေအာင္ သူမပါးစပ္ျဖင့္ စုပ္၍ စုပ္၍ ေပးေနသည္။ လီးက မဟားဒယားႀကီးေတာင္မတ္ထႂကြလာသည္။ ေဂၚလီက ၁၂ လုံးထည့္ထားတာမို႔ လီးကႏွစ္ဆေလာက္ပိုမို ႀကီးထြားေနသည္။ ဝါဝါမြန္ တင္းမခံႏိုင္ေတာ့ေခ်။

ေမာင္စိုးေဆာင့္လိုးမႈႏွင့္ အတူ ေစာက္ရည္ေတြ တစ္ခ်ီပန္းလႊတ္ထြက္ သြားရသည္။“ေကာင္းတယ္ ငါ့ေမာင္ရယ္ မင္းလိုး လိုက္တာ မမ အားေတြေတာင္ကုန္သြားသလိုပဲ ဟင္း ဒီဖက္ကိုလာ ပက္လက္ပဲလိုးေပးေတာ့ ” ေမာင္စိုးကို ပက္လက္လိုးခိုင္းစဥ္ ေအာင္မိုးကို သူမအေပၚကေနခြထိုင္ေစလိုက္ကာ သူမပါးစပ္ထဲ သူ႔လီးသြင္းခိုင္းၿပီး သူ႔လီးကိုၿမိန္ရည္ယွက္ရည္ႏွင့္ ဆက္လက္စုပ္ေပးလိုက္သည္။လွ်ာႏွင့္လည္း လွည့္ပတ္ယက္ေပးသည္။ထိုစဥ္ …(ဇာတ္သိမ္းပိုင္းေမွ်ာ္)

The post “မောင်လေး..တအားနဲ့ လုပ်ပေး”ဆိုတဲ့ ဂျောတောင့်တဲ့ အိမ်ထောင်သည် မမ appeared first on kevin media.

“အောင်မာ…ငပြူးကများ လာပြဲရတယ်လို့ ရှိသေး..ဟွန်း…ထွီ” စိတ်ထဲကနေ ရိုင်းရိုင်းပျပျပဲ တွေးပြီး ပျစ်ကနဲနေအောင်တံတွေး ထွေးပြပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ အခန်းထဲပဲ ပြန်ဝင်လာခဲ့တော့တယ်။ မော်တော်အိပ်ခန်းထဲ ရောက်တဲ့အထိ ဒေါသအရှိန်က မပြေချင်..။ဘယ်ပြေလိမ့်မလဲ။ ဟို သကောင့်သား ခွေး…ကုလား..လူကဖြင့် လမ်းဘေးကွမ်းယာသည်..ကြည့်တော့ မခုတ်တတ်တဲ့ ကြောင်..။ လုပ်တော့ မိန်းမလို မိန်းမရနဲ့ ကျက်သရေတုံး..။ ဘယ်ဘဝက ရှေးရေစက်လဲ မသိတော့..။

ဘယ်လိုမှ ..မျက်နှာကြောမတည့်..။မတည့်ဆို   …မတည့်စရာ အကြောင်းတွေက လဲ ရှိနေတယ်လေ..။တကယ်ပါပဲ…ဒီလောက်တွေ့ခဲ့ဆုံခဲ့ တဲ့ အချိန်တို ခဏလေး အတွင်းမှာ ဘယ်လောက်ထိတောင် မုန်းတီးမိသလဲ ဆိုတာ..မသိတော့ဘူး..။ဥပဒေသာ မရှိပဲ နေကြည့်ပါလား ..သူမ အရင်ဆုံး သတ်မှာ အဲဒီ ဘိန်းစား..ကိုပဲ..။သူ့နာမည်က အပနား ဆိုလား…။ ကုလား…ကုလားဒိန်.. ရုပ်ကလဲ ဆိုး..စောက်ကျင့်ကလဲ မကောင်း…လမ်းဘေး ကွမ်းယာသည်..။ အဲ..လမ်းဘေး ဆိုတာက သူမ စာသင်တဲ့ တိုက်အောက်တည့်တည့်မှာ ဈေးရောင်းတဲ့ ကောင်။ အခုလဲ တစ်လှေတဲစီး တစ်ခရီးထဲသွား ဆိုပေမဲ့ ခရီးသွားဖော် စိတ်ဓါတ် ဘယ်လိုမှ မွေးလို့မရ..။ ခုချက်ချင်းပဲ ပင်လယ်ထဲ ကျသေသွားပါစေ လို့တောင် ဆုတောင်းမိတယ်..။ တကယ်တော့ သူမ ဒီလောက် မရိုင်းတတ်..။ယဉ်ကျေးသည်..။သိမ်မွေ့သည်..။

ပြီးတော့ ရှက်တတ် ကြောက်တတ် သေးတယ်..။ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အရှက်အကြောက်တွေ.၊ ယဉ်ကျေး သိမ်မွေ့မှုတွေ အားလုံးပျောက်ကွယ် သွားအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့လူ..အဲဒီ..ကုလားကောင်..။  အင်း…မှတ်မိသေးတာ..ပေါ့…။ “ကိုထွဋ်ကလဲကွယ်..အိမ်ကြီးကပဲ နောက်ခြောက်လလောက်ဆိုရင် ဖျက်တော့မဲ့ဟာကို အလကား စာချုပ်နေဦးမယ်” “မဟုတ်ဘူး…မသက်ထားရဲ့။ ဒီမှာ ကျောင်းသားရအောင်လို့။ ပြီးတော့ နောင် မသက်ထား ဘော်ဒါဖွင့်ရင်လဲ အဆင်ပြေတယ်လေ..။ ဈေးက ဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါ..။ နောက် စာချုပ်ပြည့်သွားတော့ ဟိုဘက်လမ်းမှာ ဆက်ငှားရင်  ဒီက ဝိတ်နဲ့ အဆင်ပိုပြေတာပေါ့” “ကိုထွဋ်က စီးပွားရေးသမား ဆိုတော့ ဒါ ဈေးတွက် တွက်လိုက်တာပေါ့..ဟုတ်လား” “ဒါပေါ့…ဒါပေါ့..။ ဒီခေတ်မှာ ဒီလောက်တွက်ထားမှ တော်ရုံ ကျတာ” “ဒါဖြင့် ..ဒီက..ကိုလဲ ဈေးတွက် တွက်ပြီး လက်ထပ်ခဲ့တာပေါ့..ဟုတ်လား” “ဟုတ်တာပေါ့..” “ဘာ.ဟုတ်တာလဲ..ကိုထွဋ်နော်”ဒေါ်သက်ထားဝင်း စိတ်တိုစွာ အော်တော့ ကိုထွဋ်ကျော် ပြုံးစစနဲ့ ပြန်ချော့သည်။ “အလကား..မသက်ထားကလဲ..စိတ်ဆိုးနေပြန်ပါပြီ…ချစ်လို့စတဲ့ ဟာကို” “ကဲပါ…ရှေ့လဲ ကြည့်မောင်းပါ အုံး..။တော်ကြာ ဒီက အချစ်ကြီးနဲ့ လက်မထပ်လိုက်ရပဲ ဖြစ်နေဦးမယ်” “တိုက်..တိုက်လေ..အဲတော့လဲ ..အေးတာပဲ” “…ကွာ..စတဲ့ဟာကို ကလေးလေး ကျနေတာပဲ..နှုတ်ခမ်းစူထားပြီး ပြုံးတော့လဲ ဝက်ဖင်ကြီး ကျနေတာပဲ” “ကိုထွဋ်နော်” ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကြာကြာ စိတ်မကောင်နိုင်ပါ..ရှားရှားပါးပါး အချိန်ကလေးမှာ စိတ်ကောင်ပြီး အချိန်မကုန်ချင်..။

ကိုထွဋ်ကလဲ အချော့အမြှူ ကောင်းတယ်..မဟုတ်လား..။ အနှီ ကိုထွဋ်ဆိုသော ကိုထွဋ်ကျော်နှင့် ဒေါ်သက်ထားဝင်းက သမီးရီးစား မဟုတ်ကြပါ။ ချစ်လှချေရဲ့ ကြိုက်လှချေရဲ့ဆိုပြီး ခံစားကြေကွဲပြီး ချစ်သူတွေ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းလဲ မဟုတ်..။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်ကမှ ကိုထွဋ်မိဘများက ဖြူစင်ရိုးသားတဲ့ ကျောင်းဆရာမ အင်္ဂလိပ်စာပြ ကျူတာမလေး ဒေါ်သက်ထားဝင်းကို လေ့လာ သဘောကျလို့ လူကြီးချင်း သဘောတူ တောင်းရမ်းကာ စေ့စပ်ပေးခဲ့သူ တစ်ယောက်။

အသက်အရွယ်က သုံးဆယ်ကျော်..အပျိုကြီး မမ။ အဖိုဆိုလို့ ယင်ဖိုသန်းဖို့ ဝေးလို့ ရီးစားသနံတောင် မထားခဲ့ဘူးသူ။ ငယ်ငယ်က ကျောင်းစာ..။ကြီးလာတော့ စီးပွားရေး။ ဒါပဲ အာရုံ ရှိသူ။ ပညာ အရည်အချင်း က ပြောစရာမလိုတော့။ ငွေကြေး ချမ်းသာမှု ကလဲ သူမအဒေါ်နဲ့ ဘောက်ထော်မှာ ခြံနဲ့ တိုက်နဲ့ နေထိုင်နေတဲ့ အဒေါ်တစ်ခု တူမတစ်ခု ဘဝ။ အလှအပ ကြည့်မလား..။ ခုခေတ် မင်းသမီးတွေ မော်ဒယ်လ်တွေ လွမ်းသွားမယ်။ တကယ့် ခါးသေးရင်ချီ၊ ဖြူဖြူ တောင့်တောင့် မကြီး…။ ကိုထွဋ်ကျော် ကလဲ အသက် ၄၅ နှစ်။ ကျောက်လောက ၊အိမ်လောက..၊ ကားလောကမှာ မင်းမူနေတဲ့ ဝင်ဒါမီယာက ကျားတစ်ကောင်..။မိုးကုတ် အနွယ် ရှမ်းတရုတ် စပ်.။အမျိုးကောင်းသား သူဌေးပီပီ လက်စလက်နလေးတွေ ဇ..ကလေးတွေ ရှိတယ်..။သံယောဇဉ် အပြာ ကလေးတွေ ရှိတယ်..။

ထားပါတော့လေ.. ကျောက်ကောင်းမှန်ရင် အနာတော့ ဘယ်ကင်းပါ့မလဲ..။ ကဲ..ဒီတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝက နေနဲ့လ ရွှေနဲ့မြ ၊ မြင်သူတိုင်း သွားရည်ကျရတဲ့ ဘဝ။ အခုလဲ စစ်ကိုင်းလမ်းက ကိုထွဋ်အသိ အဖိုးကြီး အိမ် အခန်းလာငှါးတာ..။ ခြောက်လစာ အပြတ် အခန်းငှားပေးဖို့ လိုက်လာတာ..။ ဒေါ်သက်ထားဝင်းကိုယ်တိုင်က ငယ်ငယ်ထဲက အဒေါ်အပျိုကြီးနဲ့ပဲ ကိုယ့်ဘဝ ကိုယ်ကျောင်းနေလာခဲ့တာဆိုတော့ ယောကျ်ားတစ်ယောက် ကိုချည်းပဲ မှီခိုပြီး အားကိုးမနေချင်..။ဘာလုပ်မှာလဲ အားကိုးချင်မှတော့ အစောကြီးကထဲက လင်ယူမှာပေါ့..။လင်…ဘာလုပ်ဖို့လဲ…။အဒေါ်စကား မပယ်ရှားချင်လို့သာ ခေါင်းငြီမ့်ခဲ့တာ..။အချိန်မရွေး ခေါင်းခါ နိုင်တယ်..။ အဒေါ်ကလဲ အတင်းတော့ မတိုက်တွန်းပါ..။ ချစ်လို့လဲ မဟုတ်..။အချစ်ဆိုတာ..ဘာလဲ..။နားမလည်..။ဘာပဲပြောပြော သူက ယောကျ်ား ဆိုတော့ ဦးဆောင်ဦး ရွက် ပြုချင်မှာပေါ့…။ ဒါ..သဘာဝ ကျပါတယ်လေ..။ အဲဒီနေ့ ကအိမ်ရှင် အဖိုးကြီးနဲ့ တော်တော်ကြာကြာ စကားပြော၊ စာလဲချုပ်၊ ငွေလဲ အပြေ ပေးပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်..။တိုက်ကတော့ နှစ်ထပ်အိမ်ပါ။ သစ်သားကြမ်းခင်းနဲ့ ရှေးဟောင်းပုံစံ အုတ်ပတ်ကား ခပ်ညံ့ညံ့ တက်ထားတာပါ..။တစ်ချို့ နေရာတွေက စိုလို့ ရွှဲလို့ စုတ်ပြတ်လို့ နေချင်စရာ တကွက်မှ မရှိဘူး..။ အေးလေ.. ခြောက်လပဲ ဆိုတော့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း အကောင်းအဆိုး တစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ပဲ ပြန်လာခဲ့တယ်..။ အင်းဘာလိုလိုနဲ့ ဘော်ဒါ ကိစ်စတောင်  နောက်ဆုတ်လိုက်ရတယ်..။

ကျောင်းနေဘက် သူငယ်ချင်း ဒေါက်တာမာလာက ပြင်ဦးလွင်မှာလေ..။အဲဒါ သူနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ကိုယ်ကဒီမှာ ကျောင်းသားစု။ စာပြပြီး စီမံခန့်ခွဲ ။ အဲ..ဟိုကိုတော့စာမေးပွဲဖြေဖို့ ခြောက်လ အလိုလောက်မှာ စခန်းသွင်းဖို့ လွှတ်..။ ဟိုမှာ သူငယ်ချင်းက အုပ်ချုပ်..။ အဲဒီလို ကြံထားတာလေ..။နဲနဲ တော့ နောက်ကျသွားပြီ..။ အင်းလေ.. နောက်နှစ်ပေါ့..။ နောက်အပတ် စနေနေ့ မှာ သင်တန်းစဖွင့်ဖြစ်တယ်..။ လမ်းဘေးက ကားပါ့ကင်နေရာမှာ ကားကိုရပ်ပြီး တိုက်ရှိရာကို လာခဲ့တယ်..။ အဲဒီမှာ..စတွေ့တာပဲ..။ ကွမ်းယာဆိုင်လေး..။ကွမ်းယာ ၊ဆေးလိပ်၊ အချိုအချဉ်ကလေးတွေက စလို့ တိုလီမိုလီဟာလေးတွေ အစုံ ရောင်းတဲ့ဆိုင်လေး..။ကျူရှင်သင်မဲ့ တိုက်အောက်တည့်တည့်မှာ အခန့်သား နေရာယူလို့..။

သြော်..သူက..ဟိုးအရင်ထဲက ရှိခဲ့တာထင်ပါရဲ့လို့ တွေးပြီး တိုက်ပေါ်တက်မယ် အလုပ်..။ကွမ်းယာဆိုင်က အကောင်..ကုလားစုတ်..ပေါ့.။ အစုတ်ပလုပ် ငတိက သူမကို စူးစူးရဲရဲ ကြီး ကြည်တယ်..။ ကြည့်တာမှ ပြူးပြူးပြဲပြဲ ကြီး..။ တကယ် ကြက်သီးထစရာ..။ရင်ဖို စရာ..။ ပြီးတော့ ..ဒေါသ ထွက်စရာ..။ ဘုကြည့်တစ်ချက် ပြန်ကြည့်ပေးပြီး ဆံပင်ရှည်တွေကို ရမ်းခါရင်း ကိုယ်စာသင်မဲ့ နေရာကို တက်လာတာပေါ့..။ အောင်မာ…ကုလား..အစုတ်ပလုပ်ကောင်က…မပြီးသေးဘူး…။ နောက်ကနေ နှမချင်း မစာနာ လိုက်ကြည့်နေ လိုက်တာများ..သက်ထားရဲ့ ထမိန်ထဲ သူ့မျက်လုံးကြီးတွေ..ထိုးဖောက် ဝင်လာတော့မတတ်ပဲ..။ဒါနဲ့ သက်ထား ဒေါသဖြစ်ဖြစ်နဲ့ ပြန်ငဲ့စောင်း ကြည့်တာတွေ့တော့..မှ ငနဲသားက မျက်နှာလွှဲသွားတယ်..။ မလွှဲချင် လွှဲချင်နဲ့ ပေါ့။ 

လှေကားကို ဝုန်းဒိုင်းကျဲပြီး တက်လာတာတောင်  ပြည့်ပြည့်တင်းတင်း စွင့်စွင့်ကားကား တင်သားကြီးတွေကို အားမနာစတမ်း လိုက် ရှိုး နေတဲ့ ကုလားမျက်လုံးတွေကို ဒေါ်သက်ထားဝင်း အာရုံထဲက တော်ရုံနဲ့ မထွက်..။ ကိုယ်လှတာတော့ ကိုယ်သိတာပေါ့..။ အဲ..အဲဒီတင်သား..တင်ကြီး..ဖင်ကြီးတွေက ..တင်းရင်းပြီး အိဖြိုးနေပုံက ရေအိုးကြီး တစ်လုံးကို ခါးအောက်ပိုင်းမှာ ကော်နဲ့ ဆက်ကပ်ထားသလို ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကိုယ်တိုင်လဲ ကိုယ့်ဟာကြီးတွေအတွက် ဂုဏ်ယူမိတယ်လေ…။ အဲဒီလို…ကြွနေ မောက်နေအောင်လဲ လေ့ကျင့်ခဲ့ရသေးတာကိုး။ မယ်ဘွဲ့တွေ..လှယဉ်ကျေးမယ်တွေ..၊ မစ်.စ် ဘာညာတွေ တစ်ခါမှ မရဘူးခဲ့..။ အဲ ..မရဖူး ဘူးဆိုတာထက်..စတိတ်စင်ပေါ်မှာ ကိုယ့်ဟာကြီးတွေကို ထုတ်ပြပြီး ဆုလေးတစ်ဆုလောက်ပဲ ရမယ်ဆိုတော့ ဘယ်တန်ပါ့မလဲ..နော်..။

နို့မို့ဆိုလို့ကတော့…ဟင်း.ဟင်း..ဒီတင်သား ၃၈ လက်မ ကြီးတွေက ဒိုင်လူကြိးတွေ။ ပရိတ်သတ်တွေဆီက အမှတ်တွေကို ခြွေယူနိုင်မဲ့ လက်နက်တွေပေါ့။ တင်ပဲလား….မဟုတ်သေး…တင်ကျတော့ ၃၈၊ ခါးကျတော့ ၂၅ ၊ ဘယ်လောက်သွယ်ပြီး ဘယ်လောက်ကျဉ်းသလဲ..။ဒေါ်သက်ထားဝင်းရဲ့ လက်နဲ့ ထွာဆိုင် သာသာပဲ ရှိတယ်..။အတိပဲ..။မပိုဘူး..မလိုဘူး..။ လက်ပြတ်အကျီ ၤတွေ ပြောင် ထမိန်တွေ ထည်လဲ ဝတ်ခဲ့တယ်..။ဝတ်တတ် စားတတ်တော့ ကြည့်ကြရတဲ့ ကောင်တွေရဲ့ ရမက်စိတ်ရိုင်း တွေကို ချက်ချင်းနိုးလာစေတဲ့ အဆက်အပေါက် ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် အသိ..။ မဟာဆန်တဲ့ မျက်နှာ၊ အမို့အစွင့် အရှိုက် အဟိုက် အထစ်အဖောင်းတွေက သူ့နေရာနဲ့သူဆိုတော့ အကောင်တွေ နှာထချင်တာ မဆန်း။

သူမကိုယ်တိုင် စိတ်အလိုကို မလွန်ဆန်နိုင်သေး..။ဘာလုပ်သလဲ..စိတ်ဆာလာလျင် အရမ်းပြင်းပြလာတဲ့ နေ့တွေမှာ အောက်ခံဘောင်းဘီ သားရေကြိုးကို တင်းနေအောင်ဝတ်ပြီး ဘောင်းဘီကြိုးရာကြီး ထင်းနေအောင် လုပ်ပြတာကလွဲပြီး ဘာမှ မလုပ်ရဲရှာ..။ကိုယ်က အရှက်သည်းတတ်တဲ့ မိန်းမသားမို့လား..။ ပြောခဲ့သလို စာဖွဲ့လို့ မမှီအောင်ကို ချောတယ်လေ..။အဲဒီ..အလှအတွက်..မာနကလေးကလဲ ရှိသေးတယ်..။ယောက်ျားတွေလို ပိုက်ဆံပေးပြီး ပျော်ပါးလို့ရတာလဲ မဟုတ်..။ ပြီးတော့ကျောင်းဆရာမ..။ဆယ်တန်းအင်္ဂလိပ်စာ ကျူရှင်ဆရာမ..။နည်းပြပေါက်စ။နဲနဲနောနော ဂုဏ်ပုဒ်တွေ မဟုတ်..။ဒါတွေကို အခု ကုလားတစ်ကောင်က ဖျက်ဆီးနေပြီလေ..။စားတော့ဝါးတော့မတတ် ဏှာအကြည့်..။စူးရှတယ်၊အားပြင်းတယ်၊ကျားတစ်ကောင် သားကောင်ချောင်းသလို အကြည့်..။ဒေါ်သက်ထားဝင်း စိတ်လဲ လှုပ်ရှားမိတယ်..။ဒေါသလဲ ဖြစ်မိတယ်..။ “စောက်ကောင်…ငါ့အိုးကြီးတွေကို..ကြည့်ပြီး…လီးတောင်နေမှာပဲ”။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ စုတ်ချွန်းချွန်း ကုလားစုတ်ကောင်ကို မမြင်ချင်ပဲ မုန်းမိတယ်..။

တခြားကောင်တွေလဲ ကြည့်တာပါပဲ..။တခါတလေများ အိမ်က ကားပျက်လို့လိုင်းကားတောင် တိုးမစီးရဲဘူး..။ကားပေါ်မှာ ဝိုင်းထောက်လိုက်ကြတာ..။တချို့ ခပ်ရဲရဲ ကောင်တွေဆိုရင် မတော်တဆလိုလိုနဲ့ ဖင်အိုးကြီးတွေကိုပါ ပွတ်ပေးညှစ်ပေးချင်ကြတာ..။အဲဒီတုံးကတောင် ဒီလောက်ဒေါသ မဖြစ်ခဲ့..။အခုတော့ ဒီကောင်နဲ့မှ မပြီးနိုင် မစီးနိုင် ဒေါသဖြစ်ရတယ်..။

သင်တန်းကလဲ အစမို့လို့လားမသိ.။စာသင်ရာမှာ စာထဲ အာရုံမရောက်နိုင်.။အခုချက်ချင်းပဲ တက်ခွတော့မဲ့ မျက်လုံးစူးစူးကြီးတွေကို တွေးမိပြီး အယောင်ယောင်အမှားမှား တွေကိုဖြစ်လို့..။ ဝင်းဝါနေတဲ့ မျက်နှာလှလှကလေးကလဲ ရှက်သွေးတွေကြောင့်ရဲရဲနီပြိး စိတ်ကသိကအောက်ဖြစ်လိုက်၊ ဒေါသထွက်လိုက်နဲ့တစ်ယောက်ထဲ နေမထိ ထိုင်မသာဖြစ်နေရတယ်..။ “တွေ့မယ်..တွေ့မယ်..စောက်ကုလား…အမဲရိုးက..ဟင်းအိုးမှ အားမနာ” အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ဒေါ်သက်ထားဝင်း စစ်ဆင်ရေး တစ်ခုစတယ်..။ကားကိုရပ်ပြီးတာနဲ့ ကုလားကိုမြင်ရင် အရင်ဆုံးစူးစိုက်ကြည့်တယ်..။ အဲသလိုများဆိုတော့လဲ..သနားစရာတောင် ကောင်းသေးတော့။ သူမစိုက်ကြည့်တာ ခံရတဲ့ ကုလားခမျာမှာ နေစရာတောင်မရှိဘူး..။မျက်လွှာကြီးချလို့ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ပုံစံနဲ့..။ ဒီတော့လဲ မိန်းမသားပီပီ ကျေနပ်မိပြန်ရော..။ အင်း..ဒါပေမဲ့ လှေကားကို စတက်ပြီဆိုတာနဲ့ နိမ့်တုံမြင့်တုံ တင်ပဆုံသားကြီးတွေရဲ့ စည်းချက်လှလှကို ငနဲသားကုလား နောက်ကနေ ရှုစားပြန်လေရော..။ ဒီတော့လဲ ဒေါသထပ် ထွက်ရပြန်ရော။ အဲဒါနဲ့ပဲ နှစ်ယောက်သား သံသရာလည်နေရောပဲ..။ဒီထက်လဲ မပိုဘူး..။ နောက်ရက်တွေကျတော့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ပိုပြီး အရွဲ့တိုက်တဲ့သဘောနဲ့ တင်သားတွေကို ပိုပြီး မောက်နေအောင် မို့နေအောင် ဝတ်စားပြတယ်..။ထမိန်ပျော့ပျော့တွေ..၊ပြောင်သားတွေ၊ ဝတ်ပြတယ်..။ ပိုပြီးတော့လဲ တင်သားကြီးတွေ ရမ်းခါနေအောင် လျှောက်ပြတယ်..။ အဝတ်အစားကလဲ လှ၊ လူကလဲ ကြွနဲ့..ဒီကုလားရဲ့ ရင်ကို မေးမကြည့်ပဲနဲ့ တွေကြည့်ရုံနဲ့ ဗလောက်ဆူအောင်ကို လုပ်ပစ်လိုက်တယ်..။ မှတ်ကရောပဲ..။ ဒီလောက်တောင် အကြောထချင် သန်ချင်တဲ့ကောင်..။အဲဒီမှာ ရင်ခုန်ရင်း ရူးပေရော့…။စားမဝင် အိပ်မပျော် ဖြစ်ပေရော့..။ 

ယောက်ျားတွေ အာသာဖြေတဲ့နည်းမျိုးနဲ့ပဲ လုံးကြီးပေါက်လှ ဆရာမ..အပျိုမကြီးကို မှန်းပြီးတော့ လွမ်းပေတော့…။ ဒီတစ်သက်တော့ ရလိမ့်မယ် မထင်နဲ့…။ အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်မို့ ယောက်ျားတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဒေါ်သက်ထားဝင်း နည်းနည်းပါးပါးတော့ အကဲခတ်တတ်တယ်..။ မရလို့သာ..ရလို့ကတော့ ဘယ်လောက်များ….ဟင်း..တွေးတောင်မတွေးရဲ…။ အဲ ..တခါတလေတော့လဲ..သာယာမိတယ်..။ အဲ..ဟိုဟာဒီဟာတွေ မလုပ်ချင်..။ကြောက်လဲ ကြောက်တယ်..။ အသဲလဲ ယားမိတယ်..။ ငယ်ငယ်တုံးက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဗွီဒီယိုအပြာကား ခိုးကြည်ကပြီး စိတ်ထဲမှာ ကတုန်ကယင်ကြီးနဲ့ မာစတာဗေးရှင်း လုပ်လိုက်မိတယ်..။ အဲဒီ တစ်ခါကိုပဲ လူသိသွားမှာ စိုးရိမ်မိပြီး နောက်ထပ်မလုပ်ရဲတော့ဘူး။ မိန်းမဆိုတာကလဲ ခက်တယ်လေ..။ ကိုယ်ဘယ်လောက်တောင် ဘာတွေဖြစ်နေဦး ရင်ထဲမှာပဲလေ..။အပြင်ကို ထုတ်ပြလို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ..။

ထိန်းသိမ်းရမဲ့ ဂုဏ်တွေ၊ ထားရှိရမဲ့ အရှက်တရား အကြောက်တရားတွေ ဟာ…ဘာတွေမှန်းကို မသိဘူး..။အသေချာသိတာက မိန်းမသားဆိုတာက ခက်တယ်လေ..ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့….။ “တီ…တီချယ်” “အင်း…ဘာလဲ..သမီး..“

ကောင်မလေးက ရှက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားတယ်..။ ပြောရအခက် မပြောရအခက် ဝေခွဲမရဟန်နဲ့ စဉ်းစားနေတယ်..။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း အားပေးသလိုနဲ့ တစ်ချက်ပြုံးပြလိုက်ပြီး…. “ပြောလေ..သမီး..ဘာပြောချင်လို့လဲ..“

“ဟို..ဟိုဟာ” “သြော်…သမီးရယ်…ဘာကိုကြောက်နေ ရှက်နေရတာလဲ..သမီးပြောမှ တီချယ်က လိုက်ရှင်းပေးလို့ရမှာပေါ့..။ကဲ..ပြော..သမီးကို ဘယ်သူက စာလိုက်ပေးတာလဲ..စကားလိုက်ပြောတာလဲ..“ “မ..မဟုတ်ဘူး..တီချယ်..ဟို..ဟိုဟာ..ဦးလေးကြီး”“ဘယ် ဦးလေးကြီးလဲ သမီးရဲ့…“ “ဟိုလေ..အောက်ထပ်က.. ကွမ်းယာသည် ဦးကုလားကြီး” ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရင်မှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်..။ ဒီ စောက်ကောင် ဘာဂြိုဟ်မွှေပြန်ပြီလဲ လို့။ “ပြောစမ်း သမီး ..ဘာဖြစ်သလဲ..အဲဒီတော့” “ဒီ…ဒီလိုပါ..တီချယ်..အဲဒီ ဦးကုလားကြီးက သ..သမီး..လာတိုင်း..လိုက် လိုက်ကြည့်နေလို့” “သြော်..ဒါများ သမီးရယ်..ကြည့်တာပဲကွယ်..ပဲ့ပါသွားတာမှတ်လို့” “မဟုတ်ဘူး..မဟုတ်ဘူး..တီချယ်..သူက သမီး ..ဖင်..ဖင်တွေကို လိုက်ကြည့်တာ တီချယ်..ရဲ့” “ဟေ” ဒေါ်သက်ထားဝင်း အသံကျယ်သွားတယ်..။

တစ်ဖက်ခန်းမှ စာကျက်နေတဲ့ တပည့်လေးတွေ ကြားမှာစိုးသဖြင့် ကပျာကသီ ဒေါသပြန်ထိန်းလိုက်ရတယ်။ “ဟုတ်…ဟုတ်တယ်..တီချယ်ရဲ့ သမီးလာတိုင်း လာတိုင်း သမီး ဖင်ကိုမှ ရွေးကြည့်တာ…သမီး ရှက်လဲရှက်တယ်..။ကြောက်လဲကြောက်တယ်…တီချယ်” “တောက်.. ေစာက်ကုလားက” “ပြီးတော့ မကြားတကြားလဲ ပြောသေးတယ်..ဒီကောင်မလေးက တောင့်တော့ တောင့်သား…အဲ ဒါပေမဲ့ ဆရာမကိုတော့ မမှီဘူး…တဲ့” “ဟင်…တောက်” “သွားခေါ်စမ်း..သမီး..။ သမီး အခန်းထဲ ဝင်ပြီး စာကျက်နေတော့…ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး ဆရာမ ခေါ်နေတယ်လို့ ပြော…ကဲ..သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်  ..သမီး” “ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့”

ခဏကြာတော့ တပည့်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ကုလား ရောက်လာတယ်..။

တပည့်လေးကို စာပြန်ကျက်ခိုင်းလိုက်တယ်…။ “ကဲ…တံခါး ပိတ်လိုက်ပြီး… ပြဿနာ ရှင်းကြရအောင်” “ဗျာ…ပြဿနာ” ကုလား နဝေတိမ်တောင်ဖြင့် တံခါးသွားပိတ်ပြီး ခုံမှာထိုင်သည်။ “ရှင်…ကျမတပည့်မလေးကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

“ဗျာ…ဘာပြောတာလဲ..ဆရာမား” “ရှင် အခုမှ ရူးချင်ယောင် ဆောင်မနေပါနဲ့..ရှင်ပြောလိုက်တာ..ရှင်သိမှာပေါ့”

“အာ…မဟုတ်ဘူး…ဆရာမား….ချန်တော်…အဲ..ကျုပ်..ဆရာမား ခိုင်းစရာရှိတယ် ထင်လို့” “ဘာမှ ခိုင်းဖို့မလိုဘူး..နင့်လိုအကောင်မျိုးကို..နင် ဆံပင်ဂုတ်ဝဲလေးနဲ့ ငါ့တပည့်မလေးကို ဘာမဟုတ်မဟတ်တွေ ပြောလိုက်တာလဲ…ကဲ..ပြောစမ်း” “ဆရာမား…ကျုပ်..ဘာမှ..မသိ” “ဘာမသိတာလဲ….နင်….နင်…တောက်…” ကုလား စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ခေါင်းရှုပ်သွားပုံ ရတယ်။ ဟုတ်တယ်လေ….ပြဿနာဆိုပြီးတော့ ဘာမှန်းညာမှန်း ရေရေရာရာ မသိရပဲ အသားလွတ် ဆူခံနေရတာ..ကိုး။ “ကဲ…ဆရာမား…ကျုပ်ဘာပြောတယ်လို့…ကောင်မလေးက ပြောလဲ” “နင်… နင်…” တကယ်တမ်းတော့ ပြောမထွက်တော့။

အပျိုမကြီးပီပီ အရှက်သည်းနေတယ်။ သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ဦးနဲ့ ဒီ ဖင်တွေရင်တွေ အကြောင်းကို ဘယ်မိန်းမကများ ပြောထွက်ဝံ့ပါ့မလဲ…။ ဒါပေမဲ့…အားတင်းပြီး … “နင်…နင် ငါ့တပည့်မလေးကို ဖင်…ဖင်ကောင်းတယ်လို့  ပြောတယ်ဆို” ရှက်ရှက်နဲ့ မပြောမဖြစ် ပြောရတော့ ကုလား စပ်ဖြဲဖြဲ ဖြစ်သွားတယ်…ဒါပေမဲ့…အကောင်စုတ်…ကုလား က ဝန်မခံဘူး…..ငြင်းတာပေါ့။ “အာ…ဒါ..ဒါ…ဆရာမား..အထင်မှားတာပါ…ကျုပ်မပြောမိပါဘူး” “အေး…နင်ကယောက်ျားဖြစ်ပြီး ကလိမ်ကကျစ် ကျချင်တယ်…ဒါတွေထားပါတော့..ကဲ..ဒီမှာ ငါ တိုတိုပဲ ပြောမယ်…နောက်တစ်ခါ နင် ဒီ့ထက်လွန်လာမယ်ဆိုရင်တော့ ငါရဲနဲ့ပဲ စကားပြောခိုင်းမယ်…ကဲ..နင်သွားတော့…” “ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့..ဆရာမ…” ဟုတ်ကဲ့ ဆိုပြီး ကုလား တစ်ချက်မော့ပြီးတော့မှ ပြန်ထွက်သွားတယ်။ ဟွန်း…စောက်ကောင်..အပိုးကို မကျိုးဘူး..။

အဲ…အဲ…အဲတော့…….ဘုရားရေ..။ သွားပြီ..ဒါကြောင့် သူကြည့်တာ ငါ့မျက်နှာကို မကြည့်ပဲ ရင်ဘတ်လောက်ရောက်နေတာ ထူးခြားပါတယ်လို့ ထင်နေတာ။ လက်စသတ်တော့ ဘယ်အချိန်ထဲက ဘယ်လောက်..ဟိုက်နေလဲ မသိ..လည်ဟိုက် ဘလောက်အင်္ကျီက အတော်ကလေး ဟိုက်ကျနေပြီး ဝင်းမို့နေတဲ့ ရင်သားနှစ်မွှာကို တစ်ဝက်တပျက်စီ ဝင်းပနေစေတယ်။  တောက်… စောက်နှာကောင်.. ဒီလောက်ပြောနေတာတောင် နို့ကိုကြည့်ဖြစ်အောင် ကြည့်သွားသေးတယ်..။ ကသိကအောက်လဲဖြစ် ရှက်လဲရှက်နဲ့မို့ မလုံမခြုံဟန်နဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရင်သားအစုံကို လက်များနဲ့ ဖုံးကွယ်လိုက်မိတယ်…။ ပြီးသွားပြီဟု ထင်ပါသလား….။မပြီးသေးပါ..။

ကုလားငြိမ်ကျသွားပြီလို့ ထင်ထားခဲ့တာ  နောက်အပတ်ကျတော့ ကုလားဆိုင်မဖွင့်..။ သုံးလလောက် သူများဖင်ကြီးတွေကို စားတော့ဝါးတော့မတတ် နေ့စဉ် စိုက်ကြည့်နေလာခဲ့ရာကနေ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတော့ ရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ တစ်ချက်တော့ဖြစ်သွားတယ်…။ ဒါပေမဲ့ ခဏပါပဲ…။ကိုယ်ဝါသနာပါတဲ့ စာသင်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေရတော့လဲ မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ဖြစ်သွားရပါတယ်..။ အဲ..ဒါပေမဲ့ ညနေကျတော့ သူ့ရဲ့ ဇ ကိုတွေ့ရတော့တာပါပဲ…။ပြန်မယ်လုပ်တော့ ကားဘီးမှာ လေမရှိတော့ဘူး..။ ဒေါသဖြစ်လိုက်တာမှ ပြောမပြတတ်အောင်ပဲ..။သူကလဲ ဆိုင်တောင်မဖွင့်ဘူး ဆိုတော့ သူလုပ်တာပါလို့ စွပ်စွဲဖို့ကလဲ အခက်သား..။ အဲဒီလို နောက်မဲ့ ပြောင်မဲ့ အသိလဲ ဒေါ်သက်ထားဝင်း မှာ မရှိပါ..။

သူကတော့ အပျိုတင်းပြည့်မကြီးတစ်ယောက် ဒေါသနဲ့ ဆွေ့ဆွေ့ခုန်နေတာကို အထဲကနေကြည့်ပြီး ဟားတိုက်နေမှာပဲ..။ တွေ့ဦးမှာပေါ့..ကုလားရယ်..။ နောက်နေ့ကျတော့ ချက်ချင်းပဲ ကလဲ့စား ချေဖြစ်တယ်..။ ကားပါကင်ထိုးရင်း နေရာမလွတ်သလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့  ဘေးနားက ရေအိုင်ကို ဖြတ်မောင်းလိုက်တယ်..။ သွားရော..။ဗြန်းခနဲပဲ သူ့အဝတ်အစားတွေ အကုန် ရွှံ့ဗွက်တွေ ရေတွေ မြင်မကောင်းအောင် ပေပွကုန်တယ်..။ကြိတ်ပြီး ကျေနပ်သွားပေမဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း မှင်သေသေနဲ့ အားနာသလို ဟန်လုပ်ပြီး .. “အို…ဆောရီးနော်..မတော်လို့” “ ရပါတယ်” မကြည်ဘူးလေ…သံပြတ်ကြီးနဲ့ပြောပြီး ဟိုဘက်လှည့်သွားတယ်..။ ဝမ်းသာလိုက်တာ..။

ဒေါ်သက်ထားဝင်း အပျိုမလေး တစ်ယောက်လို လေကလေးချွန် သီချင်းကလေး တိုးတိုးညည်းပြီး တိုက်ပေါ်တက်သွားတယ်..။ အဲ..သူ့ရဲ့ ကလဲ့စားကို အဲဒီညနေစောင်းမှာပဲ ချက်ချင်းပြန်ကြုံရတော့တာပဲ..။ စာသင်ပြီးလို့ ကျောင်းသားတွေအားလုံး ပြန်ကုန်တဲ့အချိန်..တံခါးတွေပိတ် အားလုံးသိမ်းဆည်းနေရတာနဲ့ အချိန် နဲနဲ ကြာသွားတယ်..။ အခန်းတံခါးကို ချက်ထိုး သော့ခတ်ပြီး လှည့်အထွက် “ဗျိ“ ခနဲပဲ..။ ဘာတွေပါလိမ့်..။ရုတ်တရက် စဉ်းစားမရ။ ရွှံ့တွေ ဗွက်တွေက ဒီအပေါ်ရောက်အောင် ဘယ်သူများ သယ်လာပါလိမ့်..။ အသာကိုင်ကြည့်လိုက်တော့ …ထွီ..ဝေါ့….ခွေးချေးတွေ…။ နံလိုက်တာ…လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အပုံလိုက်ကြီး..။ ယောင်ပြီး ထမိန်ကို သုတ်မိတော့ ထမိန်စမှာ ပေကပ် ကုန်တယ်..။ အံကြိတ်ပြီး အောက်ကို ရန်တွေ့ဖို့ ပြေးဆင်းသွားတော့ ငနဲသား ဆိုင်သိမ်းသွားပြီ..။ နံလိုက်တာ လွန်ပါရော…ရွံတတ်တဲ့ အပျိုတင်းပြည့်မကြီး အိမ်ရောက်တော့ ထမင်းတောင် ကောင်းကောင်း မစားနိုင်ရှာ..။ တွေ့မယ်..တွေ့မယ်..ခွေးသူတောင်းစား ကုလား..။ ကလဲ့စားမချေဖြစ်တော့ပါ..။ မှတ်မှတ်ရရ အဲဒီနေ့က ဒေါ်သက်ထားဝင်း သင်တန်းမဖွင့်ဖြစ်..။ ကိုထွဋ်လာခေါ်လို့ သူနဲလက်ထပ်ပြီးရင် နေမဲ့အိမ်ကလေးဆီ သွားခဲ့ကြတယ်..။ဝင်ဒါမီယာထဲမှာ..။

ဆိတ်ငြိမ်ရပ်ကွက်လေးက ညနေစောင်းအခါမို့ ပိုလို့ တိတ်ဆိတ်နေတယ်..။ခဏတဖြုတ် ခြံနဲ့အိမ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးတော့ ပျင်းလာတယ်..။ပြန်လဲ ပြန်ချင်လာမိတယ်..။ “ပြန်ကြရအောင် ကိုထွဋ်ရာ…” “နေပါဦး..မသက်ထားရယ်..ရောက်တုံးရောက်ခိုက် အအေးလေးဘာလေး သောက်ပြီး စကားပြောရအောင်” ကိုထွဋ်က ဖိတ်နေတာနဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း အိမ်ထဲ ရောက်ခဲ့ရတယ်။ “ကဲ…ဒီမှာခဏထိုင်ဦး..ကိုထွဋ် အအေးသွားယူလိုက်ဦးမယ်..ပျင်းရင် အဲဒီမှာ စာအုပ်တွေ ဖတ်နေပေါ့..” ပြောပြောဆိုဆို ကိုထွဋ် နောက်ဖေးခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ အေးလေ..နာရီဝက်လောက် သူစိတ်ကျေနပ်အောင်နေပြီး ပြန်တာပေါ့..ဟုဆုံးဖြတ်ရင်း ဒေါ်သက်ထားဝင်း စားပွဲပေါ်မှ စာအုပ်များကို ယူကြည့်လိုက်တယ်…။

အို…လား..လား …မကြည့်ဝံ့စရာတွေပါလား..။ ဟိုပုံတွေလေ…ဘိုထီးနဲ့ ဘိုမ အမျိုးမျိုး စပ်ယှက်နေတဲ့ ပုံတွေ…မကြည့်ရဲတာကြည့်ရဲတာ အသာထား..။  လောလောဆယ်မှာတော့ အပျိုတင်းပြည့်မကြီး စာအုပ်ပြန်ချထားလိုက်ဖို့ စိတ်မရှိ..။ပုံတွေကလဲ ခပ်ဆန်းဆန်းတွေကိုး..။ မျက်နှာဖြူမ တစ်ယောက်ထဲကို ယောက်ျား လေးယောက်လောက် ဝိုင်းပြီး သမနေတာလဲ ပါရဲ့..။ယုတ်စွအဆုံး ခွေးတောင်မချန်ဘူး..။ အယ်လ်ဇေးရှင်း ခွေးထီးကြီးက ဘိုမလေးကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် တက်ခွလုပ်နေတာရော ကပ်ပလီကြီးတစ်ကောင်နဲ့ ဂျပန်မလေးနှစ်ယောက် သောင်းကြမ်းနေတာရော …ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကြည့်ရင်းနဲ့ မောလာတယ်..။ ရင်တွေပူပြီး အာခေါင်တွေ ခြောက်လာတယ်..။ ရင်ဖိုပြီး စိတ်တွေကလဲ အရမ်းလှုပ်ရှားလာတယ်..။ နှလုံးခုံသံ တဒုတ်ဒုတ်ကိုတောင် ပြန်ကြားလာသလိုပဲ..။ ကိုထွဋ် ပြန်ရောက်ခါနီးလို့ စာအုပ်ကိုပြန်ချထားလိုက်ရပေမဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ပုံတွေက မထွက်  ။ လိုးပုံ လိုးကွက်တွေက ဦးနှောက်ထဲကို သံမှိုစွဲလိုက်သလို..။

“စောင့်နေရတာ ပျင်းနေပြီလား။ ရော့..ဒီမှာ coke..စပ်လာတယ်..တစ်ယောက်တစ်ခွက်ပဲ” “အား…ခါးလိုက်တာ” ရင်ပူနေတာတွေ ပျောက်သွားအောင်လို့ အလောတကြီးမော့သောက်လိုက်တော့ ခါးသက်သက် အရသာက လျှာဖျားကနေ ရင်ထဲအထိ ပူဆင်းသွားတယ်..။ “ကိုထွဋ် အအေးကလဲ  ခါးလိုက်တာ..” “စိတ်ထင်လို့ပါ သက်ထားရဲ့ မခါးပါဘူး..။ ဒါနဲ့ သက်ထား ဟိုစာအုပ်တွေ ဖွင့်ဖတ်သေးလား.” “ဖတ်မိတာပေါ့..ဘာတွေမှန်းမသိဘူး..ပေါက်ကရတွေ..ဟွန်း” “သြော်…သက်ထားရယ်..ကိုထွဋ်မှာက မိန်းမ မှမရှိသေးတာ.. ဒီလိုစာအုပ်မျိုးလေးတွေနဲ့ပဲ စိတ်ဖြေနေရတာ..ပုံလေးတွေ ကြည့်လိုက် သက်ထားကိုယ်လုံးကြီး မြင်ယောင်လိုက်..” “အာ…ကိုထွဋ်…ရှင် မမိုက်ရိုင်းနဲ့..နော်” ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရင်ထဲမှာ ဖိန်းခနဲ ရှိန်းခနဲ ဖြစ်ပြီး ရှက်သွေးတဖြာဖြာနဲ့ လက်ကျန်အအေးကို ကုန်အောင် မော့သောက်လိုက်တယ်..။

“သက်ထား” “အင်” “သက်ထားကို မွှေးမွှေး ပေးချင်တယ်” “အို…ဘယ်လိုကြီးလဲ” “တကယ်ပါ..သက်ထားရဲ့..ကိုထွဋ်ကို နမ်းခွင့်လေးတော့ ပေးပါလား” ကိုထွဋ်ကျော်က မိန်းမကြောတော့ နပ်ပုံရတယ်..။ ဘာပြီးရင် ဘာလာမယ်ဆိုတာ သိနေတဲ့ဟန်။ အခုလဲ အပျိုမကြီးကို အအေးခွက်ထဲ အရက်တွေရော တိုက်လိုက်တယ်..။ အရက်ရှိန်နဲ့ ရီတီတီ ဖြစ်ပြီး ဒေါ်သက်ထားဝင်း ခေါင်းမထောင်နိုင်တော့..။ ဒီတော့မှ အပိုင်ချည်တော့တယ်။ “ခေါင်းမူးနေရင် ကိုယ့်ကိုမှီထားပါလား သက်ထားရဲ့” မှီလာတဲ့ ခေါင်းကလေးကို ကိုင်ပြီး ဒေါ်သက်ထားဝင်း နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးကြီးကို နမ်းစုတ်လိုက်တယ်။ “အင်” ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရင်ကလေးကော့ပြီး လက်က မသိမသာ ပြန်တွန်းတယ်..။

ဒါပေမဲ့ ရီဝေယစ်မူးနေတဲ့ အရှိန်က တွန်းအားကို လျော့စေတယ်..။ ကိုထဋ်လက်တစ်ဖက်က ထမိန်စကပ်ထဲ လက်လျှိုသွင်းပြီး လတ်ဆတ်လှတဲ့ မိုးခိုသားလေးတွေကို ပွတ်ပေးလိုက်တယ်။ “အို..ကွာ…ကိုထွဋ်” အလိုမတူဟန် ငြင်းဆန်သံလေးက မူနွဲ့နွဲ့..။ တစ်သက်လုံး ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိ နေလာခဲ့သော ဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ပထမဆုံးအကြိမ် အဖုတ်နှိုက်ခံရတယ်..။ ခေါင်းတွေကလဲ မူးနေတယ်..။ လူကလဲ ထူးနေတယ်..။ ရမက်သွေးတွေကလဲ နွေးလာပြီထင်းသည်။ အသိစိတ်တွေပင် မကပ်ချင်တော့..။ တစ်ချက်တစ်ချက်မှာ စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့ ကွာဝေးသွားသလိုလို..။ ရှက်သွေးတွေလဲမွှန်..။ အရသာလဲ ရှိနေ..ခံစားမှု မျိုးစုံနဲ့ ကိုထွဋ်ကို ပြန်ဖက်ထားမိတယ်…။

“အိပ်ခန်းထဲ သွားရအောင်နော်” “အို…ဟင့်အင်း..ဟင့်အင်း..“ “သက်ထား ခေါင်းမူးနေတာ ခဏလှဲလိုက်မှ သက်သာသွားမှာပေါ့” “ဟင့်အင်း…” မသွားချင်..။ အိပ်ခန်းထဲ ရောက်ရင် ငါတော့ ဘဝပျက်မှာပဲ ဆိုတဲ့ အသိစိတ်ကလေးက ငြင်းချက်ထုတ်ခိုင်း နေတယ်..။ ငြင်းဆန်ရင်း ရုန်းကန်ရင်း နဲ့ ဘယ်အချိန်က ကုတင်ပေါ်ရောက်သွားသလဲ မမှတ်မိတော့….။ သတိတစ်ချက် ဝင်လာတော့ အောက်ပိုင်းမှာ ထမိန်က မရှိတော့.ချေ..။ အင်္ကျီတွေပါ ကိုထွဋ်က ချွတ်ဖို့ကြံတယ်။ “ဟင့်အင်းကွယ်…ကိုထွဋ် အင်္ကျီတွေတော့ မချွတ်ပါရစေနဲ့နော်” “သက်ထားလေးကလဲ ကွယ်” ပေါင်တံကြီးများကို ဖြဲကားပြီး ကိုထွဋ် အပေါ်ကနေ တက်ခွတယ်။ ရင်ဖိုလှိုက်မောစွာ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ငြိမ်ခံနေမိတယ်။ မျက်လုံးတွေပင် မဖွင့်နိုင်တော့လောက်အောင် အရက်ရှိန်က တက်လာပြီလေ။

“ဗြစ်..ဖွတ်” “အေမ့…အား…..အီး..“ “အား…..နာတယ်…နာတယ်” စိမ်းဆတ်ဆတ်ကြီး ထိုးထည့်လိုက်တာ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ပူခနဲ နာသွားတယ်။ ကိုထွဋ်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပဲ ပါကင်ဖွင့်နေပြီမို့ ပေါင်တံထွားထွားကြီးတွေကို အတင်း မ တင်ကာ နောက်ထပ် ဆောင့်ချလိုက်တယ်။ “ဇိ….ဗွတ်.. ဖောက်” “အား…..သေပြီ…သေပြီ ကိုထွဋ်ရဲ့…“ သွေးတွေ ဒလဟော ကျလာပြီး မျက်လုံးမှလဲ မျက်ရည်တွေက ပိုးပိုပေါက်ပေါက်နဲ့ ကျလာတယ်။ နာလိုက်တဲ့ ဖြစ်ခြင်း ..။ မူးတာတွေ ဘာတွေ ပျောက်သွားတယ်။ အပျိုမကြီး မခံနိုင်ရှာ။ စပ်ဖျင်းဖျင်းနဲ့ ခံရခက်လိုက်ရတာ။ “တော်ပြီ..တော်ပြီ …ပြန်ချွတ်တော့…နာတယ်….ဟင့်…ဟင့်…အီး…ဟီး” “ခဏလေးပါ သက်ထားရဲ့ ခဏလေးပဲ” ကိုထွဋ်က မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သူမစကားကို လျစ်လျူရှုထားတယ်။ ကောင်းလိုက်တဲ့ အရသာ။ဘယ်လောက်မှတောင် မဆောင့်ရသေး အထဲက နူးညံ့လွန်းတဲ့ အသားနုကလေးတွေနဲ့ ပွတ်တိုက်မှုက ငေါ့ခနဲ ငေါ့ခနဲ ဖြစ်လာစေတယ်။ ကိုထွဋ် ဘယ်လိုမှ အောင့်မထားနိုင်တော့ “အားး…အားး… သက်ထားရယ်… ရှီးးး” တစ်ချီ ပန်းထုတ်ပြီး ပစ်လှဲချလိုက်သည်။

ကာမ အရသာဆိုတာ ဒါလား..။ ဘာမှန်းညာမှန်း သေသေချာချာ မသိလိုက်ရပဲ  ယောကျ်ားတစ်ယောက် အပျိုစင် ပန်းဦးလေးကို ဆွတ်ခူးသွားပြီ။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ဝမ်းလဲနည်းမိ ရှက်လဲ ရှက်မိတယ်။ နာလဲနာတယ်..ဘယ်လို ခံစားရမှန်း ကို မသိချေ..။ “သက်ထား…ကိုထွဋ်တို့…နောက်တစ်ခါ” အလိုက်ကန်းဆိုး နားမလည်တဲ့ ကိုထွဋ်။ ဒီက သူ့ကို စကားတောင် မပြောချင်တော့အောင် ဖြစ်နေချိန်မှာ သူကလိုချင်တာ ထပ်တောင်းနေပြန်သေးတယ်…။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း မျက်ရည်တွေ ယိုစီးကျလာပြီး ကိုထွဋ်ကို မကြည့်ချင်လို့ ဟိုဘက်လှည့်ပြီး စောင်းအိပ်နေလိုက်တယ်။ စိတ်ထဲကလဲ မပါလှ။ အိမ်ထောင်သည် မိန်းမတွေ ၊ သူငယ်ချင်းတွေ ပြောကြတာပဲ..ဆွေမျိုးတောင် မေ့သွားတယ်ဆိုပြီး။ အလိုးခံ ရတာ ဖီလင်က အရမ်းကိုမိုက်တာပဲဆို…ခုတော့ ကြားဖူးတာနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်..။ တခြားစီပဲ…နာတာပဲ ခံစားရတယ်။ သိပ်ဆိုးတဲ့ ကိုထွဋ်..။ အရှေ့ကို လုပ်ရုံနဲ့ အားမရသေး “ဟင့်အင်း….ကိုထွဋ် ..အနောက် မလုပ်နဲ့” “ဒါဆိုလဲ သက်ထားရဲ့ စောက်ဖုတ်လေးပဲ လိုးမယ်နော်” ကြည့်…မိုက်ရိုင်းလိုက်တဲ့စကား နားထဲကြားရတာ ရှက်စရာ..။

လူကြီးလူကောင်းယောင် ဘယ်လောက်ပဲ ဆောင်ဆောင် ယောက်ျားတွေဟာ မိန်းမအနံ့ ရရင် သူတို့ဇာတိက ပေါ်လာစမြဲပဲ…။ သိပ်ကို ဏှာဗူး ထကြတာပဲ။ “သက်ထားလေး…ထ…ကိုယ့်ကို ကုန်းပေးပါအုံး အချစ်ကြီးရဲ့” တကယ်ပါပဲ….သူ့ဟာက ရိုးရိုးလုပ်လို့မပြီးနိုင်ဘူး…။ ဘာမှ ပြန်ပြောချင်စိတ် မရှိတာနဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း လေးဘက်ထောက်ပြီး ကုန်းပေးလိုက်တယ်..။ မြန်မြန် ပြီးသွားမှ သူမ သက်သာရာ ရတော့မှာပဲ။ “ခါး  ခွက်ထား…ဖင်ကြီးကို ကော့ပေးပါ သက်ထားရဲ့” တင်သား မို့မို့ဝင်းဝင်း ကြီးတွေက ချွေးတွေနဲ့ တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပစိုအိနေတယ်။ ခြူရက်စရာ မရှိတဲ့ ငွါးငွါးစွင့်စွင့် ပန်းပွင့်ကြီး။ တောင့်တင်းဆူဖြိုးလွန်းတဲ့ ရေဆေးငါးကြီး ကို လုပ်လို့အားမရနိုင်တော့.. ဒေါ်သက်ထားဝင်းရဲ့ ခါးကျဉ်းကျဥ်းလေးကို ကိုင်ပြီး ကိုထွဋ် အားနဲ့ ဆောင့်သွင်းချလိုက်တယ်။

“ဗြစ်..ဗြစ်..ထုတ်…အား…အင်း….အင်းး” “အိုး…အထဲက အရမ်းနာ…တယ်..တအားမဆောင့်နဲ့” “ပြွတ်…ဖတ်..စွပ်…အား…စေးနေတာပဲ…သက်ထားရယ်…” လီးတစ်ဝက်လောက် ပြန်နှုတ်လိုက်တယ်။ မထင်လောက်အောင်  စေးပိုင်တင်းကြပ်လို့ ကိုထွဋ် ချီးကျူးမိတယ်။ ဒီလောက် တစ်မိနစ်လောက်ထဲနဲ့ ဘယ်မိန်းမကိုမှ ကိုထွဋ် သုတ်မထွက်ဘူးခဲ့။ စံချိန်ကျိုးတော့မယ် ထင်ပါရဲ့။ တောင့်လိုက်တဲ့ထု။ ကောင်းလိုက်တဲ့ အထည်ကြီး။ “ဖြေး ဖြေး…ရှီး….အ..အ” “ကောင်းလာပြန်ပြီ သက်ထားရဲ့…အီး…မ..မရတော့ဘူး….အိုး…ဟိုး…” “အို့…ကျွတ်…ဟင်း…ဟင်း…” ဒေါ်သက်ထားဝင်းက ခုမှ ကကြီးခခွေး လက်ပေးသင်တုံးရှိသေးတယ်။ ကိုထွဋ်က ဒုတိယအချီ ပြီးသွား ပြန်ပြီ…။ ကျေနပ်စရာ တစ်ခုမှ မဖြစ်..အပျိုမကြီးအတွက်။ ကိုထွဋ်ကတော့ ဝတ်ရည်တွေနဲ့ မှည့်ရွှမ်းလွန်းလှတဲ့ အပျိုတင်းပြည့်မကြီး တစ်ယောက်ကို အားရပါးရ စပ်ယှက်လိုက်ရတဲ့ အဖြစ်မှာ အကြောအချဉ်တွေ စိမ့်တက်သွားအောင် ကိုအရသာ တွေ့သွားရတော့သည်။ ဟိုး….အဝေးဆီကနေ လေနီကြမ်းတချက် တိုက်ခတ်ရာကနေ ရောက်လာတဲ့ လေမျှင်းမျှင်းလေးကို ဇိမ်ယူ ခံစားရင်း…အစောက အမျိုးသမီး အကြောင်းကို တွေးနေမိတယ်။

အင်း…ဒေါ်သက်ထားဝင်း…ဆရာမဒေါ်သက်ထားဝင်း…ပညာတတ်သလောက် ရုပ်ကလဲ ချောမောတယ်..ဆိုတော့ တော်ရုံနဲ့ ဘယ်ခွေးမှ လူမထင်ဘူး ဆိုတဲ့အမျိုးထဲက နေမှာပေါ့..။ ချောသလောက်လှသလောက်လဲ စွာ.၊ စွာလောက်အောင်လဲ ဖုထစ်ကြွရွ နေတဲ့ အလုံးအထည်ကြီးတွေက မြင်သူ ပုရိသ တိုင်းကို ရင်ဗလောင်ဆူအောင် ပြသနေသလို ဆိုတော့ သူ့လိုကောင်စားမျိုးနဲ့ မတည့်တာ သိပ်တော့ မဆန်း..။ခုနကတောင်..ကြည့်ပါဦး..ဂျင်းဘောင်းဘီ အကြပ် ဝတ်ထားတော့ ယောင်ကိုင်းနေသလို ဖုဖောင်းကြွတက်နေတဲ့ ဟာကြီးတွေက ဘယ်သူ့မှ ပမာမခန့်…..။ ဘောင်းဘီထဲက ခုန်ပေါက်ထွက်မတတ်..။ တော်တော်တန်တန် အိုးကလေး ရှိရုံ ၊ တင်ကလေး မို့ရုံနဲ့တော့ ဘောင်းဘီအကြပ် မဝတ်လေနဲ့..။ဘောင်းဘီ အပျော့တွေပဲ ဝတ်..။ နို့မို့ ဂျင်းအကြပ်တွေက ရှိတဲ့ဟာလေးတွေပါ ရှုံ့ပြီး အဖျား ရှူးသွားမယ်..မှတ်…။ အင်း….ဒီမိန်းမ ကျတော့လဲ ဘဝပေး ကောင်းလွန်းတာပဲလား…။လေ့ကျင့်မှုတွေ ကြောင့်လားတော့ မသိ။

ဖောင်းဖောင်းမို့မို့ ကြီးတွေက ထောင်းထောင်း ပြီး ဘာ……လုပ်ပစ်လိုက်ရ…။ ကုလား ရောက်တတ်ရာရာ တွေးနေမိတယ်…။ လေပြေအေး ကလေးကလဲ သာသာညှင်းညှင်း…အေးအေးချမ်းချမ်း ဆိုတော့ စိတ်ကူးယဉ်လို့ အကောင်းဆုံး မနက်ခင်းလေးပေါ့။  တစ်နာရီထိုးလုပြီ။ မကြာခင်ပဲ အရှေ့ဆီက ရောင်နီသန်းလာတော့မယ်။ သည်နှုန်းအတိုင်း ဆိုရင် မော်လမြိုင် ရောက်ဖို့က သိပ်မလိုတော့..။ ဒါတောင်မှ ဒီတောင်က ကြားတောင်  ကဒုံကနိ..။ ကြားတောင်ဆိုတော့ ခိုးပြီး ခုတ်ရတဲ့ မော်တော် လေ။ စက်ကတော့ တကယ့် အပျံစား။ ခရီးသည်တွေဆီက မတန်တဆ ဈေးတောင်းပြီး မောင်းဆွဲတဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမျိုးအစား မှောင်ခို မော်တော်။ ဒီလိုမော်တော်မျိုးကို စိတ်မချရတဲ့ အတွက် သက်ဆိုင်ရာ ခွင့်မပြု..။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်မချရလဲ ခရီးသည်တွေကတော့ လိုရာခရီးကို အမြန်ရောက် ပြီးတာပဲ ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ စီးကြစမြဲ..။ အခုလဲ ကုလား ဦးလေးဆုံးပြီ ..အမြန်လာ ဆိုတဲ့ သံကြိုးစာကြောင့် ကမန်းကတန်းနဲ့ ဇာတိပြန်လာတာ..။ ဒီဦးလေးကလဲ ကုလားအတွက် တစ်ယောက်တည်းသော ဆွေမျိုး..။အသုဘ အမှီ ရွာမှာ ရှိချင်လို့သာ ပြန်လာရတာ..။

တကယ်တမ်းဆို ရန်ကုန်မှာပဲ ပျော်တယ်…။ “အင်း…ဒီမိန်းမနဲ့ ငါကတော့ ရေစက်ပဲ…” ဒေါ်သက်ထားဝင်း အကြောင်းကို ပြန်တွေးမိတော့ ကုလား သွားကြီး အဖြီးသားနဲ့ ပြုံးမိတယ်..။ ရင်ခုန်စရာ…အင်း..ခုန်လောက်စရာ သွေးဆူစရာ အလှအိုးမကြီးကတော့ သူ့ကို မြင်တာနဲ့ အော်ဂလီဆန်သွားဟန်လုပ်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်ပြေးသွားတယ်…။ ဟဲ..ဟဲ..ဟဲ…။“ဟေ့…တက်မတွေ ဖြုတ်ထားလိုက်တော့ ဟေ့…“ အတွေးတွေ ဘောင်ဘင်ခတ်နေရာကနေ စူးရှရှ အော်လိုက်တဲ့ အသံနက်ကြီးကြောင့် မော်တော်ပေါ်က လူတွေအားလုံး ခေါင်းထောင်သွားကြတယ်..။ သြော် ..မိုးရွာတော့မှာမို့ လေကြောင်းမှားမှာ စိုးလို့ ထင်ပါရဲ့..။ ကုလားထင်မိထင်ရာ တွေးမိတယ်…။ ဟိုးမှာလဲ တိမ်သား တစ်အုပ်က ထူထပ်မဲညို့လာတယ်..။

ချက်ချင်းမှ ချက်ချင်းကို ဖြစ်သွားတာ..။မိုး .စရွာတယ်..။ ဖွဲဖွဲ ကလေး..။ သဲသဲ..ကလေး..။ပြီးတော့..ဟာ…ဒါ..ဒါ….။ “မုန်တိုင်း ကျတော့မယ်..ဟေ့…“ ဘေးကလူ တစ်ယောက်အသံ ကြားမှ ကုလားအသက်ဝင်လာတယ်..။ ဟာ…ဂွပဲ…ဟုတ်တာပေါ့..။ ကြည့်စမ်းပါဦး…ခုန…လေပြေကလေးတွေ ဘယ်ရောက်သွားမှန်းတောင် မသိ..။ မရှိတော့…..။ သူတို့အစား ဝေါခနဲ မြည်ကာ သဲသဲထန်ထန် ရွာချလာတဲ့ မိုး…….။ အကုန်လုံး ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ…။မော်တော်တစ်စီးလုံး မျက်စိပျက် မျက်နှာပျက်..။ မာယာ ဆိုတာ ဒါပါပဲ..။ ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ မာယာ..။ နက်ရှိုင်းတယ်..။တည်ငြိမ်တယ်..။ခန့်ငြားတယ်..။ရင့်ကျက်တယ်..လို့များ မချီးကျူးလေနဲ့…။

ချက်ချင်းကို မြောက်ကြွ မြောက်ကြွ လုပ်ပြလိမ့်မယ်…။ အခုလဲ စပြီ…။ မုန်တိုင်း…မွှေပါပြီ…။ မုန်တိုင်းက လေကိုလက်တို့ပြီး သူနဲ့အတူ မိုးကိုပါ အဖော်စပ် ခေါ်လာပါတော့တယ်…။ ပြီးတော့ သူ့မိတ်ဆွေ လှိုင်း ခေါင်းဖြူ ကြီးတွေနဲ့ အတူ ဝုန်းခနဲ ဝုန်းခနဲ …။ မော်တော်ကလေး …အရုပ်လေးလိုပဲ မြောက်..မြောက်တက်သွားတယ်..။ မော်တော်ထဲမှာ ဘုရားတသံတွေ တရားစာရွတ်သံတွေ ၊ အော်မြည်သံ အမျိုးစုံ ပဲ ဆူညံ ပလူပျံနေတာပဲ…။ ဝုန်းခနဲ မြှောက်တင်လိုက်..ဗြုန်းခနဲ ပြန်ချလိုက်နဲ့ မုန်တိုင်းက မော်တော်လေးကို ကလူသလို မြှူသလို ကျီစယ်နေပြီ….။ စကောထဲက ဇီးဖြူသီးတွေလိုပဲ ဟိုပြေးလိုက် ဒီလိမ့်လိုက်နဲ့ ရောက်မိရောက်ရာ ၊ ကပေါက်တိ ကပေါက်ချာ..။ နီးရာ ကို လှမ်းကိုင်ရင်း ငိုသူက ငို၊ ကျိန်ဆဲသူက ကျိန်ဆဲ၊ အမေလေး တသူ အဘလေး အော်သံ၊ ငိုယိုသံ တွေနဲ့ ငရဲ ပွက်နေတဲ့အလား..ဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်ကုန်ကြပြီ….။

မုန်တိုင်းက အားရအောင် တိုက်ခတ်ရင်း …မော်တော်ပေါ်မှာလဲ ဟိုရောက်ဒီရောက် လောကငရဲ ကျနေသလို ဝုန်းဒိုင်း ကြဲနေတယ်…။ ကုလား ကတော့ မကြောက်..။ဗောကွင်း တစ်ကွင်း တွေ့တာနဲက ဆွဲယူပြီး ကိုယ်မှာ စွတ်ချလိုက်တယ်…။ ဒီမိုး ဒီလေနဲ့ ဒီမော်တော် ဘယ်လောက်များ ခံနိုင်ပါ့မလဲ..။မကြာလိုက်ပါ..။  မုန်တိုင်း ဘီလူးကြီး မော်တော် လေးကို ရေကူးစမ်းသပ် လိုက်ပါပြီ…။ ဖျောင်း ခနဲ တက်မ ကျွတ်ထွက်သွားတယ်..။ ဗြောင်းဆန် လူးလိမ့်သွားပြီး ဆလင် ခန်းထဲ ကို ရေတွေ ဝင်လာတယ်..။ တစ်ချက်မှာ လှိုင်းလုံးလေးက အပင့် မုန်တိုင်းက ရိုက်ချလိုက်တာ…ဘော်လီဘော စည်းအတွင်းမှာ ရိုက်ချခံလိုက်ရတဲ့ ဘောလုံးလေး တစ်လုံးလိုပဲ အုန်းခနဲ…။ “အမေကြီးရေ…သမီးကို ကယ်ပါအုံး…”

“ဘုရား…ဘုရား……” “သေပါပီ… အားး… သေပါပြီ” သွားပြီ…။ အသံမျိုးစုံ..။ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့..။ လက်တွဲညီညီနဲ့ မိုးနှင့် မုန်တိုင်းက ပင်လယ်ဖျံလေးကို ရေထဲ နှစ်လိုက်ကြပြီ…။ကုလား အချိန်မဆွဲတော့…။ ပင်လယ်ထဲ ခုန်ဆင်းလိုက်တော့ သည်..။ အေးခနဲ…အပြင်မှာရော အသဲထဲမှာပါ အေးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်…။ မိုးကလဲ ရွာ..၊ လျှပ်စီးကလဲ မလက်…။ ဘာဆို ဘာမှ မမြင်ရတော့အောင်ပဲ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေပေမဲ့ ကုလား ဇွဲမလျှော့..။ ကမ်းမမြင် လမ်းမမြင် မှန်ပေမဲ့ ငါသေမှသာ ငါ့ကိုယ်ကို မင်းရမယ်..ပင်လယ်ကြီးရေ..။ဗောကွင်းခိုစီးလိုက် …တစ်ခါတရံ ကူးခတ်လိုက်နဲ့ မရပ်မနား လှုပ်ရှားနေဆဲ…။ ကုလားတစ်ကောင် ရေကူးနေတော့တာပဲ….။

လှိုင်းပုတ်သံ ကြားနေရသည်။ အိပ်မက်လိုလို တကယ်လိုလို၊ သာယာလိုက်တဲ့ အသံလေး…ချိုချိုအေးအေးလေး…။ ငှက်ကျေးလေးတွေရဲ့ အသံစာစာလေးတွေပါ..။ တစီစီ တကျီကျီ မြည်သံလေးတွေ ကြားနေရတာ…။ နားကသာ ကြားနေရပေမဲ့ လူကတော့ မလှုပ်ချင် ။ မျက်လုံးတွေတောင် မဖွင့်နိုင်အောင် ကိုယ်လက်တွေ လေးလံ ကိုက်ခဲနေသည်..။ မထချင်..။လှိုင်းသံလေးတွေကို နားထောင်ပြီး ကမ်းခြေ ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ အိပ်နေရသလို ခံစားရသည်…။ ပါးပြင်မှာ အေးစက်စက် အထိအတွေ့၊ မျက်လုံးကို မဖွင့်ချင် ဖွင့်ချင်နဲ့ ဖွင့်ရတယ်..။ “ဟင်…ငါ…ငါ ဘယ်ရောက်နေတာပါလိမ့်” ရုပ်နဲ့စိတ် ကပ် ကပ်ချင်းပဲ ပထမဆုံး မြင်ရတာက မှိုင်းမှိုင်းညို့ညို့ တောအုပ် တောတန်းလေး တစ်ခု။ “ငါ…ငါ မသေသေးပါလား” ဒေါ်သက်ထားဝင်း အကြီးအကျယ် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားတယ်။

“ ဟေး….” ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ခုန်ပေါက် အော်ဟစ်ပစ်လိုက်မိတယ်….။ ကမ်းစပ်ကလေး…အခုမှပဲ ရေးတေးတေးနဲ့ မှတ်မိလာတယ်…။ ညတုန်းက မော်တော်လေး….ပင်လယ်ဖျံ….လေး ရေနစ်တာပဲ…။ မုန်တိုင်းမိခဲ့တာ…ပဲ…။ သေပြီလို့တောင် ထင်ခဲ့ရတာ.. ။ ကိုယ့်ရှေ့မှောက်တင် ဝုန်းခနဲ လှိုင်းရိုက်ပြီး ပင်လယ်ထဲ လွင့်စင်ကျသွားတဲ့သူတွေ ဒုနဲ့ဒေး..။ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ပဲ ပျဉ်ချပ်ကြီး တစ်ချပ်ကို ဖက်တွယ်ပြီး အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ ပင်လယ်ထဲ ခုန်ဆင်းခဲ့တာ…။ ပင်လယ်ထဲမှာ ကူးလိုက် ခတ်လိုက်နဲ့ နောက်ဆုံး သတိလစ်ပြီး သက်လုံကျသွားတဲ့ နောက်ပိုင်း မသိတော့..။ ခုတော့…ငါ မသေသေးပဲကိုး…။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ် ရောက်နေတာပဲလား…။ ဒါဆို ဒီကျွန်းမှာ လူရှိမှာပါ..။ ငါ အကူအညီ တောင်းပြီး ရန်ကုန်ပြန်လို့ ရသေးတယ်…။ အင်း…အဓိက ကတော့ ငါမသေပဲ အသက်ရှင်သန်နိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်…။ ငါ…မသေရဘူး…ငါမသေဘူး။ ခုန်ပေါက်ပြီးထကာ ပင်လယ်ပြင်ကို မျှော်ကြည့်မိတယ်။ အစုတ်ပလုပ် ပင်လယ်ကြီး။

အခုကျတော့လဲ သူ မဟုတ်သလိုပါပဲလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလေးငါး နာရီလောက်ကတော့ မော်တော်လေး တစ်စီးကို ရက်ရက်စက်စက် ချိုးဖဲ့ နှစ်မြှုပ်ခဲ့ပြီး လူငါးဆယ်ကျော်ကို သေတယ် ရှင်တယ် မသိရအောင် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်ကုန်အောင် လုပ်ပစ်ခဲ့တာ သူမဟုတ်သလို ပါပဲလား  ပင်လယ်ပြင်ကြီးရယ်။ကဗျာ ဆန်ဆန်ကလေးလို တွေးမိပြီး ကိုယ့်အတွေးကို  ကိုယ်သဘောကျစွာ ပြုံးမိရဲ့..။ ခုချိန်မှာတော့..အကူအညီလေး တစ်ခု ရလိုရငြား တွေ့တဲ့လူဆီမှာ တောင်းခံဖို့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ဝန်မလေးတော့ပြီ။ ဟိုတွေး ဒီတွေးနဲ့ လျှောက်လာခဲ့တာ။ စားစရာ သီးနှံပင်လေးတွေနဲ့ ဥယျာဉ်ခြံလေး တစ်ခြံလို အလေ့ကျ အပင်တွေ ရှင်သန်လွန်းလိုက်တာ..ကျွန်းကလေးပေါ်မှာ အကောင်ပလောင်တွေလဲ သိပ်မတွေ့ရ..။ လူသူ အသက်ရှင်နေထိုင်မှုရော။

“ဟင်…ငါ အခုန ရပ်ခဲ့တာ ဒီနေရာပါ” ကမ်းစပ်သို့ပင် ပြန်ရောက်လာရတယ်။ မဟုတ်သေးပါဘူး ဆိုပြီး နောက်တစ်ပတ် ထပ်ပတ်ကြည့်မိတယ်။ အစကနေရာ သူမရောက်ရှိခဲ့တဲ့ ကမ်းစပ်ကို ပဲ ပြန်ရောက်လာတယ်။ လူရိပ်လူယောင် မတွေ့။ သာမန်ဖွတ်ကလေး ပုတက်ကလေး တစ်ကောင်နှစ်ကောင်သာ ဖြတ်ခနဲ တွေ့ရတယ်။ တကယ်တော့ လူသူလေးပါး မရှိတဲ့ကျွန်းကျဉ်းကျဥ်းကလေး တစ်ခုပါ..။ “ဒါ…ဒါဆိုရင်…ငါ..ငါ တစ်ယောက်ထဲပေါ့” ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် အားငယ်စိတ်တွေ ဖြစ်လာရတယ်..။ သောကများ ဖိစီးလာတယ်..။ ငါ…ငါတစ်ယောက်တည်း ဆိုတဲ့ အထီးကျန် အသိက ခြောက်ခြားစေတယ်..။ အားငယ်ကြောက်လန့်စေတယ်…။ လူသူမဲ့..ကူရာကယ်ရာမဲ့ ..။အကူအညီ မလာ…အခြွေအရံ ဗလာနဲ့ ဒီကျွန်းကလေးပေါ်မှာ ငါတစ်ယောက်ထဲ နေသွားရရင်…။

တွေးရင်း ကြောက်လာမိပြီး “ကယ်ကြပါဦး..ရှင်..ကယ်ကြပါဦး… လာကြပါဦး….ကူညီကြပါဦးရှင်” ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရူးသွားပြီထင့်…။ ပင်လယ်ပြင်ဘက် မျက်နှာမူပြီး ဟိုပြေးဒီပြေး အော်ဟစ်နေမိတယ်…။ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကတော့ ဘာသံမှ မကြားရသလို ငြိမ်သက်နေ၏…။

“ကယ်တော်မူ ကြပါ…“ “ကယ်ကြပါ…ရှင်…“ “ကယ်……” အော်တယ်..ဟစ်တယ်…။ အကြီမ်ကြိမ် ကြိုစားတယ်..။  တကျော်ကျော် အော်ရင်းနဲ့ ပဲ အသံတွေ တိမ်ဝင်သွားရတယ်..။စူပါမင်းလဲ မရှိ..၊ ဘာစပိုက်ဒါမင်း မှလဲ ရောက်မလာပါ…။ “အီး…ဟီး.ဟီးဟီး…ကယ်ကြပါ…ဟီး..အင်း…အီး..“ ပီဘိ ကလေးလေးလိုပင် ချုံးပွဲချ ငိုလိုက်မိတော့တယ်…။ အသံတွေလဲ ပြာကပ်ပြီး အသက်ရှူတောင် မမှန်ချင်တော့..။

ဘယ်သူမှလဲ သူ့အဖြစ်ကို မသိနိုင်ကြ..။ စိတ်ပျက် အားငယ်ခြင်း ၊ ဝမ်းနည်း ပူဆွေးခြင်းတို့ ရောထွေးလျက် ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယို တမ်းတနေမိတယ်…။ “လာကြပါဦး….ဟီးဟီး.အီး…ကယ်ကြပါဦး..ရှင်..” မောပန်း နွမ်းနယ်လာတော့တယ်..။ ငိုလို့ အားမရသေးခင်မှာပင် မျက်လုံးတွေက ပြာဝေလာပြီး နုနယ်လွန်းလှတဲ့ အပျိုမကြီး ဒေါ်သက်ထားဝင်းခမျာ သောင်ပြင်ပေါ်မှာ လဲကျ သတိ လစ်သွားတယ်။ ဘယ်လောက်ကြာကြာ သတိမေ့နေသလဲ မသိ..။အိပ်မက်ဆိုးတွေမက်ပြီး လန့်နိုးလာတော့ နေကခြစ်ခြစ်တောက် ပူနေပြီ…။ ကမန်းကတန်း လူးလဲ ထလိုက်တယ်…။ အိပ်ပျော်သလို ဖြစ်သွားတာ  အားလေးတော့ နဲနဲပြည့်သွားပါရဲ့..။ ခုမှ ဗိုက်ကဆာလာပြန်ရော…။မရမှန်း သိလေ ပိုပြီးဆာလာလေ..။ ဘယ်လိုများ စားစရာ ရနိုင်ပါ့မလဲ..။ ရေလဲ ငတ်တယ်…။ “ကယ်ကြပါရှင်…..“ “ဟေ့….စွတ်အော်မနေနဲ့…ဒီကိုလာခဲ့”

“ဟာ…ဒါ..ဒါ …လူ…လူသံ..” ငိုသံတွေ ချက်ချင်းတိတ်သွားရတယ်…။

လူသံတစ်သံ ကြားရတယ်ဆိုရင်ပဲ..အားတက်သွားတယ်..။ ယောက်ျားသံပဲ..။ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကယ်ရာမဲ့ နေတဲ့သူကိုတော့ မနှိပ်စက်တန်ကောင်းပါဘူး…။ “ဘယ်…ဘယ်ကို..လာခဲ့ရမလဲရှင်…” အလဲ့..ကိုယ့်အသံတောင် ကိုယ်မမှတ်မိအောင် ချိုလွင် ပျော့ပျောင်းနေတဲ့ အသံနွဲ့နွဲ့ကလေး။ “ပတ်ပြီး ဒီဘက် လျှောက်လာခဲ့…” ချက်ချင်းပဲ ကပျာကသီ ထပြီး ဒေါ်သက်ထားဝင်း လမ်းညွှန်းအတိုင်း လျှောက်သွားမိတယ်..။ ကျွန်းကလေးရဲ့ တစ်ဖက်အခြမ်း ကမ်းစပ်..။ အဲဒီမှာ ကျောက်တုံးကြီးတွေလဲ ရှိတယ်..။ မွှေးလိုက်တာ….လေတင်ကနေ သယ်လာတဲ့ အနံ့လေး…ငါး….ငါးကင် အနံ့ကလေး မွှေးလိုက်တာနော်…။ ငါးကင်နံ့ရလာတော့ ဝမ်းဗိုက်ထဲက တကြုတ်ကြုတ်နဲ့ ပိုပြီး သောင်းကြမ်းလာတယ်…။ ဆာလောင်စိတ်တွေက တအိအိ တိုးလာတယ်…။ခြေလှမ်းကို ပိုသွက်မိတယ်..။ ချုံနွယ်များကို ဖယ်ကာ “ဟင်…နင်…နင်…“ “နင်တွေ ငါတွေလုပ်မနေနဲ့။ အဲဒီမှာ ငါး ကင်ထားတယ်..အကောင်ကြီးကြီးတစ်ကောင် ခင်ဗျား ယူစားလိုက်…“ “မစားဘူး…။ သေရင်သေသွားပါစေ..မစားဘူး…” “ပြီးတာပဲလေ…“ ဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်းက ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်အော်ဟစ်နေသလောက် သူကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင်။

ပိန်ကပ်ကပ် ဆေးသမားလိုလို ဘိန်းစားလိုလို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့..။ အပေါ်မှာလဲ ကိုယ်က ဗလာ..အောက်မှာကတော့ ဂျင်းဘောင်းဘီ အတို အစုတ်နဲ့ ..ငါးကင်ကိုသာ မြိန်ရေယှက်ရေ စားနေတယ်…။ ကုလား တမင်ပဲ အရွဲ့တိုက်ပြီး ပလုပ်ပလောင်း စားပြလိုက်တယ်..။တစ်ညလုံး ရေကူးလာပြီး မနက်ကလဲ ကမ်းစပ်မှာ ငါးထိုးနေရတာနဲ့မို့ ပင်ပန်းနေတော့ အစားကို တတ်နိုင်သလောက် စားနိုင်သလောက်ဖြည့်ထားတာသာ အကောင်းဆုံးပဲ..။ အပျိုမကြီးကတော့ မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နဲ့သူ့ဘက် ခိုးကြည့်လိုက်၊ နှုတ်ခမ်းစူပြီး ဟိုဘက် လှည့်သွားလိုက်နဲ့ အရှုံး မပေးသေး…။ နေပါစေ..ခင်ဗျားကြီး ဒီလောက် အိုက်တင်ခံလွန်းတာ ငတ်နေပေဦးတော့…။ ကောင်းတယ်…။ “အား..။ပလပ်..ပလပ်..စားလို့ကလဲကောင်း ..ဟား..ဝါး..အိပ်တောင် အိပ်ချင်လာပြီ” အပျင်းကြောဆန့်ရင်း ကုလား တစ်ယောက်ထဲ ရေရွတ်သလို လို ပြောဆိုပြီး တဖက် လှည့်ထွက်သွားတယ်..။ မီးဖိုပေါ်မှာ လက်ကျန် ငါးကင်နှစ်ကောင်။

အနံ့ကလေးတွေက မွှေးမွှေးသင်းသင်းနဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်းရဲ့ ဂနဓရုံကို ကလူ၏သို့ မြှူ၏သို့ ..။ ဗိုက်ထဲကလဲ ဆာလွန်းလို့ အောင့်သလိုလိုတောင် ဖြစ်လာရတယ်..။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကုလားခြေသံများ ပျောက်သွားတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်နေပြီးမှ ငါးကင်ဆီကို မဝံ့မရဲ..ချီတုံချတုံ နှင့် လက်လှမ်းလိုက်တယ်..။ လက်ထဲက ငါးကင်ကို သွားရည်ယိုပြီး တံတွေးများပင် မျိုချမိတယ်..ကိုက်ဖဲ့မဲ့ အလုပ်…

“ကောင်းပါတယ်..ဟိုတယ်တွေမှာ ဆိုရင် တစ်ကောင် လေးထောင်လောက် ပေးရမှာပဲ..“ ပြီးပါလေရော…။ အပြောကြီးခဲ့ လေသမျှ အရှက်လုံးလုံး ကွဲပြီ..။ စောက်ကောင် တစ်ကျော့ပြန်လှည့်လာပြီး တမင် မရရအောင် စောက်ရှက်ခွဲသေးတယ်..။ ကုလားကတော့ စပ်ဖြဲဖြဲနဲ့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ ပြန်ထွက်သွားတယ်..။ စောက်ကောင်…စောက်ကောင်..စိတ်တိုပြီး ကျိန်ဆဲရေရွတ်ရင်း ငါးကင်ကို အားရပါးရ စားလိုက်တယ်..။ ချိုလိုက်တဲ့ ငါးအရသာ ။ ဗိုက်ဆာနေတဲ့ အချိန်မှာ ဘာနဲ့ စားစား ထမင်းမြိန်တယ် ဆိုတာ ဟုတ်မယ်..။

ပြိုက်ခနဲ ဆိုသလို ငါးကင်နှစ်ကောင် အရိုးတောင် ရှာမတွေ့တော့ဘူး..။ အတော်လေးတော့ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားတယ်..။ စားသောက်ပြီးလို့ ကျွန်းတစ်ဖက်ခြမ်းကို ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်..။ “ဟဲ့..ဟဲ့ ကုလား နင့်မှာ အဝတ်အစား အပို မပါဘူးလား..“

“ဘယ်လိုလုပ် ပါပါ့မလဲ…ဒီမှာ ဓါးနဲ့ မီးခြစ်တောင် ကံကောင်းလို့ ပါလာတာ..“ “ငါ…ငါ့အဝတ်အစား တွေ ရေစိုပြီး လေးနေလို့ဟ…အဝတ်အစားလဲချင်လို့…“ “ဒီမှာ ဘယ်လိုနေရ ထိုင်ရ  စားရမယ်မှန်းတောင် မသိသေးဘူး ..ခင်ဗျားက လှဖို့လောက်ပဲ စဉ်းစားနေတယ်..“ ဒေါ်သက်ထားဝင်း မျက်နှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားတယ်..။ မသာ…နင့်ဂွင် ဝင်လာပြီဆိုပြီး စွတ်ဟောက်နေတာပေါ့..။ ဟင်း..တလုပ်စားဖူးတဲ့ ကျေးဇူးရှင်မို့သာ..ရန်ကုန်မှာသာဆို ပါးရှစ်စိပ်ကွဲနေပြီ..။ သူ့ဘက်မလှည့်ပဲ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် နဲ့ တွေးနေမိတယ်..။ “သွား ဟိုမှာ နေပူထဲ သွားထိုင်နေဗျ..။

ခြောက်သွားလိမ့်မယ်…“ “မထိုင်ဘူး” “မထိုင်ရင်လဲ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး ငုတ်တုတ်ထိုင်နေ” “တောက် ကုလား…နင်နော်…နင်…လူစကားပြော..“ “ဘယ်လိုပြောရမလဲ ကျုပ်အဝတ်တွေ ဟိုမှာ ကြည့် အလံ လုပ်ထားတာ..၊ ဒီမှာ လာထိုင်နေတာကလဲ ညကကျုပ်တို့ မော်တော်ကနေ ဘာလေးများ ရေကြောင်းသင့်ပြီး မျောလာမလဲ လို့လာစောင့်နေတာ..“ ဟုတ်ပါတယ်။ လေမှာ တလူလူ လွင့်နေတာ သူ့အဝတ် အစုတ်အပြတ်တွေပေါ့..။ ဝါးလုံးတစ်ခုမှာ စုချည်ပြီး ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှာ ထောင်ထားတယ်..။ ကယ်ဆယ်ရေး အချက်ပြ..။ ဒီလိုကျတော့လဲ ဒင်းက စေ့စပ်သားပဲ…။

“နင်..က ဘယ်လိုလုပ် ဒီမော်တော်နဲ့ ပါလာတာလဲ..“ “ကျုပ်ဥိးလေး ဆုံးလို့ ၊ ကျုပ်တို့က ဝါးတောမှာ နေတာ..၊ တစ်နှစ်လဲ ပြန်မယ် ပြန်မယ်နဲ့ မပြန်ဖြစ်ဘူး..၊ ခုကျတော့ အသုဘ တောင် မမှီတော့ဘူး…ကျုပ်တော့ ခွေးဖြစ်တာ ပဲ..“ “ငါ..ငါတို့ကို ကယ်မဲ့သူတွေ လာပါ့မလား..ဟင်“ “ဒါတော့ ကျိန်းသေ မပြောနိုင်ဘူး.၊ ရောက်ရင်လဲ ဒီတစ်ပတ်အတွင်းလောက် ရောက်မယ်..၊ မရောက်ရင်တော့ လုံးဝ ရောက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး” “အို…ဟင့်..ဟင့်…“ “ဘာဖြစ်လို့ ငိုပြန်တာလဲ၊ ခင်ဗျားတို့ မိန်းမတွေဟာ တဆိတ်ရှိ ဒါပဲ…“ “ဟင့်…အင့်….ငိုမှာပဲ…ငါက ကိုထွဋ်နဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ဆွေမျိုးတွေကို လာဖိတ်တာ..။

အခုတော့ တစ်သက်လုံးပဲ ဒီမှာ သေသွားရတော့မဲ့ ပုံ ..ဟီး..ဟီး…“ “အာ… ပြဿနာပဲ…“ ကဲ..ကြည့်ပါဦး.အသက်သုံးဆယ် အရွယ် တောင့်တောင့် ဖြောင့်ဖြောင့် မိန်းမလှကြီး……ကလေးငယ် ကလေးတစ်ယောက်လို နှပ်တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ အားငယ်ကာ ဝမ်းပန်းတနည်း ငိုချလိုက်တော့ ကုလား ရယ်ချင်သွားတယ်..။ “ကဲပါ…ငိုမနေပါနဲ့ ..လှတာလဲ မဟုတ်ပဲနဲ့” “အိုး…ငိုတာပဲ လှအောင် ငိုရဦးမလား ရှူနာရှိုက်ကုန်း ကုလားရဲ့” “ဒါဖြင့်လဲ…ဟိုဘက်သွားငို ဒီမှာ စိတ်ရှုပ်ရတဲ့ အထဲ..“ “သွားမယ်…သွားမယ် နင်သာ အဲဒီမှာ ပင်လယ်ထဲ နစ်သေသွားပါစေဟယ်…“ “ကျုပ်သေရင် ခင်ဗျားကို အရင်ဆုံး လာခြောက်မှာ..“ အဲ…လှမ်းနေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်..။ ပြီးတော့မှ ဘောက်ဆတ် ဘောက်ဆတ်နဲ့ ဆက်ထွက်သွားတယ်။ တကယ်ပဲ..ကိုထွဋ် …ရှင်မကောင်းဘူး။ ဦးထွဋ်ကျော်…ဒီမီးက ရှင်မွှေးလို့ဖြစ်ရတာ။

ရှင် အခွင့်ရေး ယူလို့ ဒီဘဝ ရောက်ရတာ..။ ဦးထွဋ်ကျော် အကြောင်းကို တွေးမိတော့ ဟိုနေရာကပဲ ယားသလိုလို၊ ဒီနေရာကပဲ ယားသလိုလို ဖြစ်လာရတယ်..။ သူ့ကြောင့်ပဲ အမှန်တော့ လက်ထပ်မဲ့ အစီအစဉ်က ဝေးသေးတယ်..။ နောက် နှစ်နှစ်လောက်မှ လို့ ပြောထားတာ..။ဒါကို ညာတာပါတေးနဲ့ အရက်ကို အအေးထဲ ရောတိုက်ပြီး မတရား ကျင့်တာ..။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဒေါ်သက်ထားဝင်း လုံးဝ အတွေ့မခံ…။ အိမ်ကို ဖုံးတွေ တဂွမ်ဂွမ် ဆက်၊ သင်တန်းကိုလဲ မျက်စိနောက်အောင် လာ၊  စာနဲ့ တောင်းပန်၊ ဟိုလူနဲ့ ပြောခိုင်း ဒီလူနဲ့ ပြောခိုင်း…။ တွေ့တော့လဲ သူ အရမ်းမှားသွားပါတယ်..ချက်ချင်း လက်ထပ်ပါမဲ့ အကြောင်းတွေ နားငြီးလောက်အောင် ပြောလာတော့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း စိတ်မနာဖြစ်တော့။

တစ်ရှက်ကနေ နှစ်ရှက်လဲ အဖြစ်မခံနိုင်တာနဲ့ နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးပြီး ဆွေမျိုးတွေကို အကြောင်းကြားဖို့နဲ့ စီစဉ်စရာ ရှိတာတွေ စီစဉ်ဖို့ ထွက်လာရင်း ခုလို ဖြစ်ရတာ…။ တကယ်ဆို ဦးထွဋ်ကျော် ပယောဂ မကင်း…။ ပြီးတော့ ဟိုဟာ….သူ ဟိုဟာလုပ်တဲ့ နေ့ကလဲ အတော်ခံလိုက်ရတယ်..။ ပေါင်ကြီး တန်းပြီး  လမ်းတောင် ကောင်းကောင်း လျှောက်လို့ မရချင်…။ နောက်ပြီးတော့ ဟိုဟာ အရည်ကလဲ မထွက်…။ မထွက်တော့ အိမ်မှာ ကိုယ့်ဖာသာ ပွတ်သပ်မှပဲ ပြိးတော့တယ်…။ ဘာများကောင်းတာရှိလို့လဲ…။ အိမ်ထောင်သည် သူငယ်ချင်း ဖြစ်တဲ့ သွယ်မာတင် ..၊ ဒီကောင်မ ပြောဖူးတာတော့ သိပ်ကောင်းတယ်    ဆိုပဲ…။တိမ်တွေထဲမှာ လှိုင်းစီနေရသလိုပဲ..တဲ့။ ခုတော့ နာတာပဲ ရှိတယ်..။ ဘာကောင်းလဲ…။ သွယ်မာတင် ငလိမ်မ…။

ဒီငတိမက မိုးကုတ်က တရုတ်မ..။ လီး သိပ်ကြိုက်တယ်..။ လက်လီတောင် ဝယ်စားဖူးတယ်..တဲ့။ သူ့အပြော အရဆိုရင်  သူ့အိမ်က ဒရိုင်ဘာနဲ့ တောင် မလွတ်ဘူးတဲ့…။ အခုဟာက သူအညွှန်းကောင်းလို့စိတ်ပါမိတာလဲ ပါတယ်..။ သွယ်မာတင်က ယောက်ျားရှိလို့ပဲ လီး  အရသာကို ကောင်းကောင်သိနေတာလား..။ ဝယ်စားဖို့တော့ စိတ်မကူးဝံ့.။ ကိုယ့်ဖာသာ အာသာဖြေမိတာတောင် ရှက်မိတဲ့ဟာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပါကင်လေး ပွင့်သွားပြီ…။ တစ်လကျော်ခဲ့ပြီး ကိုထွဋ်ကျော်ကိုလဲ  အနားကပ် မခံတော့တာကလွဲလို့ ပုံမှန် ဆက်ဆံပါတယ်…။ ဟိုး အရင် ကလဲ ခဏခဏ တောင်းဖူးလို့ ပါးကိုင်ခွင့် တို့၊ လက်နမ်းခွင့်တို့ ပေးဖူးပါတယ်..။ နို့ကိုတော့ အကိုင်မခံ..။ မလှတော့မှာ..၊ ရင်သားတွေ တွဲကျပြိး ပုံပျက်သွားမှာကို သိပ်ကြောက်တယ်..။

ပြီးတော့ ရီးစားမှ မဟုတ်တာပဲ..။ အခုတော့ သူဆတ်ဆော့တာ ကြည့်ဦး။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းထဲမှာ ကုလားတစ်ကောင်နဲ့  နှစ်ယောက်ထဲ..။ တော်ကြာ ဟိုက မဟားဒယား ထလုပ်ရင်  ဘယ့်နှယ့် လုပ်မလဲ..။ ဟိုက နဂိုကတည်းကမှ စိတ်ထက်သန်နေတာ…… မဖြစ်ဘူး….မဖြစ်ဘူး….တစ်ခုခုတော့ လုပ်မှ ဖြစ်မယ်။ မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားလိုက်တာ နိုးလာတော့ ညနေ စောင်းနေပြီ…။ ကုလား ကတော့ ချွေးသံ တရွှဲရွှဲ နံရိုး အပြိုင်းပြိုင်း နဲ့ ညနေစာ အတွက်  ကျောက်ဆောင်ကြားက ငါးတွေကို ဝါးချွန်နဲ့ ထိုးနေလေရဲ့။ “ဘယ်နှစ်ကောင် ရပြီလဲ….“ “ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ…၊ ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေ…အသံစုတ်ကြီးနဲ့ ငါးတွေ ထွက်ပြေးကုန်မယ်….“ “သေချင်းဆိုး…..“ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် စပ်စုမိတဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ဆောင့်ကြိး အောင့်ကြီးနဲ့ ဖင်ထိုင်ချလိုက်သည်..။ ဒီကုလားနဲ့ တော့ စောက်ကြောကို မတည့်.။ နေပစေ..ငါကမိန်းမသားပဲ ငါးရလာမှ အဆင်သင့် ဇိမ်နဲ့ ကောက်စားလိုက်ရုံပေါ့။ အင်း…လေ….သူလဲ တစ်ယောက်ထဲ လုပ်နေရတာ ပင်ပန်းမှာပဲ…..။ ဟော မထိဘူး…ဟောဒီတစ်ချက်တော့ ထိပြီ…ဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကုလားလုပ်ပုံကိုင်ပုံ ကိုကြည့်ရင်း စိတ်ထဲကနေ ချီးကျူးမိတယ်..။ အင်း….သူရှိလို့သာပဲ ငါတစ်ယောက်ထဲသာဆို ဂဏန်းလုံးတွေပဲ အစိမ်းစားနေရမလား။ ငါးတွေပဲ အရှင်လတ်လတ် မြိုချနေရမလား မသိဘူး…။ ကုလား ငါး ခြောက်ကောင်လောက် အရမှာ လက်စသတ်လိုက်တယ်..။

“အဲဒါ…ဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ….ထင်းသွားကောက်လေ…“ “ဘာပြောတယ်….“ “ထင်း…ထင်း…သွားကောက်၊ နေ့လည်က နေပူနေတော့ ထင်းခြောက်တွှေ ရမှာပဲ များများသာကောက်ခဲ့..“ ဟုတ်တာပေါ့..။ ငါလဲ နိုင်သလောက် လုပ်ကူသင့်တာပေါ့..။ မြိုမှာ ကျောင်းသား ကျောင်းသူတွေကို စာသင်စာပြပြီး ကားလေးစီးလိုက်၊ ကြော့ကြော့လေး လာလိုက်၊ ရွရွလေး နေလိုက်နဲ့ ကုသိုလ် ကောင်းခဲ့တဲ့ ဆရာမကြီး…ပညာတတ်မကြီး ဒေါ်သက်ထားဝင်း ဒီရောက်မှပဲ ထင်းကောက်သမ လုံးလုံး ဖြစ်ရချေပြီ။ “ရော့……“ “ဒါပေါ့ဗျ…မောင်တစ်ထမ်း မယ်တစ်ရွက် ဆိုလား……“ “ဘာ….ဘာပြောတယ်…ကုလား…နင်…နင်နော်…..“

“သြော်..ဟဲဟဲ..နဲသေးတယ်..ထပ်ကောက်ဦးလို့ ပြောတာ….“ စကားအသွားအလာတွေက မူမမှန်ချင်…။ စိတ်မချစွာ နောက်လှည့်ကြည့်တော့ သူမဖင်ကြီးတွေကို ကြည့်ပြီး တံတွေး နင်နေတဲ့ ကုလားကို မိပါလေရော…။

ဘောင်းဘီကလဲ ရေခြောက်နေပြီ ဆိုတော့ တင်းပြီး ကားနေတဲ့ ဖင်သား အတုံးကြီးတွေက ကောက်ညှင်းထုပ်ကြီးတွေလို လုံးခနဲ ခဲခနဲ…။ နောက်တစ်ခေါက် ထင်းကောက်က ပြန်လာတော့ ကုလားက မီးမွှေးနေပြီ…။ ဒေါ်သက်ထားဝင် အရိပ်အခြေ ကြည့်နေတယ်…။ ပြီး ဓါးကို ဆတ်ခနဲ ကောက်ကိုင်ကာ “ဒီမှာ တွေ့လား…ဒါဘာလဲ….“ ကုလား တစ်ချက်မော့ကြည့်ပြီး တံစို့မှာ ငါးကို သီတယ်…။ “နင်….ခွေးစကားတွေ ထပ်ထပ်ပြောမနေနဲ့…။ ရီးတီးရားတား လုပ်လို့ကတော့ အသက်ချင်း လဲ ပစ်လိုက်မယ်….သိလား..“ “ဟား ဟား..ခင်ဗျားကို လုပ်ချင်မှဖြင့် တွေ့ကထဲက လုပ်တယ်…“ “ဘာ…ဘာ….“ “ဟုတ်တယ်…ခင်ဗျားဖင်ကြီးတွေကို ကျုပ် လိုးချင်နေတာ ကြာပြီ ။ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်မှာတော့ အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်..။ခင်ဗျား နားလည်ရဲ့လား…။ ဒါ မြို့ မဟုတ်ဘူး…ခင်ဗျား အခု ကျုပ်ကို သတ်ပါပြီတဲ့…ခင်ဗျားကို ဘယ်သူက အစာရှာကျွေးမလဲ..“ “ငါ့ဖာသာ ရှာစားမှာပေါ့…“ “တော်စမ်းပါ…..ကဲပါလေ..ထားပါတော့ ရှာစားလို့ ရပါပြီတဲ့ ခင်ဗျား တစ်ယောက်ထဲ ဘယ်လိုနေမလဲ….ကျုပ်ကလဲ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သေတာဆိုတော့ အစိမ်းသေပေါ့…ဒီလိုဆိုရင် ကျွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး…“ “တော်..တော်..ဆက်မပြောနဲ့…“ “ကျုပ်က ဥပမာ ပြောတာပါ.. ခင်ဗျား ကျုပ်ကို မယုံရင် ဓါးယူထား..။ ကျုပ်လိုရင် ပြန်တောင်းမယ်..ကဲ..ကဲ..မှုတ်တော့…မှုတ်တော့…“ “ဘာ…နင်…နင်…..“ “ဆရာမကလဲ တလွဲတွေ လျှောက်တွေးပြန်ပြီ …မီးတောက်အောင် မှုတ်ခိုင်းတာ….“ တကယ်ပါပဲ…စောက်ကုလားနဲ့ကတော့…ဘယ်လိုလုပ်ရှေ့ခရီး ဆက်သွားမလဲ..။ဘယ်လိုမှ ကီးကိုက်လိမ့်မယ်..မထင်..။

စားသောက်ပြီးတော့ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် စကားမပြောဖြစ်ကြ..။ မိုးကချုပ်လာပြီ…။

အဲဒီနောက်တော့။ “ ဆရာမ…အပေါ့ သွားဦးမလား…“

“ဒါ…နင့်အပူလား….“ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရှက်သွေးများ နီရဲပြီး အသံကျယ်ကြီးနဲ့ အော်ပြောတယ်…။ “မဟုတ်ဘူး…ကျုပ်ထင်းသွားကောက်မလို့…တော်ကြာ မီးဖိုပြီး အိပ်ရမှာ….“ သူ့ဆင်ခြေနဲ့ သူကျတော့လဲ ရေပက်မဝင်အောင် မှန်နေပြန်ရော…။ မီးပုံကို အလယ်မှာထားလို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် အိပ်ကြရတယ်…။

 ဒေါ်သက်ထားဝင်း တော်တော်နဲက အိပ်မပျော်။ ကုလားကတော့ တစ်ခါထဲ ခေါင်းစိုက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားတယ် ထင်ပါရဲ့..။ တစ်နေကုန် အလုပ် ပင်ပန်းလို့ နဲ့တူတယ်..ဟောက်တောင် ဟောက်နေပြီ ..။ သူမကသာ မျက်စိတွေ ကြောင်ပြီး အိပ်မရ..။ ဟိုဘက်စောင်းလိုက် ဒီဘက်လှည့်လိုက်၊ မီးပုံဘက် ပြန်လှည့်လိုက်နဲ့….။

“အို……” မရည်ရွယ်ပဲ မျက်စိက ရောက်သွားပါတယ်..။

ဘောင်းဘီအစုတ် ဝတ်ထားတာတောင် ကြည့်ပါဦး.. ။ သူ့ဟာကြီးကလဲ ဖုထစ်နေလိုက်တာ….ဟုတ်ပါတယ်…ကုလားပေါင်ကြားမှာ ဖုဖုဖောင်းဖောင်ကြီး…။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရင်ဖို စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်..။ မကြည့်ရဲပဲ မျက်နှာလွှဲလိုက်တယ်..။ မမြင်ရတော့ဘူးပေါ့..။ အဲ…လူ့စိတ်ဆိုတာ က အခက်သားလား…. မလုပ်ပါနဲ့ ဆိုတဲ့ အရာကို လုပ်ချင်တယ်..။ အခုလဲ မကြည့်ပါနဲ့လို့ အရှက်တရားက တားထားတဲ့ အရာကိုမှ ကြည့်ချင်တယ်..။ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ဖောင်းတက်လာလိုက် ၊ပြန်နိမ့်ကျသွားလိုက် နဲ့ အဲဒီအရာကြီး…ဘာကြီးလဲဆိုတာ ရှက်ရွံ့စွာ နားလည်တယ်..။ ကြည့်ပါဦး…ချက်ကအမွှေးတွေကလဲ ဝမ်းဗိုက်အထိတောင် တွယ်ဆက် ပေါက်ပွားနေလိုက်တာ..ရိုးမတောတန်းကြီးလို နိမ့်ပြီး ဘောင်းဘီပေါ်ကနေ အောက်ထဲ ဆင်းသွားတယ်…။

ရင်ဘတ်ကနေ အောက်အထိ အမွှေးကြမ်းကြမ်းတွေ  မဲမဲသဲသဲ ရောနေတယ် ထင်ပါရဲ့..။ အသဲယားလာမိတယ်…။ ဘာလို့ အသဲယားမိမှန်းတော့ နားမလည်…။ မဆီမဆိုင် သွယ်မာတင်ကို သတိရမိတယ်..။ အိမ်မှာ အဒေါ်တစ်ယောက်ထဲ ငါ့ကို စိတ်အရမ်းပူနေမလား သတိမရပဲ …ဒီဏှာဗူးမကိုမှ တွေးမိတယ်..။ ကောင်မသာ ငါ့နေရာမှာဆိုရင် ပွဲပဲ..။ ဟုတ်တယ်…ဒီကောင်မက သူ့ဒရိုင်ဘာ အိပ်ပျော်နေတုံး အပေါ်ကနေ သွားပြီး ဟိုပွတ်ဒီပွတ် ဟိုကိုင် ဒီကိုင် လုပ်တော့ ဟိုကလန့်နိုးလာပြီး အလုပ်ရှင်ရော ဘာသော နားမလည်နေတော့ပဲ ကောက်တီးလိုက်တာဆိုပဲ….။ အို……..ငါ ဘာတွေ တွေးနေမိပါလိမ့်…။ နောက်ဆုံးတော့ ဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ခမျာ ပေါင်ကြားထဲ လက်ထည့်ပြီး  အတင်းဇွတ်ကြိတ်မှိတ် အိပ်ပျော်အောင် ကြိုးစားရပါတော့တယ်…။ မိုးစင်စင်လင်းပြီးမှ နိုးလာတယ်..။

ဘေးလှည့်ကြည့်တော့ ကုလား ကို မတွေ့..။ မီးဖိုကလေးက မီးကြွင်းမီးကျန် အနံ့တွေတောင် ငြိမ်းသေသွားပြီ…။ “အင်း…ဟိုကောင် ငါးရှာနေရောပေါ့..ငါ နဲနဲပါးပါး သွားကူဦးမှပဲ..“ ပင်လယ်ရေနဲ့ ကမန်းကတန်း မျက်နှာသစ်ပြီး…ကျောက်ဆောင်ဘက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ “အဲ….အဲတော့……“ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်းပဲ ချုံပုတ်တွေနောက် ဝင်ပုန်းမိတယ်..။ ကုလားက သူ့ကိုမမြင်..။ သူမ အိပ်နေတုန်းပဲဟု စိတ်ချလက်ချ ယုံကြည်ထားခဲ့ပုံ ရတယ်…ထင်ပါရဲ့..။  ကြည့်ပါဦး လုပ်နေတဲ့ပုံကိုလဲ…သူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ အဝတ်အစားတွေ မရှိဘူး…။ ဘောင်းဘီအစုတ်ကလေးကလဲ ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှာ လှမ်းထားတယ် ထင်ပါရဲ့..။ ပြီး..ပြီးတော ဖင်ကြီးကို မည်း.လို့…ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းကြီး ..။

ပေါင်လည်လောက်ရှိတဲ့ ရေစပ်မှာ  လက်တစ်ဖက်က ရေကိုခပ်လိုက်၊ နောက် ..နောက်လက်တစ်ဖက်က သူ့ဟာကြီးကို ကိုင်ပြီး အထက်အောင် ပွတ်ပေးလိုက်နဲ့ အလုပ်များနေတဲ့ မြင်ကွင်း။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကြက်သေ သေပြီး အသံတစ်ချက်မှ မထွက်ပဲ ကုလား ဒုတ်ကြီးကို  ကြည့်နေမိသည်..။  နဲနဲနောနော ဟာကြီးမှ မဟုတ်တာ… ဟို…ဟို သူ့ထိပ်ဝကြီးက ကျောင်းမှာ သင်ပုန်းဖျက်တဲ့ ဘောဖျက်လောက်ကို ရှိတယ်..။ ပြီးတော့ မဲမဲကြီး….။ နေရောင်အောက်မှာ ဆိုတော့ သပိတ်ရောင်ထလို့ လက်ခနဲလက်ခနဲ တောက်နေတာ..။ တကယ့်ကို မှိုပွင့် မဲမဲကြီးလို..။ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကြောက်သွားတယ်..။

ကြက်သီးတွေ ဖြန်းဖြန်းထပြီး ရှိန်းတိန်း ဖိန်းတိန်း ဝေဒနာ တစ်မျိုး ခံစားရတယ်..။ တစ်သက်နဲ့ တစ်ကိုယ် ဒီတစ်ခါပဲ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဂွင်းတိုက်နေတာကို ခိုးကြည့်ဖူးတာ..။ လက်နဲ့ ကွယ်နေတော့ သူ့ဟာကြီး အရှည်ကိုတော့ မတွေ့ရ..။ တော်တော်တော့ ရှည်မှာ အမှန်ပဲ..။ သူမကို မုဒိန်းကျင့်သွားတဲ့ ဦးထွဋ်ကျော်ဟာနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်..။ ဦးထွဋ်ကျော်ဟာကို ခိုးကြည့်မိတုံးက လေးလက်မလောက်ရှိမယ်လို့ ထင်ရတယ်..။ အခု ကုလားဟာကို မမှီ..။ ဆီနဲ့ရေ၊ နံ့သာဆီ နဲ့ အီးလို ကွာလှတယ်..။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း တံတွေးတွေ ဘာတွေပင် သီးသွားရတယ်..။

အားမလို အားမရနဲ့ ရှေ့နား နဲနဲ တိုးကြည့်မိတယ်..။ မြင်ကွင်းက ပိုပြီး ရှင်းလင်းလာတယ်..။ ပြတ်သား ကြည်လင်လာတယ်..။ ကုလားကတော့ ဘာမှ သိပုံမရ..။ ဆရာမရှိတဲ့ဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး မျက်လုံးကြီး စုံမှိတ်လို့..ပယ်ပယ်နယ်နယ် အစာကြွေးနေလေရဲ့..။ ထုလေမာလေ..တိုက်လေထွားလေဆိုတာ မျိုးလား တော့ မသိ..။ ကုလား လီးချောင်းကြီးက ထွားကြိုင်း သန်မာပြီး ကြီးလာ မာလာလိုက်တာများ…ငရုတ်ကျည်ပွေ့ ကြီးနဲ့ နင်လားငါလား ဖြစ်လာတယ်..။ ကြည်ရင်းနဲ့ ဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်း တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူလာတယ်..။ အဲဒါကြီးနဲ့ အလုပ်ခံရမဲ့မိန်းမတော့ သေမှာပဲ ဆိုတဲ့ အတွေးတွေကလဲ ယောက်ယက်ခတ်တွေးတောလို့ အပျို တင်းပြည့်မကြီးကို လီးမည်းကြီးက ညှို့ငင်နေတယ်..။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း အဖို့ စာအုပ်တွေ၊ ဗီဒီယို တွေထဲမှာ မြင်ဖူးတွေ့ဖူးခဲ့တဲ့ နီဂရိုးကြီးတွေရဲ့လီမည်းကြီးတွေလို စံချိန်မှီလှသော ကုလား ပဲကိုး…။ ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ ကြောက်လာမိတယ်။

 ကုလားကတော့ ဘာမှ မသိရှာ.။ အတန်ကြာ ဆက်တိုက် ဂွင်းထုပြီး ငေါက်ခနဲ ငေါက်ခနဲ ဖြစ်ကာ သုတ်ရည်တွေ ပန်းထုတ်လိုက်တယ်..။ ငါ အိပ်နေတဲ့ဘက်ကို လှည့်ပြီး ထုတာဆိုတော့ ငါ့ကိုများ …အို……..မတွေးရဲ….ဆက်မတွေးရဲ။ ကျောရိုးထဲကနေ စိမ့်ခနဲ နေအောင် ထိတ်လန့်သွားရှာမိတယ်..။ ချက်ချင်းပဲ ပြန်လာပြီး အိပ်ရာမှာ ဟန်မပျက် မှိန်းနေလိုက်တယ်..။ ကုလား ရေဆေး ဘောင်းဘီဝတ်ပြီး ..ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ ရောက်ချလာသည်…။

“ဆရာမ…မထသေးဘူးလား…“ “အင်း…..ကိုယ်လက်တွေ နာနေလို့” “နာမယ် ဖျားမယ် မကြံနဲ့..။ ဆေးမရှိဘူး ..ကိုယ်ဖာသာ ကြံဖန်ပြီး ချွေးထွက်အောင်နေ…“ သြော်….နင်ကတော့ ချွေးရောသွေးရော ထွက်ခဲ့ပြီးပြီ ကိုး…။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ပြောရင်း ထရပ်တယ်…။ “ဟာ…ဟိုမှာ ဟိုမှာ…….“ ကုလား ဝမ်းသာအားရ ကမ်းစပ်ဘက် လက်ညှိုးထိုး ခုန်ပေါက်ပြေးဆင်းသွားတယ်..။ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ရေပေါ်မှာ ပေါလောပေါလောနဲ့ ပျဉ်ချပ်တစ်ချပ်..။ အဲ…မဟုတ်.. မဟုတ်သေးပါဘူး…။ သစ်သားပုံး ထင်းရှူး သစ်သားပုံး တစ်လုံး  မမျောပြိး ရေလှိုင်းကြား ကမ်းစပ်နားမှာ ရစ်ဝဲရစ်ဝဲ ဖြစ်နေတယ်။

“ဟာ….ပွတာပဲ…“ “ဘာတွေ ပါလဲ..“ “ အရက်စုံ ပါတယ်..“ “စောက်ရေးထဲ စောက်အရက်သမားက တစ်မျိုး..“ အနားရောက်လို့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ပါတော့ပါသည်..။ အမယ်စုံပါ ပဲ..။ သေငယ်ဇောနဲ့ မုန်တိုင်းမိတဲ့ အချိန်မှာ  ထည့်မိထည့်ရာ တွေ ကောက်ထည့်လိုက်တော့ ပါတဲ့ဟာတွေက  ကပေါက်ကချောက်  ဟိုရောက်ဒီရောက်..။  နောက် ..ဆပ်ပြာမွှေးတစ်တုံး ..ဒါတော့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း သဘောကျသွားတယ်..။ ပြီးတော့ သွားတိုက်ဆေးဘူး၊ ကော်ဖီမစ် တစ်တွဲ၊ ပြီး ဂါဝန်တစ်ထည်… ဆယ်နှစ်သမီးလောက် အရွယ်ဝတ် ဂါဝန်မျိုး …နံငယ်ပိုင်းသာသာ ပုဆိုးတစ်ထည်….အင်း…ဒါလဲ မဆိုး ရေလဲ လုပ်လို့ရတယ်..။ ဒန်ချိုင့် တစ်လုံး..ဒါလဲ ရေနွေး ကျိုဖို့..။  ပြီးတော့ ကြိုးတစ်ချောင်း..တော်တော်ကြီးသည်..။ နိုင်လွန်အလုံးကြိး အသုံးဝင်မှာပဲ အောက်ဆုံးမှာက သားရေတာလပတ် အထူကြီး..။ “တာလပတ် တစ်ခုပဲ အသုံးမဝင်တာ…“ာ“ ခင်ဗျားကလဲ..တုံးပါ့..ရွက်ဖျင်တဲ လုပ်လို့ရတာပေါ့ဗျ. ။ အခင်းရော အခြုံရော ကြိုက်တာသုံးလို့ရတယ်”။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကုလားကို ဘုကြည့် ကြည့်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘူး..။ ကျောက်ဆောင်ဘက် ထွက်လာခဲ့ပြီး ငါးကင်တွေကိုသာ  တိတ်တဆိတ် စားပြီး မနက်စာ တစ်နပ်ကို ငြိမ်းသတ်လိုကရတယ်…။ စားသာစားနေရတာ..မျက်လုံးထဲမှာ  ဟိုဟာကြီးကမထွက်… ဘာကြီးလဲ ဘာကြီးလို့ ပြောရမလဲ..ရာဘာဒုတ်ကြီးလို့ပဲ ကင်ပွန်းတပ်ရမလား.. ဟုတ်ပြီ မြင်း…..မြင်းလီးကြီးလို့ပဲ ဥပမာ ပေးရမှာပဲ..။ ယုံနိုင်စရာတောင် မရှိ..။

ဒီလောက် ပိန်ခြောက်ခြောက်ကောင် အရိုးပြိုင်းပြိုင်းကောင်းဆီမှာ  ဒီလို ထွားထွား ကြိုင်းကြိုင်းကြီး တစ်ချောင်း ရှိတယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ…။ အင်း…လောကကြီးက လူတွေကို  တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ အသုံးဝင်ဖို့ ပေးပြီးသားဆိုတာ  တယ်မှန်တာပဲ…။ ကုလားကတော့ ရွက်ဖျင်တဲ တစ်လုံးရတော့ မှာမို့ ပျော်နေသည်..။ “အတော်ပဲ ဗျ…ဒီည မိုးရွာနိုင်တယ်.. တဲထဲ မှာ အိပ်ရမယ်…“ “ အို…ကျွန်မ ရှင်နဲ့ အတူမအိပ်ပါဘူး….“ “မအိပ်လဲ ..ခင်ဗျား အပြင်ထွက်အိပ်ပေါ့….“ ကြည့် တကယ့် ဘုဂွစာ..။ ရန်ကုန်မှာ ဆိုရင်  ခွေကုလားကို ပါးရှစ်စိတ်ကွဲအောင် ရိုက်ပြီးပြီ..။ ကုလား လှည့်မကြည့်တော့ ..ရွက်ဖျင်တဲကြီးကို အားချင်း ဆင်ဖို့ပြင်တယ်..။ ဒီလိုနဲ့ တစ်နေကုန်ရတယ်..။ညနေစာ စားပြီးတော့ တစ်ယောက်ထဲ ငူငူကြီး ထိုင်နေတုံး ကုလား ရောက်လာတယ်…။ “ရော့….ကော်ဖီ..“ “မသောက်ဘူး…“ “သောက်ပါ စိတ်ကောက်မနေပါနဲ့ ဆရာမ” သည်လိုဆိုတော့လည်း မဆိုးဘူး။ ဒါနဲ့ ကော်ဖီတစ်ငုံ သောက်လိုက်ရတယ်။ “ကော်ဖီကလဲ အမှုန့်နဲလိုက်တာ…“ “ဟုတ်တယ်လေ…တစ်ထုတ်ကို နှစ်ယောက်သောက်တာ…ရက်ကလဲ ဘယ်လောက်ကြာမယ်မှန်း သိတာမဟုတ်ဘူး..“

“ရှင်ကလဲ ကတ်စေး နဲနေပြန်ပါပြီး….“ “ဒီမှာ ဆရာမားနဲ့ကျုပ် နှစ်ယောက်ရှိတာပဲ..။ ဒီဟာတွေကို တစ်ယောက်တစ်ဝက်ပိုင်တယ်။ ဆရာမားသောက်ချင်ရင် ထပ်ဖျော်ပေါ့..ကျုပ်က စေတနာနဲ့….“ ကပ်စေးနဲတယ် ပြောတော့ မခံချင်..။ ဘုဆတ်ဆတ် ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်..။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကြိတ်ပြုံးမိတယ်။ ညရောက်လာတော့ သူဆောက်ထားတဲ့ ရွက်ဖျင်တဲ ပုံစံလေးက သိပ်မဆိုးပါ..။ တကယ်ဆောက်ပြီးပြန်းတော့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ဒီအထဲမှာ လွပ်လွပ်လပ်လပ် လုံခြုံစွာ အိပ်ချင်မိပြန်ရော…။ “နှစ်…..နှစ်ယောက် အတူတူ အိပ်မယ်လေ…“ “ရပါတယ်…ကျုပ်အပြင်မှာပဲ အိပ်ပါမယ်…“ “ထင်း ရှိရဲ့လား..” “ရှိတယ်..“ ဘာရယ်မဟုတ်ပဲ ဖိတ်ခေါ်တော့လဲ ငြင်းတယ်…။ စိတ်လဲ သိပ်ကြည်ပုံ မရသေး…။ အရက်ပုလင်းကို ဖွင့် တစ်ငုံကျော်ကျော်သောက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မီးပုံဘေးလှဲချလိုက်တယ်..။ ချက်ချင်းပဲ အိပ်ပျော်သွားလိုက်တာ အားကျစရာတောင် ကောင်းသေးတယ်။ သူ့ကျတော့လဲ အပူအပင် မရှိသလိုပဲ အိပ်ပျော်တာ မြန်လိုက်တာ.။ အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေတာက သူမ..။ အိပ်မပျော်နိုင်စရာ အကြောင်းကလဲ ရှိနှင့်နေတော့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း စိတ်တွေ လှုပ်ရှားသွားရတယ်..။ ယောက်ယက်ခတ်ဖြစ်ရတယ်..။ တခြားမဟုတ်.. မနက်တုံးက မှိုပွင့်ကြီး….အဲ…အဲ မြင်းလီးကြီးကို မျက်စိထဲ မြင်ယောက်မိနေပြီး အိပ်လို့မရ …။

ညကြီးမင်းကြီး ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်နေရှာတယ်…။ တစ်ခါမြင်ဖူးထားပေမဲ့ ထပ်မြင်ချင်မိသေးတယ်..။  သွယ်မာတင် ကဲသလို အိပ်ပျော်နေတုံး သွားလှန်ကြည့်ရင် ကောင်းမလား..စဉ်းစားမိတော့ ရှက်လိုက်တဲ့ ဖြစ်ခြင်း…။ တော်ကြာ ဟိုက နိုးလာပြီး ဟင်း……. ဒီမျက်နှာ ဘယ်သွားထားရမယ်မှန်း မသိ။ နောက်ပြီး သူဝတ်ထားတာက ဘောင်းဘီ ဆိုတော့ လွယ်လွယ်ကူကူ ချွတ်လို့မရ လှန်လို့မရ..နဲ့မို့။ သူ့ဟာမမြင်ရရင်  ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပဲ ချွတ်မယ်..။ ရင်တဖိုဖိုနဲ့ပဲ ဘောင်းဘီဇစ်ကလေးကို အသံမမြည်အောင် ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်..။ ကသောင်းကနင်းစိတ်တွေကိုလဲ မကျေနပ်ချင်။ အရှက် သည်းမိပြန်တယ်..။ လက်ညှိုးလေး ထည့်ပြီး ကိုယ့်ဟာ ပူပူနွေးနွေးကလေးကိုပဲ ပွတ်နေလိုက်တယ်..။ အို….ဘာဖြစ်လဲ …သူတောင်မှ ဂွင်းတိုက်သေးတာပဲ..။ ပါကင် ဖွင့်ပြီးစ အဖုတ်ကလေးတွေဟာ ဒီလိုပဲ စိတ်ထတတ်သလားမသိ..။

ဦးထွဋ်ကျော် ဖွင့်ပြီးသွားစ နှစ်ပတ်ကျော်လောက်ကဆိုရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဦးထွဋ်ကျော်ဆီ ပြေးပြီး ကုန်းလိုက်ချင်စိတ်များပင် တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရတယ်..။ အဲဒီတုန်းက အဖုတ်ကြီးက ဖားဂုံညှင်းကြီး လိုကြီးမားဖောင်းကား ဝင်းလဲ့ရင်း အရည်ကြည်တွေ စိမ့်ကျလာခဲ့ဖူးတာ..။ အရှက်တို့ စည်းတို့ ဆင်ခြင်တုံ့တရားတို့သာ မရှိတော့ရင် လူတွေဘာဖြစ်ကုန်မလဲ မသိ။ အခုလဲ လူတကာက ရိုသေလေးစားကြပြီး ၊ တပည့်လေးတွေက ချစ်ကြောက်ကြတဲ့ ကျောင်းဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်းတစ်ယောက် ကြိတ်မှိတ် ပြီး စိတ်ဖြေသိမ့် နေရပါတယ်..။  ကျွန်းပေါ် တတိယနေ့…..။ မနက်စာ စားပြီးကတည်းက တစ်ညလုံး မှက်ခြင်တောထဲမှာ ပေတေပြီး အိပ်ခဲ့တဲ့ ကုလားကို နှိုးပြီး ရွက်ဖျင်တဲ ထဲမှာ သွားအိပ်ခိုင်းလိုက်တယ်..။ ဒီတစ်ခါတော့ ကုလား  ပဲ မများတော့..။ ညနေစောင်းရင် နှိုးဟု မှာပြီး တချိုးတည်း စက်တော်ခေါ်တဲ့ အချိန်မှာ  ဒေါ်သက်ထားဝင်း ထွက်လာခဲ့တယ်..။  ခဏတဖြုတ်နေပြီး …စောစောစီးစီးပဲ ငါးထိုးလိုက်တယ်..။ မသာကောင် …နင်တစ်ယောက်ထဲ လုပ်တတ်တာ မဟုတ်ဖူး..။ ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက မော်လမြိုင်မှာ နေကထဲက ဒါတွေ ကျွမ်းပြီးသား..။ မခံချင်စိတ်ကြောင့်ပဲလား ဘာလားတော့မသိ..။ ငါးခုနစ်ကောင်လောက်ရတယ်..။

ငါးတွေကို ဒီအတိုင်းထားပြီး အဝတ်အစားတွေချွတ် ၊ ဆပ်ပြာမွှေးနဲ့ ရေမိုးချိုး သေသေချာချာ ပွတ်သပ် သန့်စင်လိုက်တော့ နှစ်ရက်ကျော် ရေမချိုးပဲ နေခဲ့ရတဲ့ စိတ်ကလေး ကြည်လင်လန်းဆန်းလာတယ်..။ အဲ….အားလုံးပြီးတော့မှ ပြသနာက စတာပဲ..။ ဂါဝန်… ဘယ်လိုမှ မတော်..။ မတော်မှန်းတော့ သိတယ်။ ခုလောက်တိုမယ်လို့တော့ မထင်.။ ပေါင်လည်သာသာလောက်ပဲ ရှိတယ်..။ ရေစိုနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုလဲ လျှော်ဖွပ် လှမ်းပြီးပြီ..။ ဘာလုပ်ရမည်မှန်း မသိ..။ချီတုံချတုံ..။ ပြီးတော့ ဂါဝန်ကလေးက ပါးလွန်းတယ်..။ ပါးတာမှ နေရောင်ထဲမှာ မို့လိုပဲ ဒီလောက်ပါးတာလား..။ အခုမှ လျှော်ပြီးစ အဝတ်တွေတော့ ပြန်မဝတ်ချင်..။ အောက်ခံ တစ်ခုမှ မပါတော့လဲ ခက်တယ်..။ ဟယ်…ဖြစ်ချင်တာဖြစ်ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ စိတ်အားတင်းလိုက်တယ်…။ အမြဲတမ်း လက်ရှည်များနဲ့ လုံလုံခြုံခြုံ နှစ်ထပ်သုံးထပ် ဝတ်လာခဲ့တဲ့ အပျိုမကြီးအတွက် ဂါဝန်တိုနံ့နံ့ကလေးက မလုံမလဲနဲ့ ကလက်တက်တက် နိုင်လွန်းသလိုလို..ထင်ရတယ်။ ခဏပါပဲ..။ ရေထဲကနေတက်လာတော့ ဂါဝန် အကြောင်း မေ့သွားတယ်..။ ငါးတွေ… ဒီငါးတွေကို ကင်ဖို့ရှိသေးတယ်လေ..။ ဒါနဲ့ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်မှလူတွေ လုပ်စားသလို ရွှံ့ခူးပြီး  ရွှံ့နဲ့ပဲ လေလုံအောင် ပိတ်ပြီး ခုနစ်ကောင်လုံး မီးဖုတ်လိုက်တယ်..။ မီပုံ နှစ်ဖို ဖို၊ တစ်ဖိုမှာ ရေနွေးကျို ၊ တစ်ဖိုမှာ ငါးမီးဖုတ်..။ “ဘာတွေများ အလုပ်များ…. အမ်မလေး ကုန်ပါပြီ….“

“ခင်ဗျားကို ဘယ်ရွှေဉာဏ်တော် စူးရောက်ပြီး မီးပုံ နှစ်ဖို ဖိုရတာလဲ “ “ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ရေနွေးကျိုဖို့ရယ်..၊ ငါးကင်ဖို့ရယ်လေ..“ “တစ်ခုပြီးမှ တစ်ခုလုပ်လဲ ရတာပဲ…သက်သက်ထင်း ကုန်အောင်…“ “အောင်မာ..တစ်ခုပြီးမှ တစ်ခုလုပ်လဲ ဒီထင်းပဲ…ရှင်…စောက်စကားကိုများတယ်…“ ကုလား ဘာမှ ပြန်မပြော။

ကမ်းစပ်မှာ မျက်နှာသွားသစ်တယ်..။ ရေလဲ ပုဆိုးလေး ဘေးချပြီး ရေဆင်ချိုးတယ်.။ အကြာကြီးပဲ…ဒေါ်သက်ထားဝင်းလို အသားဖြူချင်လို့လားမသိဘူူး။ ရေချိုးရာကနေ တက်လာတော့ ရေနွေးလဲ ဆူပြီး ငါးကင်လဲ ကျက်ပြီ..။ မလုံမလဲ ဖြစ်နေတဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ငါးကင်ကြောင့် ဖြစ်သလိုလိုနဲ့ …တံတွေး မြိုချတယ်..။ “အို…… ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..“ ရွှေရင်နှစ်မွှာ ရေးတေးတေး လေးနဲ့ဆိုတာ သိလို့ ဒီလောက် ပုဆစ်တုပ်ထိုင်နေတာတောင် ကြည့်ရက်တဲ့ကောင်။  ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ပြောရင်း မျက်လွှာချပြီး မရည်ရွယ်ပဲ ကုလားကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်မိတယ်..။

“ ထွားတယ်နော်..“ “အို…ဘာလဲဟင်.“ “ဟို…ဟို အုန်းသီးတွေလေ နုလဲနု ထွားလဲထွား စားချင်စရာကြီး…“ မော့ကြည့်လိုက်တော့ အုန်းပင်က အုန်းသီးက သစ်တော်သီး လောက်ပဲ ရှိသေးတာ..။ “ကဲပါ စားကြရအောင် မိုးချုပ်လာတော့မယ်“ “ဒါ ခင်ဗျားထိုးထားတာတွေလား..“ “ဒါပေါ့” ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရင်ကလေး ကော့ပြီး မဏ္ဍပ်တိုင် တက်ပြတယ်..။ စောက်ကုလား နင်မချီးကျူးပဲ မနေနိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား..။ “ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်များတာ ငါးကောင်ဆို တော်ရောပေါ့…တော်ကြာ အဲဒီနေရာကို ငါးတွေ မလာတော့ရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ…“ “ကိုယ့်ပေါင်ပဲ ကိုယ်လှီးစားပေါ့ သေချင်းဆိုးရဲ့…ဒီလောက် မောကြီးပန်းကြီး လုပ်ပေးတာကို ကဲ့ရဲ့သေးတယ်..။ ပင်လယ်ထဲက ငါးတောင်မှ ကပ်စေနဲတဲ့ လူကရှိသေး“ “ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ် အကြောကို မတဲ့ပါဘူးဗျာ..“ မတဲ့နေပေါ့..။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း စောက်မြင်ကပ်ကပ်နဲ့ ဆက်မပြောဘူး…။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ချုပ်ညနေ ဆည်းဆာခင်း ကိုရောက်လာတယ်..။ “နင်…ကော်ဖီ မသောက်တော့ဘူးလား…“

“မသောက်ဘူး၊ အဲဒီ ငါးကင်တစ်ကောင်ပေး..“ “ဘာလုပ်မလို့လဲ“ “ပေးစမ်းပါ” ငါးမီးဖုတ်ကို တံစို့နဲ့ ထိုးပြီး ကုလား ထွက်သွားတယ်..။ သိမ်းဆည်းစရာ ရှိတာတွေ သိမ်းပြီး  ကော်ဖီလေး အရသာ ခံသောက်ပြီး အိပ်ဖို့ပြင်ရတယ်..။ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ တစ်နေ့ တစ်နေ့ ဒီအလုပ်ပဲ ရှိတာ ..စားပြီးအိပ်..၊ အိပ်ပြီးစား  အဲသလို တွေးမိတော့ မျက်ရည်လည်မိတယ်..။ အိမ်ကို သတိရလိုက်တာ။ အိမ်လွမ်းလို့ ကိုယ်ကငိုမလို့ပြင်တုန်းရှိသေး..။

မိုးကောင်ကင်ကြီးက စငိုလေပြီ…။ မိုးစက်တပြောက်ပြောက်နဲ့ သစ်ရွက်ကြွေတွေပေါ် ကျလာတယ်..။ ဟဲ့…ဟိုမသာ ဘယ်ရောက်နေပါလိမ့်..။ မိုးသဲလာရင် သူအပြင်မှာ အိပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..။

အောင်မာ…ကြည့်စမ်း….ငတိက သောက်ပြင်မှာ အရက်တစ်ကျိုက် ၊ ငါးကင်တစ်ကိုက်နဲ့ ငြိမ့်နေလိုက်တာ။ မိုးဖွဲလေးတွေ ကျနေတာတောင်  သိပုံမရ..။ “ဟဲ့..ကုလား မိုးရွာနေတယ်လေ…တော်ပါတော့လား..“ “ရတယ်..အရမ်းသဲလာတော့မှ တဲထဲ ဝင်လာတော့မယ်..“ “အမြည်းကလဲ ကုန်ပြီ..အေ့..“ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ငါးရိုးကို လွှတ်ပစ်လိုက်ရင်း အရက်ကို ထပ်မော့တယ်..။ “အား..ပြင်းလိုက်တာ..“ “ပြင်းမှာပေါ့။ ရေမှ မရောပဲနဲ့ …အရက်ကလဲ နံလိုက်တာ…“ “အာ…အရက်ဆိုမှတော့ နံမှာပေါ့ ။ ငါးကင် ကျန်သေးလား..“ “ကုန်ပြီလေ..“ “ခင်ဗျား တော်တော်လုပ်တတ်တယ်.. စားရတာ ဂွတ်..ဂွတ်..အေ့..ဂစ်..“ လျှာလေးအာလေးကြီးနဲ့ ကုလား စကားတွေပင် မပီချင်တော့..။ မိုးက စိမ့်စိမ့် သဲလာပြီ..။

“ကဲ…တော်ပြီ..နောက်နေ့သောက်ဖို့ ချန်ဦး…“ “ဘာလို့ ချန်ရမှလဲ ကျုပ်ကပ်စေးမနဲဘူး..“ စိတ်ရှုပ်ရတဲ့ အထဲမှ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ပြုံးမိတယ်..။ ကုလား ဒယီးဒယိုင်နဲ့ ထရပ်တယ်..။ မရ.။ သူကိုယ်သူ နိုင်ပုံ မရ..။ “ကဲ..ကဲ..ထ..ထ လာ“ “ရဒယ်..ရဒယ် ဆရာမ နေပါစေ..အူး…အူး…“ ပြောရင်းက လဲကျလိုက်နဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ထိန်းလိုက်တယ်..။ တစ်သက်နဲ့ တစ်ကိုယ် ဒီလို ယောက်ျားသားအနီး ကို ..ကိုယ်မှစပြီး မကပ်ခဲ့ဖူးသော ဒေါ်သက်ထားဝင်းတစ်ယောက် အခုမှပင်  အမူးတစ်ကောင်ကို တွဲရတဲ့ အဖြစ်က ရှက်ရွံ့ ရင်ခုန်စေတယ်..။ ဒီတော့ လုပ်မိလုပ်ရာ မတွဲတတ် မထိန်းတတ်နဲ့ ထိန်းရင်း လက်တစ်ဖက်က ကုလား ပုဆိုးထဲမှ ပူနွေးနွေးကြီးကို  ကိုင်မိလျက်သား..။

“ဟဲ့…ဟဲ့…အို…“ ကုလားရင်ထဲမှာ  ကုလားဘုရာပွဲ ဗုံတီးသံတွေထက် ဆယ်ဆလောက် ကျယ်လောင်သွားတယ်..။ အပျိုမကြီးရော ဘာထူးလို့လဲ။ အမြောက်ဆံကြိးတွေ ရင်ဝတည့်တည့်ကို ဝုန်းခနဲ ဝုန်းခနဲ လာထိမှန်သလိုပဲ..။နှလုံးသားတွေက ဝုန်ခနဲ ဒိုင်းခနဲ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အဖြစ်မို့ တွေဝေနေကာ ချက်ချင်းတောင် လက် ပြန်မရုတ်မိဘူး….။ ကုလားကလဲ ဒီညနေကျမှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဘောင်းဘီတိုလေးကို လျှော်ထားသဖြင့် ရေလဲပုဆိုးလေး ဝတ်တားတာ သူမရှေ့တင်..။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရှက်သွေးတွေ ရဲတက်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ တွဲနေတဲ့လက်ကို ဖြုတ်ချလိုက်တယ်..။ ကုလား မနေနိုင်တော့ဘူး..။ ဝိုင်းကြီးပတ်ပတ် ဒူဝေဝေ နေတဲ့ ဂါဝန်လေး အောက်က တင်သားကြီးတွေကို ကြည့်ပြီး ကုလားစွန့်စားလိုက်တယ်..။ “နေ.. နေပါဦး ဆရာမ“ အရိပ်ပြမှ အကောင်ထင်ရှာလေသော ဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်တယ်…။ 

ကုလားကလဲ လိုက်မဆွဲ..။ “အမေ့“ အရက်ပုလင်းကို ခလုတ်တိုက်မိပြီး လဲပြိုသွားတယ်..။ အဖုံးပိတ်ထားလို့ပဲလား၊ မရှိတော့လို့ပဲလား မသိ။ ကုလားက အရက်ပုလင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး…။ အာရုံက ဆရာမဆီမှာ..ဆရာမ အိုးကားကြီးတွေဆီမှာ … အတင်းချုပ်တယ်..။ နှောင်တယ်။ အခြေအနေက ချက်ချင်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတယ်..။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကလဲ အတင်းရုန်းတယ်..။ပါးစပ်ကလဲ ဆဲသံဆိုသံတွေ ထွက်လာပြီ..။ “ဖေလိုးမသား…စောက်ကောင်…လွှတ်..လွှတ်…နင်..“ ထုတယ်..ရိုက်တယ်..။မရ  ။ ရုန်းတယ်..ကန်တယ် ။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆရာမ မောလာရှာတယ်..။ နုနယ်တဲ့ မိန်းမသားပီပီ ခွန်အားကမမျှ။ ကုလားက လက်နှစ်ဖက်ကို အတင်းချုပ်ရင်း ပေါင်ကြားထဲ အသားကုန် ညောင့်ပစ်လိုက်တယ်..။ “အို….အို….“ အဝတ်အစားတွေ ရှိရက်နဲက အသားလွတ်ကြီး လိုးညှောင့်တဲ့ ပုံစံ။

ပုဆိုးနဲ့ ဂါဝန် ခံနေတဲ့ တိုင်အောင် အဲဒီလို အညှောင့်ခံရတော့ ဖြင်းခနဲ စိတ်လှုပ်ရှားကာ မသိမသာ ပေါင်ကြီးတွေ ကားပေးမိတယ်..။ အတော်ကလေး ခရီးရောက်သွားတယ်..။ ..မ.. ဗီဇအတိုင်း ဒေါ်သက်ထားဝင်းသည် ကုလား ဆီးစပ်နဲ့ သူမဆီးစပ်ကို ထိကပ်သွားအောင် ကော့တင်ပစ်လိုက်တယ်..။ ဂါဝန် တိုနံ့နံ့ရဲ့ အောက်နားစကို ကုလား လှန်တင်လိုက်တယ် ဆိုရင်ပဲ ချွေးတွေ အရွှဲသားနဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်..။ ဒီတော့မှ ကုလားက လက်ကိုလွှတ်ပြီး ကိုယ်ကို အောက်ပိုင်း လျှောဆင်းလိုက်တယ်..။ “ဟီး…အိ..မ….မလုပ်ပါနဲ့ ..ကုလားရယ်..ငါ….တောင်းပန်ပါတယ်..“ မရတော့..။ ခုချိန်မှာ ကုလားကို ဘယ်သူမှ မတောင်းပန်နိုင်တော့..။ ဂါဝန်ကလေးကို လှန်တင်ပြီး တစ်ချက်လေးမှ တောင် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့…။ ချစ်စရာကောင်းလှတဲ့ အဖုတ် ဖောင်းဖောင်း မို့မို့ ကြီးကို သိမ်းကြုံး ယက်ပါလေရော…။ “အို….အို…အိုး…..အမလေး…အား ရှီး…..“ သိပ်ကောင်းတဲ့ အရသာပေါ့။ မိန်းမတိုင်းတောင် ဒီလိုကြုံဘူး ခံဘူးကြတာမဟုတ်.။ 

အပျိုမကြီး ထွန့်ထွန့်လူး…ခါယမ်း သွားတော့တယ်..။ ခုန မစေ့တစေ့ ပေါင်တံတွေ လုံးလုံးကားသွားပြီ…။ အရည်ကြည်လေးတွေ တစိမ့်စိမ့် ထွက်လာပြိး မနေနိုင်မထိုင်နိုင်လွန်းစွာ သဲမှုန့်လေးတွေကို လက်နဲ့ ဖျစ်ညှစ် ဆုတ်ချေထားမိလေရဲ့..။ စိတ်တွေလဲ မထိန်းနိုင် တော့ဘူး…။ မပြောမဆို ဝုန်းဒိုင်းကြဲပြိး ဆိုင်းမဆင့် ဗုံမဆင့် ယက်လိုက်တဲ့ လျှာက ကြမ်းလွန်းလှချည်ရဲ့..။ လျှာစောင်းက ထူလဲထူ ကြမ်းလဲကြမ်း…ခွေးလျှာကြီးလို မာမာကြီးနဲ့ အသားနု နေရာလေးတွေကို ထိုးရက်ပေးလိုက်တာ ဆိုတော့ ဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်း တစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ ဆောက်တည်ရာ မရ..။ “အင်း…ရှီး….ဖယ် ဖယ်….အို…ထွက်..ထွက်..ရှီး…အား ထွက်ကုန်ပြီ….“ စောက်ရည်တွေ ပန်းထွက်လာပေမဲ့ ကုလားက မရှောင်..လွှဲတဲ့အပြင် ပန်းထွက်လာတဲ့ အရည်တွေကို နွားနို့များ မှတ်နေသလားမသိ …ရှလူးခနဲ မော့စုတ်ပစ်လိုက်သေးတယ်…။ “အို…………..“ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရှက်လဲ ရှက်…အားလဲနာသွားမိတယ်..။

အင်မတန် ချစ်လှပါချည်ရဲ့ ကြိုက်လှပါချည်ရဲ့ဆိုတဲ့ ဦးထွဋ်ကျော်တောင် ဒီလို ပေးဆပ်ခဲ့တာ မဟုတ်..။ ငရဲ ကြီးမှာ မကြောက်၊ ဘုန်းနိမ့်မှာ မကြောက် ….သူမို့လို့ကွယ်…..။ ကုလားက ပုဆိုးနဲ့ ပါးစပ်မှာ ပေပွ နေတဲ့ အရည်တွေကို သုတ်လိုက်တယ်..။ မြန်လိုက်တဲ့ ကောင် ဘယ်အချိန်က ပုဆိုးချွတ်လိုက်သလဲတောင် မသိ။ ပေါင်ကြားမှာ နောက်တစ်ခါ မျက်နှာ အပ်ပြန်တယ်….။ “အို….အို…..ဘာလုပ်ဦး……အိုး…“ ဒေါ်သက်ထားဝင်း စကားမဆုံးလိုက်ရ။ ကုလားက လျှာကြမ်းကြီးနဲ့ သူမ ပေါင်တံ ပြည့်ပြည့်ကြီးတွေကို ထပ်ရက် ပြန်တယ်..။ အရည်ကြည်တွေကလဲ….မုတ်ကောင်ကနေ မွေးလိုက်တဲ့ပုလဲဥ တွေလို စီရီပြီး လိမ့်ဆင်းလာနေတာကို ကုလားက လျှာနဲု့ သိမ်းပြီး ရက်ရင်း မြိုချလိုက်တယ်…။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း တအင်းအင်းနဲ့ ငိုချင်စိတ် ပေါက်သွားအောင်ကို အသဲခိုက်သွားရတယ်…။ တစ်ကိုယ်လုံးလဲ ငှက်ဖျားတက်နေသလို တုန်တုန်ရီရီ နဲ့..။ ကုလားက သူ့လက်ဝါးကြမ်းကြီးနဲ့ နေရာအနှံ့ လျှောက်ပွတ်တယ်..။ အောက်ကနေ တရွေ့ရွေ့ပွတ်သပ်ပြိး အပေါ်တက်လာတယ်..။ မစူတစူ ချက်ကလေးကို လျှာဖျားလေးနဲ့ အသာထိုး ကလိလိုက်တော့ ဆရာမကြီး မနေနိုင်ရှာတော့..။ ကုလားဆံပင် ခွေလိပ်လိပ်တွေကို လှမ်းကိုင်မိလျက်သား…။

တရှူးရှူး တဟင်းဟင်းနဲ့  ခေါင်းကို တွန်းထုတ် အတင်းစုကိုင်ထားတယ်..။ ဝင်းဝါတဲ့ ဝမ်းဗိုက်သားပေါ်ကို ကုလားမျက်နှာ အပ်မိမှပဲ လက်လွှတ်လိုက်တယ်။“အိုး….ဟင်း…….အင်း…အင်း……………“ သိပ်ဆိုးတဲ့ကောင်။ အခွင့်အရေးရတုန်း ဒီဆရာမ ကိုယ်လုံးအိအိ ကြီးမှာ  ငါ့လက်နဲ့မထိတဲ့ နေရာ။ ငါ့နှာခေါင်းနဲက မတွေ့တဲ့ နေရာ မရှိစေရဘူးလို့များ ကြုံဝါးထားသလား မသိဘူး…။ သူ့ပါးသိုင်းမွေးတွေကလဲ  ယားလိုက်တာ…။ ဖုတ်လှိုက် ဖုတ်လှိုက်နဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ဖြစ်နေတာကို တွေ့တော့မှ ကုလား အသာအယာ တက်ခွတယ်..။ သန်မာသော လက်မဲ ကြီး နှစ်ဖက်နဲ့ ပုခုံးနုအိအိ တွေကို တင်းတင်း ဆုတ်ကိုင်ပြီး နှာခေါင်းကြိးနဲ့ လိုက်နမ်းနေပြန်သေးတယ်…။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း မနေတတ်…ယားလွန်းလို့ မနမ်းမိအောင် ရှောင်တယ်၊ တိမ်းတယ်…မရ။  ဒီလောက် မလှုပ်နိုင်အောင် ချုပ်ထားကိုင်ထားတာ…ဒီပါးက တစ်ခါမဟုတ် တစ်ခါတော့ မိမှာပဲ..။ ဟော…မိပြီ။ ကုလားနှာခေါင်းကြီးက ဒေါ်သက်ထားဝင်းရဲ့ ပါးပြင်မို့မို့ကြီးကို ရွှတ်ခနဲ နေအောင် နမ်းမိသွားရတော့တယ်..။

တစ်ခါနမ်းပြီးတော့လဲ ကုလားက မတော် မရပ်။  ရွှတ်ခနဲ လေးငါးချက်လောက်ကို  ခပ်ကြမ်းကြမ်းကြီး ဖိနမ်းပစ်တာ..။ နှုတ်ခမ်းကိုတော့ မနမ်း ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ….ဟိုဟာလုပ်မလို ဒီဟာ ကိုင်မလိုနဲ့တို့ထိ ဆော့ကစားနေမှုက မထိတထိနဲ့ အပျိုမကြီးကို မရိုးမရွ ဖြစ်စေတာကတော့ မငြင်းနိုင်..။ ဒေါ်သက်ထားဝင်းရဲ့ ခါးကျဉ်ကျဉ်လေးကို ကိုင်ပြီး လီးကို လက်နဲ့ မကိုင်ပဲ လီးဒစ်ကြိးနဲ့ မိန်းမတန်ဆာ အဝကို အသာတေ့ ဖိသွင်းလိုက်တယ်..။ “ဗြစ်” “အူး…..အားအား….. အား…ေသၿပီ……..ေသၿပီ…“ ဒစ်ဖူးပဲ သွင်းရသေးတယ်…။ ဆရာမ ကြီး မခံနိုင်ရှာ။ အပျိုကြီးဆိုတော့လဲ ခံစားရပေမပေါ့..။ မျက်နှာလေးကို ရှုံ့မဲ့ပြီး ခေါင်းတွေယမ်းခါသွားတယ်..။ “ခဏလေး…ဆရာမ…ခဏလေး…“ ကုလား လူစိတ်ရှိပါတယ်။ ဒီလို နုနုရွရွ အပျိုမကြီးကို နွားလိုးသလို လိုးလို့ မရမှန်း သိပ်သိတာပေါ့။ စိတ်ကို အသာထိန်းရင်း ချော့သွင်းလေး သွင်းတယ်..။ လက်တွေကိုလဲ အငြိမ်မထား..။ဂါဝန်လေး ပေါ်ကနေ နို့အုံ မို့မို့ ကြီးတွေကို တရွရွ ပွတ်သပ်ပေးတယ်။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ဖင်တွေကသာ အလုံးကြီးတာ..အပေါက်လေးကျတော့ သေးလိုက် ကျပ်လိုက်တာ လီးကို လိုးတယ်ဆိုရုံလေး မျှင်းမျှင်းလေးပေါ့..။ လိုးနေတာ နှစ်ယောက်လုံး အရသာ တွေ့လာပြီပေါ့။ “ပြွတ်…ပြစ်…..ပြွတ်…ဖတ်…ပြွတ်…..အို….ဟား….အင်း ဟင်း…“ “ဖြေးဖြေးနော်…အိုး…အင်း…အင့်…“ ဒစ်ဖူးကျော်ကျော်လေးနဲ့တင် အရသာကို သိရပါတယ်..။ လေထဲမှာ ဒန်းစီးနေရသလိုပဲ..သိမ့်ခနဲ ညိမ့်ခနဲ…။ ကြပ်ကလဲ ကြပ် ၊ စီးကလဲ စီး…ဝေဒနာအရင်းခံတဲ့ ကာမစည်းစိမ်က အပျိုမကြိး တကိုယ်လုံးကို သိမ်းကြုံးဖမ်းစားနေတာ ဆိုတော့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကြိးစေ့ပြီး အသက်အောင့်ရင်း သိသိသာသာပဲ ဖင်ထွားကြီးတွေကို ကော့ကော့ ပေးမိတယ်။ ကုလား အထိအတွေ့မှာ ဆရာမ ဦးနှောက်တွေ အလုပ်မလုပ်တော့။  ဆင်ခြင်တုံ့တရားက ဖောဋ္ဌပ အာရုံမှာ ကပ်ငြိ နစ်ဝင်သွားတယ်။ 

တစ်ချက်မှာ နောက်ထပ်တစ်လက်မလောက် သာသာလေး ကုလားထပ်ဖိသွင်းတယ်..။ “ဗြစ်…ဗြစ်” “အမေ့..သေပါပြီ..အား…အား အမလေး…ဖြေးဖြေး….ရှီး…အား နာလိုက်တာ…“ အသားတွေ ဇိုးဇိုး ဇတ်ဇတ် တုံလာအောင်အထိ ခံစားသွားရတယ်..။ ဒီလိုမျိုးကို အပျိုဖြစ်ကတည်းကတစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပဲကိုး…။ ကြပ်ကြပ်ကြီးနဲ့ စီးစီးပိုင်ပိုင်…။ ညနေကတင် ငါးအရှင်တွေကို တံစို့ထိုးပြီး မီးကင်နေသေးတယ်..။ အခုပဲ ပြန်ပြီး ဝဋ်လည်တော့တယ်..။ အရှင်လတ်လတ် တံစို့ထိုးခံရတဲ့ ငါးပြေမကြီးလို ဒေါ်သက်ထားဝင်း ခါရမ်းသွားတယ်..။ ကုလား လီးကို အသာလေး ပြန်ထုတ်ပြီး မကြမ်းမနုလေး လိုးလိုက်ပြန်တယ်…။ “ဗြစ်….စွတ်. စွတ်.. ဖတ်” “အု…..အု….အီး…“ “အားပါး ပါး….စွတ်.. စွတ်…..ဖတ်….ပြွတ်“ နတ်ပြည်ကို အရှင်လတ်လတ် ချက်ချင်းရောက်သွားသလို ခံစားရပြီး တဟင်းဟင်း ငြီးတွားသံလေးများ ထွက်လာတယ်…။

ကုလား ခါးသေးသေးလေးကို တအားဖက်တွယ်ပြီး ပေါင်နှစ်ချောင်းကလဲ ဘေးကို အကားကြီး ကားထားတယ်..။ ကုလား အံကြိတ်ပြီး နောက်တစ်ချက် ထပ်အဆောင့်….. “ဘွတ်…အား…ရှီး……ထွက်… ထွက်…..ကုန်ပြီ…..ထွက်ကုန်ပြန်ပြီ……..“ ကုလားလီး တဝက်နဲ့တင် ဆရာမကြီး စောက်ရည်တွေ နောက်တစ်ကြိမ် လွှတ်ခဲ့ရပြန်ပါတယ်။ ရွှတ်ခနဲ ပါးလေးကို နမ်းပြီး  ခဏနေဦးနော် ဟုဆိုကာ ကုလား ပင်လယ်ထဲ ပြေးဆင်းသွားတယ်..။  အို…..ဘာများသွားလုပ်တာပါလိမ့်…။ သိပ်လဲ စဉ်းစားမနေချင်…။ ကောင်းလိုက်တဲ့အရသာ …။ သူမကသာ သုတ်ရည် နှစ်ကြိမ်ထွက်ခဲ့ပြီးပြီ…။ ကုလားက တစ်ခါမှ ပြီးသေးဟန် မတူ။

 သိပ်မကြာလိုက်…။ လီးကြီးတရမ်းရမ်းနဲ့ ပြန်လျှောက်လာတယ်…။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း မကြည့်ရဲသေးဘူး…။ မျက်လုံးအစုံမှိတ်ပြီး…အမောဖြေနေတယ်…။ “ကဲ….ထ….“ “အို….ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ….“ “အိပ်တော့မယ်လေ။ ဆရာမား ကောင်းသွားပြီ မို့လား….“ သြော်…လက်စသတ်တော့ သူကရေသွားဆေးတာကိုး…။

သူ့ဟာကြီးကလဲ ဟယ်….။လက်တစ်ထွာလောက်ကို ရှိမယ်  ။  ရှည်လျား သွယ်ပြောင်းတဲ့ သူမလက်တစ်ထွာဆိုလျင် ရှစ်လက်မလောက်ကို ရှိမယ်ထင်ရတယ်…။ အနီးကပ် ကြည့်တော့မှ ပိုကြီးနေတာ သိသာတယ်…။ အကြောတွေကလဲ အပြိုင်းပြိုင်းနဲ့….ကြောက်စရာကြီး…..။ ကုလားက ဒေါ်သက်ထားဝင်းကို ယုယုယယ ပွေ့ပြီး ပွတ်သပ်ပေးတယ်…။ “တော်ပြီကွယ်…နော်….ဒီမှာ သေတော့မယ်….“ ညှို့ဓါတ်ပါတဲ့ အသံလွင်လွင်ကလေးနဲ့ ဆရာမ ပြန်ဖက်ထားတယ်။ “ဒါတောင်…အဆုံးမထည့်ရသေးဘူး…“ “အို ကွယ်…..“ ဒီလိုဆိုတော့လဲ ဒေါ်သက်ထားဝင်း နှမျောသလိုလိုရယ်….အဆုံးတိုင် အထည့်ခံချင်မိတယ်။ “ကဲ….ထ…“ “အို……“ ကုလားက ပွေ့လိုက်တာပါပဲ..။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မထိန်းနိုင် ရှာ…။ ရွက်ဖျင်တဲထဲ သွားအိပ်မဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ပျက်သွားတယ် ထင်ပါရဲ့။ ဒေါ်သက်ထားဝင်းရဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးကို တအားဖက်ပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း ဖိကပ် စုတ်နမ်းလိုက်တယ်။ရှည်လျားကော့ပြန်နေတဲ့ဆရာမ မျက်တောင်ကော့ကြီးတွေ မှေးစင်းသွားတယ်..။ လည်တိုင်ကလေးကို သိုင်းဖက်ပြီး သန်မာစွာ ဆွဲယူလိုက်တဲ့ ကုလားလက်အတွင်းမှာ ရုန်းမရ..။ နှုတ်ခမ်းချင်းက ဖိကပ်လျက်…။ ကုလားလျှာနွေးနွေးကြီးက ဆရာမလျှာ ပန်းနုရောင်လေးကို မြွေတစ်ကောင်လို ရစ်ပတ်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အသဲနှလုံးတွေ ရော သွေးသားတွေရော ဗြောင်းဆန်သွားတယ်…။ အကြောအချဉ်တွေ စိမ့်တက်ကုန်ပြီ..။ ထွန့်ထွန့်လူးမတတ် ကောင်းလိုက်တဲ့ အနမ်း..။ ကုလားရဲ့ အနမ်းရေအလျင်မှာ ဗေဒါပွင့်မကြီး ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကုလားကျောပြင်ကြီးကို ကျားသစ်မလေးတစ်ကောင်လို ပြန်လည် ခြစ်ကုတ် သိုင်းဖက်ပြီး တဖြတ်ဖြတ်ဖြင့် ကုလား လည်ပင်းကိုပါ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးများနှင့် နမ်းစုတ်လိုက်တော့တယ်..။ “ဂါဝန်ချွတ်ရအောင်….နော်…“ မောဟိုက်သံကြီးနဲ့ အနားကပ်ရင်း တိုးတိုးပြောလိုက်တဲ့ ကုလားကြောင့် ဆရာမ တိုနံ့နံ့ ဂါဝန်လေးကို ချွတ်လိုက်တယ်..။

“ခံချင်နေပြီလား….ဆရာမ…“ “အာ….ကွာ…သိဘူးဆို…“ ငိုမဲ့မဲ့လေး ပြန်ပြောနေတဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ပါးပြင်လေးပေါ် ကုလားနှာခေါင်း နစ်ထားရင်း “မရှက်ပါနဲ့…ဆရာမားရဲ့…ဒီကျွန်းပေါ်မှာ ဆရာမားနဲ့ကျုပ် နှစ်ယောက်ထဲပဲ ရှိတာ…  ကျုပ်တောင် မရှက်လို့ မနေ့တုန်းက ဆရာမားဖင်တွေကို မှန်းပြီး တစ်ချီ ထုလိုက်သေးတယ်..“ “အို…..“ ကုလားက တစ်တစ်ခွခွ ပြောနေပေမဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်း စိတ်မဆိုးမိ။ အို…..သူက အရမ်း ပွင့်လင်းတာပဲ….။ ဒါပေမဲ့ …ပြန်မပြောရဲရှာ…နှုတ်ကမရဲသေး…။ စိတ်ထဲ တွေးကြည့်ရုံနဲ့ တင် အရှက်သည်းစရာ….။ “ပြောလေ…ဆရာမရဲ့…“ “အိုး….ပြောရဲဘူး…..ကွာ…“ “ဆရာမရယ်….လိုးတယ်ဆိုတာ နှစ်ယောက်လုံး ကောင်းဖို့ပဲဟာ…“ “အို….အခု သူက ကောင်းလို့လား….“ “ကောင်းတော့ မကောင်းသေးဘူး…ဆရာမ မရှက်မှ ကောင်းမှာ….“ “ အိုကွာ…ဒီမှာ သူ့စိတ်ကြိုက် ပေးနေတဲ့ဟာပဲ…“ “ပါးစပ်က ပြောတာကို ကြားချင်တာပေါ့…“ “ခံ….ခံချင်နေပါပြီ….သူရယ်…သူ့မြင်းလီးကြီးနဲ့ လိုးတာကို ဒီက ခံချင်လှပါပြီ ရှင်ရဲ့….ကဲ…သိပြီလား….ဟွန်း….“ “ဟဲ ဟဲ..ဟဲဟဲ…“ ပျားရည် အညွန့်အဖူးလေးတွေ စုစည်းထားတဲ့ ပျားလဘို့ကြီးလို ကိုက်ဆွဲစားပစ်ချင်စရာ ကောင်းလှတဲ့ ဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်းကိုကုလားအရမ်း အကြိုက်တွေ့သွားတယ်။ “မြင်းစီးရအောင် နော်…“ “အို….ဘယ်လိုလဲ…“ “လာ….“ လာဟုဆိုကာ ကုလားက ခြေဆင်းထားကာ ကိုယ်ကို တစ်ဆစ်ချိုးထိုင်ပြီး ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကို တက်ခွစေတယ်။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရှက်သွေးများ နီရဲလာတဲ့ အထိ ဒီပုံစံက ပွင့်လင်းလွန်းလှတယ်…။ ဒစ်ဖူးကြီးကို အသာအယာ တေ့ပြီး  ကုလားက ဖင်ကားကြီးတွေကို တအားညှစ်တယ်…။ အို….စွင့်ကားဖူးမောက်နေတဲ့ တင်ထွားကြီးတွေလဲ သူ့လက်ကြမ်းကြီးတွေအောက်မှာ ကြေမွကုန်ပြီ ထင်ပါရဲ့…။

ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကုလားပုခုံးပေါ် မေးတင်ရင်း အသာလေး မှေးပြီး လိုးပေးနေတယ်…။  ရှေ့တိုးနောက်ငင် သိပ်လဲ မသွင်းရဲ ..။ ကုလား အဆိုအရ မြင်းစီးတာပေါ့…။ အနှေးစီးပဲ ခေါ်မလား… အလှစီးပဲ သမုတ်မလား ။ ဒီထက်တော့ မကြမ်းရဲ…အခုတောင် သေမတတ် ကြပ်တာ…။ “ သူ….အရက်သောက်လိုက်ဦး…“

ကုလားက နားမလည်ဟန်ဖြင့် အရက်ပုလင်း အဖုံးဖွင့်ပြီး တစ်ငုံ ငုံလိုက်တယ်..။ “အား…..ပူဆင်းသွားတာပဲ…ငါးကင်တစ်ကောင် ဖွက်ထားသေးတယ် မဟုတ်လား..“ “အို….ခစ်ခစ်…ငါးကင်က ကုန်သွားပါပြီ…. အမြည်းက ..ဒီမှာလေ…..“ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမနို့အုံထွားထွားတွေကို မေးဆတ်ပြတယ်…။  ငနဲသား အံ့သြပြီး မျက်လုံးကြီး ပြူးကြည့်တယ်….ဆရာမ မျက်နှာကိုလဲ ငေးတယ်…။ အမှန်က သူအတင်း မုဒိန်းတက်ကျင့်လို့သာ ဒီအမျိုးသမီးကို လိုးခွင့်ရတာ…။ ဒါ…အမှန်ပဲ…။အဲ…..။ “အို….ဘာကြည့်နေတာလဲ….အမြည်းမှ မရှိတော့တာ..အရက်သောက်ပြီး …သက်….သက်ထား ချိုချို နဲ့ မြည်းပေါ့…သွား…ရှက်လာပြီ…“ ပြောအပြီး ရှက်လွန်းလာတဲ့ အပျိုမကြီး ကုလားခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ရင်ဘတ်မှာ အပ်ပေးလိုက်တယ်…။ ဘာပြောကောင်းမလဲ ကုလားကိုင်ဆုတ်ထားတဲ့ ဖင်သားကြီးတွေကို လွှတ်ချပြီး ခါးလေးကနေ သိမ်းဖက်လို့ နို့အုံကြီးတွေကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း စို့ပါလေရော….။

ဒီလိုကျတော့လဲ နို့မလှမှာတွေ၊ ရင်သားတွေ တွဲကျမှာတွေ အပျိုမကြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘူး  ထင်ပါရဲ့…။ ငါးဖယ်ပျံသလို ကော့ပျံနေတာပဲ…။ ခပ်ကြမ်းကြမ်း စို့ပေးနေတဲ့ ကုလား ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်…တအင်းအင်း ငြီးလိုက် …အပေါ်ကနေပြီးတော့လဲ  ရှေ့တိုးနောက်ငင်နဲ့ လိုးပေးလိုက်နဲ့ ဗျာများနေရှာပါတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းပြောရရင် ဒီပုံစံက လီးအဝင် တိမ်တယ်…။ ဖိုနဲ့မ အထိအတွေ့ကြောင့်သာ ကောင်းတာ….လီးက သိပ်လိုးနိုင်လွန်းတာ မဟုတ်…။ အဲ…ဒါပေမဲ့ဆရာမကတော့ အားမနာပါးမနာပဲ ကုလားခေါင်းကို ကိုင်ပြီး အတင်း ခွလိုးနေတော့တာပါပဲ…။ “အီး….အင်း..ကောင်း….ကောင်းလာပြန်ပြီ…သူ…သူရဲ့..“ “ဗြစ်…..ဘွတ်..စွက်..စွတ်…အီး..အင့် အင့်…“ အံကလေး ကြိတ်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ မိုးသက်မုန်တိုင်းကြားမှာ မျောပါနေတဲ့ ဗေဒါပင် တွေလို သွက်သွက်ခါ နေတဲ့ နိုးသားကြီး နှစ်လုံးကိုပင် အားမနာနိုင်တော့ပဲ ဆရာမ တစ်ယောက် အကြိုက်တွေ့ ဖျတ်ဖျတ်ခါနေတယ်…။

ကုလားလဲ နို့ကြီးတွေကို လွှတ်ချပြီး အောက်ကနေ အလိုက်သင့်လေး ထိန်းကိုင်ထားရတယ်…။ ဇောင်းထဲက လွတ်လာတဲ့ မြင်းမလေးတစ်ကောင်လို ဆံနွယ်ရှည်ရှည်တွေက ဖွားခနဲ ဖွားခနဲ လွင့်ပျံ ဝဲတက်လာပြီးနောက် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ… တတိယအကြိမ် သုတ်လွှတ်ပြန်တယ်..။ “အရမ်းကောင်းတယ်…သူရယ်….“ ချွေးကလေးတွေ နဖူးမှာစို့နေပြီး မောဟိုက်သံလေးနဲ့ တီးတိုးပြောရှာတယ်…။ “သူ..မကောင်းသေးရင် ပြောလေ…။ သက်ထားကို သင်ပေးပေါ့…“ “ဒါဖြင့်လဲ ဆရာမား ဖင်ကြီး တွေကို အားရပါးရ ညှစ်ပြီး ဆောင့်မယ်…“ “အို…အိုကွယ်…“ ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ် တလုံးတခဲ ကြီး သူ့စကားက…။ ဟုတ်တော့လဲ ဟုတ်တယ်…။ ဘယ်ကောင် မဆို ဒီလောက်တောင့်တင်း မောက် ထွားလှတဲ့ ဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ဖင်အိုးကြီးတွေကို လေးဘက်ကုန်းခိုင်းပြီး မီးကုန်ရမ်းကုန် လိုးချင်ကြမှာ အမှန်ပဲလေ…။ ဒါကို ဒေါ်သက်ထားဝင်း နားလည်မိပါရဲ့..။ ခုလဲ ကုလား လိုချင်တာ မလွန်…။ ဘယ်သူမှ မရှိတဲ့ အရပ် ။လွတ်ချင်တိုင်း လွတ်လပ်..။ဖြစ်ချင်တိုင်း ကဲနေကြတယ်..။ ကုလားကလဲ အပျိုတင်းပြည့်မကြီးကို လီးအရသာ စွဲလန်းသွားအောင် ကြိုးစားချင်သလို   ဆရာမကလဲ အပေးကောင်းလွန်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရယ်လို့ မေ့မရနိုင်အောင် စွဲလန်းသွားစေရန် ကုလားကို ကြွေးပါတေတယ်..။ ဆရာမ တောင့်တာတော့ သိတယ်..။ ဒီလောက်ထိအောင်တော့ ထွားမယ်လို့မထင်ထား..။ လေးဘက်ကုန်းလိုက်မှ ဖင်ဆုံကြီးက ထွားထွားမောက်မောက်ကြီးမှန်း ပိုသိသာလာတယ်..။ ကုလား  ဆရာမရဲ့ အရေတွေနဲ့ ရွှန်းရွှန်းဝေနေတဲ့ ပန်းဖူးကြီး အဝမှာ လီးဒစ်ကြီးကို တေ့လိုက်တယ်…။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ခါးလေးခွက်ပေးထားရင်း အဖုတ်ဝမှာ လှမ်းတေ့သွင်းနေတဲ့ လီးမည်းကြီးကို စူးလဲ့လဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ လည်ပြန်ကြည့်တယ်…။

“ဗြစ်…..အူးး…ဗြစ်…အား…အိ..“ “အား…အား.သူ….ဖြေးဖြေး…ကွယ်…“ ကုလား ပယ်ပယ်နယ်နယ် ဖြုတ်တော့မယ်မှန်း သိတယ်..။ မတားချင်တော့…။ လီးတစ်ဝက်ကျော်လောက်ကို တဆက်ထဲ သွင်းလိုက်တဲ့ဒဏ်ကို ခဏသာ ခံရတယ်…။ လီးကြီးက တစ်ဆို့ပြီး ဝင်လာတာ..။ အရည်ကြည်လေးတွေကြောင့်မို့သာပေါ့..။ နို့မို့ဆို မလွယ်..ဘူး…။ အဲ…ခဏပါပဲ  ..ချက်ချင်းသက်သာသွားတယ်..။ သုံးလေးခါ အတွေ့အကြုံ  ရှိပြီးပြီဆိုတော့  ဖင်ကြီးတရမ်းရမ်းနဲ့ နောက်ထပ်အသွင်းကို မျှော်လင့်မိတယ်…။ “ဗြစ်…ဗြစ်….အား ဟာ…အား….အိ..အိုး.ဖြေးဖြေး…..“ “ဘွတ်… ဗြစ်…ဗြစ်…“ “အား…မောင်…မောင်ရေ…သေပါပြီ…“ လီးဟာ တစ်လက်မ မကျန်ပဲ အကုန်ဝင်သွားပြီ..။ ခံရသူမှာတော့ ဝေဒနာရော အရသာရော တပြိုင်တည်း ခံစားနေရတယ်…။ ကွဲပြဲမသွားပေမဲ့ အရမ်းဆို့ကြပ်ထစ်နေသလို ခံစားရတယ်..။ ကုလားရဲ့ အမွေးတွေ ဖင်ဆုံအိအိကြီးမှာ လာကပ်နေလို့သာ လီးဆုံးသွားမှန်း သိရတာ..။ နို့မို့ ဒီလောက်ရှည်တဲ့လီးကြီး လိုးသွင်းတာ ညင်သာလွန်းလို့ ဝင်လို့ဝင်မှန်းတောင် သိလိုက်မှာ မဟုတ်…။

ဒေါ်သက်ထားဝင်း ပါးစပ်ကလေးဟပြီး အသက်ကို မျှင်းရှုနေတယ်…။ မတွေ့ဘူးတော့ အတွေ့ထူးဆိုတာလို ဒေါ်သက်ထားဝင်း တစ်ယောက် ကုလား သူ့လီးကြီးကို ဆွဲနှုတ်သွားမှာကိုတောင် မကြိုက်ချင်တော့..။ အဖုတ်ကြွက်သားတွေနဲ့ တအားညှစ်ပြီး အထဲကို ဆွဲသွင်း သိမ်းထားလေရဲ့…။ “အား…အား…ကောင်းလိုက်တာ…ကောင်းဒယ်..ဆရာမ” ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ သံကြီးနဲ့ ကုလားပြောတယ်။ အိုး…ကောင်းလိုက်တာ…နော်.။ တအားဆွဲထုတ်ပြီး တအားဆောင့်ထည့်လိုက်တော့ နှစ်ယောက်သားဆိုတာ မီးပွင့်မတတ် အရသာတွေ့သွားတယ်..။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မလွှတ်ချင်ကြတော့ဘူး…။ ကုလား ဒေါ်သက်ထားဝင်း ပါးပြင်မှာ နှာခေါင်းနှစ်ထားရင်း မောဟိုက်သံကြီးနဲ့ ပြောတယ်..။

“ကောင်းတယ် ဆရာမားရယ်…အပေးကောင်းလွန်းလို့ မညှာတော့ဘူး ဆရာမားရယ်…နော်…“ အပျိုတင်းပြည့်မကြီး ရင်ဖိုစိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းလေးငြိမ့်ပြလိုက်တယ်..။

ကုလားကလဲ နောက်ပိုင်းမှာ မညှာတော့…လုံးဝပဲ..။ မျက်လုံးကိုစုံမှိတ် အံကြီးကြိတ်ပြီး ဆရာမ ဖင်ဖွေးဖွေးကြီးကို လက်နဲ့ မက်မက်စက်စက် ဆုတ်ညှစ်ပြီး ဆောင့်လိုးနေတယ်..။ “ဗြစ်…ပြွတ်..ပြွတ်…ဒုတ်…အား…အမေ့ သေပါပြီ…..“ “အားလားလား….အား…ရွီး…” “ဗြစ်…ဖွတ်…ဖတ်. ပြွတ်… ဘလွတ်” လီးရှည်မျောမျောကြီးက တစ်ချက် တစ်ချက်မှာ သွားပြီး သားအိမ်ကို ထိတယ်ထင်ပါရဲ့..။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း လူးလိမ့် အော်ဟစ်မိတယ်…။ ကျွန်းလေးပေါ်မှာတော့ လီးဝင်သံထွက်သံ..။ လီးခုံအရင်းနဲ့ ဖင်ဆုံကြီး ရိုက်မိတဲ့အသံ.။ ကုလားရဲ့ မာန်သွင်းသံ၊ ဆရာမရဲ့ အားမလိုအားမရ အော်ငြီးသံတွေနဲ့ ဆူညံနေတော့တယ်..။ နှစ်ယောက်စလုံး လောကကို မေ့နေကြတယ်..။ “ဆောင့်…..ဆောင့်…လိုး…..တအားလိုးစမ်းပါ မောင်ရဲ့…အင်း….အား..“ “အား…ဗြစ်… ဘု…ဘွတ်…ဖတ်….စွတ်….ဖတ်…“ “အပေး ကောင်းလှချည်လား…ဆရာမရယ်….“ “အင့်အင့်…..မောင်….ကောင်းလိုက်တာ….ဆောင့်…ဆောင့်….သက်ထားကို မညှာနဲ့…အရမ်းကောင်းတယ် မောင်ရယ်……အား လိုး လိုး…“ ကုလားမှသူ…..သူမှ မောင်….၊ အခေါ်အဝေါ်လေးတွေကအစ ပြောင်းလဲကုန်ပြီ….။ ဆရာမရဲ့ တုန့်ပြန်မှုကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုတဲ့ သဘော..ဆုပေးတဲ့ သဘော…ပါးလေးကို ခပ်ဖိဖိကလေး နမ်းရှိုက်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း မိန်းမသား ပီပီ သာယာမိတယ်..။ ရှက်ပြုံးကလေး ပြန်ပြုံးရင်း လီးထွားကြီးရဲ့ အလိုးကို ကျေနပ်နှစ်သက်နေရှာတယ်..။

“သွား…“ “ကောင်းရဲ့လား ဆရာမား….“ “အို…ကောင်း…..အား ..အင့်..“ “ပြွတ်……ပြွတ်…..အင့်….အင့်.“ “လိုး….လိုးပါ……“ သောင်ပြင်မှာ လိမ့်ခါနေတဲ့ အပျိုမကြီး ဒူးခေါင်းမှာ သဲစသဲနလေးတွေ ကပ်ငြိပြီး အရေပြားကလေးများ စပ်ကျိန်းလာတာတောင် သတိမထားနိုင်တော့ပဲ အားရှိပါးရှိကြီး ကော့ကော့ဆောင့်တင်ပေးနေတယ်…။ ဖင်ကားကြီးတွေ ပြိုချင်လဲ ပြိုပါစေတော့။ “မောင်….လိုး….လိုး ပါမောင်…..အားရအောင်သာလိုး…မောင်…အင့်…ဟင်း…“ “အိုး……ကောင်းလိုက်တာ..မောင်ရယ်….မောင့်ကို သက်ထား သိပ်ချစ်သွားရပြီ…..မောင်ရဲ့…. လိုး….လိုး….အား…..အင့်..“ “ကောင်းဒယ်…..အား..ရှီး….ကျွှတ်…..ကောင်းဒယ်…ဆရာမ….“ အဆင့်ချင်း ကွာလှတဲ့ ကုလားခမျာ အပေးကောင်းလွန်းလှတဲ့ ဒေါ်သက်ထားဝင်းကို အစွဲကြီး စွဲမိသွားတယ်…။ 

အဲသလိုပါပဲ…ဒေါ်သက်ထားဝင်းကိုယ်တိုင်လဲ ဂုဏ်တွေ မာန်မာနတွေ အရှက်တရားတွေ အကုန်လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ကုလားကို စိတ်ရှိတိုင်း အစပ်ယှက် ခံရတဲ့အထိ အသဲခိုက်မိပါပြီ…။ “အား….ဆောင့်….ဆောင့်..အိုး……မောင်….ရေ…သက်ထား ပြီးပြီ ….ပြီး….အီး….အစ်…အစ်…“ ဒေါ်သက်ထားဝင်း မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင်ပဲ ဇိုးဇိုးဇတ်ဇတ်နဲ့ ကော့ကော့ပြီး သုတ်ရေတွေကို ပန်းထုတ်တဲ့ အချိန်မှာ ကုလားကလဲ သုတ်လွှတ်ချိန်နဲ့ သွားဆုံလိုက်တာ ဘာပြောကောင်းမလဲ…. ကုလား ဒေါ်သက်ထားဝင်းကို အရိုးတွေ ကြေကျိုးသွားမတတ် ဖက်တွယ်ပြီး ကာမအထွဋ်အထိပ် ကို လျှောက်လှမ်းရောက်ရှိသွားတော့တယ်…။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း တစ်ယောက်မှာတော့ သူမရဲ့ ကာမသိုက်နန်း  ဝတ်ရည်ချိုအိုးကြီးကို ဖွင့်လှစ်သွားတဲ့ ကုလားရဲ့ အမွှေးဗရဗျစ်နဲ့ ရင်ဘတ်ကြီးအောက်မှာ လူးလွန့်ရင်း မိန်းမော သာယာနေမိတယ်…။“ထဦး..ကွာ..ဒီမှာနုံးပြီး မောလှပြီ…တဲထဲမှာ သွားအပ်ရအောင်…နော်…“ “စားဦးမလား…ဟင္..ဆရာမား….“ “အား…တော်ပြီ….ကြာရင် သေလိမ့်မယ်…သက်ထားတော့…“ ငြူစူသလို မျက်စောင်းလေးထိုးပြီး ကုလားခါးကိုဖက်ဆွဲဖက်ရင်း တဲထဲလှမ်းဝင်ခဲ့သည်။ “မောင်…လို့ခေါ်ပါဦး…..“ “အာ….ခေါ်ချင်ပါဘူး…“ “ခုနက ..ဘယ်လို ခေါ်…“ “အာ….မောင်နော်…….သွား…..သိဘူး…..“ “သိပ်ဆိုးတဲ့ လူ…….“ “မနက် ကျရင် ခေါ်မလား…“

“အင်း……အင်း..“ “ပြီးရင် မှုတ်ပေးရမယ်…နော်…“ “အာကွာ……အင်း..အင်း..“ တကယ်စကားများတဲ့ ကုလား ….ဟွန်း အရမ်းဆိုးတယ်…။ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ရှက်နွဲ့နွဲ့ကလေး တွေးရင်း ကုလားရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လိုက်ကာ ဇိမ်ယူရင်း အိပ်ပျော်သွားပါတော့တယ်။ “ဆရာမ….ဆရာမ“ “အင်…..ဘာလဲ …..လို့…“ ညကလဲ တစ်ညလုံးနီပါးပဲ နှစ်ပါးသွားခဲ့ကြတာ မနက်ရောက်တော့ မလှုပ်ချင် မရှားချင်..ဖြစ်နေရတဲ့အထဲ သူကတမှောင့်။ “ဘာလဲ….ဘာလဲ….ဒီမှာ သူ့ကြောင့် ..တညလုံး အိပ်ပျက်ထားရတဲ့ဟာ….ကို…“ “မဟုတ်ဘူး…ဆရာမားရဲ့….ထ..ထ…ဟိုမှာ ကယ်မဲ့သူတွေ လာနေတယ်…“ “အင်…ဟင်..ဟုတ်လို့လား……“

“ကဲပါ…ထစမ်းပါ…“ ချက်ချင်းပဲ ကုလား ပြန်ပြေးထွက်သွားတယ်..။

ဒေါ်သက်ထားဝင်း အားတင်းပြီး ကပျာကယာနဲ့ပဲ အဝတ်အစားတွေ ကောက်ဝတ်ပြီး အပြင်ထွက်ကာ ကျောက်ဆောင်ပေါ် လှမ်းတက်လိုက်တယ်။ မှုန်ပျပျကလေး…အဆုံးအစမဲ့ ပင်လယ်ပြင်ထဲမှာ  ရေးတေးတေး အမဲစက်ကလေး တရွေ့ရွေ့…..။ “ဟား….ဟုတ်တယ်..။ မော်တော်…မော်တော်..ကယ်မဲ့သူတွေ လာပြီ..ငါတို့ မသေတော့ဘူး….ဟေး”

ဒေါ်သက်ထားဝင်း ဝမ်းသာအားရ ခုန်ဆွ ခုန်ဆွ ဖြစ်နေတယ်..။ ကုလားကလဲ စွပ်ကျယ် အလံကြီး ဝှေ့ရမ်းလို့။ “ဟေး…..ဟေး……ငါတို့…ဒီမှာ…“ “ဟေး ငါတို့ ဒီမှာ…ဟေး…..ကျွန်မတို့…….“ မော်တော်ဆီကနေ ခဏကြာတော့မှ  အချက်ပြမီးရောင်လေး လက်ခနဲ ပြလာတယ်..။ ချက်ချင်းပဲ ဝေးရာကနေနီး….။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သဲကွဲလာပြီ…။ မော်တော်တစီးလုံး မြင်နေရပြီ..။ ကျောက်ခဲရေပေါ် ..ကံကောင်းလွန်းတဲ့ အဖြစ်မို့ နှစ်ဦးစလုံး ခွန်အားသစ်တွေ တိုးပြီး ပျော်မြူးရွှင်ပျ နေကြတယ်..။ အဲဒါပါပဲ…နောက်ဆုံးတော့ …ပင်လယ်ဖျံ…ဆိုတဲ့ မော်တော်နစ်တဲ့သတင်းကို ကြားပြီး ပင်လယ်ထဲမှာ ရှင်လိုရှင်ငြား လိုက်ကယ်နေတဲ့ လူတွေကို တွေ့ရပြီး ဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်းရော၊ ကွမ်းယာသည် ကုလားရော လုံခြုံစိတ်ချစွာနဲ့ ရန်ကုန်ပြန်ခရီးကို ဘေးကင်းရန်ကင်း လျှောက်လှမ်းနိုင်ကြပါပြီ…။ ရန်ကုန် ပြန်ရောက်ခဲ့ပြီ…။ ရွက်ဆုတ် ကလေးတွေတောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်ခဲ့ရတာ အရွက် ခြောက်ဆယ် ပြည့်ခဲ့ပြီ..။ နှစ်လတိတိ…..။ ကုလားတစ်ကောင် ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်ရင်း တွေးနေမိတယ်…။ သူ့ရှေ့နားမှ သူနားခိုခဲ့တဲ့ တိုက်အိမ်ကြီး၊ နှစ်ထပ်အိမ်ကြီး ….။ ခုတော့ ပြောင်တလင်းခါလို့…။ ဟင်းလင်းပြင် ဖြစ်နေပြီ…။

တိုက်အိမ်ကြီးအစား ဆောက်လုပ်ရေး ဝင်းကြီး ခတ်ထားသည်..။ တစ်ခါက ဒီနေရာမှာ အိမ်တစ်လုံးရှိခဲ့ဖူးပါတယ် ဆိုတာ ကျိမ်တွယ်ပြောရမလို…။ ကုလား ဦးလေးနဲ့ အိမ်ရှင် အဖိုးကြီးက ရွာတုန်းကထဲက ရပ်ဆွေရပ်မျိုး။ အခုတော့ အဖိုးကြီးကလဲ သူ့ဇာတိမှာပဲ ခေါင်းချတော့မယ်ဆိုပြီး ရွာပြန်သွားခဲ့ပြီ။ ကယ်ဆယ်ရေးမော်တော် လာတုန်းက ကုလား ရန်ကုန် ပြန်မလိုက်ပဲ သူ့ချက်မြှုပ် ဝါးတော..ရွာကို ပြန်သွားခဲ့တယ်..။ ဦးလေးဈာပန ကိုတော့မမှီ..။ ဒါပေမဲ့ ရွာက ယူစရာရှိတာလေးတွေယူပြီးမှ ရန်ကုန် ပြန်တက်လာခဲ့တယ်…။ ခုဆို နှစ်လတင်းတင်း ပြည့်ခဲ့ပြီ..။ ရန်ကုန်မှာက ရှာရလွယ်သလို အကုန်ကလဲ လွယ်တယ်..။ လူတစ်ကိုယ်စာ ရပ်တည်ဖို့ဆိုတာ တကယ်မလွယ်။ ပိုဆိုးတာက ကုလားအသိ အိမ်ရှင်အဖိုးကြီးကလဲ ငွေစကလေးနဲနဲ ပိုက်ပြီး တောပြန်ခေါင်းချတာဆိုတော့  ကုလားတစ်ယောက် လိပ် ပက်လက်လှန်ထားသလိုပဲ ယက်ကန်ယက်ကန်….။ ဟူး……ကုလား သက်ပြင်းမောမောများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တယ်…။ ဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်းကတော့ လာကယ်ခဲ့တဲ့ မော်တော်နဲ့ပဲ ရန်ကုန် ကိုပြန်လိုက်သွားခဲ့တယ်..။ အိမ်ရှင်အဖိုးကြီးကပြောတာတော့….သူ့အမျိုးသား ဦးထွဋ်ကျော်ဆိုတဲ့ ငတိကြီးနဲ့လဲ အကြီးအကျယ် စကားများရန်ဖြစ်ကြတယ်တဲ့…၊ ရန်ပွဲက တော်တော်ဆူသွားတာဆိုပဲ…။ သူနဲ့များ ဆိုင်နေမလား တွေးရင်းနဲ့ ကုလား စိတ်လှုပ်ရှားလာမိတယ်…။ ထိုင်နေရာကနေ လေးတုန့်လေးကန်ထပြီး ဆောက်လုပ်စ ကန်ထရိုက်ဝင်းကြီးကို နောက်ဆုံးကြည့်ခြင်းနဲ့ ငေးကြည့်လိုက်မိတယ်…။

 “ဦးလေး….ဦးလေး…“ “ဟေ….ဘာလဲကွ..ပိုက်ဆံလား….ဆောရီးကွာ ငါလဲ ခွေးဖြစ်နေတယ်…“ “အာ….ဦးလေးကလဲ ရုပ်ကိုသေချာကြည့်ပါဗျ…။ ဒီမှာ ကားပေါ်က ဘဲကြီးတစ်ယောက်က ဒါလေးပေးခိုင်းလိုက်လို့ဗျ..“ “ဘယ်သူလဲကွ…“ “ဟိုမှာ…ဟို..ဟာ မရှိတော့ဘူး“ “အေးပါကွာ…..မရှာနေနဲ့တော့ ….ကျေးဇူးပါပဲကွာ…“ ချာတိတ်လေး ယူလာပေးတဲ့စာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ စာရယ်လို့လဲ မပါ..။ လိပ်စာကဒ်ကလေးတစ်ခု…။ …….ကွန်ဒို၊အပေါ်ဆုံးအလွှာ ………အကျိုးဆောင်ကုမ်မနီတဲ့..။ ဘာသဘောလဲ…။ ပွဲစားတွေလား…။ ငါကားမောင်းချင်လို့ ကားမောင်းအလုပ်လိုက်ရှာနေတာကို သိသွားလို့ပဲလား..။

အိုကွာ…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိုကေတာပဲ..ငါ့မှာ စဘော်တင်နိုင်သားပဲ..။ အိပ်စရာ နေရာကလေးလဲ ရမယ်..တစ်လ နှစ်သောင်းလောက်လဲ ရမယ်ဆိုရင် မောင်းပျော်ပါတယ်…ဟုတွေးရင်း ကျဆင်းနေတဲ့ စိတ်ဓါတ်တွေကို ပြန်တည်ဆောက်မိလို့ စွပ်ကျယ်အစုတ်၊ အရောင်မရှိတော့တဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီကလေးနဲ့ ခပ်နွမ်းနွမ်း ကျောပိုးအိပ်ကလေးကို လွယ်ကာ အလုပ်လက်မဲ့ ကုလားတစ်ကောင်တော့ ခြေဦးတည့်ရာ…ဆီ သို့။ လူခေါ်ဘဲကို တီးပြီး အတော်ကြာတဲ့အချိန်ထိ အိမ်ရှင်က ထွက်မလာ…။ ခဏရှိမှ  ..ကျွိ…ခနဲ တံခါးပွင့်လာတယ်…။“အို……““ဟာ….“   အကြီးအကျယ် အံ့သြနေကြတဲ့ လူသားနှစ်ဦး…..။ စကားပင် မဟနိုင်ကြ…။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အခုမှ စမြင်ဖူးတွေ့ဖူးတဲ့ လူတွေအလား မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိကြတယ်…။ အကြာကြီးပဲ….။ 

ပထမဆုံး သတိဝင်လာတာက ကုလား….ခြေထောက်လေး ရှေ့နဲနဲ တိုးပြီး အခန်းထဲ လှမ်းဝင်လိုက်တယ်…။ အရောင်တောက်တောက် ပေါလစ်တွေက မျက်လုံးပင် ကျိန်းစပ်သွားမတတ်..။ သားနားထည်ဝါလှသော အခန်းအပြင်အဆင်ကို ကုလားစိတ်မဝင်စားမိ….။ သူစိတ်ဝင်စားတာက  ..သူ့ရှေ့က အမျိုးသမီး…။  အမျိုးသမီးက အတော်ကို ဖွံ့တယ်..။ အောက်ပိုင်းကလဲ သိပ်တောင့်တယ်..။ အပေါ်ပိုင်းကတော့ ပြစ်မျိုးမှည့်မထင် အလှမျိုးကြီး…။ ခါးသေးလို့ ရင်ချီတဲ့ ရင်ထွားတင်ကားမကြီး….။ ပွဲနေပွဲထိုင် အဝတ်အစား တွေ ဆင်သထားတယ်…။ လက်တစ်ဖက်က ဟန်းဖုံးကို ကိုင်လို့ ကုလားကို စိုက်စိုက်ပါအောင် ကြည့်နေဆဲမှ  လက်ထဲက ဖုန်းကို ဆိုဖာပေါ် ပစ်တင်လိုက်တယ်…။ ပြီးတော့ ကုလားပုခုံးကို သွယ်ပြောင်းတဲ့ လက်အစုံနဲ့ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး  ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဖိနမ်းလာတယ်…။“အရမ်း …ချစ်တဲ့ မောင်ရယ်….“နှုတ်ခမ်းနှစ်ခု ခွါခွါချင်းမှာ တုန်ရီလှိုက်မောစွာနဲ့ အမျိုးသမီးကြီးက ပြောတယ်..။ ရီဝေ မှေးစင်းနေတဲ့ မျက်ဝန်းညိုကြီးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ပြီး နောက်ထပ်တစ်ခါ သိုင်းဖက်ရင်း နမ်းပြန်တယ်..။ ဒီတစ်ခါတော့ အမျိုးသမီးက ကျူးကျော်စစ်ကို ဆင်နွဲလာတယ်..။

နမ်းရုံစုတ်ရုံတင်မကတော့ပဲ သူမလက်တွေက ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်တယ်..။ ပထမတော့ အထဲမှာ ဟိုပွတ်ဒီပွတ် လုပ်နေသေးတယ်…။ အဲ…ဒါပေမဲ့အပေါ်မှာ ကုလား အနမ်းက ရမက်သည်းလွန်းတာမို့ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ သွေးတွေဆူလာပြီး အထဲက ငပဲကြီးကို ဘောင်းဘီ အပြင် ကိုင်ထုတ်လိုက်တယ်…။ “တံ……တံခါး…ဆရာမား….“ “ရတယ်… ရှေ့ခန်းမှာ လူမနေဘူး…“ပြန်လဲဖြေရင်း ကုလားရင်ဘတ်ဆီကနေ အမွှေးတွေကို လျှာဖျားကလေးနဲ့ မထိတထိ တို့လျက် တဖြည်းဖြည်း အောက်ကို လျောဆင်းသွားတယ်..။“အား………ရှီး…..အ ..   ဆရာမား  ရယ်…“ ကုလား  တုန်တုန်ခိုက်ခိုက် ဖြစ်နေရပါတယ်..။ တစ်ကိုယ်လုံး အောက်ကို ဒူးတုပ်ထိုင်ချလိုက်ပေမဲ့ မျက်တောင်ကော့ကော့ကြီးတွေကို ပင့်တင်ပြီး တရှိုက်မက်မက်နဲ့ ကုလားမျက်နှာကို မော့ကြည့်တယ်…။

ပန်းဆီရောင် လျှာနုကလေးကို ထုတ်လိုက်ပြီး ချက်အောက်က အမွှေးတွေကို တို့ထိဆော့ကစားနေရင်း အဲဒီကနေ ဆီးခုံ၊ ပြီးတော့ ငပဲကြီး အနားမှာ ရစ်ဝဲရစ်ဝဲ လုပ်နေရာက နေ ဆတ်ခနဲ ဆို…….။   ဒေါ်သက်ထားဝင်း အရှက်တရားတွေ၊ မာနဂုဏ်တွေကို ကုလားဆီမှာ ရမက်နဲ့ လဲပစ်လိုက်ပါပြီ…..။  ကုလားရဲ့ လီးကြီး ကို အသာဆွဲပြီး သူမရဲ့ လျှာ ပန်းရောင်လေးဖြင့် ဒစ်ကို ကွေ့ဝိုက်ပြီး ယက်နေပါတယ်…။ “အိုး….ဆရာမ……အာလာ……အား ..အ.. ဆရာမ….အာအအ…“ ကုလားခမျာ ငါးရှဉ့် ပြာသုတ်လိုက်သလို ဖျတ်ဖျတ်လူးနေရှာပါတယ်…။ ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးတဲ့ အရသာကိုး။  အထက်တန်းစား မိန်းမတစ်ယောက်ကသူ့လီးကိုစုပ်ယူနေတာတွေ့ရတော့ အံ့သြသလို သွေးလဲ ကြီးသွားမိပါတယ်…။ အမျိုးသမီး ကတော့ ဘာမှ ဂရုမထားသလိုပဲ  တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာတဲ့ လချောင်းကြိးကို မက်မက်စက်စက် စိုက်ကြည့်နေရင်း ဆုပ်ဆွဲပြီး ပါးစပ်ထဲ သွင်းနေတယ်…။ လီးကြီးကထွားလွန်းတော့ ဆရာမ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးနဲ့ပါးစပ်က ဝလုံးသဏ္ဍာန်သေးလွန်းနေလို့ အတော်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ သွင်းယူရပါတယ်…။ လည်ချောင်းမှာ လာထောက်နေတာတောင် အပြင်မှာ  လက်တစ်ဆုပ်စာ ကျန်နေသေးတယ် လေ….။“အား……အိုး..ဆ..ဆရာမ… အား…..“အပျိုမကြီး က စိတ်ထင်တိုင်းကျဲနေတော့  ကုလား မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ကောင်းလာတယ်..။ “အား….အု….အ..ဆရာမ..ရှီး.အိုး ဖယ်…ဖယ်..ဖယ်တော့….“ မဖယ်ပေးပါ…။ 

အမျိုးသမီးက မဖယ်ရှားတဲ့ အပြင် ကုလားခါးကိုပါ လက်အစုံနဲ့ အတင်းဆွဲဖက်ထားပြီး စုတ်ပေးတာ နောက်ဆုံး ကုလား စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ အမျိုးသမီး ပါးစပ်နဲ့ အပြည့် သုတ်ရေတွေ ပန်းထုတ်ချလိုက်တယ်…။ “အား…အင် ဟင်း…ကောင်းလိုက်တာ………ဆရာမ..ရယ်…“ကုလားခမျာ မောဟိုက်သံကြီး ရောက်တတ်ရာရာတွေ ရေရွတ်နေဆဲမှာ ဒေါ်သက်ထားဝင်းက ..“ဂလု“  ခနဲ မြည်အောင်ပင် မြိုချလိုက်တယ်…။  အခန်းတံခါးကို အခုမှပဲ ပိတ်ဖို့ သတိရကြတယ်….။ ကုလားကတော့ လီးကြီးတန်းလန်းနဲက အမောဖြေရင်း ဆရာမအလှကို ကသိုဏ်းရှုနေတယ်။ “မင်္ဂလာဆောင်ရှိလို့ …..သွားမလို့..“ “အရေးကြီးလို့လား…“တစ်ခွန်းတည်းပြောတဲ့စကား..။ ထိရောက်လွန်းတယ်..။

ဒေါ်သက်ထားဝင်း နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေက မစူတစူ….မပြုံးတပြုံး….။ “ဦးထွဋ်ကျော်နဲ့က ဘယ်လိုဖြစ်ကြတာလဲ…“ “မေးမနေစမ်းပါနဲ့…..ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှာ သုံးရက်လောက် အတူတူနေခဲ့တဲ့ မိန်းမကို ယုံရပါ့မလား..တဲ့….“ “ဒါပေမဲ့ …မြတ်ပါတယ်…အောက်မှာ ရပ်ထားတဲ့ မတ်တူးကားလေး တွေ့လား..။ အဲဒါနဲ့ ငွေသား သိန်းနှစ်ရာလေ… နစ်နာကြေးတော့ ရလိုက်တယ်…“ “များလှချည်လား….“ “များရမှာပေါ့…သူမပေးလို့..သက်ထားဖွလိုက်ရင် သူစောက်ရှက်ကွဲမှာလေ…ဥပဒေနဲ့လဲ ရင်ဆိုင်ရဦးမယ်လေ…“ “ကျုပ်…ကျုပ်စိတ်မကောင်းပါဘူး…..ဆရာမရယ်….“ “ဘာ….ကျုပ်လဲ……ဟွန်း…..“ဒေါ်သက်ထားဝင်း ငြူစူစူကလေး မျက်စောင်းထိုးရင်းနဲ့ လှမ်းဟောက်တယ်။ ပြီးတော့ ….ဟာ….ဒေါ်သက်ထားဝင်း အရှက် ကင်းမဲ့သွားပြီ ထင့်။ 

ဝင့်ဝင့်ထည်ထည် ဝတ်ထားခဲ့တဲ့ ပါတိတ်ဝမ်းဆက်ကလေးကို ခွါချွတ်ချလိုက်တယ်..။ နောက်တလွှာ….. ထမိန်ကိုလဲ ကွင်းလုံး ချွတ်ချလိုက်တယ်…။ ပြီးမှ ယဉ်ယဉ်လေး ထုံးဖွဲ့ထားတဲ့ ဆံထုံးကြီးကိုပါ ဖွာချလိုက်တယ်..။ တင်ပါးအထိ ရှည်လျားတဲ့ ဆံနွယ်စင်းစင်းတွေ…တခါခါနဲ့ မိန်းမလှကြီး….။ “သက်ထား ကိုယ်လုံးက သိန်းငါးရာ မတန်ဘူးလား…ဟင်..“ကုလား ငေးကန်းကန်းနဲ့ ပါးစပ်မဟနိုင်..။ နှုတ်က အားစေးမိထားသလို အ..နေရှာတယ်..။  သွေးတွေကတော့  ဆူဝေနေပြီး  လီးကလဲ ဖြောင်းခနဲ ဖြောင်းခနဲ ဆရာမ သွေးကို သောက်ချင်လာမိတယ်…။“ကြောက်တောင် ကြောက်လာပြီ…..ဆရာမရဲ့..“ “ဟွန်း….ဒါက ဘာကြောက်တာလဲ….“ “တော်ကြာ…ရဲတွေ ဘာတွေ…““အို…..မောင့်ကိုတော့ သက်ထား ကြည်ဖြူပါတယ်…“ “ဘာ ..ကြည်ဖြူတာလဲ…“ “အိုကွာ……သိရဲ့သားနဲ့…သွား.“ “တကယ်..မသိလို့ပါ…ဆရာမားရဲ့..“ “ဒါဖြင့်…ဒီနားလာ…ပြောပြမယ်…..“ဆရာမ ဒေါ်သက်ထားဝင်း ကုလားနားရွက်ကလေးနားကပ်ပြီး ရှက်ရွံ့ရင်ဖိုစွာ  အသံတုန်တုန်ကလေးနဲ့ ပြောတယ်…။“မောင့်ကို……မောင့်ကိုလေ….သက်….သက်ထား ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ အလိုးခံမှာပါ….ရှင်ရဲ့…“ကဲ….ဘယ်နှယ့် နေသလဲ…..ကိုရွှေကုလား…….။

အကယ်ရွေ့သာ သင်သည် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး သွေးသားဆူဖြိုးလှသော လုံးကြီးပေါက်လှ အပျိုတင်းပြည့် မိန်းမ လှလှ တစ်ဦးနဲ့ အခန်းတစ်ခုထဲတွင် နှစ်ဦးတည်း ချစ်တင်းနှောခွင့် ရမည်ဆိုပါက သင် မည်ကဲ့သို့ ရင်ဆိုင်မည်နည်း။…ပြီး

The post ကြည့်မရတဲ့ ကုလားကို အရည်ဝင်လို့ အသေခင်သွားတဲ့ ဆရာမအပျိုကြီး appeared first on kevin media.

အစ်မလှမေတို့က ကျနော်တို့ အိမ်ရှေ့အိမ်က၊ သူတို့အိမ်မကြီးက ခြံနောက်ဘက်မှာ။ အစ်မလှမေက ခြံရှေ့မှာ အိမ်သေးသေးလေးနဲ့ စက်ချုပ်တယ်။ သူတို့အိမ်မှာ အစ်မလှမေက အိမ်ထောင်သည် ကလေးတစ်ယောက်အမေ။ သူ့ယောကျ်ားက ပုံနှိပ်စက်က စက်ဆရာ။ အိမ်မှာ မလှမေတို့ အမေကြီးရယ်၊ မောင်နှစ်မတွေရယ်၊ အားလုံး အတူတူ နေကြတယ်။ နေ့လယ်ဆိုရင် အိမ်ရှေ့က ဆိုင်လေးမှာ အစ်မလှမေက စက်ချုပ်တယ်။

ကျနော်တို့က ရောက်ကာစဆိုတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ရင်းနှီးတဲ့သူ သိပ်မရှိသေးဘူး။ အစ်မလှမေတို့နဲ့ အရင်ဆုံး စခင်တာ။ ပြောရရင် ကျနော်က ၈ တန်း၊ ၁၄ နှစ်ဘဲ ရှိသေးတာ။ နောက်ပြီး လူကောင်ကလည်း သေးသေးညှက်ညှက်နဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် ဘာမှမသိတဲ့ ကလေးငယ်ပုံ။ တကယ်လည်း ဘာမှသိပ်မသိ သေးပါဘူး။ မိန်းမဆိုရင် ကျောင်းမှာ ရန်ဖြစ်ဖို့လောက်သိတာ။

နေ့လယ်နေ့ခင်း ကျောင်းကပြန်လာရင် ကျနော်က အစ်မလှမေတို့ဆိုင်မှာ သွားထိုင်ပြီး ဆိုင်မှာရှိတဲ့ ကာတွန်းစာအုပ်တွေနဲ့ စာစောင်တွေကို အမြဲဖတ်နေကြ။ အစ်မကလည်း ကျနော့ကို တော်တော်ချစ် ပါတယ်။ ကျော်ကျော်၊ ကျော်ကျော် နဲ့ နေတာဘဲ။  အစ်မလှမေက အသက်က ၂၆ နှစ်လောက်ရှိပြီ။ သူ့သားလေးက ၅ လသားလောက် ရှိမယ်။ နေ့ခင်း အစ်မ စက်ချုပ်နေချိန်ဆိုရင် အိမ်မကြီးမှာ အဖွားနဲ့နေတာ။ နို့စို့ချိန်ရောက်မှ အစ်မလှမေဆီ ခေါ်လာပြီး နို့တိုက်ခိုင်းတာ။ အဲဒီတော့ ဆိုင်မှာက ချုပ်ထည်အပ်မဲ့လူ မလာရင် ကျနော်နဲ့ အစ်မလှမေဘဲ ရှိကြတာလေ။ ကျနော်က စာအုပ်ဖတ် အစ်မက စက်ချုပ် စကားတော့ တပြောပြောနဲ့ပေါ့။

အဲ့လိုနေလာရင်းနဲ့ တစ်နေ့မှာ အစ်မလှမေက “ဟဲ့ ကျော်ကျော်၊ နင့်မှာ ရည်းစားရှိလား” “အာ၊ အစ်မကလည်း၊ မရှိပါဘူးဗျ”“နင် ကောင်မလေးတွေနဲ့ ရည်းစားမထားချင်ဘူးလား” “ဟင့်အင်း၊ မထားချင်ပါဘူး၊ ကောင်မလေးတွေဆို အမြင်ကိုကပ်တယ်” “ဟင်း ဟင်း ဟင်း ငါ့မောင်က မသိသေးခင်တော့ ပြောထားဦးပေါ့။ နောက်မှ ရည်းစားတွေထည်လဲ ဖြစ်နေမှာ မြင်ယောင်သေးတယ်”

တခါတခါမှာ အစ်မလှမေက သူ့သားလေးကို နို့တိုက်ရင် ကျနော့ရှေ့မှာ ပေါ်တင်ကြီး သူ့နို့ကို လှန်တိုက်တတ်ပါတယ်။ ကျနော်လည်း ဒီအတိုင်းဘဲ ကြည့်နေလိုက်တာဘဲ။ အစ်မလှမေနို့ကတော့ မြင်ရလွန်းလို့ ရိုးနေပါပြီ။ တခါဆို အစ်မက နို့တိုက်နေရင်းနဲ့

“ဟဲ့၊ ကျော်ကျော် နင်ရော နို့စို့ဦးမလား”

“အင်၊ မစို့ချင်ပါဘူး၊ ရွံစရာကြီး”

“အံမာ၊ ဘာရွံစရာရှိလို့လဲ။ ချိုချိုလေးဟဲ့”

“အစ်မကလည်း၊ ဟုတ်လို့လား၊”

“ဟဲ့၊ မဟုတ်ရင် ဒီကလေးတွေ စို့မလား။ သူတို့က ပိုတောင် အရသာသိသေးတယ်။ ရော့ နည်းနည်းလေး မြည်းကြည့်”

ဆိုပြီး သူ့လက်ညှိုးနဲ့ နည်းနည်းယူပြီး ကျနော်မြည်းဖို့ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းပေါ် တင်ပေးပါတယ်။

“ကဲ၊ ဘယ်လိုလဲ၊ ချိုရဲ့လား” “အင်းချိုတယ်၊ အစ်မရ၊ ကောင်းတယ်၊ အရသာရှိတယ်”

“ဒါဆို စို့မလား”

“အင်း၊ စို့မယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေမြင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ကလေးနို့ လုစို့တယ် ပြောနေဦးမယ်”

“ဟဲ့ လူတွေမြင်လို့တော့ ဖြစ်မလားဟဲ့၊ မိုးမီးလောင်မှာပေါ့။ နေဦး ငါ ကလေး သွားထားလိုက်ဦးမယ်”

အစ်မလှမေက ကလေးကို အိမ်မကြီးပေါ် ပြန်ပို့ပြီး ပြန်လာတော့

“ကဲလာ၊ အခန်းထဲသွားရအောင်၊ အထဲမှာ လူမမြင်အောင်စို့”

ဆိုပြီး ဆိုင်နောက်ဘက်က နေ့လည်နေ့ခင်း ခဏနားရင်း အိပ်ဖို့ ကန့်ထားတဲ့ အခန်းလေးထဲ ကျနော့်ကို ဆွဲခေါ်သွားပါတယ်။ အထဲရောက်တော့

“ခဏနေဦး”

ဆိုပြီး သူအပြင်ပြန်ထွက်ပြီးတော့ ကျနော့်ဖိနပ်ကို အခန်းထဲ ယူသွင်းလာပါတယ်။ ပြီးတော့ အခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်မှာထိုင်ပြီး သူ့အင်္ကျီကို လှန်တင်လိုက်ပြီး

“ရော့ စို့၊ အဝစို့”

လို့ ပြောပါတယ်။ ကျနော်လည်း ဒီအတိုင်း မတ်တတ်ကြီးဘဲ နည်းနည်းလေးကုန်းပြီး သူ့နို့ကို စို့လိုက်ပါတယ်။ သူ့နို့က ကလေးစို့နေတော့ နို့ရည်တွေနဲ့တင်းပြီး တော်တော်ကြီးပါတယ်။ နို့သီးခေါင်းကလည်းမဲပြီး လက်ညိုးလုံးလောက် ရှိပြီး လက်အဆစ် တဝက်လောက် ရှည်ပါတယ်။

ကျနော်က ဘယ်ဘက်နို့ကို စို့နေတုန်း သူက ကျနော့်ညာလက်ကို ဆွဲယူပြီး သူ့ညာဘက်နို့ပေါ် တင်ပေးပါတယ်။ ကျနော်ကလည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ အဆင်သင့်သလိုဘဲ သူ့နို့ကြီးကို ပွတ်ပေးနေလိုက်ပါတယ်။ စို့နေတဲ့ နို့ကလည်း နို့ချိုချိုတွေ အများကြီး ထွက်ပါတယ်။ သူက ကျနော့်ခေါင်းကို ကိုင်ထားပြီး ပါးစပ်က တအင်းအင်းနဲ့ ညည်းနေပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျနော် တကယ့်ကို ဗိုက်အဝ နို့စို့လိုက်ရပါတယ်။ သူ့နို့က ချိုပြီး အရသာ တော်တော်ရှိပါတယ်။ အစ်မလှမေက

“ဟဲ့၊ စို့လို့ကောင်းလား”

“အင်း၊ ကောင်းတယ်၊ နောက်နေ့လည်း တိုက်ဦးနော်”

“ငါ့သားလေး စို့ပြီးရင် နင့်ကိုတိုက်မယ် နော်”

“အင်း၊ ကျနော် တအားစို့တော့ အစ်မ မနာဘူးလား”

“မနာပါဘူး၊ နို့စို့ခံရတာ အရသာရှိတယ်ဟဲ့၊ နင့်အစ်ကိုလည်း ညတိုင်း အစ်မနို့ကို စို့တာဘဲ”

“ကျနော်က နို့ဆိုတာ ကလေးတွေဘဲ စို့တယ် မှတ်နေတာ”

“ဘယ်ကလာ၊ ကလေးတွေက နို့ထွက်တဲ့ နို့ကိုဘဲစို့တာ၊ လူကြီးတွေက နို့ထွက်ထွက် မထွက်ထွက် စို့တာဟဲ့”

“ဟလား၊.. အစ်မ၊ ကျနော်အစ်မနို့စို့တာ အစ်ကိုသိရင် ပြဿနာတက်မှာလား”

“အောင်မလေး၊ ငကျော်ရယ်၊ ပြဿနာ ဘယ်ကမလည်း၊ မိုးမီးလောင်ပြီး ငါတို့လင်မယား ကွဲမှာဟဲ့။ ဒါပဲနော်။ နင် ငါ့နို့စို့တာ ဘယ်သူမှ လျှောက်မပြောနဲ့နော်”

“အင်းပါ၊ မပြောပါဘူး၊ ဒါနဲ့ ခုဏက ကျနော်နို့စို့နေတုန်း အစ်မ တဟင်းဟင်း ဖြစ်နေတာ ဘာလို့လဲ”

“အော်၊ နင်ကလဲ၊ ကောင်းလို့ပေါ့ဟဲ့”

“အစ်မသားလေး စို့တုန်းကတော့၊ အဲ့လိုမဖြစ်ပါဘူး မကောင်းလို့လား ”

“မတူဘူးဟဲ့၊ ကလေးစို့တာနဲ့ လူကြီးစို့တာ ဘယ်တူမလဲ။ နင်ကော ငါ့နို့စို့နေတုန်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား”

“အမ်၊ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ၊ ဒီလိုဘဲ ချိုချိုလေးနဲ့ အရသာရှိတယ်လေ။”

“အင်းပါ၊ နင်တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တခြားကောင်းတာတွေ သိလာမှာပါ။ အခုတော့ အားရှိအောင် နို့ဘဲသက်သက်စို့နေဦး”

“ဒါဘဲနော်၊ အစ်မ၊ မနက်ဖြန်လည်း စို့ဦးမယ်နော်”

ဒီလိုနဲ့ နောက်နေ့တွေမှာလည်း အစ်မလှမေနို့ကို မကြာမကြာ စို့ဖြစ်နေပါတယ်။

တစ်နေ့တော့ အစ်မက နို့တိုက်နေရင်းနဲ့ ကျနော့်လီးကို သူ့လက်နဲ့ အသာလေး ဆုပ်ကိုင်ပြီး နယ်ပေးပါတယ်။ အရသာရှိတာနဲ့ ကျနော်လည်း ငြိမ်နေလိုက်ပါတယ်။ နောက်တော့ အစ်မက ကျနော့်လီးကို ဂွင်းတိုက်ပေးပါတယ်။

“ဟဲ့ ကောင်လေး၊ ကောင်းလား”

“အင်း၊ အရမ်းကောင်းတာဘဲ အစ်မရာ”

“အေး၊ နင် ငါ့နို့ကို ကောင်းကောင်းစို့ပေးလို့ နင့်ကိုလုပ်ပေးတာ။ နင်ကော အရင်က ဒါမျိုး ဂွင်းထုဖူးလား”

“အင်း၊ ထုဖူးတယ်”

“အော်၊ ကိုတတ်ပ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှန်းပြီး ထုတာလည်း”

“ဘာလို့မှန်းရမှာလည်း အစ်မရ၊ ဒီလိုဘဲ ထုလို့ကောင်းလို့ ထုတာဘဲဟာ”

“အင်၊ နင့်ကိုဘယ်သူက သင်ပေးတာလဲ”

“သင်စရာမလိုပါဘူး၊ ဒီလိုဘဲ ယားလို့ လုပ်ရင်းနဲ့ တတ်သွားတာ။”

“ကဲလာ၊ နင်ကုတင်ပေါ်လာထိုင်၊ ငါ ဒီထက်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးမယ်”

အဲဒီလိုပြောပြီး ကျနော့်ကို ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး သူက ကုတင်အောက်မှာ စောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်လီးကို သူ့ပါးစပ်နဲ့ စစုပ်ပေးပါတော့တယ်။ ကျနော့်မှာလည်း အရသာရှိလွန်းလို့ ထွန့်ထွန့်လူးနေပါတော့တယ်။ ကျနော့်လီးကလည်း မာတောင်နေပါတယ်။ အစ်မလှမေက

“ဟဲ့နင့် ဟာကလည်း မသေးပါလား။ လူကောင်ကသာသေးတာ ပစ္စည်းကတော့ တော်တော်တုတ်တာဘဲ။ နင့်အစ်ကိုဟာတောင် နင့်ဟာလောက် မတုတ်ဘူး။”

“ဟုတ်လို့လား အစ်မရဲ့၊”

“ဟဲ့၊ ငါ့လင်ဟာဘဲ၊ ငါမဟုတ်ဘဲ ပြောပါ့မလား။ နင့်ဟာထက်တော့ နည်းနည်း ပိုရှည်တယ်ဟဲ့”

အဲ့လိုပြောပြီး ကျနော့်လီးကို အပီအပြင် စုပ်ပေးတာ ကျနော့်မှာ ထွန့်ထွန့်လူးပြီး ဆန့်ငင် ဆန့်ငင် ဖြစ်ပြီး ဘယ်လိုကောင်းမှန်းမသိ ကောင်းလွန်းပြီး လရည်တွေ အစ်မလှမေ ပါးစပ်ထဲကို ပန်းထွက်သွားပါတယ်။ အစ်မလှမေက ကျနော့်ရဲ့ လရည်တွေကို မထွေးထုတ်ဘဲ မြိုချပစ်လိုက်ပြီး

“နင်ကလည်း၊ လရည်ထွက်လိုက်တာ၊ အများကြီးဘဲ”

“ကျနော် အရင်က ကိုယ့်ဘာသာကို ဂွင်းထုတုန်းက အဲ့သလောက် မထွက်ဘူးဗျ”

“အေးပေါ့၊ ကိုယ့်ဘာသာ ထုတာနဲ့တော့ ဘယ်တူပါ့မလဲ၊ အခု အရမ်းကောင်းတယ်မို့လား”

“အင်း၊ ဟုတ်တယ်၊ ကောင်းမှကောင်းဘဲ”

“ဒါနဲ့နေပါဦး၊ နင် ငါတို့မိန်းမတွေရဲ့ဟာကော မြင်ဖူးလား”

“ပုံတွေထဲမှာတော့ မြင်ဖူးတယ်၊ အပြင်မှာတော့ မမြင်ဖူးဘူး”

“ကြည့်မလား၊ ကြည့်ချင်ရင် အစ်မဟာ ပြမယ်လေ”

“အင်း၊ ကြည့်ချင်တယ်”

အစ်မလှမေက ကုတင်ပေါ်တက်ထိုင်ပြီး သူ့ထမီကို အောက်ကိုဖြည်ချလိုက်တော့ သူ့ဟာကြီး ပေါ်လာပါတယ်။ ကျနော်လည်း ကုတင်အောက်မှာ သူခုနက ထိုင်သလိုထိုင်ပြီး သူ့ဟာကြီးကို သေသေချာချာ လေ့လာလိုက်ပါတယ်။ သူ့ဟာကြီးက ဖေါင်းဖေါင်းကြီးနဲ့ ပြောင်ရှင်းနေတာဘဲ။ အမွှေးလဲ တစ်ပင်မှ မရှိဘူး။

“အစ်မဟာကြီးက အမွှေး မပေါက်ဘူးလား”

“ဟေ့အေး၊ ငါတို့ညီအစ်မတွေက မပေါက်ဘူးဟဲ့၊ နင် ကိုင်ကြည့်ချင် ကိုင်ကြည့်လေ”

ကျနော်လည်း သူ့ဟာကြီးကို အသာလေး ပွတ်ကြည့်လိုက်တော့ အစ်မလှမေက တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်မရဲ့”

“ယားလို့ဟ၊ ရတယ် ဆက်လုပ်။ နင့်သဘောရှိသာလုပ်၊ ရတုန်းလေး သေသေချာချာ လေ့လာထား”

“အစ်မဟာကြီးက ကိုင်လို့ကောင်းတယ်ဗျ၊ အိနေတာဘဲ၊ ဒီအလယ်က ဘာလေးလဲ”

“အဲ့ဒါ စောက်စေ့ပေါ့ဟဲ့၊ အဲဒါလေးကို သေသေချာချာ ကိုင်ပြီး ပွတ်ပေး၊ အရသာရှိတယ်”

“အင်း အစ်မဟာကြီးကလည်း အရည်တွေနဲ့ ရွှဲနေတာဘဲ”

“အဲဒါ နင်ကိုင်ပေးနေလို့ ကောင်းနေလို့ ထွက်တာပေါ့၊ နင့်ကို ငါလုပ်ပေးသလို ငါ့ကိုလည်း နည်းနည်း လုပ်ပေးပါလား”

“ဘယ်လိုမျိုးလဲ အစ်မ”

“ဟိုလေ၊ နင့်လျှာနဲ့ ငါဟာကို နည်းနည်းယက်ပေးပါလား”

အဲလိုပြောပြီး သူက ကုတင်ပေါ်ကို လှဲချလိုက်ပါတယ်။ ကျနော်လည်း သူပြောသလို ယက်ပေးဖို့ သူ့ဟာကြီးအနားကို တိုးလိုက်ပါတယ်။ ပြောရရင် ကျနော်က သိပ်ပြီးတော့ မရွံတတ်ဘူးဗျ။ နောက်ပြီးတော့ သူ့ဟာကလည်း မနံဘူးလေ။ မမွှေးပေမဲ့ သိပ်မဆိုးလှတဲ့ အနံ့သင်းသင်းလေးတော့ ရှိတယ်။

ကျနော်က သူ့အဖုတ်ကို အပြားလိုက် ယက်လိုက်တော့ သူလည်း တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျနော့်ခေါင်းကို လက်နဲ့ လှမ်းကိုင်ထားတယ်။ ကျနော်က ဆက်တိုက်ကလေး အထက်အောက် ယက်ပေးလိုက်ပြီး

“အစ်မ၊ ကောင်းလားဟင်”

လို့ မေးလိုက်တော့

“အင်း……. ကောင်းတယ် မောင်လေးရေ ဆက်လုပ်ပေးပါဦးနော်၊ မရပ်လိုက်နဲ့ဦး”

ကျနော်က အောက်ကနေ အပေါ်ကို ပင့်ယက်လိုက်တော့ သူ့အဖုတ်က အာလာပြီး ကျနော့လျှာက အဖုတ်နှုစ်ခမ်း နှစ်ခုကြားထဲ ၀င်သွားပါတယ်။ အဲဒီကြားထဲမှာ စောက်ရည်တွေနဲ့ ရွှဲနေတော့ ကျနော့်ပါးစပ်ထဲလည်း ဝင်ကုန်တာပေါ့။ ထူးခြားတာက စောက်ရည်ရဲ့ အရသာက ချိုချိုလေးဗျ။

ကျနော်လည်း အရသာ မဆိုးတာနဲ့ ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာတဲ့ စောက်ရည်တွေကို မြိုချလိုက်တာဘဲ။ အဲ့လို အဖုတ်အကွဲကြောင်းထဲကို ယက်ရင်း ယက်ရင်း နဲ့ ဟိုးအခေါင်းအထဲထိ လျှာ၀င်နိုင်သလောက်ကို ထိုးထိုးထည့်ပေးတော့ အစ်မလှမေမှာ ထွန့်ထွန့်လူးနေပါတော့တယ်။

“ကောင်းလိုက်တာ… ကောင်းလိုက်တာ မောင်လေးရယ်…. အီး….. ရှီး… ရှီး… ကောင်းလိုက်တာ…. အား…..”

ကျနော်ကလည်း အဲလိုစုပ်ပေးနေရင်းနဲ့ သူ တွန့်တွန့် သွားတဲ့ နေရာတွေကို မှတ်ထားပြီး အဲဒီနေရာတွေကို ပိုဦးစားပေးပြီး စုပ်ပေး ယက်ပေးပါတယ်။ သူ့ အစေ့ကိုများ စုပ်ပေးလိုက်ရင် သူ့မှာ တအအနဲ့ သူ့ဖင်ကြီးက အပေါ်ကို ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ မြောက်ကြွ မြောက်ကြွ ဖြစ်ဖြစ်သွားပါတယ်။

ယက်နေရင်းနဲ့ လျှာဖိအား နည်းနည်းလျော့သွားတာနဲ့ အစ်မလှမေက ကျနော့်ဆံပင်ကို ဆုပ်ဆွဲပြီး သူ့အဖုတ်နဲ့ အတင်းဆွဲကပ်ထားပါတယ်။ နည်းနည်းကြာလာတော့ ကျနော်လည်း လျှာကော မေးကော နည်းနည်း ညောင်းလာပါတယ်။

“အစ်မရေ၊ ညောင်းပြီဗျာ၊ တော်တော့မယ်နော်”

“အင်၊ ခဏလေး၊ ခဏလေး၊ ခဏလေးပါ မောင်လေးရယ်။ မရပ်လိုက်ပါနဲ့ဦး၊ အစ်မပြီးခါနီးနေပြီ၊ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး စုပ်ပေး ယက်ပေးပါဦးနော်၊ ”

ကျနော်လည်း သူပြောသလိုဘဲ ခပ်ကြမ်းကြမ်း စုပ်ပေး ယက်ပေးလိုက်တာ ခဏနေတော့ အစ်မလှမေ တကိုယ်လုံး ဆန့်ငင် ဆန့်ငင်ဖြစ်ပြီး သူ့အဖုတ်ထဲက အရည်ကြည်တွေ ပန်းပန်းထွက်လာပါတယ်။ အဲဒီအရည်တွေက ကျနော့်မျက်နှာကို ပန်းတာပေါ့။ ကျနော်လည်း မျက်စေ့ထဲ မဝင်အောင် မှိတ်ထားရပါတယ်။

အဲဒီလို စောက်ရည်တွေ ပန်းထွက်ပြီး အစ်မလှမေက သူ့ပေါင်ကို တအားဆွဲစေ့ပြီး ကျနော့်ခေါင်းကို တွန်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကွေးကွေးလေးအိပ်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေပါတယ်။ မျက်လုံးကိုလည်း စုံမှိတ်ထားပါတယ်။ တခါတခါမှာ သူ့ကိုယ်လုံးက ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲနဲ့လည်း တုန်တုန်နေပါတယ်။

ကျနော်လည်း စိုရွှဲနေတဲ့ ကျနော့်မျက်နှာကို သူ့ထမီနဲ့ပဲ သုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုဘဲ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်ပါတယ်။ ၅ မိနစ်လောက် ကြာတော့မှ အစ်မ အသက်ရှူပုံ မှန်လာပြီး မျက်လုံးကို မှေးမှေးလေး ဖွင့်ကြည့်ပါတယ်။ ပြီးတော့

“ဟင်း… ကောင်းလိုက်တာ မောင်လေးရယ်။ မင်းအစ်ကိုတောင် ဒီလောက်ကောင်းအောင် မလုပ်ပေးဖူးဘူး၊ မင်းကတော့ ရှယ်ဘဲ၊”

အဲလိုနဲ့ ကျနော်နဲ့ အစ်မလှမေတို့ မကြာကြာ စခန်းသွားနေကြတာ ဘယ်သူမှလည်း မရိပ်မိကြဘဲ တော်တော်ကြာကြာ အဆင်ပြေနေကြပါတယ်။ ကျနော့်ဆိုက်နဲ့ ဂိုက်ကလည် ထင်စရာ မရှိဘူးလေ။

တစ်နေ့တော့ အစ်မလှမေက တဆင့်တက်ပြီး

“ဟဲ့ငကျော်၊ နင့်ကို သင်ခန်းစာအသစ် တက်ပေးမယ်”

“ဘယ်လိုမျိုးလဲ အစ်မ”

“အလိုးသင်ပေးမယ်လေ၊ သင်ချင်လား”

“အင်း၊ သင်ချင်တယ်”

“သူများတွေ လိုးတာ နင်မြင်ဖူးလား”

“ဟင့်အင်း”

“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာရော သိရဲ့လား“

“အင်း၊ သိသလိုလိုဘဲ”

“ဒါဆို ပြောပြစမ်း”

“ဟို… အစ်မစောက်ဖုတ်ကြီးထဲကို ကျနော့်လီး ထိုးထည့်ရတာ မို့လား”

“ဒါဆိုပြီးရောလား”

“ဟိုလေ၊ ပြီးတော့ လီးကို ထည့်လိုက် ထုတ်လိုက် လုပ်ရတာလေ”

“အံမယ်၊ ကောင်လေးက မဆိုးဘူး၊ သိသားဘဲ၊ ဘယ်သူပြောပြတာလည်း”

“ကျောင်းက အစ်ကိုကြီးတွေ ပြောတာ”

“ဟဲ့၊ နေဦး၊ နင် ကျောင်းက နင့်သူငယ်ချင်းတွေကို ငါနဲ့ နင့်အကြောင်း လျှောက်ပြောထားသေးလား”

“အာ၊ မပြောပါဘူး၊ အစ်မကလည်း၊ ပြောစရာလား”

“အေးနော်၊ လျှောက်မပြောနဲ့၊ နှစ်ယောက်စလုံး ပြဿနာတက်ကုန်မယ်၊”

“အစ်မ၊ အလိုးသင်ပေးမယ်ဆို”

“နေဦးဟဲ့၊ ခဏနေရင် အမေတို့ ထောက်ကြံ့မှာ အလှူသွားစရာရှိတယ်။ ငါ့သားလေးကိုလည်း ခေါ်သွားမှာ။ နင် အခု အိမ်ခဏပြန်ပြီး နင့်အိမ်ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ယောက်အိမ် စာသွားကူးမယ်ပြောပြီး နာရီ၀က်လောက်နေရင် ပြန်ထွက်လာခဲ့။ ပြီးတော့ ငါတို့အိမ်ထဲက သွားစောင့်နေ၊ သိလား။ မဝင်ခင် လမ်းပေါ်မှာ လူရှင်းမရှင်း ကြည့်ပြီးမှဝင်ဦး။ တော်ကြာ လူမိနေဦးမယ်”

ကျနော်လည်း အိမ်ပြန်ပြီး ခဏကြာတော့ အမေ့ကို ကျနော့်သူငယ်ချင်း တင်ဝင်းတို့အိမ် စာသွားကူးဦးမယ်ဆိုပြီး အိမ်က ထွက်ခဲ့ပါတယ်။ အစ်မလှမေတို့ ဆိုင်ကို လှမ်းကြည့်တော့ ပိတ်ထားတယ်။ အစ်မလည်း အိမ်ထဲရောက်နေပြီ ထင်ပါတယ်။

ကျနော် သူတို့အိမ်ရှေ့ ရောက်တော့ လမ်းထဲက လူတစ်ယောက် ထွက်လာလို့ မသိမသာနဲ့ လမ်းထဲဘက်ကို လျှောက်လိုက်ပါတယ်။ သူ တော်တော်လှမ်းသွားတော့မှ ပြန်လှည့်ပြီး လူလစ်တော့ အစ်မတို့ခြံထဲကို ပြေးဝင်လိုက်ပါတယ်။ အိမ်ရှေ့ရောက် တော့ အိမ်တံခါးက ဖွင့်ထားတာနဲ့ အိမ်ထဲကို တန်းဝင်လိုက်ပါတယ်။

အစ်မလှမေက အိမ်ထဲမှာ အဆင်သင့် စောင့်နေပါတယ်။ အစ်မက ထုံးစံအတိုင်း ကျနော့်ဖိနပ်ကို မမေ့မလျော့ အိမ်ထဲသွင်းလိုက်ပြီး အိမ်တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။

“ဟဲ့၊ နင်ဝင်လာတာ ဘယ်သူမှ မမြင်တာ သေချာတယ်နော်”

“မမြင်ပါဘူး အစ်မရဲ့။ လူတစ်ယောက်လာတာ တွေ့လို့တောင် ကျနော်လမ်းထဲဘက် လမ်းလျှောက်လိုက်ရသေးတယ်”

“အေးပါ၊ မြင်ရင်တောင်မှ နင့်ဆိုက်နဲ့ ဘယ်သူမှ တစ်မျိုးထင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတစ်ခုခု ခိုင်းဖို့ ခေါ်တယ်ဘဲ ထင်ကြမှာ”

“အင်းလေ၊ အခုလည်း အစ်မ တစ်ခုခုခိုင်းဖို့ ခေါ်တာဘဲဟာကို”

“ခိုင်းဖို့မဟုတ်ဘူး၊ နင့်ကို ပညာသင်ပေးဖို့ ခေါ်တာ။ လာ လာ ပြောနေကြာတယ်။ သင်ခန်းစာ စမယ်”

အစ်မလှမေက ကျနော့ကို သူတို့လင်မယား အိပ်တဲ့အခန်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အထဲရောက်တော့ သူ့အင်္ကျီရော ထမီကိုပါ ချွတ်ချလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်ပုဆိုးကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး တဆက်ထဲ ကျနော့်တီရှပ်ကိုပါ မ ချွတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ငုတ်တုတ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျနော့်လီးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး စစုပ်ပါတော့တယ်။ အဲဒီတော့ ကျနော့်လီးလည်း ပျော့ရာကနေ မာလာပါတယ်။ 

အစ်မလှမေကလည်း လီးစုပ်ရတာကို တော်တော်ကြိုက်ပုံရပါတယ်။ ပယ်ပယ်နယ်နယ် စိတ်တိုင်းကျ တော်တော်ကြာကြာ စုပ်ပြီးတော့မှ

“ကဲ နင်လည်း ငါ့ကိုတလှည့် စုပ်ပေးဦး”

လို့ပြောပြီး ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ပါတယ်။ ဆိုင်ပေါ်မှာတုန်းကလိုဘဲ ကိုယ်လုံးက ကုတင်ပေါ်မှာ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက အောက်မှာ တွဲလောင်းကျလို့ပေါ့။ ကျနော်လည်း သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြား ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ပေါင်ကနေ မတင်လိုက်ပါတယ်။ အဲ့လိုမတင်ပြီး ပေါင်ကို ကားကားလေး ဖြဲလိုက်တော့ သူ့စောက်ဖုတ် ဖောင်းဖောင်းကြီးက ပြူထွက်လာပါတယ်။

ကျနော်လည်း အရင်တုန်းကလို သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးကို စပြီးယက်လိုက် စောက်စေ့စုပ်လိုက်နဲ့ လုပ်ငန်းစပါတော့တယ်။ ဒီအဆင့်ထိက ကျွမ်းကျင်ပြီးသားဆိုတော့ သင်စရာမလိုဘဲ အပီအပြင် အသုံးတော်ခံလိုက်ပါတယ်။ အစ်မကလည်း တော်တော်လေး အရသာခံပြီးမှ

“ကဲ ထ၊ ကိုယ်တော်လေး၊ သင်ခန်းစာအသစ် တက်မယ်”

လို့ ပြောပါတယ်။ ကျနော်လည်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တော့

“နင့်လီးကို သေသေချာချာကိုင်ပြီး ငါ့စောက်ဖုတ်ကြီးကို အမြှောင်းအတိုင်း အပေါ်အောက် ပွတ်ဆွဲပေး”

ကျနော်က သူပြောသလို ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်တော့

“အား၊…ရှီး…. ကောင်းတယ်၊ ဖိဆွဲပေး၊ အထဲ မထည့်နဲ့ဦး၊ ဒီလိုဘဲ နာနာလေး ဖိဆွဲပေးနေ”

ကျနော်လည်း သူ့အမိန့်အတိုင်း လုပ်ပေးလိုက်တော့ သူက သူ့ဖင်ကြီးကို အပေါ်ကို ကော့ကော့ပြီး ထိုးတင်ပေးပါတယ်။ သူ့စောက်ဖုတ်ကလည်း စောက်ရည်တွေနဲ့ ရွှဲရွှဲစိုနေပါပြီ။ ဒီလိုနဲ့ ခဏလောက်ကြာတော့မှ

“ကဲရပြီ၊ အထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးထည့်”

ကျနော်က ဆရာမ အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာပြီး ကျနော့်လီးကို သူ့စောက်ဖုတ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်ပါတယ်။ စောက်ဖုတ်က အရည်တွေ ရွှဲနေပေမဲ့ တကယ်သွင်းတော့ ကြပ်တပ်တပ် ဖြစ်နေပါတယ်။ အစ်မလှမေက

“ငါပြောတယ်မို့လား နင်းလီးက အလုံးတုတ်ပါတယ် ဆို။ နင့်အစ်ကိုဟာဆို ချောချောချူချူ ၀င်သွားပြီ။ နည်းနည်း အားစိုက်ပြီး ဖိသွင်းလိုက်”

ကျနော် သူပြောသလို ဖိသွင်းလိုက်တော့မှ လီးက လျှောကနဲ ၀င်သွားပါတယ်။

“အင်း… ရပြီ၊ အခု တဝက်လောက် ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်ပေး။ အင်း… အဲ့လိုမျိုး.. ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်.. ဆက်လုပ်။ ရှီး….. အ… သွက်သွက်လေး၊ သွက်သွက်လေး…. အေး…… အဲလိုမျိုး၊ အဲလိုမျိုး.. အား.. ကောင်းလိုက်တာ…. ကောင်းလိုက်တာ… မောင်လေးရေ။ ဆောင့်ဆောင့်ပြီး သွင်းပေးစမ်း၊ အင်း.. ဆောင့် ဆောင့်၊ နာနာ ဆောင့်၊ အားထည့်ပြီး ဆောင့်ပါဟဲ့၊ အသားကုန်၊ အသားကုန် ဆောင့်၊ နည်းနည်း လိုသေးတယ်၊ နင့်လီးက နည်းနည်းတိုတယ်။ လာ ပုံစံတစ်မျိုး ပြောင်းရအောင်”

အစ်မလှမေက ပြောပြောဆိုဆို နောက်ဆုတ်လိုက်တော့ ကျနော့်လီးက ပြွတ်ကနဲ ထွက်လာပါတယ်။ အစ်မက ကုတင်အောက်ကို ဆင်းလိုက်ပြီး ကျနော့်ကို ကျောပေးလိုက်ပါတယ်။ ပြီတော့ ကုတင်ပေါ်ကို မှောက်အိပ်ချလိုက်ပါတယ်။ သူ့ကိုယ်လုံးက ကုတင်ပေါ်မှာ ခြေထောက်တွေက အောက်မှာ၊ ပြီးတော့ သူ့ခြေထောက်တွေကို ကားလိုက်ပါတယ်။

“ကဲ၊ ပြန်သွင်းစမ်း”

“အမ်၊ ဘယ်ထဲသွင်းရမှာလဲ၊ အစ်မဖင်ထဲလား”

“ဟဲ့၊ ဘယ်ဖင်ထဲ သွင်းရမှာလဲ၊ သေသေချာချာ ကြည့်လေ၊ စောက်ခေါင်းကြီး မမြင်ဘူးလား”

“အင်း၊ မြင်ပြီ၊ မြင်ပြီ”

ဟုတ်ပ၊ သေသေချာချာ ကြည့်တော့မှ ဖင်ကုန်းလိုက်ရင် စောက်ဖုတ်ကြီးက နောက်ကို ပြူထွက်လာပြီး အပေါက်ကိုပါ ပီပီပြင်ပြင် မြင်ရတယ်ဗျ။ အခုလေးတင် လိုးထားတာဆိုတော့ စေ့မနေဘဲ နည်းနည်းလေး ဟနေပါတယ်။ စောက်ခေါင်းအထဲက ပန်းရောင်အသားနုနုလေးကိုတောင် မြင်နေရပါတယ်။

ကျနော်လည်း ဘာမှထပ်ပြောမနေတော့ဘဲ ကျနော့်လီးကို သူ့စောက်ခေါင်းထဲ ထိုးထည့်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးက ကျနော့်ခါးနားထိ ရောက်နေတော့ ကျနော့်မှာ ခြေဖျားထောက်ပြီး သွင်းတာတောင် ကောင်းကောင်း မဝင်ချင်ပါဘူး။

“မရဘူးဗျ၊ အစ်မ ဖင်ကြီးကို အောက်နနဲနဲ နှိမ့်ပေးဦး”

“အော်၊ ဟုတ်သားဘဲ၊ နင်က ဂျပုဆိုတော့ ဘယ်မှီမှာလဲ၊ ကဲ၊ မှီပြီလား အခုကြည့်”

အစ်မလှမေက သူ့ခြေထောက်တွေကို ခပ်ကားကားလေး ချဲလိုက်ပြီး ဒူးနည်းနည်း ကွေးပေးလိုက်တော့မှ သူ့ဖင်နဲ့ ကျနော့်လီးနဲ့ တတန်းတည်း ဖြစ်သွားပါ တယ်။

“ရပြီ အစ်မ မှီပြီ”

အဲဒီတော့မှ ကျနော့်လီးကို သူ့စောက်ခေါင်းထဲ သေသေချာချာ သွင်းလို့ရသွားပါတယ်။ ကျနော်လည်း လီးကို တဆုံးသွင်းပြီး ခုနကလို ဆက်လိုးပါတော့တယ်။

“အင်း… အား… အီး… အခုမှဘဲ ထိတော့တယ်။ လိုး မောင်လေး လိုး၊ ကောင်းမှကောင်း၊ ခပ်ပြင်းပြင်းလေး ဆောင့်လိုးပေးနော် မညှာနဲ့”

အစ်မလှမေ ပြောသလို ခပ်ပြင်းပြင်းလေး တော်တော်ကြာကြာ လိုးလိုက်တော့ ကျနော်လည်း နည်းနည်း ပြီးချင်လာပါတယ်။ ဒါကို အစ်မလှမေက သိပုံရပါတယ်။

“မောင်လေး မပြီးနဲ့ဦးနော်၊ ပြီးချင်ရင် အရှိန်နည်းနည်းလျော့ပြီး ၁ ၂ ၃ ၄ ရေနေလိုက်။ စိတ်က တခြား မဆိုင်တာတွေ လျှောက်စဉ်းစားနေလိုက်”

သူပြောသလို ကျနော် လုပ်ကြည့်လိုက်တော့ ဟုတ်တယ်ဗျ၊ ပြီးချင်စိတ် ပျောက်သွားတယ်။ အဲ့လိုနဲ့ ပြီးချင်လာလိုက် ၁ ၂ ၃ ၄ ရေလိုက် အသားကုန် ဆောင့်လိုးလိုက်၊ နည်းနည်း ပြီးချင်လာလိုက် တခြားလျှောက်စဉ်းစားလိုက်နဲ့ လိုးလိုက်တာ ကျနော့်စိတ်ထင်တော့ တစ်နာရီလောက် ရှိမလား မသိဘူး (စိတ်ထင်ပြောတာပါ) လူကလည်း ချွေးက ရေနဲ့လောင်းထားသလို ဖြစ်နေပြီ၊ အစ်မလှမေလည်း အောက်ကနေ အသားကုန် အသံမျိုးစုံ ပေးနေပါတယ်။

ဒီတစ်ခါ ပြီးချင်သလို ဖြစ်လာတော့ ကျနော်လည်း ခုနကလို မထိန်းတော့ဘဲ အသားကုန် တဖုံးဖုံး ပစ်ဆောင့်လိုးပြီး ကျနော့်လရည်တွေ အစ်မစောက်ဖုတ်ထဲ ပန်းထည့်ပြီး ပြီးလိုက်ပါတော့တယ်။ ပြီးတော့ ကျနော်လည်း ရပ်တောင်မရပ်နိုင်တော့ဘဲ အစ်မလှမေဘေးမှာ ပစ်လှဲချလိုက်ပါတယ်။ အစ်မကတော့ သူ့လက်ရှိပုံစံကို မပြင်နိုင်တော့ဘဲ ဒူးလေးကို ကွေးလိုက်ပြီး ဒီအတိုင်းလေးဘဲ ဆက်အိပ်နေပါတယ်။ ၁၀ မိနစ် ၁၅ မိနစ် လောက်ကြာတော့မှ နှစ်ယောက်သား စကားပြန်ပြောနိုင်ကြပါတော့တယ်။

“ကောင်းလိုက်တာ မောင်လေးရယ်၊ မင်းကတော့ တကယ့်ကို ရှယ်ဘဲ၊ မင်းလိုကြာကြာ ဘယ်သူမှ မလိုးနိုင်ဘူး သိလား၊ မင်းက တစ်ခါမှသာ မလိုးဖူးတာ၊ လိုးလိုက်တော့လည်း ဆရာကြီးဘဲ”

“ဒါက၊ ကျနော့်ဆရာမက အသင်ကောင်းတာကိုးဗျ၊ ဒါတောင် ကျနော့်လီးက တိုလို့၊ အစ်မ အားမရဘူးမို့လား”

“အင်… ရတယ် ရတယ်၊ တိုတော့ နောက်ကလိုးတာ ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ၊ ရှည်ရင် အခုလို ဆောင့်လိုးရင် နာမှာ၊ ဒါကလည်း မင်းက ငယ်သေးတာကိုး၊ နောက်ဆို ဒီထက် အများကြီး ရှည်ဦးမှာ၊ စိတ်ဓာတ်မကျနဲ့ သိလား”

“ဟုတ်လား အစ်မ၊ ဒီထက်ရှည်လာဦးမှာလား”

“အမလေး၊ ရှည်ဦးမှာ၊ အဲဒီတော့မှ တဆုံးမခံနိုင်လို့ ချန်လိုးနေရဦးမယ်”

“အစ်မကတော့ ဆရာမကြီးဘဲ၊ အစ်ကိုတစ်ယောက်ထဲနဲ့ ခံဖူးတာမှ ဟုတ်ရဲ့လား”

“ဘယ်ကလာ၊ နင့်အစ်ကိုထက်အရင် ၂ ယောက်နဲ့ ခံဖူးသေးတယ်၊ နင်ပါနဲ့ဆို အခု ၄ ယောက်ရှိပြီပေါ့”

“အင်း၊ ဒါ့ကြောင့် ဆရာမကြီး ဖြစ်နေတာပေါ့၊ အော် အစ်မ၊ အစ်ကိုကရော အလိုးကောင်းလား”

“ကောင်းလို့ ယူထားတာပေါ့၊ သေသေချာချာ ခံကြည့်ပြီးမှ ကြိုက်လို့ယူထားတာ၊ အလိုးမကောင်းလို့က မယူသေးဘူး”

“အစ်ကိုက အလိုးကောင်းတာတောင် အစ်မက ကျနော့်အလိုး ဘာလို့ခံသေးလဲ”

“ဟဲ့ ဘယ်လောက် အလိုးကောင်းကောင်း၊ တစ်နေကုန် လိုးနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ၊ ငါက တစ်နေ့လုံး ခံချင်နေလို့ နင့်အလိုးခံတာပေါ့၊ ဘာလဲ၊ မလိုးချင်ဘူးလား”

“မဟုတ်ပါဘူး အစ်မရ၊ လိုးချင်ပါတယ်၊ သက်သက် သိချင်လို့ မေးတာပါ၊”

“နင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ လိုးရတာ ကောင်းလား”

“အာ ကောင်းမှကောင်း၊ နောက်လဲ အမြဲလိုးကြမယ်နော် အစ်မ”

“နောက်မဟုတ်ဘူး၊ အခုထပ်လိုးရဦးမှာ၊ ဒီအခွင့်အရေးရတုန်း တစ်ခါတည်းနဲ့ ဖြစ်မလား၊ ထပ်လိုးပေးဦးနော်၊ လိုးနိုင်သေးလား”

“အာ လိုးနိုင်တာပေါ့၊ ကြည့်ပါလား ကျနော့်လီးကြီးကို၊ အခုတောင် ပြန်မာတောင်လာပြီ၊ ခုနလိုဘဲ နောက်က လိုးရမှာလား”

“ဘယ်.. နောက်တစ်မျိုး သင်ပေးဦးမှာ၊ အစ်မမောင်ကို လုံးဝ ဆရာကြီးဖြစ်အောင်ကို နည်းမျိုးစုံ သင်ပေးဦးမှာ”

“အင်း၊ ပြောလေ အစ်မ၊ ဒီတစ်ခါ ဘယ်လို ထပ်လိုးရမလဲ”

“လာ ”

အစ်မလှမေက ကျနော့်ကို ပက်လက်ဆွဲလှဲလိုက်ပြီး သူခုနက ချွတ်ထားတဲ့ ထမီနဲ့ ကျနော့်လီးကို သုတ်ပေးပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့စောက်ဖုတ်ကိုလည်း သေသေချာချာ သုတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်လီးကို စပြီး စုပ်ပေးပါတယ်။ ဒီတစ်ခါက ခုနလို မဟုတ်ဘဲ သူက ကျနော့်အပေါ် ပြောင်းပြန်ခွပြီး စုပ်တော့ သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးက ကျနော့်မျက်နှာနဲ့ တည့်တည့် ဖြစ်နေတာပေါ့။ အစ်မက

“ နင်လည်း ငါ့အဖုတ်ကို စုပ်ပေးလေ၊ ဒီပုံစံလုပ်တာကို 69 ပုံစံလို့ ခေါ်တယ်၊ မှတ်ထား”

အစ်မလှမေက ကျနော့်လီးကို စုပ်နေသလို ကျနော်လည်း ခုနက ကျနော်လိုးထားတဲ့ အစ်မစောက်ဖုတ်ကြီးကို ပြန်စုပ်ပေးနေလိုက်ပါတယ်။ သူ့စောက်ဖုတ်က သေသေချာချာ သုတ်ထားတော့ ချောက်နေပြီး စုပ်စမှာ ဘာအရည်မှ မရှိဘူး။ စုတ်ပေးနေရင်းနဲ့မှ တဖြည်းဖြည်း အရည်တွေ စိမ့်ထွက်လာပါတယ်။ သူ့အရည်တွေလား ခုနက ကျနော် ပန်းထည့်ထားတဲ့ ကျနော့် အရည်တွေလားတော့ မသိဘူး။ ကျနော်ကတော့ သူ့ကို ယက်ရင်းစုပ်ရင်းနဲ့ ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာသမျှကိုတော့ မြိုချလိုက်တာဘဲ။

အစ်မလှမေလည်း တဖြည်းဖြည်း ဖီလင်ပြန်တက်လာပြီး သူ့စောက်ဖုတ်နဲ့ ကျနော့်မျက်နှာကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းကို ပွတ်နေပါတော့တယ်။ ပြီးတော့ ပုံစံပြောင်းပြီး ကျနော့်ကို အတင်းဆွဲလှည့်လိုက်တော့ သူက အောက်က၊ ကျနော်က အပေါ်က ဖြစ်သွားပါတယ်။ ခုနက အပေါ်ကနေ သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးနဲ့ ဖိပွတ်နေတာ ကျနော့်မေးတောင်း ညောင်းလာတယ်။ သူပုံစံပြောင်းလိုက်တော့မှဘဲ နည်းနည်းနေသာသွားတယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ ကျနော်က သူ့စောက်ဖုတ်ကို ယက်နေရင်းနဲ့ သူ့ပါးစပ်ကို အခုနက သူ့စောက်ဖုတ်ကို လိုးသလိုမျိုး ဖြည်းဖြည်း ဖြည်းဖြည်းနဲ့ လိုးနေလိုက်ပါတယ်။

“မောင်လေး၊ အစေ့ကို ဖိယက်ပေးစမ်း၊ အင်း… အင်း… အဲ့လိုမျိုး၊ အဲ့လိုမျိုး.. ယက်ယက်၊ ကောင်းတယ် ယက်၊ အား… အီး…”

ကျနော်ကတော့ စကားမပြောနိုင်ဘဲ အလုပ်ကိုဘဲ ဦးစားပေးနေရပါတယ်။ ကျနော်လည်း တတ်သလောက် မှတ်သလောက် ယက်လိုက်၊ စုပ်လိုက်၊ စောက်ခေါင်းထဲ လျှာဝင်သလောက် ထိုးထည့်လိုက်၊ စောက်စေ့ကို နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကြားထဲ ဖိကြိတ်ပြီး ချေလိုက် လုပ်ပေးလိုက်တော့ သူကလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဖီလင်တက်လာပြီး သူ့စောက်ဖုတ်နဲ့ ကျနော့်မျက်နှာကို ကော့ကော့ထိုးလာပါတယ်။ စုပ်နေတဲ့ လီးကိုတောင် ဆက်မစုပ်နိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်က တအီးအီး တအအ အသံစုံ စထွက်လာပါ တယ်။

“ရှီး…. အမလေး… အမေရေ၊ ကောင်းလိုက်တာ… အမလေး ယက်ပါ။ နာနာယက်ပါ မောင်လေးရယ်၊ ကောင်းလိုက်တာ… ရှီး”

အဲ့လို တအားကောင်းနေတုန်း သူက ကျနော့ကို အတင်းတွန်းပြီး

“မောင်လေး၊ ထ ထ၊ လိုးတော့၊ လိုးတော့၊ မင်းလီးကြီးနဲ့ လိုးတော့၊ မြန်မြန်၊ မြန်မြန်”

ကျနော်လည်း အမြန်ထပြီး သူ့စောက်ဖုတ်ထဲကို လီးတဆုံး ဆောင့်ထည့်လိုက်ပါတယ်။

“အား……… ကောင်း၊ ကောင်းလိုက်တာ၊ ဆောင့်စမ်း၊ ဆောင့် အသားကုန်ဆောင့်၊ လုံးဝမညှာနဲ့၊ အစ်မစောက်ဖုတ်ကြီး ကွဲသွားပါစေ၊ နာနာသာ ဆောင့်”

သူပြောသလို ကျနော်လည်း အသားကုန်ဆောင့်တာ ဗိုက်တောင် နည်းနည်း နာလာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျနော်က အရှိန်လုံးဝမလျှော့ဘဲ ဆက်တိုက် အသားကုန် ဆက်ဆောင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒီတခါကြတော့ ဘာလို့လဲမသိဘူး ရှေ့ကလိုးတာကိုဘဲ ကျနော့်လီးက သူကစောက်ခေါင်းထဲကို ခုနက ဖင်ကုန်းလိုးသလိုမျိုး တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ ထိနေပါတယ်။ အစ်မလှမေလည်း သူ့ခြေထောက်ကို သူ့ခြေကျင်းဝတ်က အတင်းဆွဲကပ်ထားပြီး အရမ်းဖီးတက်လာတော့ စောက်ဖုတ်ကလည်း ကျနော့်ကို အသားကုန် ကော့ကော့ ထိုးနေပါတယ်။

ဒီတစ်ခါက ခုနတစ်ခါလိုးထားတော့ ချက်ချင်းမပြီးသေးဘဲ အကြာကြီး ပိုလိုးနိုင်ပါတယ်။ တော်တော့ကို ကြာတော့မှ ကျနော် ပြီးချင်လာပါတယ်။ အစ်မလှမေကတော့ ဘယ်နှစ်ခါ ဘယ်နှစ်ခေါက် ပြီးနေလည်းတော့ မသိတော့ပါဘူး။ ကျနော်လည်း အရမ်းပြီးချင်လာတော့ ခုနတစ်ခေါက်တုန်းကလို မထိန်းတော့ဘဲ ကျနော့်လရည်တွေကို အစ်မစောက်ဖုတ်ထဲ နောက်တစ်ခါ ပန်းထည့်လိုက်ပြီး ပြီးလိုက်ပါတော့တယ်။

ပြီးလဲပြီးရော မောမောနဲ့ အစ်မကိုယ်ပေါ်မှာဘဲ အိပ်နေလိုက်ပါတယ်။ အစ်မလှမေကလည်း မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလို့ ငြိမ်နေပါတယ်။ ခနလောက်ကြာမှ “အင်း ငါ့မောင်လေးလည်း တစ်ရက်တည်းနဲ့ကို ဆရာဖြစ် အောင်သွားပြီ၊ တော်လိုက်တာ၊” “ဒါက ကျနော့်ဆရာမ တော်လို့ပါနော်။ အစ်မရယ် ကျနော်လေ လိုးရတာကို အရမ်းကြိုက်သွားပြီ သိလား၊ နောက်လည်း ကျနော့်ကို ပေးလိုးနော်”

“အေးပါ၊ အေးပါ၊ ပေးလိုးမှာပါ။ ငါကလည်း ကိုယ်ကောင်းကောင်း ခံရအောင် နင့်ကို ပညာကုန် သင်ပေးနေတာ။ နင်မလိုးရင် ငါရှူံးမှာပေါ့။ ကဲ အခုတော့ထဦး၊ နင့်အစ်ကို ပြန်လာခါနီးနေပြီ”

အစ်မလှမေက ကျနော့်ကို အသာဘေးတွန်းချပြီး အခန်းပြင်ကို ကိုယ်တုံးလုံးကြီးဘဲ ထွက်သွားပါတယ်။ ပြန်ဝင်လာတော့ သူ့မှာ ရေစိုဝတ်တစ်ခု ပါလာပြီး ကျနော့်မျက်နှာနဲ့ ရင်ဘတ်ကို ရေပတ်တိုက်ပေးပါတယ်။ ပြီးတော့မှ ကျနော့်လီးကို အဲဒီရေစိုဝတ်နဲ့ဘဲ သေသေချာချာ သုတ်ပေးပါတယ်။ သူကျနော့်လီးကို သုတ်ပေးနေတုန်းမှာဘဲ ကျနော့်လီးက ပြန်အသက်ဝင်လာပါတယ်။

“ဟဲ့ကောင်လေး၊ တော်တော့၊ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ဘဲ၊ နောက်နေ့မှနော်။ တော်ကြာ နင့်အစ်ကို ပြန်လာမှ ကွိကနဲမိနေလို့ မိုးမီးလောင်ဦးမယ်။ အမလေး၊ ကြောက်ပါပြီတော်၊ အခုမှ ဆရာနဲ့ လာတွေ့နေတယ်၊ သွား၊ သွား ပြန်တော့” အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျနော်နဲ့ အစ်မလှမေတို့ အခွင့်အရေးရတိုင်း မကြာမကြာ လိုးဖြစ်ကြတာ ကျနော် ၁၀ တန်းရောက်တဲ့ အထိပါဘဲ။…ပြီးပါပြီ

Zawgyi

လူပ်ိဳးေပါက္ေလးကို မစားဖူးတာေတြ ေကြၽးလိုက္တဲ့ အေရွ႕အိမ္က ကေလးအေမ
ကြၽန္ေတာ့္ ဘဝမွာ ပထမဆုံး ေတြ႕ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ အစ္မႀကီး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ ကြၽန္ေတာ့္ ေက်းဇူးရွင္ဆိုလည္း မွားမယ္မထင္ဘူး။ သူ႔ေၾကာင့္ဘဲ က်ေနာ့မွာ ကြၽမ္းက်င္အဆင့္ (၁) ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီ အစ္မႀကီး နာမည္က မလွေမ ပါ။ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုက ဒီရပ္ကြက္ကို နယ္ကေန ေျပာင္းလာၾကတာ။

အစ္မလွေမတို႔က က်ေနာ္တို႔ အိမ္ေရွ႕အိမ္က၊ သူတို႔အိမ္မႀကီးက ၿခံေနာက္ဘက္မွာ။ အစ္မလွေမက ၿခံေရွ႕မွာ အိမ္ေသးေသးေလးနဲ႔ စက္ခ်ဳပ္တယ္။ သူတို႔အိမ္မွာ အစ္မလွေမက အိမ္ေထာင္သည္ ကေလးတစ္ေယာက္အေမ။ သူ႔ေယာက်္ားက ပုံႏွိပ္စက္က စက္ဆရာ။ အိမ္မွာ မလွေမတို႔ အေမႀကီးရယ္၊ ေမာင္ႏွစ္မေတြရယ္၊ အားလုံး အတူတူ ေနၾကတယ္။ ေန႔လယ္ဆိုရင္ အိမ္ေရွ႕က ဆိုင္ေလးမွာ အစ္မလွေမက စက္ခ်ဳပ္တယ္။

က်ေနာ္တို႔က ေရာက္ကာစဆိုေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ရင္းႏွီးတဲ့သူ သိပ္မရွိေသးဘူး။ အစ္မလွေမတို႔နဲ႔ အရင္ဆုံး စခင္တာ။ ေျပာရရင္ က်ေနာ္က ၈ တန္း၊ ၁၄ ႏွစ္ဘဲ ရွိေသးတာ။ ေနာက္ၿပီး လူေကာင္ကလည္း ေသးေသးညႇက္ညႇက္နဲ႔ ၾကည့္လိုက္ရင္ ဘာမွမသိတဲ့ ကေလးငယ္ပုံ။ တကယ္လည္း ဘာမွသိပ္မသိ ေသးပါဘူး။ မိန္းမဆိုရင္ ေက်ာင္းမွာ ရန္ျဖစ္ဖို႔ေလာက္သိတာ။

ေန႔လယ္ေန႔ခင္း ေက်ာင္းကျပန္လာရင္ က်ေနာ္က အစ္မလွေမတို႔ဆိုင္မွာ သြားထိုင္ၿပီး ဆိုင္မွာရွိတဲ့ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြနဲ႔ စာေစာင္ေတြကို အၿမဲဖတ္ေနၾက။ အစ္မကလည္း က်ေနာ့ကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ ပါတယ္။ ေက်ာ္ေက်ာ္၊ ေက်ာ္ေက်ာ္ နဲ႔ ေနတာဘဲ။  အစ္မလွေမက အသက္က ၂၆ ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ သူ႔သားေလးက ၅ လသားေလာက္ ရွိမယ္။ ေန႔ခင္း အစ္မ စက္ခ်ဳပ္ေနခ်ိန္ဆိုရင္ အိမ္မႀကီးမွာ အဖြားနဲ႔ေနတာ။ ႏို႔စို႔ခ်ိန္ေရာက္မွ အစ္မလွေမဆီ ေခၚလာၿပီး ႏို႔တိုက္ခိုင္းတာ။ အဲဒီေတာ့ ဆိုင္မွာက ခ်ဳပ္ထည္အပ္မဲ့လူ မလာရင္ က်ေနာ္နဲ႔ အစ္မလွေမဘဲ ရွိၾကတာေလ။ က်ေနာ္က စာအုပ္ဖတ္ အစ္မက စက္ခ်ဳပ္ စကားေတာ့ တေျပာေျပာနဲ႔ေပါ့။

အဲ့လိုေနလာရင္းနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ အစ္မလွေမက “ဟဲ့ ေက်ာ္ေက်ာ္၊ နင့္မွာ ရည္းစားရွိလား” “အာ၊ အစ္မကလည္း၊ မရွိပါဘူးဗ်”“နင္ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ရည္းစားမထားခ်င္ဘူးလား” “ဟင့္အင္း၊ မထားခ်င္ပါဘူး၊ ေကာင္မေလးေတြဆို အျမင္ကိုကပ္တယ္” “ဟင္း ဟင္း ဟင္း ငါ့ေမာင္က မသိေသးခင္ေတာ့ ေျပာထားဦးေပါ့။ ေနာက္မွ ရည္းစားေတြထည္လဲ ျဖစ္ေနမွာ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္”

တခါတခါမွာ အစ္မလွေမက သူ႔သားေလးကို ႏို႔တိုက္ရင္ က်ေနာ့ေရွ႕မွာ ေပၚတင္ႀကီး သူ႔ႏို႔ကို လွန္တိုက္တတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ဒီအတိုင္းဘဲ ၾကည့္ေနလိုက္တာဘဲ။ အစ္မလွေမႏို႔ကေတာ့ ျမင္ရလြန္းလို႔ ႐ိုးေနပါၿပီ။ တခါဆို အစ္မက ႏို႔တိုက္ေနရင္းနဲ႔
“ဟဲ့၊ ေက်ာ္ေက်ာ္ နင္ေရာ ႏို႔စို႔ဦးမလား”
“အင္၊ မစို႔ခ်င္ပါဘူး၊ ႐ြံစရာႀကီး”
“အံမာ၊ ဘာ႐ြံစရာရွိလို႔လဲ။ ခ်ိဳခ်ိဳေလးဟဲ့”
“အစ္မကလည္း၊ ဟုတ္လို႔လား၊”
“ဟဲ့၊ မဟုတ္ရင္ ဒီကေလးေတြ စို႔မလား။ သူတို႔က ပိုေတာင္ အရသာသိေသးတယ္။ ေရာ့ နည္းနည္းေလး ျမည္းၾကည့္”
ဆိုၿပီး သူ႔လက္ညႇိဳးနဲ႔ နည္းနည္းယူၿပီး က်ေနာ္ျမည္းဖို႔ က်ေနာ့္ႏႈတ္ခမ္းေပၚ တင္ေပးပါတယ္။
“ကဲ၊ ဘယ္လိုလဲ၊ ခ်ိဳရဲ႕လား” “အင္းခ်ိဳတယ္၊ အစ္မရ၊ ေကာင္းတယ္၊ အရသာရွိတယ္”
“ဒါဆို စို႔မလား”
“အင္း၊ စို႔မယ္ေလ၊ ဒါေပမဲ့ လူေတြျမင္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ ကေလးႏို႔ လုစို႔တယ္ ေျပာေနဦးမယ္”
“ဟဲ့ လူေတြျမင္လို႔ေတာ့ ျဖစ္မလားဟဲ့၊ မိုးမီးေလာင္မွာေပါ့။ ေနဦး ငါ ကေလး သြားထားလိုက္ဦးမယ္”
အစ္မလွေမက ကေလးကို အိမ္မႀကီးေပၚ ျပန္ပို႔ၿပီး ျပန္လာေတာ့
“ကဲလာ၊ အခန္းထဲသြားရေအာင္၊ အထဲမွာ လူမျမင္ေအာင္စို႔”
ဆိုၿပီး ဆိုင္ေနာက္ဘက္က ေန႔လည္ေန႔ခင္း ခဏနားရင္း အိပ္ဖို႔ ကန႔္ထားတဲ့ အခန္းေလးထဲ က်ေနာ့္ကို ဆြဲေခၚသြားပါတယ္။ အထဲေရာက္ေတာ့
“ခဏေနဦး”
ဆိုၿပီး သူအျပင္ျပန္ထြက္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ဖိနပ္ကို အခန္းထဲ ယူသြင္းလာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခန္းထဲက ကုတင္ေပၚမွာထိုင္ၿပီး သူ႔အက်ႌကို လွန္တင္လိုက္ၿပီး
“ေရာ့ စို႔၊ အဝစို႔”
လို႔ ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ဒီအတိုင္း မတ္တတ္ႀကီးဘဲ နည္းနည္းေလးကုန္းၿပီး သူ႔ႏို႔ကို စို႔လိုက္ပါတယ္။ သူ႔ႏို႔က ကေလးစို႔ေနေတာ့ ႏို႔ရည္ေတြနဲ႔တင္းၿပီး ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ ႏို႔သီးေခါင္းကလည္းမဲၿပီး လက္ညိဳးလုံးေလာက္ ရွိၿပီး လက္အဆစ္ တဝက္ေလာက္ ရွည္ပါတယ္။
က်ေနာ္က ဘယ္ဘက္ႏို႔ကို စို႔ေနတုန္း သူက က်ေနာ့္ညာလက္ကို ဆြဲယူၿပီး သူ႔ညာဘက္ႏို႔ေပၚ တင္ေပးပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ အဆင္သင့္သလိုဘဲ သူ႔ႏို႔ႀကီးကို ပြတ္ေပးေနလိုက္ပါတယ္။ စို႔ေနတဲ့ ႏို႔ကလည္း ႏို႔ခ်ိဳခ်ိဳေတြ အမ်ားႀကီး ထြက္ပါတယ္။ သူက က်ေနာ့္ေခါင္းကို ကိုင္ထားၿပီး ပါးစပ္က တအင္းအင္းနဲ႔ ညည္းေနပါတယ္။ အဲဒီေန႔က က်ေနာ္ တကယ့္ကို ဗိုက္အဝ ႏို႔စို႔လိုက္ရပါတယ္။ သူ႔ႏို႔က ခ်ိဳၿပီး အရသာ ေတာ္ေတာ္ရွိပါတယ္။ အစ္မလွေမက
“ဟဲ့၊ စို႔လို႔ေကာင္းလား”
“အင္း၊ ေကာင္းတယ္၊ ေနာက္ေန႔လည္း တိုက္ဦးေနာ္”
“ငါ့သားေလး စို႔ၿပီးရင္ နင့္ကိုတိုက္မယ္ ေနာ္”
“အင္း၊ က်ေနာ္ တအားစို႔ေတာ့ အစ္မ မနာဘူးလား”
“မနာပါဘူး၊ ႏို႔စို႔ခံရတာ အရသာရွိတယ္ဟဲ့၊ နင့္အစ္ကိုလည္း ညတိုင္း အစ္မႏို႔ကို စို႔တာဘဲ”
“က်ေနာ္က ႏို႔ဆိုတာ ကေလးေတြဘဲ စို႔တယ္ မွတ္ေနတာ”
“ဘယ္ကလာ၊ ကေလးေတြက ႏို႔ထြက္တဲ့ ႏို႔ကိုဘဲစို႔တာ၊ လူႀကီးေတြက ႏို႔ထြက္ထြက္ မထြက္ထြက္ စို႔တာဟဲ့”

“ဟလား၊.. အစ္မ၊ က်ေနာ္အစ္မႏို႔စို႔တာ အစ္ကိုသိရင္ ျပႆနာတက္မွာလား”
“ေအာင္မေလး၊ ငေက်ာ္ရယ္၊ ျပႆနာ ဘယ္ကမလည္း၊ မိုးမီးေလာင္ၿပီး ငါတို႔လင္မယား ကြဲမွာဟဲ့။ ဒါပဲေနာ္။ နင္ ငါ့ႏို႔စို႔တာ ဘယ္သူမွ ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔ေနာ္”
“အင္းပါ၊ မေျပာပါဘူး၊ ဒါနဲ႔ ခုဏက က်ေနာ္ႏို႔စို႔ေနတုန္း အစ္မ တဟင္းဟင္း ျဖစ္ေနတာ ဘာလို႔လဲ”

“ေအာ္၊ နင္ကလဲ၊ ေကာင္းလို႔ေပါ့ဟဲ့”
“အစ္မသားေလး စို႔တုန္းကေတာ့၊ အဲ့လိုမျဖစ္ပါဘူး မေကာင္းလို႔လား ”
“မတူဘူးဟဲ့၊ ကေလးစို႔တာနဲ႔ လူႀကီးစို႔တာ ဘယ္တူမလဲ။ နင္ေကာ ငါ့ႏို႔စို႔ေနတုန္း ဘာမွမျဖစ္ဘူးလား”
“အမ္၊ ဘာျဖစ္ရမွာလဲ၊ ဒီလိုဘဲ ခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ႔ အရသာရွိတယ္ေလ။”
“အင္းပါ၊ နင္တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တျခားေကာင္းတာေတြ သိလာမွာပါ။ အခုေတာ့ အားရွိေအာင္ ႏို႔ဘဲသက္သက္စို႔ေနဦး”

“ဒါဘဲေနာ္၊ အစ္မ၊ မနက္ျဖန္လည္း စို႔ဦးမယ္ေနာ္”
ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ေန႔ေတြမွာလည္း အစ္မလွေမႏို႔ကို မၾကာမၾကာ စို႔ျဖစ္ေနပါတယ္။
တစ္ေန႔ေတာ့ အစ္မက ႏို႔တိုက္ေနရင္းနဲ႔ က်ေနာ့္လီးကို သူ႔လက္နဲ႔ အသာေလး ဆုပ္ကိုင္ၿပီး နယ္ေပးပါတယ္။ အရသာရွိတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ၿငိမ္ေနလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အစ္မက က်ေနာ့္လီးကို ဂြင္းတိုက္ေပးပါတယ္။

“ဟဲ့ ေကာင္ေလး၊ ေကာင္းလား”
“အင္း၊ အရမ္းေကာင္းတာဘဲ အစ္မရာ”
“ေအး၊ နင္ ငါ့ႏို႔ကို ေကာင္းေကာင္းစို႔ေပးလို႔ နင့္ကိုလုပ္ေပးတာ။ နင္ေကာ အရင္က ဒါမ်ိဳး ဂြင္းထုဖူးလား”
“အင္း၊ ထုဖူးတယ္”
“ေအာ္၊ ကိုတတ္ပ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွန္းၿပီး ထုတာလည္း”
“ဘာလို႔မွန္းရမွာလည္း အစ္မရ၊ ဒီလိုဘဲ ထုလို႔ေကာင္းလို႔ ထုတာဘဲဟာ”
“အင္၊ နင့္ကိုဘယ္သူက သင္ေပးတာလဲ”
“သင္စရာမလိုပါဘူး၊ ဒီလိုဘဲ ယားလို႔ လုပ္ရင္းနဲ႔ တတ္သြားတာ။”
“ကဲလာ၊ နင္ကုတင္ေပၚလာထိုင္၊ ငါ ဒီထက္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးမယ္”
အဲဒီလိုေျပာၿပီး က်ေနာ့္ကို ကုတင္ေပၚမွာ ထိုင္ခိုင္းၿပီး သူက ကုတင္ေအာက္မွာ ေစာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္လီးကို သူ႔ပါးစပ္နဲ႔ စစုပ္ေပးပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္မွာလည္း အရသာရွိလြန္းလို႔ ထြန႔္ထြန႔္လူးေနပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္လီးကလည္း မာေတာင္ေနပါတယ္။ အစ္မလွေမက
“ဟဲ့နင့္ ဟာကလည္း မေသးပါလား။ လူေကာင္ကသာေသးတာ ပစၥည္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္တုတ္တာဘဲ။ နင့္အစ္ကိုဟာေတာင္ နင့္ဟာေလာက္ မတုတ္ဘူး။”
“ဟုတ္လို႔လား အစ္မရဲ႕၊”

“ဟဲ့၊ ငါ့လင္ဟာဘဲ၊ ငါမဟုတ္ဘဲ ေျပာပါ့မလား။ နင့္ဟာထက္ေတာ့ နည္းနည္း ပိုရွည္တယ္ဟဲ့”
အဲ့လိုေျပာၿပီး က်ေနာ့္လီးကို အပီအျပင္ စုပ္ေပးတာ က်ေနာ့္မွာ ထြန႔္ထြန႔္လူးၿပီး ဆန႔္ငင္ ဆန႔္ငင္ ျဖစ္ၿပီး ဘယ္လိုေကာင္းမွန္းမသိ ေကာင္းလြန္းၿပီး လရည္ေတြ အစ္မလွေမ ပါးစပ္ထဲကို ပန္းထြက္သြားပါတယ္။ အစ္မလွေမက က်ေနာ့္ရဲ႕ လရည္ေတြကို မေထြးထုတ္ဘဲ ၿမိဳခ်ပစ္လိုက္ၿပီး
“နင္ကလည္း၊ လရည္ထြက္လိုက္တာ၊ အမ်ားႀကီးဘဲ”

“က်ေနာ္ အရင္က ကိုယ့္ဘာသာကို ဂြင္းထုတုန္းက အဲ့သေလာက္ မထြက္ဘူးဗ်”
“ေအးေပါ့၊ ကိုယ့္ဘာသာ ထုတာနဲ႔ေတာ့ ဘယ္တူပါ့မလဲ၊ အခု အရမ္းေကာင္းတယ္မို႔လား”
“အင္း၊ ဟုတ္တယ္၊ ေကာင္းမွေကာင္းဘဲ”
“ဒါနဲ႔ေနပါဦး၊ နင္ ငါတို႔မိန္းမေတြရဲ႕ဟာေကာ ျမင္ဖူးလား”
“ပုံေတြထဲမွာေတာ့ ျမင္ဖူးတယ္၊ အျပင္မွာေတာ့ မျမင္ဖူးဘူး”
“ၾကည့္မလား၊ ၾကည့္ခ်င္ရင္ အစ္မဟာ ျပမယ္ေလ”
“အင္း၊ ၾကည့္ခ်င္တယ္”

အစ္မလွေမက ကုတင္ေပၚတက္ထိုင္ၿပီး သူ႔ထမီကို ေအာက္ကိုျဖည္ခ်လိုက္ေတာ့ သူ႔ဟာႀကီး ေပၚလာပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ကုတင္ေအာက္မွာ သူခုနက ထိုင္သလိုထိုင္ၿပီး သူ႔ဟာႀကီးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာလိုက္ပါတယ္။ သူ႔ဟာႀကီးက ေဖါင္းေဖါင္းႀကီးနဲ႔ ေျပာင္ရွင္းေနတာဘဲ။ အေမႊးလဲ တစ္ပင္မွ မရွိဘူး။
“အစ္မဟာႀကီးက အေမႊး မေပါက္ဘူးလား”
“ေဟ့ေအး၊ ငါတို႔ညီအစ္မေတြက မေပါက္ဘူးဟဲ့၊ နင္ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္ ကိုင္ၾကည့္ေလ”
က်ေနာ္လည္း သူ႔ဟာႀကီးကို အသာေလး ပြတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အစ္မလွေမက တြန႔္ကနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ အစ္မရဲ႕”
“ယားလို႔ဟ၊ ရတယ္ ဆက္လုပ္။ နင့္သေဘာရွိသာလုပ္၊ ရတုန္းေလး ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာထား”
“အစ္မဟာႀကီးက ကိုင္လို႔ေကာင္းတယ္ဗ်၊ အိေနတာဘဲ၊ ဒီအလယ္က ဘာေလးလဲ”
“အဲ့ဒါ ေစာက္ေစ့ေပါ့ဟဲ့၊ အဲဒါေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ကိုင္ၿပီး ပြတ္ေပး၊ အရသာရွိတယ္”
“အင္း အစ္မဟာႀကီးကလည္း အရည္ေတြနဲ႔ ႐ႊဲေနတာဘဲ”
“အဲဒါ နင္ကိုင္ေပးေနလို႔ ေကာင္းေနလို႔ ထြက္တာေပါ့၊ နင့္ကို ငါလုပ္ေပးသလို ငါ့ကိုလည္း နည္းနည္း လုပ္ေပးပါလား”
“ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ အစ္မ”

“ဟိုေလ၊ နင့္လွ်ာနဲ႔ ငါဟာကို နည္းနည္းယက္ေပးပါလား”
အဲလိုေျပာၿပီး သူက ကုတင္ေပၚကို လွဲခ်လိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း သူေျပာသလို ယက္ေပးဖို႔ သူ႔ဟာႀကီးအနားကို တိုးလိုက္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ က်ေနာ္က သိပ္ၿပီးေတာ့ မ႐ြံတတ္ဘူးဗ်။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူ႔ဟာကလည္း မနံဘူးေလ။ မေမႊးေပမဲ့ သိပ္မဆိုးလွတဲ့ အနံ႔သင္းသင္းေလးေတာ့ ရွိတယ္။
က်ေနာ္က သူ႔အဖုတ္ကို အျပားလိုက္ ယက္လိုက္ေတာ့ သူလည္း တြန႔္ကနဲ ျဖစ္သြားၿပီး က်ေနာ့္ေခါင္းကို လက္နဲ႔ လွမ္းကိုင္ထားတယ္။ က်ေနာ္က ဆက္တိုက္ကေလး အထက္ေအာက္ ယက္ေပးလိုက္ၿပီး
“အစ္မ၊ ေကာင္းလားဟင္”
လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့

“အင္း……. ေကာင္းတယ္ ေမာင္ေလးေရ ဆက္လုပ္ေပးပါဦးေနာ္၊ မရပ္လိုက္နဲ႔ဦး”
က်ေနာ္က ေအာက္ကေန အေပၚကို ပင့္ယက္လိုက္ေတာ့ သူ႔အဖုတ္က အာလာၿပီး က်ေနာ့လွ်ာက အဖုတ္ႏႈစ္ခမ္း ႏွစ္ခုၾကားထဲ ၀င္သြားပါတယ္။ အဲဒီၾကားထဲမွာ ေစာက္ရည္ေတြနဲ႔ ႐ႊဲေနေတာ့ က်ေနာ့္ပါးစပ္ထဲလည္း ဝင္ကုန္တာေပါ့။ ထူးျခားတာက ေစာက္ရည္ရဲ႕ အရသာက ခ်ိဳခ်ိဳေလးဗ်။
က်ေနာ္လည္း အရသာ မဆိုးတာနဲ႔ ပါးစပ္ထဲ ဝင္လာတဲ့ ေစာက္ရည္ေတြကို ၿမိဳခ်လိုက္တာဘဲ။ အဲ့လို အဖုတ္အကြဲေၾကာင္းထဲကို ယက္ရင္း ယက္ရင္း နဲ႔ ဟိုးအေခါင္းအထဲထိ လွ်ာ၀င္ႏိုင္သေလာက္ကို ထိုးထိုးထည့္ေပးေတာ့ အစ္မလွေမမွာ ထြန႔္ထြန႔္လူးေနပါေတာ့တယ္။
“ေကာင္းလိုက္တာ… ေကာင္းလိုက္တာ ေမာင္ေလးရယ္…. အီး….. ရွီး… ရွီး… ေကာင္းလိုက္တာ…. အား…..”

က်ေနာ္ကလည္း အဲလိုစုပ္ေပးေနရင္းနဲ႔ သူ တြန႔္တြန႔္ သြားတဲ့ ေနရာေတြကို မွတ္ထားၿပီး အဲဒီေနရာေတြကို ပိုဦးစားေပးၿပီး စုပ္ေပး ယက္ေပးပါတယ္။ သူ႔ အေစ့ကိုမ်ား စုပ္ေပးလိုက္ရင္ သူ႔မွာ တအအနဲ႔ သူ႔ဖင္ႀကီးက အေပၚကို ဆတ္ကနဲ ဆတ္ကနဲ ေျမာက္ႂကြ ေျမာက္ႂကြ ျဖစ္ျဖစ္သြားပါတယ္။
ယက္ေနရင္းနဲ႔ လွ်ာဖိအား နည္းနည္းေလ်ာ့သြားတာနဲ႔ အစ္မလွေမက က်ေနာ့္ဆံပင္ကို ဆုပ္ဆြဲၿပီး သူ႔အဖုတ္နဲ႔ အတင္းဆြဲကပ္ထားပါတယ္။ နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ က်ေနာ္လည္း လွ်ာေကာ ေမးေကာ နည္းနည္း ေညာင္းလာပါတယ္။
“အစ္မေရ၊ ေညာင္းၿပီဗ်ာ၊ ေတာ္ေတာ့မယ္ေနာ္”
“အင္၊ ခဏေလး၊ ခဏေလး၊ ခဏေလးပါ ေမာင္ေလးရယ္။ မရပ္လိုက္ပါနဲ႔ဦး၊ အစ္မၿပီးခါနီးေနၿပီ၊ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး စုပ္ေပး ယက္ေပးပါဦးေနာ္၊ ”

က်ေနာ္လည္း သူေျပာသလိုဘဲ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း စုပ္ေပး ယက္ေပးလိုက္တာ ခဏေနေတာ့ အစ္မလွေမ တကိုယ္လုံး ဆန႔္ငင္ ဆန႔္ငင္ျဖစ္ၿပီး သူ႔အဖုတ္ထဲက အရည္ၾကည္ေတြ ပန္းပန္းထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီအရည္ေတြက က်ေနာ့္မ်က္ႏွာကို ပန္းတာေပါ့။ က်ေနာ္လည္း မ်က္ေစ့ထဲ မဝင္ေအာင္ မွိတ္ထားရပါတယ္။
အဲဒီလို ေစာက္ရည္ေတြ ပန္းထြက္ၿပီး အစ္မလွေမက သူ႔ေပါင္ကို တအားဆြဲေစ့ၿပီး က်ေနာ့္ေခါင္းကို တြန္းထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေကြးေကြးေလးအိပ္ၿပီး အသက္ကို ျပင္းျပင္းရႉေနပါတယ္။ မ်က္လုံးကိုလည္း စုံမွိတ္ထားပါတယ္။ တခါတခါမွာ သူ႔ကိုယ္လုံးက ဆတ္ကနဲ ဆတ္ကနဲနဲ႔လည္း တုန္တုန္ေနပါတယ္။

က်ေနာ္လည္း စို႐ႊဲေနတဲ့ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာကို သူ႔ထမီနဲ႔ပဲ သုတ္လိုက္ၿပီး သူ႔ကိုဘဲ ထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။ ၅ မိနစ္ေလာက္ ၾကာေတာ့မွ အစ္မ အသက္ရႉပုံ မွန္လာၿပီး မ်က္လုံးကို ေမွးေမွးေလး ဖြင့္ၾကည့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့
“ဟင္း… ေကာင္းလိုက္တာ ေမာင္ေလးရယ္။ မင္းအစ္ကိုေတာင္ ဒီေလာက္ေကာင္းေအာင္ မလုပ္ေပးဖူးဘူး၊ မင္းကေတာ့ ရွယ္ဘဲ၊”
အဲလိုနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ အစ္မလွေမတို႔ မၾကာၾကာ စခန္းသြားေနၾကတာ ဘယ္သူမွလည္း မရိပ္မိၾကဘဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ အဆင္ေျပေနၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္ဆိုက္နဲ႔ ဂိုက္ကလည္ ထင္စရာ မရွိဘူးေလ။

တစ္ေန႔ေတာ့ အစ္မလွေမက တဆင့္တက္ၿပီး
“ဟဲ့ငေက်ာ္၊ နင့္ကို သင္ခန္းစာအသစ္ တက္ေပးမယ္”
“ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ အစ္မ”
“အလိုးသင္ေပးမယ္ေလ၊ သင္ခ်င္လား”
“အင္း၊ သင္ခ်င္တယ္”
“သူမ်ားေတြ လိုးတာ နင္ျမင္ဖူးလား”
“ဟင့္အင္း”
“ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဆိုတာေရာ သိရဲ႕လား“
“အင္း၊ သိသလိုလိုဘဲ”
“ဒါဆို ေျပာျပစမ္း”
“ဟို… အစ္မေစာက္ဖုတ္ႀကီးထဲကို က်ေနာ့္လီး ထိုးထည့္ရတာ မို႔လား”
“ဒါဆိုၿပီးေရာလား”
“ဟိုေလ၊ ၿပီးေတာ့ လီးကို ထည့္လိုက္ ထုတ္လိုက္ လုပ္ရတာေလ”
“အံမယ္၊ ေကာင္ေလးက မဆိုးဘူး၊ သိသားဘဲ၊ ဘယ္သူေျပာျပတာလည္း”
“ေက်ာင္းက အစ္ကိုႀကီးေတြ ေျပာတာ”
“ဟဲ့၊ ေနဦး၊ နင္ ေက်ာင္းက နင့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ငါနဲ႔ နင့္အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ေျပာထားေသးလား”
“အာ၊ မေျပာပါဘူး၊ အစ္မကလည္း၊ ေျပာစရာလား”
“ေအးေနာ္၊ ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔၊ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ျပႆနာတက္ကုန္မယ္၊”
“အစ္မ၊ အလိုးသင္ေပးမယ္ဆို”

“ေနဦးဟဲ့၊ ခဏေနရင္ အေမတို႔ ေထာက္ႀကံ့မွာ အလႉသြားစရာရွိတယ္။ ငါ့သားေလးကိုလည္း ေခၚသြားမွာ။ နင္ အခု အိမ္ခဏျပန္ၿပီး နင့္အိမ္ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္အိမ္ စာသြားကူးမယ္ေျပာၿပီး နာရီ၀က္ေလာက္ေနရင္ ျပန္ထြက္လာခဲ့။ ၿပီးေတာ့ ငါတို႔အိမ္ထဲက သြားေစာင့္ေန၊ သိလား။ မဝင္ခင္ လမ္းေပၚမွာ လူရွင္းမရွင္း ၾကည့္ၿပီးမွဝင္ဦး။ ေတာ္ၾကာ လူမိေနဦးမယ္”
က်ေနာ္လည္း အိမ္ျပန္ၿပီး ခဏၾကာေတာ့ အေမ့ကို က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း တင္ဝင္းတို႔အိမ္ စာသြားကူးဦးမယ္ဆိုၿပီး အိမ္က ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ အစ္မလွေမတို႔ ဆိုင္ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ပိတ္ထားတယ္။ အစ္မလည္း အိမ္ထဲေရာက္ေနၿပီ ထင္ပါတယ္။
က်ေနာ္ သူတို႔အိမ္ေရွ႕ ေရာက္ေတာ့ လမ္းထဲက လူတစ္ေယာက္ ထြက္လာလို႔ မသိမသာနဲ႔ လမ္းထဲဘက္ကို ေလွ်ာက္လိုက္ပါတယ္။ သူ ေတာ္ေတာ္လွမ္းသြားေတာ့မွ ျပန္လွည့္ၿပီး လူလစ္ေတာ့ အစ္မတို႔ၿခံထဲကို ေျပးဝင္လိုက္ပါတယ္။ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ ေတာ့ အိမ္တံခါးက ဖြင့္ထားတာနဲ႔ အိမ္ထဲကို တန္းဝင္လိုက္ပါတယ္။

အစ္မလွေမက အိမ္ထဲမွာ အဆင္သင့္ ေစာင့္ေနပါတယ္။ အစ္မက ထုံးစံအတိုင္း က်ေနာ့္ဖိနပ္ကို မေမ့မေလ်ာ့ အိမ္ထဲသြင္းလိုက္ၿပီး အိမ္တံခါးကို ပိတ္လိုက္ပါတယ္။
“ဟဲ့၊ နင္ဝင္လာတာ ဘယ္သူမွ မျမင္တာ ေသခ်ာတယ္ေနာ္”
“မျမင္ပါဘူး အစ္မရဲ႕။ လူတစ္ေယာက္လာတာ ေတြ႕လို႔ေတာင္ က်ေနာ္လမ္းထဲဘက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရေသးတယ္”
“ေအးပါ၊ ျမင္ရင္ေတာင္မွ နင့္ဆိုက္နဲ႔ ဘယ္သူမွ တစ္မ်ိဳးထင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါတစ္ခုခု ခိုင္းဖို႔ ေခၚတယ္ဘဲ ထင္ၾကမွာ”
“အင္းေလ၊ အခုလည္း အစ္မ တစ္ခုခုခိုင္းဖို႔ ေခၚတာဘဲဟာကို”
“ခိုင္းဖို႔မဟုတ္ဘူး၊ နင့္ကို ပညာသင္ေပးဖို႔ ေခၚတာ။ လာ လာ ေျပာေနၾကာတယ္။ သင္ခန္းစာ စမယ္”

အစ္မလွေမက က်ေနာ့ကို သူတို႔လင္မယား အိပ္တဲ့အခန္းထဲ ဆြဲေခၚသြားၿပီး အထဲေရာက္ေတာ့ သူ႔အက်ႌေရာ ထမီကိုပါ ခြၽတ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ပုဆိုးကို ဆြဲခြၽတ္လိုက္ၿပီး တဆက္ထဲ က်ေနာ့္တီရွပ္ကိုပါ မ ခြၽတ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ငုတ္တုတ္ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး က်ေနာ့္လီးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး စစုပ္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ့္လီးလည္း ေပ်ာ့ရာကေန မာလာပါတယ္။ 
အစ္မလွေမကလည္း လီးစုပ္ရတာကို ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္ပုံရပါတယ္။ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ စိတ္တိုင္းက် ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ စုပ္ၿပီးေတာ့မွ
“ကဲ နင္လည္း ငါ့ကိုတလွည့္ စုပ္ေပးဦး”
လို႔ေျပာၿပီး ကုတင္ေပၚ လွဲခ်လိုက္ပါတယ္။

ဆိုင္ေပၚမွာတုန္းကလိုဘဲ ကိုယ္လုံးက ကုတင္ေပၚမွာ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းက ေအာက္မွာ တြဲေလာင္းက်လို႔ေပါ့။ က်ေနာ္လည္း သူ႔ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းၾကား ဝင္ထိုင္လိုက္ၿပီး သူ႔ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ေပါင္ကေန မတင္လိုက္ပါတယ္။ အဲ့လိုမတင္ၿပီး ေပါင္ကို ကားကားေလး ၿဖဲလိုက္ေတာ့ သူ႔ေစာက္ဖုတ္ ေဖာင္းေဖာင္းႀကီးက ျပဴထြက္လာပါတယ္။
က်ေနာ္လည္း အရင္တုန္းကလို သူ႔ေစာက္ဖုတ္ႀကီးကို စၿပီးယက္လိုက္ ေစာက္ေစ့စုပ္လိုက္နဲ႔ လုပ္ငန္းစပါေတာ့တယ္။ ဒီအဆင့္ထိက ကြၽမ္းက်င္ၿပီးသားဆိုေတာ့ သင္စရာမလိုဘဲ အပီအျပင္ အသုံးေတာ္ခံလိုက္ပါတယ္။ အစ္မကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အရသာခံၿပီးမွ
“ကဲ ထ၊ ကိုယ္ေတာ္ေလး၊ သင္ခန္းစာအသစ္ တက္မယ္”
လို႔ ေျပာပါတယ္။

က်ေနာ္လည္း မတ္တတ္ထရပ္လိုက္ေတာ့
“နင့္လီးကို ေသေသခ်ာခ်ာကိုင္ၿပီး ငါ့ေစာက္ဖုတ္ႀကီးကို အေျမႇာင္းအတိုင္း အေပၚေအာက္ ပြတ္ဆြဲေပး”
က်ေနာ္က သူေျပာသလို ပြတ္ဆြဲေပးလိုက္ေတာ့
“အား၊…ရွီး…. ေကာင္းတယ္၊ ဖိဆြဲေပး၊ အထဲ မထည့္နဲ႔ဦး၊ ဒီလိုဘဲ နာနာေလး ဖိဆြဲေပးေန”
က်ေနာ္လည္း သူ႔အမိန႔္အတိုင္း လုပ္ေပးလိုက္ေတာ့ သူက သူ႔ဖင္ႀကီးကို အေပၚကို ေကာ့ေကာ့ၿပီး ထိုးတင္ေပးပါတယ္။ သူ႔ေစာက္ဖုတ္ကလည္း ေစာက္ရည္ေတြနဲ႔ ႐ႊဲ႐ႊဲစိုေနပါၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ ခဏေလာက္ၾကာေတာ့မွ
“ကဲရၿပီ၊ အထဲကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ထိုးထည့္”
က်ေနာ္က ဆရာမ အမိန႔္အတိုင္း လိုက္နာၿပီး က်ေနာ့္လီးကို သူ႔ေစာက္ဖုတ္ထဲ ထိုးထည့္လိုက္ပါတယ္။ ေစာက္ဖုတ္က အရည္ေတြ ႐ႊဲေနေပမဲ့ တကယ္သြင္းေတာ့ ၾကပ္တပ္တပ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အစ္မလွေမက
“ငါေျပာတယ္မို႔လား နင္းလီးက အလုံးတုတ္ပါတယ္ ဆို။ နင့္အစ္ကိုဟာဆို ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴ ၀င္သြားၿပီ။ နည္းနည္း အားစိုက္ၿပီး ဖိသြင္းလိုက္”
က်ေနာ္ သူေျပာသလို ဖိသြင္းလိုက္ေတာ့မွ လီးက ေလွ်ာကနဲ ၀င္သြားပါတယ္။

“အင္း… ရၿပီ၊ အခု တဝက္ေလာက္ ထုတ္လိုက္သြင္းလိုက္ လုပ္ေပး။ အင္း… အဲ့လိုမ်ိဳး.. ေကာင္းတယ္၊ ေကာင္းတယ္.. ဆက္လုပ္။ ရွီး….. အ… သြက္သြက္ေလး၊ သြက္သြက္ေလး…. ေအး…… အဲလိုမ်ိဳး၊ အဲလိုမ်ိဳး.. အား.. ေကာင္းလိုက္တာ…. ေကာင္းလိုက္တာ… ေမာင္ေလးေရ။ ေဆာင့္ေဆာင့္ၿပီး သြင္းေပးစမ္း၊ အင္း.. ေဆာင့္ ေဆာင့္၊ နာနာ ေဆာင့္၊ အားထည့္ၿပီး ေဆာင့္ပါဟဲ့၊ အသားကုန္၊ အသားကုန္ ေဆာင့္၊ နည္းနည္း လိုေသးတယ္၊ နင့္လီးက နည္းနည္းတိုတယ္။ လာ ပုံစံတစ္မ်ိဳး ေျပာင္းရေအာင္”
အစ္မလွေမက ေျပာေျပာဆိုဆို ေနာက္ဆုတ္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ့္လီးက ႁပြတ္ကနဲ ထြက္လာပါတယ္။ အစ္မက ကုတင္ေအာက္ကို ဆင္းလိုက္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ေက်ာေပးလိုက္ပါတယ္။ ၿပီေတာ့ ကုတင္ေပၚကို ေမွာက္အိပ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ သူ႔ကိုယ္လုံးက ကုတင္ေပၚမွာ ေျခေထာက္ေတြက ေအာက္မွာ၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေျခေထာက္ေတြကို ကားလိုက္ပါတယ္။
“ကဲ၊ ျပန္သြင္းစမ္း”
“အမ္၊ ဘယ္ထဲသြင္းရမွာလဲ၊ အစ္မဖင္ထဲလား”
“ဟဲ့၊ ဘယ္ဖင္ထဲ သြင္းရမွာလဲ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေလ၊ ေစာက္ေခါင္းႀကီး မျမင္ဘူးလား”
“အင္း၊ ျမင္ၿပီ၊ ျမင္ၿပီ”

ဟုတ္ပ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေတာ့မွ ဖင္ကုန္းလိုက္ရင္ ေစာက္ဖုတ္ႀကီးက ေနာက္ကို ျပဴထြက္လာၿပီး အေပါက္ကိုပါ ပီပီျပင္ျပင္ ျမင္ရတယ္ဗ်။ အခုေလးတင္ လိုးထားတာဆိုေတာ့ ေစ့မေနဘဲ နည္းနည္းေလး ဟေနပါတယ္။ ေစာက္ေခါင္းအထဲက ပန္းေရာင္အသားႏုႏုေလးကိုေတာင္ ျမင္ေနရပါတယ္။
က်ေနာ္လည္း ဘာမွထပ္ေျပာမေနေတာ့ဘဲ က်ေနာ့္လီးကို သူ႔ေစာက္ေခါင္းထဲ ထိုးထည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ေစာက္ဖုတ္ႀကီးက က်ေနာ့္ခါးနားထိ ေရာက္ေနေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး သြင္းတာေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မဝင္ခ်င္ပါဘူး။
“မရဘူးဗ်၊ အစ္မ ဖင္ႀကီးကို ေအာက္နနဲနဲ ႏွိမ့္ေပးဦး”

“ေအာ္၊ ဟုတ္သားဘဲ၊ နင္က ဂ်ပုဆိုေတာ့ ဘယ္မွီမွာလဲ၊ ကဲ၊ မွီၿပီလား အခုၾကည့္”
အစ္မလွေမက သူ႔ေျခေထာက္ေတြကို ခပ္ကားကားေလး ခ်ဲလိုက္ၿပီး ဒူးနည္းနည္း ေကြးေပးလိုက္ေတာ့မွ သူ႔ဖင္နဲ႔ က်ေနာ့္လီးနဲ႔ တတန္းတည္း ျဖစ္သြားပါ တယ္။
“ရၿပီ အစ္မ မွီၿပီ”
အဲဒီေတာ့မွ က်ေနာ့္လီးကို သူ႔ေစာက္ေခါင္းထဲ ေသေသခ်ာခ်ာ သြင္းလို႔ရသြားပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း လီးကို တဆုံးသြင္းၿပီး ခုနကလို ဆက္လိုးပါေတာ့တယ္။
“အင္း… အား… အီး… အခုမွဘဲ ထိေတာ့တယ္။ လိုး ေမာင္ေလး လိုး၊ ေကာင္းမွေကာင္း၊ ခပ္ျပင္းျပင္းေလး ေဆာင့္လိုးေပးေနာ္ မညႇာနဲ႔”

အစ္မလွေမ ေျပာသလို ခပ္ျပင္းျပင္းေလး ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ လိုးလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း နည္းနည္း ၿပီးခ်င္လာပါတယ္။ ဒါကို အစ္မလွေမက သိပုံရပါတယ္။
“ေမာင္ေလး မၿပီးနဲ႔ဦးေနာ္၊ ၿပီးခ်င္ရင္ အရွိန္နည္းနည္းေလ်ာ့ၿပီး ၁ ၂ ၃ ၄ ေရေနလိုက္။ စိတ္က တျခား မဆိုင္တာေတြ ေလွ်ာက္စဥ္းစားေနလိုက္”

သူေျပာသလို က်ေနာ္ လုပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟုတ္တယ္ဗ်၊ ၿပီးခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ ၿပီးခ်င္လာလိုက္ ၁ ၂ ၃ ၄ ေရလိုက္ အသားကုန္ ေဆာင့္လိုးလိုက္၊ နည္းနည္း ၿပီးခ်င္လာလိုက္ တျခားေလွ်ာက္စဥ္းစားလိုက္နဲ႔ လိုးလိုက္တာ က်ေနာ့္စိတ္ထင္ေတာ့ တစ္နာရီေလာက္ ရွိမလား မသိဘူး (စိတ္ထင္ေျပာတာပါ) လူကလည္း ေခြၽးက ေရနဲ႔ေလာင္းထားသလို ျဖစ္ေနၿပီ၊ အစ္မလွေမလည္း ေအာက္ကေန အသားကုန္ အသံမ်ိဳးစုံ ေပးေနပါတယ္။

ဒီတစ္ခါ ၿပီးခ်င္သလို ျဖစ္လာေတာ့ က်ေနာ္လည္း ခုနကလို မထိန္းေတာ့ဘဲ အသားကုန္ တဖုံးဖုံး ပစ္ေဆာင့္လိုးၿပီး က်ေနာ့္လရည္ေတြ အစ္မေစာက္ဖုတ္ထဲ ပန္းထည့္ၿပီး ၿပီးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္လည္း ရပ္ေတာင္မရပ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ အစ္မလွေမေဘးမွာ ပစ္လွဲခ်လိုက္ပါတယ္။ အစ္မကေတာ့ သူ႔လက္ရွိပုံစံကို မျပင္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ဒူးေလးကို ေကြးလိုက္ၿပီး ဒီအတိုင္းေလးဘဲ ဆက္အိပ္ေနပါတယ္။ ၁၀ မိနစ္ ၁၅ မိနစ္ ေလာက္ၾကာေတာ့မွ ႏွစ္ေယာက္သား စကားျပန္ေျပာႏိုင္ၾကပါေတာ့တယ္။

“ေကာင္းလိုက္တာ ေမာင္ေလးရယ္၊ မင္းကေတာ့ တကယ့္ကို ရွယ္ဘဲ၊ မင္းလိုၾကာၾကာ ဘယ္သူမွ မလိုးႏိုင္ဘူး သိလား၊ မင္းက တစ္ခါမွသာ မလိုးဖူးတာ၊ လိုးလိုက္ေတာ့လည္း ဆရာႀကီးဘဲ”
“ဒါက၊ က်ေနာ့္ဆရာမက အသင္ေကာင္းတာကိုးဗ်၊ ဒါေတာင္ က်ေနာ့္လီးက တိုလို႔၊ အစ္မ အားမရဘူးမို႔လား”
“အင္… ရတယ္ ရတယ္၊ တိုေတာ့ ေနာက္ကလိုးတာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ၊ ရွည္ရင္ အခုလို ေဆာင့္လိုးရင္ နာမွာ၊ ဒါကလည္း မင္းက ငယ္ေသးတာကိုး၊ ေနာက္ဆို ဒီထက္ အမ်ားႀကီး ရွည္ဦးမွာ၊ စိတ္ဓာတ္မက်နဲ႔ သိလား”

“ဟုတ္လား အစ္မ၊ ဒီထက္ရွည္လာဦးမွာလား”
“အမေလး၊ ရွည္ဦးမွာ၊ အဲဒီေတာ့မွ တဆုံးမခံႏိုင္လို႔ ခ်န္လိုးေနရဦးမယ္”
“အစ္မကေတာ့ ဆရာမႀကီးဘဲ၊ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ထဲနဲ႔ ခံဖူးတာမွ ဟုတ္ရဲ႕လား”
“ဘယ္ကလာ၊ နင့္အစ္ကိုထက္အရင္ ၂ ေယာက္နဲ႔ ခံဖူးေသးတယ္၊ နင္ပါနဲ႔ဆို အခု ၄ ေယာက္ရွိၿပီေပါ့”
“အင္း၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဆရာမႀကီး ျဖစ္ေနတာေပါ့၊ ေအာ္ အစ္မ၊ အစ္ကိုကေရာ အလိုးေကာင္းလား”
“ေကာင္းလို႔ ယူထားတာေပါ့၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ခံၾကည့္ၿပီးမွ ႀကိဳက္လို႔ယူထားတာ၊ အလိုးမေကာင္းလို႔က မယူေသးဘူး”

“အစ္ကိုက အလိုးေကာင္းတာေတာင္ အစ္မက က်ေနာ့္အလိုး ဘာလို႔ခံေသးလဲ”
“ဟဲ့ ဘယ္ေလာက္ အလိုးေကာင္းေကာင္း၊ တစ္ေနကုန္ လိုးႏိုင္တာမွ မဟုတ္တာ၊ ငါက တစ္ေန႔လုံး ခံခ်င္ေနလို႔ နင့္အလိုးခံတာေပါ့၊ ဘာလဲ၊ မလိုးခ်င္ဘူးလား”
“မဟုတ္ပါဘူး အစ္မရ၊ လိုးခ်င္ပါတယ္၊ သက္သက္ သိခ်င္လို႔ ေမးတာပါ၊”
“နင္ေရာ ဘယ္လိုလဲ။ လိုးရတာ ေကာင္းလား”
“အာ ေကာင္းမွေကာင္း၊ ေနာက္လဲ အၿမဲလိုးၾကမယ္ေနာ္ အစ္မ”
“ေနာက္မဟုတ္ဘူး၊ အခုထပ္လိုးရဦးမွာ၊ ဒီအခြင့္အေရးရတုန္း တစ္ခါတည္းနဲ႔ ျဖစ္မလား၊ ထပ္လိုးေပးဦးေနာ္၊ လိုးႏိုင္ေသးလား”

“အာ လိုးႏိုင္တာေပါ့၊ ၾကည့္ပါလား က်ေနာ့္လီးႀကီးကို၊ အခုေတာင္ ျပန္မာေတာင္လာၿပီ၊ ခုနလိုဘဲ ေနာက္က လိုးရမွာလား”
“ဘယ္.. ေနာက္တစ္မ်ိဳး သင္ေပးဦးမွာ၊ အစ္မေမာင္ကို လုံးဝ ဆရာႀကီးျဖစ္ေအာင္ကို နည္းမ်ိဳးစုံ သင္ေပးဦးမွာ”
“အင္း၊ ေျပာေလ အစ္မ၊ ဒီတစ္ခါ ဘယ္လို ထပ္လိုးရမလဲ”
“လာ ”
အစ္မလွေမက က်ေနာ့္ကို ပက္လက္ဆြဲလွဲလိုက္ၿပီး သူခုနက ခြၽတ္ထားတဲ့ ထမီနဲ႔ က်ေနာ့္လီးကို သုတ္ေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေစာက္ဖုတ္ကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ သုတ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္လီးကို စၿပီး စုပ္ေပးပါတယ္။ ဒီတစ္ခါက ခုနလို မဟုတ္ဘဲ သူက က်ေနာ့္အေပၚ ေျပာင္းျပန္ခြၿပီး စုပ္ေတာ့ သူ႔ေစာက္ဖုတ္ႀကီးက က်ေနာ့္မ်က္ႏွာနဲ႔ တည့္တည့္ ျဖစ္ေနတာေပါ့။

အစ္မက
“ နင္လည္း ငါ့အဖုတ္ကို စုပ္ေပးေလ၊ ဒီပုံစံလုပ္တာကို 69 ပုံစံလို႔ ေခၚတယ္၊ မွတ္ထား”
အစ္မလွေမက က်ေနာ့္လီးကို စုပ္ေနသလို က်ေနာ္လည္း ခုနက က်ေနာ္လိုးထားတဲ့ အစ္မေစာက္ဖုတ္ႀကီးကို ျပန္စုပ္ေပးေနလိုက္ပါတယ္။ သူ႔ေစာက္ဖုတ္က ေသေသခ်ာခ်ာ သုတ္ထားေတာ့ ေခ်ာက္ေနၿပီး စုပ္စမွာ ဘာအရည္မွ မရွိဘူး။ စုတ္ေပးေနရင္းနဲ႔မွ တျဖည္းျဖည္း အရည္ေတြ စိမ့္ထြက္လာပါတယ္။ သူ႔အရည္ေတြလား ခုနက က်ေနာ္ ပန္းထည့္ထားတဲ့ က်ေနာ့္ အရည္ေတြလားေတာ့ မသိဘူး။ က်ေနာ္ကေတာ့ သူ႔ကို ယက္ရင္းစုပ္ရင္းနဲ႔ ပါးစပ္ထဲ ဝင္လာသမွ်ကိုေတာ့ ၿမိဳခ်လိုက္တာဘဲ။

အစ္မလွေမလည္း တျဖည္းျဖည္း ဖီလင္ျပန္တက္လာၿပီး သူ႔ေစာက္ဖုတ္နဲ႔ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းကို ပြတ္ေနပါေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ပုံစံေျပာင္းၿပီး က်ေနာ့္ကို အတင္းဆြဲလွည့္လိုက္ေတာ့ သူက ေအာက္က၊ က်ေနာ္က အေပၚက ျဖစ္သြားပါတယ္။ ခုနက အေပၚကေန သူ႔ေစာက္ဖုတ္ႀကီးနဲ႔ ဖိပြတ္ေနတာ က်ေနာ့္ေမးေတာင္း ေညာင္းလာတယ္။ သူပုံစံေျပာင္းလိုက္ေတာ့မွဘဲ နည္းနည္းေနသာသြားတယ္။

ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ္က သူ႔ေစာက္ဖုတ္ကို ယက္ေနရင္းနဲ႔ သူ႔ပါးစပ္ကို အခုနက သူ႔ေစာက္ဖုတ္ကို လိုးသလိုမ်ိဳး ျဖည္းျဖည္း ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လိုးေနလိုက္ပါတယ္။
“ေမာင္ေလး၊ အေစ့ကို ဖိယက္ေပးစမ္း၊ အင္း… အင္း… အဲ့လိုမ်ိဳး၊ အဲ့လိုမ်ိဳး.. ယက္ယက္၊ ေကာင္းတယ္ ယက္၊ အား… အီး…”

က်ေနာ္ကေတာ့ စကားမေျပာႏိုင္ဘဲ အလုပ္ကိုဘဲ ဦးစားေပးေနရပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ယက္လိုက္၊ စုပ္လိုက္၊ ေစာက္ေခါင္းထဲ လွ်ာဝင္သေလာက္ ထိုးထည့္လိုက္၊ ေစာက္ေစ့ကို ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုၾကားထဲ ဖိႀကိတ္ၿပီး ေခ်လိုက္ လုပ္ေပးလိုက္ေတာ့ သူကလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဖီလင္တက္လာၿပီး သူ႔ေစာက္ဖုတ္နဲ႔ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာကို ေကာ့ေကာ့ထိုးလာပါတယ္။ စုပ္ေနတဲ့ လီးကိုေတာင္ ဆက္မစုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ပါးစပ္က တအီးအီး တအအ အသံစုံ စထြက္လာပါ တယ္။

“ရွီး…. အမေလး… အေမေရ၊ ေကာင္းလိုက္တာ… အမေလး ယက္ပါ။ နာနာယက္ပါ ေမာင္ေလးရယ္၊ ေကာင္းလိုက္တာ… ရွီး”
အဲ့လို တအားေကာင္းေနတုန္း သူက က်ေနာ့ကို အတင္းတြန္းၿပီး
“ေမာင္ေလး၊ ထ ထ၊ လိုးေတာ့၊ လိုးေတာ့၊ မင္းလီးႀကီးနဲ႔ လိုးေတာ့၊ ျမန္ျမန္၊ ျမန္ျမန္”
က်ေနာ္လည္း အျမန္ထၿပီး သူ႔ေစာက္ဖုတ္ထဲကို လီးတဆုံး ေဆာင့္ထည့္လိုက္ပါတယ္။
“အား……… ေကာင္း၊ ေကာင္းလိုက္တာ၊ ေဆာင့္စမ္း၊ ေဆာင့္ အသားကုန္ေဆာင့္၊ လုံးဝမညႇာနဲ႔၊ အစ္မေစာက္ဖုတ္ႀကီး ကြဲသြားပါေစ၊ နာနာသာ ေဆာင့္”
သူေျပာသလို က်ေနာ္လည္း အသားကုန္ေဆာင့္တာ ဗိုက္ေတာင္ နည္းနည္း နာလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္က အရွိန္လုံးဝမေလွ်ာ့ဘဲ ဆက္တိုက္ အသားကုန္ ဆက္ေဆာင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီတခါၾကေတာ့ ဘာလို႔လဲမသိဘူး ေရွ႕ကလိုးတာကိုဘဲ က်ေနာ့္လီးက သူကေစာက္ေခါင္းထဲကို ခုနက ဖင္ကုန္းလိုးသလိုမ်ိဳး တဒုတ္ဒုတ္နဲ႔ ထိေနပါတယ္။ အစ္မလွေမလည္း သူ႔ေျခေထာက္ကို သူ႔ေျခက်င္းဝတ္က အတင္းဆြဲကပ္ထားၿပီး အရမ္းဖီးတက္လာေတာ့ ေစာက္ဖုတ္ကလည္း က်ေနာ့္ကို အသားကုန္ ေကာ့ေကာ့ ထိုးေနပါတယ္။

ဒီတစ္ခါက ခုနတစ္ခါလိုးထားေတာ့ ခ်က္ခ်င္းမၿပီးေသးဘဲ အၾကာႀကီး ပိုလိုးႏိုင္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ့ကို ၾကာေတာ့မွ က်ေနာ္ ၿပီးခ်င္လာပါတယ္။ အစ္မလွေမကေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ခါ ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ ၿပီးေနလည္းေတာ့ မသိေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္လည္း အရမ္းၿပီးခ်င္လာေတာ့ ခုနတစ္ေခါက္တုန္းကလို မထိန္းေတာ့ဘဲ က်ေနာ့္လရည္ေတြကို အစ္မေစာက္ဖုတ္ထဲ ေနာက္တစ္ခါ ပန္းထည့္လိုက္ၿပီး ၿပီးလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ၿပီးလဲၿပီးေရာ ေမာေမာနဲ႔ အစ္မကိုယ္ေပၚမွာဘဲ အိပ္ေနလိုက္ပါတယ္။ အစ္မလွေမကလည္း မ်က္လုံးစုံမွိတ္ၿပီး အသက္ကို ျပင္းျပင္းရႉလို႔ ၿငိမ္ေနပါတယ္။ ခနေလာက္ၾကာမွ
“အင္း ငါ့ေမာင္ေလးလည္း တစ္ရက္တည္းနဲ႔ကို ဆရာျဖစ္ ေအာင္သြားၿပီ၊ ေတာ္လိုက္တာ၊”
“ဒါက က်ေနာ့္ဆရာမ ေတာ္လို႔ပါေနာ္။ အစ္မရယ္ က်ေနာ္ေလ လိုးရတာကို အရမ္းႀကိဳက္သြားၿပီ သိလား၊ ေနာက္လည္း က်ေနာ့္ကို ေပးလိုးေနာ္”

“ေအးပါ၊ ေအးပါ၊ ေပးလိုးမွာပါ။ ငါကလည္း ကိုယ္ေကာင္းေကာင္း ခံရေအာင္ နင့္ကို ပညာကုန္ သင္ေပးေနတာ။ နင္မလိုးရင္ ငါရႉံးမွာေပါ့။ ကဲ အခုေတာ့ထဦး၊ နင့္အစ္ကို ျပန္လာခါနီးေနၿပီ”
အစ္မလွေမက က်ေနာ့္ကို အသာေဘးတြန္းခ်ၿပီး အခန္းျပင္ကို ကိုယ္တုံးလုံးႀကီးဘဲ ထြက္သြားပါတယ္။ ျပန္ဝင္လာေတာ့ သူ႔မွာ ေရစိုဝတ္တစ္ခု ပါလာၿပီး က်ေနာ့္မ်က္ႏွာနဲ႔ ရင္ဘတ္ကို ေရပတ္တိုက္ေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ က်ေနာ့္လီးကို အဲဒီေရစိုဝတ္နဲ႔ဘဲ ေသေသခ်ာခ်ာ သုတ္ေပးပါတယ္။ သူက်ေနာ့္လီးကို သုတ္ေပးေနတုန္းမွာဘဲ က်ေနာ့္လီးက ျပန္အသက္ဝင္လာပါတယ္။

“ဟဲ့ေကာင္ေလး၊ ေတာ္ေတာ့၊ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ဘဲ၊ ေနာက္ေန႔မွေနာ္။ ေတာ္ၾကာ နင့္အစ္ကို ျပန္လာမွ ကြိကနဲမိေနလို႔ မိုးမီးေလာင္ဦးမယ္။ အမေလး၊ ေၾကာက္ပါၿပီေတာ္၊ အခုမွ ဆရာနဲ႔ လာေတြ႕ေနတယ္၊ သြား၊ သြား ျပန္ေတာ့”
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ အစ္မလွေမတို႔ အခြင့္အေရးရတိုင္း မၾကာမၾကာ လိုးျဖစ္ၾကတာ က်ေနာ္ ၁၀ တန္းေရာက္တဲ့ အထိပါဘဲ။…ၿပီးပါၿပီ

The post လူပျိုးပေါက်လေးကို မစားဖူးတာတွေ ကျွေးလိုက်တဲ့ အရှေ့အိမ်က ကလေးအမေ appeared first on kevin media.